Paradigm Shift

Een RPG die zich centreert rond het leven in een stad waar alles kan gebeuren.


Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

And than you realize.

Ga naar pagina : 1, 2  Volgende

Ga naar beneden  Bericht [Pagina 1 van 2]

1 And than you realize. op zo feb 19, 2012 2:01 pm

Gast


Gast
Esmée en hij waren ondertussen al een behoorlijke tijd samen. Nikita was zwanger, Mido durfde hij niet bepaald onder ogen te komen, bij elkaar een perfect gezin waar hij in terecht was gekomen. Of eigenlijk was het niet echt een gezin. Mido hoorde er namelijk niet meer bij en Nikita begon ook steeds zelfstandiger te worden. Zelf wist hij ook wel dat hij niets te maken had met Mido, maar enkel de gedachte aan hem liet hem huiveren. Nee, hij kwam liever niet bij hem in de buurt. Nikita kwam vaak bij Mido, het was immers haar vader, en had ondertussen een vriendje waarmee ze naar bed ging. Nikita was pas zeventien en al zwanger! Niemand deed er wat aan, en zijn mening telde helaas niet. HIj had niets te zeggen over Nikita. Evenmin als Esmée. Leroy was gebeld door een klant dat hij langs moest komen om een scheiding te bespreken. Dus ja, wat doe je dan? Je stapt met dit prachtige weer in de auto en je rijd er zo snel mogelijk naartoe om vervolgens heel de tijd binnen te zitten en tegen de avond weer naar huis te gaan. Thuis ging je eten, op de bank hangen of bij je paarden kijken en daarna kon je je bed alweer in. Hoppa, dag naar de gallemiezen. Ach, veel had hij niet te klagen. Hij had een prachtige baan waarmee hij veel kon bereiken. Daarbij verdiende hij genoeg om zijn paard te kunnen onderhouden en zijn huis te kunnen betalen.
In de auto was het luide gezang op de radio te horen. Bij elk liedje dat hij kende trommelde hij met zijn vingers mee op het stuur. Normaal gesproken zou hij luid hebben meegezongen maar sinds hij Symphony niet meer zag, of sprak, had hij niets meer met muziek gedaan. Zijn vleugel stond onder een laken, al bijna een jaar onaangeroerd. Het stoplicht ging op groen en de auto trok op. Voor hem stonden twee andere auto's, het wegrijden ging daardoor niet zo heel erg snel. De richtingaanwijzer van de auto knipperde naar links, naar de snelweg oprit. Wist hij veel dat hij de snelweg niet zou gaan bereiken. Zoals normaal sloeg hij af en reed hij naar de oprit. Tot hij opeens iemand over de weg zag rennen. Remmen leek langzamer te gaan dan normaal. Misschien dat het kwam omdat er iemand tegen de achterkant van zijn auto aan knalde waardoor hij nog een stuk naar voren schoof. Uit angst om het meisje te raken gooide hij zijn stuur om. De auto begon te draaien en kwam uiteindelijk tot stilstand tegen de vangrails. Zijn vingers zaten om het stuur heen geklemd, zijn voet nog steeds op de rem en zijn blik strak op het vooruit. Eer hij in beweging kwam waren er al een aanta tellen voorbij gegaan. Bibberende benen gingen als eerst de auto uit. De eerste paar passen die hij maakte waren net alsof hij dronken was. Pas toen hij zag wat er gebeurd was kreeg hij zijn verstand terug. Een ambulance bellen was het eerste wat in hem op kwam. Zo rende hij dan ook over de auto weg, met zijn mobiel aan zijn oor richting degene wie hij over de weg had zien gaan.

2 Re: And than you realize. op zo feb 19, 2012 2:29 pm

Gast


Gast
Shannon, Shannon, Shannon, dat was alles wat er door Cassie's hoofd spookte. Shannon, die haar gekneusde pols veroorzaakt had. Shannon, die haar gekust had. Shannon, waar ze smoorverliefd op was. Ze had nu al schoon genoeg van die rotnaam, hoewel haar hart iets anders ingaf. Haar hart wílde juist door het bruinharige meisje gekust worden, die wílde juist dat ze een relatie kregen. Maar Cassie's hersenen waren er fel tegen, stel dat iemand van de manege het te weten zou komen? Stel dat ze in elkaar geslagen zou worden om iets waar ze niets aan kon doen? Wel, volgens haar ouders was er wél een oplossing maar haar ouders... het enige wat ze met hen leek te doen, was ruziën en altijd hetzelfde onderwerp: haar geaardheid. Het feit dat ze lesbisch en niet hetero was. Voor hen was dat niet te accepteren en het feit dat Cassie ongelovig was, maakte die acceptatie er niet makkelijker op. Ja, ze ging naar de kerk en ja, ze bad elke avond maar dat was allemaal niet-gemeend. Er bestond geen God want er was nog steeds ellende op aarde. Er bestond geen God want niet iedereen werd geaccepteerd. Zíj werd niet geaccepteerd.
Haar uiteindelijke bestemming was het bos aan de overkant van de weg. Ze had zo haar plekjes waar bijna nooit iemand was en ze ongestoord haar tranen de vrije loop kon laten gaan. Een snik ontsnapte uit haar keel en omdat ze niet wilde dat fietsers en voetgangers zagen dat ze aan het janken was als een klein kind, zette ze het op een rennen. Zonder echt te kijken of er auto's aankwamen, sprintte ze de weg op. Die auto's hadden pech. Zelfs als ze aangereden zou worden, was dat nog niet eens zo'n ramp.
Jawel, dat was wel een ramp. Dan liet ze Shannon alleen achter. Shannon... het maakte haar stemming er niet beter op.
Gierende remmen lieten haar hart sneller kloppen en met grote ogen keek ze opzij. Een auto kwam met een beangstigende snelheid haar kant op, begon toen te tollen en knalde tenslotte tegen de vangrail. Haar benen kwamen in een knoop terecht of zo, want met een onsierlijke beweging belandde ze half in het gras, half op het asfalt. In een reflex ving ze het met haa arm op, dat was alleen niet zo'n goed idee want haar pols... tja. Haar pols was er überhaupt niet goed aan toe geweest en deze valpartij maakte het er niet beter op.
Verstijfd van angst bleef ze hijgend liggen en keek door een waas van tranen naar de auto. Een persoon kwam uit het voertuig en rende duidelijk haar richting uit. Oh fuck, daar had ze ook totaal geen zin in, er was niks aan de hand met haar! Nou ja, er was wel iets maar dat hoefde híj niet te weten - de persoon was nu dichtbij genoeg om te zien dat het een man was. Omdat het niet overtuigend was om hier te blijven liggen alsof ze niet meer kon lopen, ging ze overeind zitten en wilde opstaan, toen bleek dat haar pols toch behoorlijk veel pijn deed. Met een vertrokken gezicht liet ze zich weer op haar elleboog vallen. Ze was een watje wat pijn betrof, zodra je met een naald aan kwam zetten, rende ze al gillend de kamer uit. Geërgerd bleef ze liggen; er restte haar ook niets anders. Ze kon moeilijk wegrennen en ze had een vermoeden dat haar evenwichtsorgaan ook een heel klein beetje defect was. Bovendien was wegrennen ook niet de juiste oplossing; wedden dat die vent achter haar aan zou gaan? Dat zou zij tenminste doen als ze hem was.
Een stel schoenen stopte in haar blikveld en de man hurkte naast haar neer. Ongemakkelijk keek ze de andere kant op, de neiging om hem uit te schelden en tóch weg te rennen was behoorlijk groot.

3 Re: And than you realize. op zo feb 19, 2012 3:26 pm

Gast


Gast
De afstand tot het meisje leek gigantisch. Eenmaal bij haar leek er niet veel aan de hand. Er lag immers geen bloed. En toch was hij er totaal niet gerust onder. Stel dat hij haar had geraakt met de auto. Leroy hurkte neer bij het meisje en keek haar bezorgd aan. Niet dat zij hem aankeek. "Ben je geraakt? Kan je alles nog bewegen? Er komt over een paar minuten een ambulance aan." Sprak hij bezorgd. De woorden vlogen uit zijn mond zonder erbij na te denken. In plaats van gehurkt te blijven zitten ging hij naast het meisje op de grond zitten. Het enige wat hij eraan over had gehouden was een bloedlip. Ging vanzelf wel weer over, het was alleen vervelend tijdens het eten. Wanneer het meisje omhoog wou komen drukte hij haar zachtjes terug en zei tegen haar dat ze moest blijven liggen. Er bestond een kans dat ze in haar rug of nek had beschadigd. Als ze iets in haar nek had beschadigd moest hij haar hoofd eigenlijk vasthouden zodat ze haar nek niet zou belasten, dit vergat hij echter even. Het leek eeuwig te duren tot er een ambulance en politie was gearriveerd. Twee broeders kwamen naar hen toegerend met zwarte tassen waar vanalles uitgehaald werd. Er werden allerlei vragen gesteld, hij moest zijn rijbewijs tevoorschijn halen, een blaastest doen om te kijken of hij niet gedronken had, en uiteindelijk moest hij mee met de ambulance naar het ziekenhuis omdat hij gecontroleerd moest worden. Waarom moest hij gecontroleerd worden? Het enige wat hij had was een bloedlip en tril benen. Logisch toch?
Zonder mopperen ging hij mee met de ambulancebroeders naar het ziekenhuis waar hij van top tot teen nagekeken werd. Toen hij helemaal klaar was vroeg hij gelijk waar hij het meisje kon vinden. Vertrekken zonder sorry of iets te zeggen vond hij ook weer zowat. Daarbij wou hij weten hoe het met haar ging. Gelijk naar haar kamer toe lopen deed hij niet. Om de een of andere reden durfde hij haar kamer niet binnen te gaan. Wat nou als hij een uitbrander kreeg dat hij beter had moeten opletten? Naar zijn weten had hij behoorlijk opgelet, of had hij haar eerder aan moeten zien komen? Ze was zomaar verschenen, van het ene op het andere moment stond ze op de weg.
Leroy stapte uiteindelijk toch twijfelend haar kamer binnen om vervolgens ongemakkelijk bij de deur te blijven staan. Een zuster verliet net de kamer waardoor hij zich nog ongemakkelijker voelde. Het kostte wat moeite maar uiteindelijk kreeg hij dan toch zijn mond open. "Hoe gaat het?" Was het enige wat uit zijn mond kwam. Meer kon hij niet verzinnen om te zeggen, hoe stom het ook klonk.

