Paradigm Shift

Een RPG die zich centreert rond het leven in een stad waar alles kan gebeuren.


Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

Rain • Alice

Go down  Bericht [Pagina 1 van 1]

1 Rain • Alice op di okt 02, 2012 5:12 pm

Dillan

avatar
. R A I N .
A L I C E


Echt waar? Moest het nou juist vandaag begginen met regenen? Het was Dillan's derde dag hier. Of eigenlijk zijn eerste. De voorbije twee dagen had hij zich enkel bezig gehouden met het uitpakken van koffers, en het inrichten van zijn voorlopig huis. Maar nu hij daar mee klaar was, kon hij eindelijk echt aan de start met zijn leven.

Deze jongen, Dillan genaamd, woonde voor dat hij hier aankwam bij zijn ouders in Canada. Sneeuw en regen, bijna iedere dag. Het normale en warme weer hier zou ee erg grote aanpassing worden voor hem. Wat hij gewend was, was een stuk kouder en vochtiger. Dat feit maakte deel uit van zijn reden dat hij uit Candada vertrokken is. De officiele reden waren zijn ouders. Dag in dag uit had hij ruzie met hun. Altijd om hetzelfde. Hem. Dillan was een jongen van bijna achttien, verslaafd aan zijn eigen vrijheid, en deelt alleen zijn innerlijke gevoelens met trouwe beesten zoals paarden. In Canada vond je enkel koudbloeden, en dat soort paarden. Ook een reden waarom Dillan uit Canada vertrok, hij wilde echt iets met paarden gaan doen. Wanneer de plaatselijke dierenarts de paarden van Dillan's buren in Candada kwam nakijken, en Dillan stond net op dat moment tegen de dieren te praten, had de man hem gezegd dat hij hem deed denken aan een wereldberoemde paardenfluisteraar. Dillan had het opgenomen als een verschrikkelijk groot compliment, wat hem nog harder had aangespoord om echt iets met die dieren te gaan doen. Alleen was dat in Canada zo goed als onmogelijk. Veel te koud om er buiten met paarden bezig te zijn. De meeste mensen namen een job zoals lekker in een warm kamertje te kunnen zitten en de hele tijd op hun laptop zitten te tokkelen, en tegelijkertijd telefoontjes plegen en dat soort dingen. Dat was niet Dillan. Je zou hem daar nooit kunnen zien zitten, gefocust.
Zoals al gezegd werd was Dillan een enorme vrijevogel, die heel veel hechte aan zijn vrijheid. Wat daarmee bedoeld word was simpel.
De jongen deed alles op zijn eentje. Hij had niemand nodig. Hij wilde dingen ontdekken, dingen te weten komen. Op school haalde hij belachelijk hoge scores, het interesseerde hem. Algebra, filosofie, geschiedenis... Niet dat hij er echt iets mee wilde doen later, het interesseerde hem gewoon.
Nooit had iemand hem gezien als een seut of wist hij veel wat, nee, hij was een doorsnee leerling, die ergens nog veel slimmer was als hij zelf wist. Als Dillan het materiaal er voor had gehad, kon hij een helikopter in elkaar zetten. Op zijn vijftiende nog wel.
In 'Vrijheid' hoor je het woordje 'vrij'. Daar gaat het vooral om bij Dillan. Bij zijn ouders ging dat niet. Er werd er gezegd wat je moest doen, wie je was, je kon niet eens je eigen mening of keuzes maken. Nee. Andere moesten dat altijd voor jou beslissen. Nu zou dat anders worden, veel anderser. Nu zag hij zelf wel wat hij deed of wilde.

Zachtjes schudde de jongen met zijn hoofd en zuchtte diep. Dillan stond oog in oog met zijn eigen. In de spiegel. Wie ben ik? Is iets wat heel veel mensen zichzelf afvroegen. Maar Dillan wist wie hij was. Wat hij wilde en wat hij wilde doen.
In een vlugge beweging ging zijn hand door zijn vlugge kuif die hij deze morgen op zijn hoofd had getoverd. Redelijk trots was hij. Het had hem mar een paar minuten geduurd en toch zag hij er niet slecht uit. Hij knipte even grinnikend in zijn vingers en wees even flirtend naar zichzelf in de spiegel alsof hij wilde uitstralen 'Jeetje, wat zij jij er goed uit, beest!' Met een glimlach op zijn gezicht verliet Dillan de badkamer, en wandelde de woonkamer in terwijl zijn handen rustten in zijn zakken. Sammy, zijn kleine Jack Russel, sprong met volle enthausiasme op Dillan af. Dillan ging met een lach in een hurkzit zitten en aaide het diertje over zijn hoofd. Sammy had hij nu ongeveer drie jaar. Hij was nog jong, net zoals hem, en er zat niet normaal veel energie in dat kleine lijfje van hem. Naast paarden was deze Jack Russel een van zijn dierbaarste wezens in zijn leven. En ja, vrienden...