4 Re: And than you realize. op zo feb 19, 2012 4:07 pm

Gast


Gast
De man begon gelijk van alles te vragen maar hardnekkig klemde Cassie haar lippen op elkaar. Het enige geluid wat er uit haar kwam was zacht gesnik. Het nieuws dat er een ambulance aankwam, maakte haar niet spraakzamer. Moest de halve wereld nu perse haar tranen zien? Oké, rond blijven lopen met een pols die verschrikkelijk veel pijn deed was ook niet dé oplossing maar dit was zo... gênant. Ongemakkelijk. Beschamend. Kut. Zou die vent een zakdoek bij zich hebben? Moest ze het vragen? Een kleine tweestrijd vond plaats in haar hoofd maar uiteindelijk besloot ze het toch maar niet te doen. Gore zakdoeken van vreemde mensen waren erger dan met rode ogen rondlopen.
Na twee of drie minuten deed ze een poging om overeind te komen -dan hoefde ze niet op die stomme brancard- maar ze werd gelijk weer omlaag geduwd door de man. Verdomme! Ze had toch geen hersenschudding, dat was onmogelijk omdat ze niet op haar hóófd was gevallen. Dolgraag had ze het die stomme volwassene even duidelijk gemaakt maar of dat nou zo'n goed idee was? Aan de andere kant kon hij dat natuurlijk niet weten maar pff, ze werd gewoon gek hier.
Gillende sirenes kondigden de komst van de ambulance aan en er kwam nog een politieauto achteraan ook. Terwijl twee broeders zich om haar bekommerden, wat ze met een chagrijnig gezicht toeliet, begonnen de twee politieagenten de man te ondervragen. Rijbewijs, of-ie dronken was en zodra zij met pesthumeur en wel op de brancard gepropt was, gingen die twee zich ook nog zorgen maken over de persoon die de oorzaak was van het feit dat ze nu als een sukkel vastgesjord lag. Het enige wat pijn deed, was haar pols maar ze wilden perse de mogelijkheid dat er iets met haar nek was openhouden.
Haar mobiel ging af en ze kreeg hem aangereikt. Afwachtend legde ze hem tegen haar oor en gaf hem doodleuk terug bij het horen van haar vaders stem. Ruzie maken in deze situatie zou alleen maar voor meer gezeik zorgen of nog erger, die dingen als 'rustig maar, meisje, je moet niet zo stressen op dit moment, dat is slecht voor je'. Grr, ze was geen klein kind. Na de nodige vragen om zeker te weten met wie hij sprak, werd de situatie uitgelegd en nadat de broeder opgehangen had, kreeg ze te horen dat haar vader zo snel mogelijk naar het ziekenhuis zou komen. Rotvent.
De rit naar de plaats der verdoemenis was verschrikkelijk saai en zodra ze binnen waren, werden alle vragen voor de tweede keer aan haar gesteld, ditmaal door de arts die de taak kreeg haar te onderzoeken. Wel, ze was in ieder geval van die brancard af, tenminste iets positiefs. Nadat hij minstens een halfuur bezig was geweest met aan haar kop zeuren en haar pols behandeld had, mocht ze ook nog eens een paar uurtjes in zo'n witte, stinkende kamer vertoeven. Lopend werd ze naar het bed begeleid waar ze tegenstribbelend plaats nam en meteen de deken over haar hoofd trok. Wat een stank. De zuster zeurde nog over of ze trek of dorst had maar gaf het op toen er geen antwoord kwam. Cassie kreeg net een beter humeur omdat al dat gedoe eindelijk achter de rug was en ze trok de deken van haar hoofd, toen die vent die haar bijna had aangereden in de deuropening kwam staan en na een paar minuten vroeg hoe het ging. "Fantastisch," mompelde ze sarcastisch en verstopte zich weer onder de witte stof. Alleen de bobbel en haar bruine haren verraadden nog dat er iemand lag.
Voetstappen kondigden aan dat er nóg iemand binnenkwam. Een paar meter van het bed stond een stoel en met een luide klap plofte er iemand op neer. Een maar al te bekende hand begon aan haar dekens te trekken en ze wist zeker dat het haar vader was. "Rot op!" gromde ze en greep het laken extra stevig vast. "Ga lekker bij mama zeiken over hoe erg je me wel niet haat." Een verontwaardigd en boos antwoord kwam terug in de vorm van een preek, wat er weer voor zorgde dat ze op het punt stond van ontploffen en opnieuw begon te janken. En zoals altijd kwam het feit dat ze een zondaar was weer aan bod. Moest hij nou perse gaan preken terwijl in de deuropening een of andere man stond? Moest die nou echt alles weten wat er in haar privéleven speelde? Demonstratief stopte ze haar vingers in haar oren maar dat gaf haar vader weer de kans de deken weg te trekken, omdat ze die niet langer vasthield.
Waarom moest hij juist nu tegen haar gaan zeiken? Wat moest die man nu wel niet denken, dat ze zelfmoord wilde plegen? Beschaamd kneep ze haar ogen dicht, ze wilde zijn reactie gewoon niet zien, bovendien was het gezicht van haar vader ook niet zo'n leuk uitzicht. Ook kwetste het haar verschrikkelijk; als je dochter net een 'ongeluk' had gehad, ging je toch niet lopen zeiken verdorie? En deze keer kon hij niet zeggen dat zij was begonnen, want dat was gewoon niet waar! Ja, ze had gezegd dat hij op moest rotten maar dat vond ze geen reden om gelijk maar haar humeur nog meer te verpesten. Elke puber had wel eens een rotdag - al had Cassie dat ongeveer elke dag. Zonder nog aandacht te schenken aan het gezeik van haar vader draaide ze om, trok de deken weer over haar heen en begon door zijn gepraat heen Stronger te neuriën. Het werkte want er volgde een verrukkelijke stilte. Niet veel later klonk er een luid gekraak en liep die bejaarde vent weer de deur uit. Was mama maar langsgekomen... schoot er door Cassie's hoofd heen. Die was tenminste minder streng... deze gedachte veroorzaakte gelijk weer een nieuwe huilbui. Zo'n enorme behoefte aan een stel troostende armen om haar heen. Zelfs als ze van Shannon waren. Maar Shannon was niet hier. Niemand die ze kende was hier, behalve een wildvreemde man die net getuige was geweest van de zoveelste ruzie. Of ze dáár een knuffel van wilde krijgen...? Nee, niet echt... al was haar haat voor hem wel wat weggezakt, vooral omdat ze nu niet echt in de stemming was om boos te zijn.

5 Re: And than you realize. op ma feb 20, 2012 4:22 pm

Gast


Gast
Een sarcastisch antwoord werd naar hem terug gegooid. Reageren deed hij erop zoals hij normaal gesproken ook deed. ”Mooizo, moet je houden zo.” Antwoordde hij, op dezelfde manier als hoe het meisje tegen hem had geantwoord, terug. Wanneer zij zo ging doen kon hij het ook prima zo doen. Met zijn handen, in elkaar gevouwen, op zijn rug ging hij tegen de muur aan staan. Zo stond hij een tijdje naar de bobbel op het bed te kijken tot er plotseling iemand binnen kwam. De ongemak sloeg weer toe en eigenlijk wou hij de kamer uit lopen, maar hij moest nog sorry tegen het meisje zeggen. Waar hij alleen mee zat was of hij dat nog wel wou. Hij had helemaal niet extreem hard gereden, zijn eigen baan gevolgd. Dat zij nou plotseling over de weg rende. Alsof ze uit het niets was gekomen. Onbewust stond hij naar het gesprek van het meisje en de man te luisteren. Niet dat het veel was om naar te luisteren, maar hij kon er wel bepaalde dingen uit op maken. De man kon haar vader zijn maar het kon ook haar stiefvader zijn. Verder kwam er iets langs in de vorm van een zondaar wat hij niet bepaald snapte. Wat kon het meisje gedaan hebben dat ze een zondaar werd genoemd? Leroy zuchtte diep en ging in plaats van tegen de muur bij de deur, tegen de deuropening staan. Om de een of andere reden voelde het alsof hij niet zo aanwezig was in de kamer. Niet dat het zo opgevat zou worden. Wist hij veel.
Tegen de tijd dat de man hem passeerde had hij Esmée gebeld en uitgelegd wat er was gebeurd. Ook had hij gelijk gevraagd of ze naar de klant wou bellen waartoe hij op weg was. Je kon niet zonder af te bellen weg blijven, dan had hij gelijk een slechte naam. De man keek hem niet aan tijdens het passeren, het enige wat van zijn gezicht af te lezen was, was een hoop boosheid. Ruzies kon je maar beter uitpraten dan er voor weglopen. Vroeg of laat werd je er weer mee geconfronteerd. Tijdens het korte telefoongesprek met Esmée had hij het geneurie van het meisje opgevangen. ”De versie van Kayne West?” Vroeg hij half nieuwsgierig, half afwezig. In de gang gebeurde van alles wat zijn aandacht trok. Een hoop schreeuwende mensen die allemaal naar de deur rende. Hij nieuwsgierig? Echt niet. Hij stond alleen maar met zijn hoofd om de hoek te kijken naar wat er allemaal gebeurde. Pas toen hij zeker wist dat hij niets kon opvangen van wat er allemaal gebeurde keek hij terug naar het meisje. ”Heb jij nooit van Bassie en Adriaan geleerd dat je altijd eerst naar links moet kijken, daarna naar rechts, dan weer naar links, en dat je daarna pas over moet steken? Wie rent er nou zomaar over een autoweg waar ze met iets van 80 kilometer per uur over de weg gaan?!” De woorden kwamen er iets harder uit dan hij wou. Zijn hele idee van sorry zeggen was ook gelijk vervlogen. Een oprit naar de snelweg is niet bepaald een plek om over te steken, naar zijn weten staken er dan ook amper mensen over. Of hij moest helemaal gek zijn. Wat goed kon.

6 Re: And than you realize. op ma feb 20, 2012 4:43 pm

Gast


Gast
Er klonk geschreeuw op de gang, Cassie hoopte uit de grond van haar hart dat het niet haar kamer in kwam. Gelukkig niet, ergens verderop in die gang was blijkbaar iemand overleden, had een hartaanval gekregen of er kwam iemand aan die onder een auto was gesprongen. Waar waren auto's als je ze nodig had?
De stem van de man klonk hard door de stille ruimte. En ook hard in de zin van bot. Krampachtig beet ze op haar lip, hij had gelijk, dat wist ze zelf ook wel. De hoofdweg was niet zo'n perfecte plek geweest om over te steken. En ze had uit moeten kijken, ja. En dat deed ze normaal ook wel. Maar vandaag even niet en... wat was dit nutteloos.
"Tuurlijk heb ik dat geleerd. Misschien wílde ik wel een ongeluk!" Het floepte haar mond uit voordat ze het in de gaten had. Een opluchting om de gedachte die haar hoofd over had genomen uitgesproken te hebben. Of ze dat 'ongeluk' echt wilde... wie kon het zeggen? Ze wist het zelf niet eens. Maar het voelde zo goed om zichzelf dat wijs te maken, dat ze écht genoeg moed had om zichzelf voor de auto te smijten. Technisch gezien had ze het een soort van gedaan, al was het per ongeluk. Was gewoon doorgereden rotvent, dan was ik nu van al dat gezeik af. Dát ging ze maar niet uitspreken.
Nu Cassie dat deel van haar herseninhoud had gelucht, kreeg ze ook de vervelende neiging de rest van het verhaal eruit te gooien. Ook al was het iemand die ze nooit meer zou zien. Maar misschien was het wel een psychiater. Misschien ging hij straks wel zeiken dat ze een afspraak moest maken. No way! Ze zou het niet vertellen. "Of denk je dat het leuk is zo'n rotvader te hebben en een moeder die gewoon lekker altijd zijn kant kiest?" Bam, nog meer aanstellerij. "Dat ik niet meer spoor hoeft niet te betekenen dat ie me maar af kan gaan zeiken op van alles en nog wat." Ze slikte hoorbaar, en de tranen die net over waren prikten nu alweer achter haar ogen. "Pleur anders gewoon op, heb je ook geen last meer van me. Of moest je nog iets kwijt of zo?" Dat laatste kwam er net zo bot uit als hij zijn opmerking had gemaakt.

7 Re: And than you realize. op ma feb 20, 2012 5:40 pm

Gast


Gast
Op de opmerking van het meisje, dat ze het geleerd had, wou hij eigenlijk een lullig vraag aan haar stellen. Maar toen hij hoorde dat ze misschien wel een ongeluk wou hield hij zijn mond maar. Leroy was niet een van de onaardige mensen. Hij kon alleen soms nogal, vervelend was niet het goede woord, verkeerd over komen? Wist hij veel. Niet bepaald boeiend. Normaal gesproken bedoelde hij het goed met wat hij zei, maar in dit geval was hij toch redelijk boos op het meisje, dan wel niet teleurgesteld. Waarom zou je zomaar een ongeluk willen? Kies dan wat anders. Spring van een flat of duw je hoofd in een bad zodat je verdrinkt. Maar laat jezelf vooral niet aanrijden. Niet door een trein niet door aan auto. Je leven is er dan wel mee beëindigd, als het goed gaat, maar je zorgt gelijk voor een trauma aan de bestuurde. Zijn mond had hij nog niet geopend of hij kreeg allerlei woorden naar zijn hoofd geslingerd. De meeste pubers hadden geen perfecte jeugd, niemand had dat naar zijn idee, maar bij wat het meisje vertelde kreeg hij niet bepaald een prettig idee. Scheidingen was het enige waar hij tegenwoordig mee te maken kreeg. Gezeur van de een, gezeur van de ander. Kinderen die de dupe werden van ruzies tussen hun ouders. Zelf had hij het niet meegemaakt. Zijn ouders waren er altijd voor hem geweest, tot hij een rebelse puber werd en uit het gezin werd geplaatst. Prima, in elk gezin waar hij terecht kwam waren wel problemen maar hij had het nooit slecht gehad. De gedachte om zijn leven te beëindigen had dan ook nooit serieus door zijn hoofd gespookt. De enige reden om voor een auto te springen kon toch niet zijn dat je vader telkens de kant van je moeder kiest? En dat je telkens afgezeikt word. Tenminste, hij kon het zich niet voorstellen.
Leroy keek het meisje strak aan toen ze zei dat hij op moest pleuren. Of hij nog iets kwijt moest, nee niet echt. Zijn auto was toch maar een leen auto van de zaak. Hun verzekering zou de schade wel dekken. En hij, tsja. Hij zou een tijdje niet in de auto stappen, omdat hij er geen had en omdat hij het misschien een klein beetje eng vond. Had hij geluk dat de mensen ook naar hem toe konden komen.
Leroy gaf geen antwoord, liep alleen naar de stoel naast het bed van het meisje en ging er iets onderuit gezakt op zitten. Oude mensen zaten altijd rechtop, hij was nog niet oud. Althans, niet zo oud. "Ik denk dat ik nog maar even blijf. Aangezien mijn auto weggesleept moest worden moet ik straks een taxi naar huis nemen. Maar ja, eer dat er een taxi is die niet stinkt, kan ik beter nog een tijdje hier blijven wachten tot m'n vriendin mij op komt halen." Moest hij Esmée alleen eerst vragen om hem op te komen halen.

8 Re: And than you realize. op ma feb 20, 2012 7:04 pm

Gast


Gast
De mededeling dat hij toch maar even bleef hangen, wekte tegenstrijdige gevoelens bij Cassie op. Aan de ene kant was ze dolblij omdat er dan niet zo snel gezeur zou komen, althans, ze hoopte maar dat die man die irritante zusters zou tegenhouden als die van plan waren haar te kalmeren. Aan de andere kant wist ze zeker dat er straks nog meer uit haar mond zou komen en liever voorkwam ze dat. Wel, er viel niks aan te doen. Hem wegjagen was niet echt een optie namelijk. En over een à twee uurtjes zou ze hier weg zijn. Als haar vader tenminste zin had om haar op te halen; haar moeder had geen rijbewijs. Maar aan de andere kant had ze ook geen zin om met hem in een auto te zitten. Misschien kon ze vragen of ze met die man en zijn vriendin mee mocht liften? Al betwijfelde ze of hij dat op prijs stelde. Straks waagde ze wel een poging.
Er volgde een gespannen stilte. Geen van beide zei wat en eigenlijk had ze ook niet echt zin om te praten, maar als ze straks weer thuis wilde komen -wel, dat wilde ze niet maar buiten slapen was nog vervelender- was het misschien toch wel handig om zichzelf wat opener op te stellen. "Ik heet trouwens Cassie," mompelde ze dus, het kwam er in ieder geval wat vriendelijker uit dan net. Nog steeds niet optimaal maar je kon niet teveel van haar verwachten op dit moment.
Met een diepe zucht draaide Cassie op haar buik, legde haar armen op het kussen en staarde naar de witte, ijzeren spijlen. Ze verviel weer in zwijgen, maar in haar gedachten hield ze een hele toespraak tegen zichzelf. Na een paar minuten begon ze het onbewust te fluisteren, wat ze zelf niet doorhad. Omdat haar mond in het kussen lag, kwam het er een beetje gesmoord uit. "Waarom kunnen ze niet gewoon accepteren dat ik anders ben? Is het nou echt zo'n probleem dat ik op vrouwen val in plaats van mannen? Waarom zeuren ze dat ik moet geloven in God, terwijl hij als hij zou bestaan helemaal niet zo'n hel gemaakt had van mijn leven. Of is dit mijn straf? Ben ik voor de rest van mijn leven gedoemd tot zelfmoordgedachten?" Gefrustreerd volgde ze met haar ogen de ribbels op het behang en trapte met haar voeten tegen het matras aan. "Waarom moet ik nou weer verlíéfd worden? Het zou alles zoveel makkelijker maken als ik er niet steeds aan hoefde te denken. Waarom moet Shannon bestaan? Waarom ben ik überhaupt geboren..." Die laatste zin was echt verschrikkelijk deprimerend.
Het drong een beetje laat tot haar door dat die man alles gehoord had... godsamme. Met een blos op haar wangen keek ze snel de andere kant op, naar buiten. Deprimerend uitzicht. Maar hem aankijken durfde ze nu echt niet meer. Misschien dat hij een hekel had aan lesbiennes en haar nu in elkaar ging slaan. Een rilling liep over haar rug bij die gedachte. Misschien dat de kans om mee te rijden nu wel helemaal verkeken was, omdat hij geen zin had om iemand die niet hetero was in de auto te hebben. Misschien was die vriendin wel gewoon een heks. Alles was mogelijk. Dat hij er geen problemen mee had, die kans leek haar zo klein. Driekwart van de aardbol gaf aan dat homo's en lesbies best welkom waren in de maatschappij. Maar zodra een vriend, familielid of een collega uit de kast kwam, was het gelijk weg tolerantie want dan was het opeens anders. Misschien was dat hetzelfde met deze man. Misschien was zij ook wel zo'n type: tenslotte haatte ze zichzelf toch? Ze wilde zichzelf toch opruimen net zoals haar ouders dat graag wilden? Wel, dan had ze er blijkbaar problemen mee. Ze wilde hier gewoon weg. Kan ik misschien meerijden als uw vriendin er is? Mijn vader wilt me niet meer ophalen ben ik bang. Het lag op haar lippen maar in tegenstelling tot de rest kreeg ze het echt niet naar buiten gewurmd, wat heel logisch was. Arghh!

9 Re: And than you realize. op di feb 21, 2012 7:04 pm

Gast


Gast
Naar het meisje kijken deed hij niet. In plaats daarvan keek hij de kamer rond. Er hing een televisie, op het bed zaten verschillende knopjes, een wit gordijn voor het raam, nog een houten stoeltje, een klein tafeltje en dat was het. Niet bepaald een bijzondere en gezellige kamer. Hopen voor het meisje dat ze hier snel weg mocht. Leroy was niet bepaald een type wat veel praatte. Anderen liet hij liever praten terwijl hij luisterde. Veel mensen verwachtte dan van je dat je iets terug zei, het was echter zo dat hij nooit wist wat hij terug moest zeggen. Er kwam meestal wel wat uit zijn mond maar of iemand daar wat mee kon. Nee, niet bepaald. Gelukkig hoefde hij bij Esmée enkel te luisteren. Af en toe zeggen dat hij het snapte en daar kon hij het bij laten. Helaas was niemand zo als Esmée. Uit het niets was er plots een stem te horen. Niet bepaald duidelijk, maar duidelijk genoeg om eruit te halen dat het meisje Cassie heette. Een lach verscheen op zijn gezicht, niet heel erg zichtbaar want hij keek onbewust naar beneden. Was ze nog niet zo slecht als hij dacht.
Op het moment dat hij zijn mond net open wou trekken om wat te zeggen begon het meisje te praten. Door wat ze allemaal zei had hij gelijk antwoord op de vraag die hij zichzelf eerder had gesteld. Waarom was ze een zondaar? Nou, omdat ze op vrouwen viel en niet op mannen. Had hij toch ook makkelijk kunnen verzinnen, waarom had hij dat dan niet gedaan. Bij het woord zelfmoordgedachte vloog het kippenvel over zijn armen heen, gevolgd door een rilling langs zijn rug. Mensen met zelfmoordgedachtes begreep hij niet. Het leven mocht dan af en toe zwaar klote zijn, maar buiten al het slechte om zijn er ook zoveel leuke dingen. Vrienden, familie, er was zoveel. Van bepaalde gebeurtenissen kan je leren. Kom je later sterker uit waardoor je minder snel geraakt word door hetzelfde. Neem bijvoorbeeld een goede vriend verliezen tijdens een ruzie, bewijst maar weer eens wat voor goede vriend in het is. Volgende keer minder makkelijk goede vrienden worden? Wist hij veel. Hij begreep het gewoon niet. De naam Shannon viel hem verder nog op. Het meisje waar ze op verliefd was, nam hij aan. De laatste zin leek weg te ebben in de stilte. Een vervolg kwam er niet. Het werd weer stil en het meisje keek weer van hem weg. Niet dat ze ook maar naar hem had gekeken. Een keer of twee misschien? Alsof het hem eigenlijk wat aan ging.
Leroy strekte zich uit en liet een diepe zucht ontsnappen. ”Pfoe, dat is niet niks.” Sprak hij voorzichtig. De woorden kreeg hij moeilijk naar buiten. Tuurlijk kon hij makkelijk zeggen dat ze zich niets van al dat gezanik aan moest trekken en moest doen wat zij wou. Wat bij haar prettig voelde. Maar hoe vaak zou ze dat wel niet al gehoord hebben? Straks zou hij hetzelfde riedeltje als iedereen voor hem opdreunen? In zijn hoofd leek het wel een chaos van zinnen. Van alles vloog voorbij wat hij kon zeggen maar niets was goed naar zijn zin. Uiteindelijk haalde hij diep adem en liet hij het maar gewoon. Dan maar gewoon als een kip zonder kop gaan kakelen. ”Waarom ze het niet kunnen accepteren? Je bent anders dan ze gewent zijn. Het kan zijn dat ze niet weten hoe ze ermee om moeten gaan. In plaats van een vriendje, kom jij straks met een vriendin thuis. Het lijkt mij, persoonlijk, heel erg vreemd om de stiefdochter van m’n vriendin thuis te zien komen met een meid in plaats van een jongen wat ik gewent ben. Zoiets kost tijd om te wennen.” Wauw, wat zal ze hier veel aan hebben! Waarschijnlijk waren al haar problemen straks als sneeuw voor de zon verdwenen! Not. Ondertussen was hij echt als een kip zonder kop aan het kakelen en kwam er alleen maar onzin uit zijn mond.
”Je bent geboren om iets van je leven te maken. Dan wel niet met een vriend maar met een vriendin aan je zijde. Accepteer het zelf eerst en dan kan je de rest overhalen om jou te accepteren hoe je bent.” Vervolgde hij na een korte adempauze.
”Nu terug naar mijn vraag, welk versie van het nummer Stronger was je aan het neuriën daarnet?” De stoel waar hij op zat schoof hij wat dichter naar het bed toe waarna hij zijn voeten op de plastic rand van het bed neerzette. Dezelfde houding als hoe hij altijd in de college zaal had gezeten. Onwijs verveeld. Het enige wat mistte was de pen in zijn mond. Pas wanneer er een zuster aan zou komen zou hij zijn voeten weghalen, of niet.

10 Re: And than you realize. op di feb 21, 2012 7:41 pm

Gast


Gast
Godzijdank kwam er geen vloedgolf van scheldwoorden over haar heen en daar was Cassie de man heel blij om. Maar verder zei hij exact hetzelfde als wat iedereen zei die ervan wist. Haar ouders zouden het vanzelf wel accepteren want ze moesten alleen even wennen. No way! Ze waren veel te katholiek om die mogelijk überhaupt te opperen. Met een norse ondertoon sprak ze die gedachte uit. "Ouders christelijk. Streng verboden." Het was een opluchting even haar hart te luchten ook al was het een vreemde, maar echt lang wilde ze er niet over te praten. Wat kon ze nog zeggen erover? Alles was al verteld. En over Shannon wilde ze niet praten, met wie dan ook. Een zachte grinnik kwam uit haar mond bij zijn laatste vraag. "Die van Kelly Clarkson," deelde ze mee terwijl ze op haar buik draaide en vanuit haar ooghoeken naar de man keek. Hij zag er niet geschokt uit. Blijkbaar was hij toch niet zo verschrikkelijk als ze had verwacht.
"Meneer!" Geschrokken door de felle stem keek Cassie op. Een jonge vrouw gekleed in zusterkledij kwam met die irritante tik-hakken de kamer binnengelopen en keek de man met een kwade blik aan. "De bedden moeten schoon blijven om infectie tegen te gaan!" Pff, alsof zij daar last van zou hebben. Het boeide haar geen reet. Zacht lachend luisterde ze naar de discussie die er ontstond. Een paar minuten verder keerde de vrouw zich naar haar. "Misschien is het slim om je vader te bellen want je mag hier weer vertrekken." Oh fxck. Ze had geen zin om in bijzijn van de zuster te gaan vragen aan een man wiens naam ze niet eens wist of die vriendin van hem haar thuis kon afzetten. Kreeg je van die bemoeiallerige vragen en dat was verschrikkelijk irritant. Zwijgend en met een norse uitdrukking op haar gezicht -maar dat kon de zuster niet zien- knikte ze maar en zuchtte terwijl dat mens weer vertrok. Hoe moest ze dit nou weer gaan vragen? Aarzelend haalde ze haar mobiel uit haar broekzak, bladerde door haar contacten en bleef met haar vinger boven het nummer van haar vader hangen. Argh. Hoe langer ze wachtte, hoe groter de kans dat hij opstond en wegliep en dan kon ze moeilijk achter hem aan gaan rennen.
Cassie haalde diep adem, ze zou het er gewoon uitgooien. Nu. Een halve minuut later had ze dat nog niet gedaan en er klonken geluiden van een schuifelende stoel.
"Euhm... zou uw vriendin... euhm... zou ik misschien een lift kunnen krijgen? Mijn vader... ik denk niet dat die zin heeft om me op te halen en zo... hij klonk in ieder geval niet zo blij toen hij vertrok." Ze voelde hoe haar wangen zo rood werden als een tomaat, gelukkig kon die man het niet zien.
Jep, ze wist prima hoe gevaarlijk het was om zomaar in iemands auto te stappen. Maar voorzichtig was ze nooit geweest en alles wat beter dan in haar vaders auto met al dat gezeik. Daar werd ze echt gestoord van. Dus dan verkoos ze dit risico boven de 'veiligheid'. Gespannen stond ze op en sjokte naar het raam. Om weer herinnerd te worden aan het deprimerende uitzicht. Werk even mee, lot!
Nog steeds voelde Cassie zich niet echt vrolijk maar haar tranen waren op. Ze had ook geen zin meer om depressief te doen en wilde eigenlijk met een goed humeur thuis aankomen. Dan zo snel mogelijk naar boven vluchten en er was niks aan het handje. Dus rechtte ze haar rug en toverde een glimlach op haar gezicht. Nep maar wie weet hielp het. Fake it until you make it, zeiden ze toch altijd?