Omdat Dillan zich altijd bezighield met dergelijke dingen zoals paarden, had hij nooit tijd gehad vrienden te maken. Hij had nu één voordeel: Hij was nieuw, in een zeer grote buurt, en er waren hier waarschijnlijk genoeg mensen van zijn leeftijd die hem eens wilden rondleiden, daardoor kon hij waarschijnlijk wel eens vrienden maken, toch?
Ondanks dat Dillan niet al te veel vrienden gehad heeft in zijn leven, was hij toch een zeer sociaal iemand. Een erg toffe gast om mee op te trekken, of een babbel mee te beginnen. Hij had humor in zich, dat had hij zeker, en hij was een luisterend oor, voor als een dierbaar iemand met problemen zat.

De meeste mensen uit HH liepen nu waarschijnlijk buiten rond in bondjassen of gewone vestjes, maar voor Dillan was dit warm weer. Warmer als normaal, eigenlijk. Zoals gezegd is, vond je in Canada heel erg veel sneeuw. Maar hier leek dat niet het geval, ook zijn ogen zouden aan dat feit moeten wennen.
Dillan graaide snel een knalrode appel uit de fruitmand en liep toen in blote mouwen die deur uit. Heerlijk dat frisse windje, en dat (voor hem warme) weer. Mensen zouden hem waarschijnlijk onbegrijpelijk aanstaren, dus had hij voor de zekerheid toch maar een dun vestje over zijn schouder hangen, ookal kon het hem niet echt schelen wat andere van hem dachten.
Hij woonde in het hartje van de stad. Geweldig. Hij was dol op de stad. Maar ook de manege en dat soort waren hier niet al te ver van daan. Terwijl zijn zwarte Vans zich op de natte grond voortbewogen, en een paar zachte regendruppels op zijn schouders plonsten, gleden zijn blauwe kijkers over zijn omgeving. Overal zag je mensen. Jong, oud, klein, groot. Precies zoals hij het wilde. Hij kreeg veel verbaasde ogen op zich gericht omwille van zijn blote armen. Even had Dillan erg opvallend met zijn ogen staan rollen en zijn armen toch maar in het vestje gestoken.
Zijn aandacht werd getrokken door een blondharig meisje dat zich op een stoeltje gezet had bij een of andere kleine brasserie. Ze leek alleen. Misschien kon ze wel wat gezelschap gebruiken. Voor de zekerheid schoof Dillan met zijn vingers nog even door zijn haren en liep toen glimlachend op haar af. 'Is deze stoel bezet?' Vroeg hij grinnikend toen hij naar de stoel voor haar wees.