11 Re: And than you realize. op di feb 21, 2012 8:23 pm

Gast


Gast
Christelijke ouders, om het even moeilijk te maken. Dat haar ouders christelijk waren betekende nog niet dat zij niet lesbisch mocht zijn. Regels zijn er om te breken niet waar? Leroy trok zijn neus op bij het antwoord van het meisje. De versie van Kelly Clarkson? ”Ik vind die van Kayne West toch echt beter.” Opperde hij met opgetrokken neus maar toch een vrolijk gezicht. Je kon wel zeggen dat hij over het algemeen altijd vrolijk was. Zelfs na een ruzie kon hij zichzelf nog vrolijk toveren. Was het niet door zijn paard dan wel door het feit dat hij een prachtig leven had. Ruzie met Esmée had hij nog nooit gehad dus wist hij ook niet hoe hij zou zijn na een ruzie met haar. En eigenlijk wou hij het niet weten. Wie weet wat hij dan wel onwijs chagrijnig en kortaf. Net zoals de maanden nadat hij Symphony voor de laatste keer op had gezocht. Ondanks al zijn haat neigingen jegens haar was hij van haar gaan houden. Samen hadden ze gezongen tijdens het rijden, feesten gegeven, en nog veel meer. Nu had hij Esmée, en kon hij niet meer zonder haar. Symphony was verleden tijd.
Leroy schrok uit zijn gedachten op door een felle stem. Ogenblikkelijk kreeg hij een lach op zijn gezicht door hoe de vrouw binnen kwam lopen. Het liefst wou hij een opmerking maken over haar hakken maar hij hield zijn mond maar voor hij de vrouw nog bozer zou maken. Echter kon hij zich niet bepaald inhouden toen ze begon over infecties. ”Ik hoef u zeker niet te vertellen dat het meisje enkel een infectie kan krijgen wanneer ze met een open wond in de buurt komt van de plek waar mijn voeten hebben gestaan?” Als tegen antwoord kreeg hij een hoop gemopper en gedoe, de discussie ging nergens over maar het was wel grappig om te voeren. ”Aan mijn schoenen zitten net zoveel, heel misschien meer, bacteriën als aan mijn handen. Wanneer ik met mijn handen op het bed had gezeten dan had je niet geklaagd.” Het weer woord wat hij kreeg sloeg nergens op. Erop antwoorden deed hij met alle plezier, tot er niet meer gereageerd werd. Beledigd keek hij naar de zuster die tegen Cassie stond te praten. Mocht ze naar huis? En hun gesprek dan? Hij was nog lang niet uitgepraat met haar! Was het niet omdat hij haar stiekem interessant vond dan was het wel omdat hij geen zin had in naar huis gaan. Nu hij niet hoefde te werken had hij thuis niets te doen. Hopscotch had hij vanochtend al gereden en vanmiddag zou hij in de stapmolen gezet worden voor hem. Of te wel, dan moest hij gaan schoonmaken. Bah.
Het kostte heel veel moeite, en heel veel tegenzin, om op te staan. Alles ging in een heel langzaam tempo. Zijn voeten, welke nog steeds op het bed stonden om de zuster te treiteren, deed hij langzaam omlaag waarna hij zich nog een keer uitrekte voor hij de stoel naar achteren schoof en opstond. Voor hij het wist vroeg het meisje, al hakkelend, aan hem of ze een lift kon krijgen. Een best wel vreemde vraagwaar hij even over na moest denken. Esmée zou hem voor gek verklaren. Maar of hem dat ook maar iets uitmaakte? Niet bepaald. Tegen de tijd dat het meisje bij het raam was gaan staan en hem met een lach aankeek kon hij niets anders doen dan antwoorden op haar vraag. ”Prima, maar dan wel op mijn manier.” Toen hij uitgesproken was kreeg hij een behoorlijk brede glimlach op zijn oor. Wanneer hij wat verzonnen had was het haast onmogelijk om hem er vanaf te krijgen. Alleen hij zat wel met een klein probleempje. Esmée. Straks moesten ze eerst naar huis, om Esmée te dumpen, en daarna konden ze verder. ”Kom je?” Ondertussen stond hij al bij de deuropening naar de gang toe. Esmée was er met een paar minuten. Beneden wachten was alleszins beter dan in die achterlijke kamer. Esmée was er inderdaad met een paar minuten. Hij kreeg een kus en de vraag of alles wel goed ging en daarna vroeg ze wie het meisje was. Hij vertelde kort wat er was gebeurd en dat hij had beloofd het meisje een lift naar huis te geven omdat haar vader haar niet kon komen ophalen. Simpel of wat? Er werden geen vragen gesteld niets. Alleen van plek gewisseld want hij reed altijd. De deur voor Cassie werd open gehouden en voor hij het in de gaten had was hij al onderweg naar huis. Esmée en hij hadden een druk gesprek over wat er allemaal was gebeurd. Hij vertelde niet alles. Enkel de belangrijke dingen. Wat het meisje hem verteld had liet hij totaal achterwegen. Ook wat er was gebeurd toen haar vader er was geweest, de reden dat hij haar weg zou brengen naar huis. Esmée hoefde niet alles te weten.
Thuis zette hij Esmée af die gelijk verder ging met het werk. Ze had het druk rond deze tijd. Al het winterbeslag moest onder de hoeven vandaan worden gehaald. Het was immers geen winter meer. Leroy draaide terug de weg op en vroeg aan Cassie waar hij heen moest. Niet dat hij haar gelijk weg zou brengen. Eerst maar eens naar het dorp om in een cafe over haar belabberde muziek smaak te praten onder het genot van een kop chocomelk en appeltaart. Natuurlijk allebei met slagroom.

12 Re: And than you realize. op di feb 21, 2012 8:51 pm

Gast


Gast
Ongemerkt had Cassie haar adem ingehouden, die ze weer liet ontsnappen na een bevestiging. Ze was alleen een beetje verbaasd wat hij met 'zijn manier' bedoelde? Ze stond er nog over na te denken toen de man vroeg of ze eraan kwam. "Met alle plezier," grijnsde ze terug, omdat het gesprek nu wat minder gespannen was en hij geen afkeurende houding had, kwam haar goede humeur ook weer terug. Ze liep de kamer uit, smeet de deur onnodig hard dicht en lachte toen er een verontwaardigde opmerking werd gemaakt, iets in de trant van 'ben jij niet opgevoed of zo?'. Zonder er zich iets van aan te trekken, volgde ze man omlaag. Hoe heette hij eigenlijk?
In de hal hoefde Cassie niet lang te wachten want de blauwe Fiat die voorreed, was blijkbaar de auto van zijn vriendin. In hun korte gesprek ving ze de namen Esmée en Leroy op. De vrouw had een vriendelijke uitstraling en netjes stelde ze zich voor. Esmée hield de deur voor haar open en opgewekt stapte ze in, zich totaal geen zorgen makend over de mogelijke gevaren.
Het was ongeveer een half uur rijden en godzijdank begon Leroy niet over hun gesprek, alleen dat hij haar bijna aangereden had en waarom ze een lift nodig had. Fijn. Bij een enorm huis inclusief stallen, bak en alles wat je maar nodig kon hebben om paarden te houden aangekomen, stapte Esmée uit, vond er een kort afscheid plaats en schoof Leroy naar de bestuurdersstoel. Op de vraag waar ze heen moest, gaf ze met tegenzin haar adres. Ze had nog helemaal geen zin om naar huis te gaan! In gedachten verzonken staarde ze naar buiten om er even later achter te komen dat ze een verkeerde afslag in waren geslagen. Even sloeg er paniek in; stel dat Leroy verkeerde bedoeling met haar had? Geschrokken hield ze haar mond erover.
Hij parkeerde de auto vlakbij een cafeetje dat ze wel kende. Ze kwam er wel eens met een vriendin en dan dronken ze chocolademelk. Zodra Leroy uitstapte, deed zij dat ook, al heel wat meer ontspannen dan daarnet. Hij wilde gewoon wat met haar gaan drinken, misschien nog wat kletsen. Wel, dat was toch best begrijpelijk? Cassie grinnikte, dít bedoelde hij dus met 'zijn manier'. Wel, in een bemoedigende kop chocolademelk met slagroom had ze wel zin!
Ze mocht zelf een tafeltje uitzoeken dus nam ze er eentje op het terras. Het was tenslotte heerlijk weer om buiten te zitten, een beetje fris maar met haar jas aan was het wel te doen. Ook viel het wel mee met de drukte want als hij van plan was 'het' onderwerp weer aan te snijden, wilde ze niet dat elke gast het hoorde. Een zonnige serveerster kwam aangelopen om de bestelling op te nemen. Alsof hij het al wist, bestelde hij twee koppen chocolademelk en twee stukken appeltaart. Inclusief slagroom, hmm. Cassie kon amper het geduld opbrengen om te wachten en viel ook gelijk aan op de appeltaart zodra die op tafel stond. Zodra de helft naar binnen was gewerkt, deed ze het wat langzamer aan, voornamelijk om de confrontatie met haar huis zoveel mogelijk uit te stellen. Vriendelijk keek ze Leroy aan. "Wel, smaken verschillen," kaatste ze de bal nog terug, als reactie op zijn opmerking in het ziekenhuis, dat hij Kanye West beter vond. "Je hebt een aardige vriendin trouwens."

13 Re: And than you realize. op do feb 23, 2012 3:17 pm

Gast


Gast
Zoals altijd parkeerde hij de auto om te doe hoek van het café. Op die manier hoefde je minder ver te lopen. Liever lui dan moe zei hij altijd maar. Aan het café, waar ze nu heen gingen, had hij erg leuke herinneringen. Althans, wat hij zich er nog van kon herinneren. Samen met vrienden gaan feesten, en tsja wat hoort daar dan bij? Een heleboel drank. De avond verliep, naar wat hij zich er nog van wist, behoorlijk soepel. Ze waren er niet uitgestuurd. Alleen was hij de volgende dag wakker geworden naast de wc pot. Voor hem had Esmée een doosje met aspirines neergelegd en een glas water neer gezet voor als hij wakker zou worden. Maar goed ook, want hij had een behoorlijke kater. En dat alleen maar van dat kleine beetje drinken. Als het eigenlijk wel een klein beetje was. De eerste paar biertjes kon hij zich nog herinneren, de rest was best wel vaag. Tegen de tijd dat hij gek werd van zijn eigen vragen was Cassie al uitgestapt. ”Tijd voor chocomelk en een heleboel slagroom.” Zei hij met een grote enthousiaste glimlach op zijn gezicht. Och, als hij chagrijnig was of een keer zijn dag niet had kon je hem altijd opvrolijken met een kop warme chocomelk met slagroom. Heerlijk! En dan ook nog een keer een sprits erbij om mee te soppen. Dan was zijn dag al helemaal goed.
Leroy liet Cassie een tafeltje uitkiezen. Haar keuze werd het terras. Nu het heerlijk weer aan was gebroken kon dat prima. Hij liet zich in de stoel naast Cassie zakken en wachtte tot er iemand naar hen toe zou komen. Heel erg lang duurde het niet want voor hij het wist stond er iemand bij hun tafeltje. Gelijk opende hij zijn mond en bestelde hij twee koppen chocolademelk en twee stukken appeltaart, mét slagroom. Zonder slagroom was het helemaal niet zo lekker. Na de bestelling duurde het maar een paar minuten tot ze hun chocomelk en appeltaart hadden. Leroy keek misprijzend naar de hoeveelheid slagroom die ze hadden gekregen. Als hij het zou mogen doen hadden ze veel meer gekregen. Voor nu nam hij er genoegen mee, de volgende keer wou hij meer. Vol verbazing keek hij toe hoe Cassie haar appeltaart aanviel. Kreeg ze geen te eten ofzo? Zelf was hij extra pietepeuterig met zijn stuk zodat hij er langer mee zou doen. Op zijn opmerking, van Kayne West, kreeg hij terug dat smaken verschillen. Helaas, had ze hier meer dan gelijk in. Onbewust begon hij te grijnzen bij de rest van haar woorden. Een aardige vriendin, jazeker. Hij had super geluk met haar. ”Een lot uit de loterij, en niet zomaar eentje.” Sprak hij lachend. Pas toen zijn appeltaart tot de laatste kruimel op was begon hij aan zijn chocomelk. De slagroom at hij voor de helft op met zijn lepel, de rest roerde hij er met uiterste zorgvuldigheid doorheen. Veel zei hij niet, eigenlijk zei hij helemaal niets. Tot hij zijn chocomelk voor de helft op had en er plots iets in zijn hoofd op kwam om te zeggen. ”Ik dacht dat je super boos op me zou zijn. Ik heb je immers ‘aangereden’.”

K schaam me dood.

14 Re: And than you realize. op do feb 23, 2012 4:02 pm

Gast


Gast
Blijkbaar vond Leroy Esmée ook heel aardig. Wat natuurlijk wel logisch was, toch? Het was een hele tijd stil, waarin ze allebei de tijd namen hun chocolademelk op te drinken. Een beetje verveeld keek ze om zich heen en gooide wat kruimels naar de duiven die standaard op het terras vertoefden, toen Leroy's stem haar aandacht trok. Bang dat ze boos was vanwege het 'ongeluk'. Een grijns vormde zich op haar gezicht.
"Wel, je had me bozer gezien als je had doorgezeurd met die mislukte levensles van je, vervolgens die lift had geweigerd omdat ik tijd zou moeten investeren in de band met mijn vader en dan vertrokken was zonder te trakteren. Dán was ik boos geweest. Nu was ik alleen geïrriteerd." Cassie grinnikte, waarschijnlijk had ze dan een kop koffie besteld en die over zijn hoofd heen gegoten. Maar dat zei ze maar niet. "Trouwens, ik heb meer reden om boos te zijn op mezelf omdat ik niet aan het uitkijken was. Maar ik ben niet boos op mezelf hoor."
Even wist Cassie niets meer te zeggen maar ze wilde ook niet weer die stilte. Daar had ze gewoon geen zin in nu ze vrolijk was. "Ik vraag me eerder af, was je boos op míj? Tenslotte was het theoretisch gezien mijn schuld." Ze kon zich nog duidelijk herinneren dat hij in het begin niet al te vrolijk was geweest. In afwachting op het antwoord van Leroy dronk ze kalm verder.

15 Re: And than you realize. op do feb 23, 2012 5:13 pm

Gast


Gast
Zijn mislukte levensles. Fijn om daar nog even aan herinnerd te worden. Hoeveel onzin had hij wel niet uit zitten kramen? Veel te veel. Aan hem moest je echt geen advies vragen. Zijn werk paste dan ook niet bepaald bij hem. Mensen aanhoren die in een scheiding lagen. Vaak kreeg hij de vraag of ze het wel echt moesten doen, en ja dan kon je je mond natuurlijk niet dicht houden. Desondanks hield hij behoorlijk van zijn werk. Leroy had een glimlach op zijn gezicht staan die halverwege het praten van Cassie wegzakte. Geïrriteerd? Ze was niet eens boos? Hij zou boos zijn geweest. Haar gelijk zijn kamer uit hebben gebonjourd en dan de rest van de dag heel chagrijnig voor zich uit hebben zitten staren. Tenminste, een uurtje. Langer was hij meestal niet chagrijnig. Of er moest iets heel ernstigs gebeurd zijn. Wat meestal niet het geval was. Hij kreeg de glimlach terug op zijn gezicht toen het meisje zei dat ze niet boos op haarzelf was. Gelukkig maar, dat moest ze niet doen namelijk.
Weer viel er een stilte. Hij wist niets te zeggen en voelde de drang ook niet echt om iets te zeggen. Onbewust staarde hij naar zijn chocomelk terwijl hij erin roerde. Ondertussen bedacht hij zich hoe hij de auto naar Esmée terug ging rijden en dan zelf naar huis kwam. Misschien dat hij de auto morgen terug kon rijden? Of hij reed vanavond terug en ging op Hopscotch terug naar huis. Prince had zijn kameraad dan ook gelijk terug en hoefde het dan niet te doen met de vervelende shetlander, Button. Daar zou hij wel wat op verzinnen. Zijn hele gedachte gang werd overhoop gehaald door de stem van Cassie. Of hij boos was op haar? "Tuurlijk was ik boos. Mijn auto ligt in puin en ik kon niet gaan werken. Al is dat laatste niet zo erg. Maar ik ben allang blij dat ik er zo goed af ben gekomen en ik niet iemands dood op mijn geweten heb." Het ergste wat hij zich kon bedenken was achter het stuur zitten, te laat reageren en zo over iemand heen rijden. Weken, maanden, misschien wel jaren zou het hem blijven achtervolgen. Nee, hij was heel blij met hoe ze er vanaf gekomen waren. Tegen de tijd dat zijn chocomelk op was had Cassie die van haar ook al op. "Zo terug." Zei hij tegen Cassie voor hij opstond en naar binnen liep om te betalen. Toen hij terug kwam had hij twee lolly's meegekregen. Naja, hij had er om gevraagd. Eentje had hij al in zijn mond gepropt, de andere gaf hij aan Cassie. Of ze hem wou moest ze zelf maar weten. In zijn tempo van altijd wandelde hij naar de auto van Esmée toe. De passagiers stoel hield hij open voor Cassie waarna hij op zijn plekje ging zitten. Gordels om en ze konden weg. Af en toe moest hij vragen waar ze ook alweer heen moesten, zulk soort dingen onthield hij niet bijster goed. Bij haar huis zette hij de auto weer weg. "Niet vergeten wat Bassie en Adriaan zeggen hé. Eerst links, dan rechts en nog een keer." Uit automatisme stapte hij de auto uit in plaats van te blijven zitten. Esmée deed het ook altijd, misschien dat hij het van haar over had genomen.

16 Re: And than you realize. op do feb 23, 2012 5:52 pm

Gast


Gast
Leroy was dus wel boos geweest maar dat had Cassie ook wel verwacht. En dat hij blij was dat hij haar niet overreden had? Op dit moment was ze daar zelf ook wel blij mee. "Gelukkig maar ja."
Zodra alles op was, verontschuldigde hij zich en liep het cafeetje in, waarschijnlijk om naar de wc te gaan of af te rekenen. Na een paar minuten kwam hij terug, de bekers en borden waren ondertussen al opgehaald. Een lolly werd naar haar uitgestoken en ze glimlachte bij het zien van Leroy met een lolly in zijn mond. Welke volwassene vroeg nog om lolly's? Misschien had hij wel gezegd dat hij twee kleuters bij zich had of zo. Grinnikend volgde ze hem weer naar de auto. Zodra ze zat stopte ze de lolly in haar mond.
De eerste vijf minuten was ze nog wel vrolijk maar daarna werd haar stemming steeds bedrukter. Nu moest ze toch echt haar vader weer onder ogen zien. Leroy die steeds weer naar het adres vroeg, maakte het er ook niet beter op. Ook al deed hij het vast niet expres. Op de parkeerplaats vlakbij haar huis zette hij de auto neer en maakte nog een opmerking. Ze kon er alleen niet om lachen. Zwijgend stapte ze uit, mompelde een bedankje en sjokte naar het rijtjeshuis toe, de sleutel in haar hand.
Zodra ze de hal instapte, klonk er een luid gevloek en haastige voetstappen. Cassie onderdrukte de neiging terug te gaan schelden en haastte zich de trap op. De verbijstering was behoorlijk groot toen ze zag dat haar vader niet in de woonkamer zat, maar in haar sláápkamer, inclusief een fles vol drank. Dat hij een klootzak was, dat wist ze wel maar dat hij dronk niet! Angstig liep ze achteruit en wist echt niet meer wat te doen. Hem uitschelden zou weinig uitmaken en ze vertrouwde hem niet echt in dronken staat. En haar moeder was ook nergens te bekennen. Automatisch begon ze te gillen toen hij opstond en op haar afkwam. Als een gek racete ze de trap af en koos het eerst vluchtmiddel wat in haar opkwam; Leroy's auto. Als die er nog maar was!
Net op het verkeerde moment struikelde ze over de laatste trede en belandde half op haar voeten, half tegen de deur van de wc. Zonder enige reden gaf die klootzak haar een klap. Genoeg reden om hem te peren. Binnen tien seconden stond ze buiten, haar vader volgde helaas ook. Alleen richtte hij zich om een of andere reden op Leroy dan op haar. Ze zag al snel waarom; blijkbaar was Leroy uit zijn auto gekomen en zag haar vader hem als een bedreiging.
"Rot op," schreeuwde haar vader, Ruud, keihard. Gestrest keek ze achterom, was haar moeder wel oké? Ze zag haar nergens! Wie weet wat hij gedaan kon hebben in een dronken bui! Aangezien hij zonder dronken te zijn al hartstikke onredelijk was. En ook was ze natuurlijk verschrikkelijk bezorgd om Leroy. Vlug liep ze, nog net niet rennend, naar de andere kant van hun tuin, op een veilige afstand van haar vader af. Haar wang kleurde al behoorlijk rood.

17 Re: And than you realize. op do feb 23, 2012 6:11 pm

Gast


Gast
Er werd een bedankje gemompeld, verder niets. Leroy keek bedachtzaam toe hoe Cassie naar een huis liep en naar binnen verdween. Stilte overviel hem. Tijd om naar huis te gaan? En dan wat? Verveeld naar de tv kijken? Hopscotch kon hij niet meer rijden dan zou hij te moe worden. Prince en Button waren met pensioen anders had hij ze nog wel voor de kar kunnen zetten. Misschien dat hij wat kon afspreken met iemand? Hij ging in de auto zitten, zijn deur nog open, en haalde zijn mobiel tevoorschijn. Het eerste nummer wat verscheen was Esmée. Nee, zij moest werken. Hij ging een rijtje met mensen af maar of ze hadden wat te doen of ze moesten werken. Helaas. Op het einde had hij Symphony haar nummer ingetypt. Afspreken voor een kop koffie kon toch wel? Of zou ze er wat achter gaan zoeken als hij vanuit het niets zou gaan bellen? De stilte werd verbroken door geschreeuw. Verbaasd keek hij op, in de richting van Cassie haar huis. Waarom wist hij niet maar hij had gelijk een knoop in zijn buik. Zou haar vader..? Twee voeten stonden al buiten het portier, namen hem mee richting Cassie haar huis nadat hij het portier dicht had gegooid. Zolang er maar niets gebeurd was. Naarmate hij dichter bij het huis kwam hoe slechter de gedachten in zijn hoofd erger.
Leroy zag Cassie naar buiten komen, voor hij naar de man keek welke hij ook in het ziekenhuis had gezien. Wat moest hij nou doen? Terug lopen deed hij niet. In plaats daarvan zette hij een pas naar voren en opende hij zijn mond. "Ik ben Leroy, u heeft mij misschien gezien in de kamer van Cassie. In het ziekenhuis, na het ongeluk." Sprak hij op een rustige, haast vriendelijke toon. "Ik had een vraag. Van welk eten houd Cassie absoluut niet?" De vraag kwam er geheel serieus uit en hij trok er ook nog eens een serieus gezicht bij. Jammer genoeg vond de man het een vraag waar geen redelijk antwoord op gegeven kon worden. Woorden waar hij de betekenis niet eens van wist, werden naar zijn hoofd gegooid. "Oké, ande.." Verder kwam hij niet want hij kreeg een duw. Daarbij werd de deur voor zijn neus dicht gegooid. "Fijne dag nog! Zak." Het laatste woordje mompelde hij er binnensmonds achteraan in de hoop dat het niet gehoord zou worden. Een diepe zucht verliet zijn mond. Sommige mensen begreep hij echt niet. Cassie! Waar was ze? Bezorgd keek hij om zich heen tot hij Cassie in de tuin spotte. Met een paar passen stond hij bij haar. Haar wang was behoorlijk rood, was ze geslagen? "Het klinkt misschien heel stom, maar heb je zin om met mij mee te gaan? Heb nog een aantal nieuwe films klaar liggen om bekeken te worden.." Het was geheel aan Cassie. Als ze ervoor zou kiezen om wat anders te gaan doen of iets dergelijks kon hij er ook wel mee leven. Althans, na een tijdje.

18 Re: And than you realize. op do feb 23, 2012 7:30 pm

Gast


Gast
Trillend hoorde Cassie het gesprek aan. Ze was enorm opgelucht toen haar vader weer naar binnenliep en de deur dichtsloeg. Maar dat kwetste haar ook, alsof ze niks betekende en daarom maar buitengesloten kon worden. Stel dat Leroy er niet was geweest? Dan had ze nu toch een probleem gehad... Ze vroeg zich af wat voor indruk hij nu had van haar, van haar familie, van alles. Niet goed zeker.
Zin om te praten had Cassie niet echt dus knikte ze als antwoord op Leroy's vraag. Ook al had ze niet echt zin om film te kijken, maar hier buiten staan klonk nog onaantrekkelijker. Nog steeds verbijsterd over het feit dat haar vader drónk, plofte ze weer neer op de stoel waar ze vijf minuten geleden uit was opgestaan. Piekerend staarde ze uit het raam en keek naar het huis. Haar moeder... voor de eerste keer maakte ze zich oprecht zorgen om haar. Maar teruggaan in dat huis deed ze voor nog geen miljoen euro. Haar moeder zou het wel overleven.
Hoe lang zou haar vader al drinken? Hoe lang was hij al een alcoholist? Hoe kon zij dat nooit merken? Verslagen legde ze haar hoofd tegen het raam aan. Het was gewoon zo'n zooitje, alles. Ironisch, dacht ze grimmig, loopt hij zelf zo te zeuren over dat ik een zondaar ben, is hij het zelf net zo erg of misschien erger. Ze hoorde wel vaag dat Leroy wat tegen haar zei maar het ging een beetje aan haar voorbij. Alsof haar hoofd bij dat moment bleef hangen dat ze de fles drank zag. In haar kamer. Wie weet zat hij daar nu weer. Misschien was alles wel kapot zodra ze weer terug was. Ze wilde niet meer terug!
Vervelend gesjor aan haar schouder bracht haar weer terug naar het hier en nu. Met het gevoel als ze zojuist gezombificeerd was, maakte ze haar gordel los. Huh? Cassie kon zich niet herinneren dat ze die om had gedaan. Had Leroy...? Verward schudde ze haar hoofd, stapte uit en keek naar het huis. Oef, die had best wel veel geld. Zag er ongeveer hetzelfde uit als bij Esmée, maar dan misschien iets kleiner. Misschien dat ze zijn paard of pony mocht zien?
Pas toen ze met een beker warme choclademelk op de bank was geparkeerd, drong alles helder tot haar door en zei ze eindelijk weer eens wat. "Ik... ik heb hem nooit zien drinken. Echt nooit," mompelde ze verslagen en veegde de tranen weg die opkwamen. "Hij... hij zat in mijn kamer en het was zo..." Haar stem haperde even. "Het was alsof er een inbreker of zo zat." Op dat moment barstte Cassie in tranen uit. "Ik wil niet meer naar hem toe, nooit meer. Hij... hij sloeg me. Hij sloeg me, verdomme!" Kwaad keek ze naar de salontafel. Haar handen trilden en ze had zo enorm de neiging om met iets te gaan gooien of ergens tegenaan te trappen.

19 Re: And than you realize. op do feb 23, 2012 8:14 pm

Gast


Gast
Cassie knikte. Het enige wat ze deed was knikken, en dat kon hij ergens wel begrijpen. Wie had er zin in praten na zoiets? Wat er precies gebeurd was wist hij niet, hoefde hij ook eigenlijk niet te weten. Leroy liep terug naar zijn auto en ging zitten. Gordel weer om en ze konden richting zijn huis. Heel erg lang rijden was het niet, een klein kwartiertje misschien. De autorit naar huis zei hij eigenlijk niets. Eén keer rolde er een paar woorden uit zijn mond maar een antwoord kreeg hij niet. Dan hield hij ook wel zijn mond. Hij sloeg rechtsaf en reed een aantal grote huizen langs voor ze bij zijn huis kwam. Niet extreem groot, maar ook niet klein. Er was een weiland, net wat groter dan het weiland bij Esmée, en een grote paddock waar ze in konden staan met een inloop stalletje. Meer had hij niet nodig. Bij Esmée kon hij in de bak rijden, goed genoeg voor hem. Het huis zelf kon je groot noemen, ondanks de twee verdiepingen. Naast het huis, in de buurt van de paddock, stond een soort schuur waar alle spullen lagen. Een overkapping waar gepoetst kon worden en waar warm water aanwezig was om de paarden te wassen wanneer dat nodig was.
Leroy was bezig met uitstappen maar kreeg door dat Cassie niets deed. Zijn hand reikte naar haar schouder om haar een duwtje te geven. Maar daar werd ook niet op gereageerd. Iets harder dan eerst duwde hij tegen haar schouder aan. Haar gordel had hij al los geklikt, waarom wist hij niet precies. In dezelfde stilte als waarin ze in de auto hadden gezeten liepen ze zijn huis binnen. Prince en Button, welke eerst achterin in het weiland hadden gestaan, waren naar voren gekomen in de hoop dat ze eten kregen. Helaas voor hen was het nog geen etenstijd. Leroy schopte zijn schoenen uit, zoals altijd, en liep door naar de keuken waar hij warme chocomelk klaar maakte. De woonkamer was niet bijzonder ingericht. Er hing aan de muur, tegenover een grote crème kleurige leren bank, een grote led tv met eronder een glazen plankje waar een dvd speler en nog wat dingen op stonden. De salontafel was gemaakt van donker hardhout met in het midden een glazen plaat. Op de grond lag lichtbruin laminaat. Verder stond er nog een twee persoonsbank in dezelfde kleur als de andere, en stonden er her en der nog wat dingen. Niet veel boeiends. Met de twee koppen chocomelk liep hij naar de woonkamer toe. Hij zette de slagroombus op tafel neer zodat Cassie er zelf slagroom in kon doen als ze wou. In de hoek waar hij altijd zat ging hij nu ook weer zitten. De kop chocomelk aan zijn lippen om de eerste slok te nemen. Alleen kwam de eerste slok niet. De woorden van Cassie trokken namelijk zijn aandacht. Geduldig wachtte hij tot ze klaar was met praten. Halverwege zette hij zijn kop weg en ging hij anders zitten. Hij had medelijden met haar, niemand gunde je zo'n jeugd. In een opwelling ging hij dichterbij zitten en gaf hij haar een knuffel. Niet lang, niet kort. Gewoon een knuffel.
Na de knuffel keek hij haar met een schuin gezicht aan. De meeste mensen die naar HH kwamen hadden iets met paarden. "Kan je rijden? Ik heb een heel schattige ijslander die het heel leuk vind om door het land te crossen, maar ik ben te groot." Hint hint.

20 Re: And than you realize. op do feb 23, 2012 9:13 pm

Gast


Gast
De knuffel die Leroy haar gaf, deed wonderen en ze gaf er ook eentje terug. Cassie was blij dat hij nog niet weg was gegaan. En hij had meteen al haar aandacht toen het woord 'rijden' klonk. En zodra 'Ijslander' ook nog volgde, was ze meteen weer ietsje vrolijker. Als je Cassie ergens blij mee kon maken, was het wel paardrijden. En gelukkig ging hij ook niet over 'dat onderwerp' door. Een glimlach verscheen tussen haar tranen door, die ze met haar mouw wegveegde. "Ik rijd al vier jaar op een manege in de buurt," gaf ze als antwoord, "dus ik neem aan dat ik genoeg ervaring heb om zonder vasthouden door een wei te crossen." Haar stem klonk nog wel een beetje trillerig maar vanbinnen nam een yay-gevoel langzaam maar zeker haar lichaam over. Alleen had ze gympen aan en had ze ook geen cap bij de hand maar het was toch in een weiland.
Vlug dronk ze haar kop chocolademelk leeg en zette die in de keuken die iedere persoon met ogen in zijn hoofd wel moest zien. Aanzienlijk opgewekter volgde ze Leroy naar het weiland. Ze merkte nu pas de twee pony's op. Voor allebei had ze gelijk een zwak en ze kregen ook allebei een dikke knuffel. Op de vraag of ze met of zonder zadel wilde rijden, antwoordde ze dat zonder zadel prima was. Met zadel rijden in een weiland was gewoon... vaag. Het enige wat ze dus kreeg aangereikt, waren een poetskist en een hoofdstel. Oh ja, en dat hij Prince heette werd ook nog even meegedeeld.
Het grootste deel van haar sombere stemming was er na een uitgebreide poetsbeurt wel uit. Hoe kon het ook anders met een pony die constant om snoepjes zeurde en onweerstaanbare puppyoogjes had? Zonder enige moeite deed ze het hoofdstel om, maar eerst kreeg hij nog een snoepje of twee. De Shetlander, Button, liep ook steeds om aandacht te zeuren maar na wat lekkers waggelde hij tevreden weer weg. Eindelijk ruimte om op Prince te klimmen. Midden in het weiland, een stuk uit de buurt van Button, klom ze erop en pakte de teugels niet al te strak beet. Cassie had namelijk niet veel zin om weer last van haar pols te krijgen. Een lichte aandrijving was al genoeg om de pony te laten stappen. Ze nam ruim de tijd om een goede zit aan te nemen, maar hield wel haar aandacht op de Shetlander gericht, voordat die opeens besloot Prince op te gaan jagen of zo en zij er half af pleurde. Maar het gras was blijkbaar interessanter.
Nadat Prince voldoende ingestapt was, had ze geen zin meer in dat slome tempo en spoorde hem aan tot een relaxt drafje, om even te wennen aan het zonder zadel rijden. Dat had ze namelijk al zo lang niet meer gedaan! Niet veel later gaf ze een galophulp en de Ijslander stoof weg. In eerste instantie pleurde ze er elke keer half af maar zodra ze de smaak te pakken had, ging het feilloos. Ze liet hem vijf minuten uitrazen en liet hem toen wat gas terugnemen, haar pols vond het niet heel erg leuk. Als die dokter dit zou hebben gezien, was ze waarschijnlijk meteen weer van de pony afgesleept. Het was ook best onverstandig. Maar daar was je jong voor toch? Ze draafde nog een paar minuutjes maar zodra ze hoorde dat hij toch wel hijgde, gleed ze er in een stap af en sjokte naast hem mee. Het voorval van die middag was even helemaal haar hoofd uit.
Zoekend keek Cassie op of ze Leroy toevallig ergens zag staan en hij was al snel gevonden. Ze wilde net iets zeggen toen er een snuit tegen haar rug duwde en ze met een fail-actie voorover viel. Lachend kwam ze weer overeind en spuugde wat gras uit. Een Shetlander stond haar met grote, onschuldige ogen aan te kijken. Hoofdschuddend gooide ze een snoepje naar hem. "Jij monster," mompelde ze grinnikend en liet de pony halt houden zodra ze bij Leroy was aangekomen. Het hoofdstel deed ze gauw af, dan kon dat beest ook lekker grazen. Met een big smile keek ze Leroy aan. "Bedankt. Dat was echt de beste manier om me op te vrolijken." Onverwacht gaf ze hem een knuffel. "Echt heel erg bedankt voor... nou ja, voor alles, denk ik. Behalve dat aanrijden dan."

21 Re: And than you realize. op do feb 23, 2012 9:51 pm

Gast


Gast
De glimlach op Cassie haar gezicht liet hem lachen. Gelukkig, ze lachte weer. Ook al zou ze niet kunnen rijden, dan nog had hij haar zo op Prince gezet. Hij had Prince als gezelschap pony voor Hopscotch en als maatje voor Button. Die twee waren zo leuk samen. Vroeger had hij nog op Prince gereden, in tölt door het land heen en door de bossen, maar nu was hij er toch echt te groot voor. Meneer mocht genieten van zijn pensioen in het weiland, met Button aan zijn zijde. Toen ze allebei hun chocomelk op hadden stond hij op en zette hij zijn glas, en de slagroom, weg in de keuken. Vervolgens liepen ze naar het weiland toe waar Button en Prince al klaar stonden om gepakt te worden. Op de vraag of ze met of zonder zadel wou rijden werd er natuurlijk, zonder zadel geantwoord. Had hij kunnen verwachten. Oké, hoefde hij die ook niet tevoorschijn te halen. In plaats van het zadel haalde hij de poets spullen en een hoofstel tevoorschijn welke hij aan Cassie gaf. Zich met haar bemoeien deed hij niet. Enkel met Button wanneer hij weer eens te opdringerig werd. Tegen de tijd dat Cassie klaar was en in het midden van het weiland ging staan om er daar op te klimmen had hij zich geïnstalleerd op het hek van het weiland. Eens zien hoeveel plezier die twee samen zouden hebben. Terwijl Cassie aan het instappen was speelde hij wat met zijn mobiel. Echter was de aandacht voor zijn mobiel al snel vervlogen. Vanuit zijn ooghoek zag hij Prince door het weiland galopperen, oortjes er vrolijk op. Een lach op zijn gezicht kon hij niet onderdrukken, het zag er veel te leuk uit. Button reageerde er niet op, normaal gesproken rende hij mee wanneer Prince uit zijn dak ging in het weiland. Dit maal bleef hij heel saai staan grazen. Ergens was het jammer dat Leroy zijn camera nu niet bij de hand had. Misschien een ander keertje.
De lach op zijn gezicht werd nog groter toen Cassie terug op de grond stond en omver werd geduwd door Button. Ja, daar was meneer wel toe instaat. Omdat Cassie naar hem toe kwam sprong hij op de grond. Het hoofdstel pakte hij aan en hing hij weg aan het hek. Die zou hij straks wel opruimen. Verbaasd door de woorden van Cassie keek hij haar half glimlachend aan. Voornamelijk half glimlachend omdat hij vanuit het niets werd geknuffeld. Terug knuffelen deed hij voorzichtig, stel je voor dat hij haar plots boos zou maken om het een of het ander. "Geen probleem. Is het minste wat ik voor je kan doen nadat ik je aangereden heb." Hij trok een onschuldig gezicht en liep het weiland uit om het hoofdstel af te spoelen en op te ruimen. "O ja, Cassie. Wat wil je eten vanavond." Het 'wat zal ik vanavond eens eten' dilemma had hij mooi naar Cassie geschoven. Nu hoefde hij zich alleen nog maar zorgen te maken over hoe hij Hopscotch mee naar huis ging krijgen. Morgen had hij in de middag pas een afspraak dus dan kon hij 's ochtends gaan rijden met Hopscotch. Maar nu hij bij Esmée stond was het niet zo makkelijk te doen. Tenzij hij hem op ging halen. Klein stukje wandelen, als je via de polder ging. "Heb je zin in een stuk wandelen met Button? Dan gaan we even mijn knol ophalen bij Esmée." Hopscotch, zijn grote vriendelijke reus. Mocht ook wel want met zijn 1.83 was het niet prettig wanneer hij door iedereen heen zou stampen. Nee, meneer bleef keurig bij je. Op de goede dagen.

22 Re: And than you realize. op vr feb 24, 2012 1:28 pm

Gast


Gast