2 Re: Rain • Alice op di okt 02, 2012 8:13 pm

Alice

avatar
Met een bang hartje stond ze voor de spiegel. Haar haren had ze voor de verandering in wat dikkere krullen gelegd en keurig over haar schouders geplaatst. Haar gifgroene ogen keurden haar goed uitziende lichaam waarbij ze toch onzeker met haar voet over de grond schraapte. Alice had het altijd moeilijk om zichzelf te bekijken in de spiegel, het leek wel of ze bang was om er 'slecht' uit te zien en daardoor gepest te worden. Bijna onwaarschijnlijk. In een rode lange broek, een wit los T-shirtje waarvan de ene mauw tot langs haar elleboog kwam en een stel rode hakken maakte ze een rondje en griste haar sleutels van haar nachtkastje. Het was redelijk laat op de namiddag en tot haar eigen verbazing had ze besloten om het stad in te gaan. Niet om tussen het volk te zitten -wat haar trouwens énorm zou beangstigen- maar wel om gewoon een koffie te drinken in één of andere brasserie dicht bij het station.
In een elegant looppasje bekeek ze eerst de beide kanten van de straat en knikte goedkeurend toen ze niemand zag. Een rare gewoonte maar voor Alice was dat een doodnormale zaak. Twee mensen zouden haar al beangstigen, laat staan dat ze bij een hele hoop volk naar buiten zou komen. Stapje voor stapje, terwijl haar ooghoeken de omgeving in de gaten hielden, rende ze als het ware naar haar zwarte BWM die ze een jaar geleden had gekocht toen ze hier aankwam. Alice was zeker geen arm meisje, ze had geld op overschot en had een goeie baan bij een kruidenierswinkel waar ze alle goederen mocht stapelen. Dat was voor Alice de meest beste plaats voor te werken aangezien ze het nooit zou kunnen om mensen te bedienen. Moest dat haar overkomen zou ze waarschijnlijk de winkel al gillend uitlopen, bang dat mensen iets zouden zeggen over haar uiterlijk of over hoe ze zich zou gedragen. Pleinvrees.. Soms wist je echt niet wat je ermee moest doen.
Met haar groene kijkers op de parking gericht probeerde ze voorzichtig uit haar auto te stappen en zo snél mogelijk de straat over te steken. Toen een drietal mensen haar niet-begrijpend aankeken verborg ze snel haar hoofd in haar bruine jack, al hopend dat ze niet naar haar toe zouden komen. Damn, weer een dag verpest. Zo snel als haar voeten haar lichaam konden dragen snelde ze de brasserie binnen en haalde ze opgelucht adem bij het zien van maar drie mensen aan het raam. Achteraan, ietwat in de hoek, zat er niemand dus zo onopvallend mogelijk stapte ze op het plekje af. Oef.. Ze had het gehaald. Met haar ene hand streek ze een lok haar uit haar gezicht en met de andere hield ze de kaart vast. Ze was niet van plan om hier lang te blijven want dat zou haar alleen maar afschrikken. Toen een vrouw het licht overschaduwde en half over haar tafeltje kwam hangen schoot Alice bijna een meter achteruit. Haar groene ogen waren wijd opengesperd en haar nagels hadden bijna het kussen van haar stoel opengescheurd. "Euh, gaat het wel?" De bediende keek oprecht bezorgd en Alice knikte moeizaam. Met moeite kon ze haar vingers ontspannen en plaatste ze zich weer wat beter op haar stoel. Je moet zeggen wat je wilt bestellen, Alice .. Het stemmetje in haar hoofd zorgde ervoor dat Alice op de vrouw reageerde en rustig probeerde ademhalen. "J-ja, het gaat.. goed!" Alice perste een glimlach op haar gezicht maar wist dat diep in haar lichaam een angst verborgen zat die haar overige gevoelens steeds overbrugden. "Uhum, oké. Wat zou je willen meid?" De vrouw probeerde haar verbazing te verbergen en Alice probeerde het zich gewoon niet aan te trekken. "Ik zou .." Alice moest slikken, wist hoe moeilijk ze het had met dingen bestellen en met de niet-begrijpende blik van de vrouw werd ze nog zenuwachtiger. "Hm?" De bediende werd ongeduldig, er zaten nog twee anderen te wachten en leek nog steeds niet te begrijpen wat Alice haar probleem nu eigenlijk was. "Gewoon een koffie!" De zin kwam er in een vogelvlucht uit en opgelucht dat alles eruit was haalde ze diep adem. De vrouw knikte, draaide het hoofd en beende voorzichtig weg. Alice wist goed genoeg dat de vrouw haar waarschijnlijk een raar meisje zou vinden, ook al vond ze dat niet van zichzelf.
Ja, ze wist wat haar problemen waren maar ze had er zich al bij neergelegd dat ze er niets aan kon veranderen. Mensenschuw zijn was voor haar een hel en toen ze opeens een jongen op zich af zag komen hield ze nog meer haar adem in. Oh damn.. Nee.. Niet nu! Alice probeerde die fake glimlach op haar gezicht te houden maar ze wist dat als hij daadwerkelijk naast haar ging komen zitten ze helemaal ging flippen. Haar hart ging als een gek tekeer en de vriendelijkheid van de jongen was haar niet ontgaan. Ocharme, de jongen.. Hij dacht waarschijnlijk dat Alice gewoon een leuk meisje was -eigenlijk was dat ook zo- maar ze wist van zichzelf gewoon niet hoe ze dat moest uiten. De seconden tikten voorbij.. Alice moést wel iets zeggen. "Euh.. Hyee ..Ja..Ga zitten!" Het was in horten en stoten maar uiteindelijk kreeg ze er toch die zin uitgeperst. Oh yeeh, wat moest ze doen? Weglopen zou nu héél erg sneu zijn voor de jongen maar blijven zitten zou haar zoveel stress bezorgen dat ze liever nog wegging. "Euhm.. Ik.. Moet gaan!" Alice sprong overeind, liep als een gek de winkel uit en hoorde nog net het geschreeuw van de bediende. Wat haar woorden waren had Alice niet meer begrepen. Al rennend probeerde ze zich een baan te maken tussen allemaal mensen. Woorden vlogen door haar hoofd en ergens kon ze zichzelf wel afschieten. Het gezicht van de vriendelijke jongen sprong steeds voor haar ogen en uiteindelijk hield ze halt, net voor een groot park waar ze vaak kwam. Zou ze nu niet terug moeten gaan? Alice wist niet wat ze moest doen. Hier was het rustig en kalm en hier had ze niet meteen het gevoel dat ze gek zou worden. Maar daarnet was het haar gewoon teveel geworden, de angst werd te groot, ze moést er gewoon weg. Maar of de jongen haar zou gevolgd zijn wist ze niet. En hoe raar ze het vond, ze woú op één of andere manier wel dat hij dat zou gedaan hebben. Want het was vrijdag en dan gingen alle jongeren van haar leeftijd normaal gezien uit in deze stad. Voor haar was er een grote stad met daarin winkelcentrums, pubs, tenten en nog vele andere uitgaansplekken. Maar helaas .. Daar kwamen er véél mensen. En waar veel mensen kwamen, kwam Alice niet..

• Ik hoop dat je er wat mee kunt. •

Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 1]

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum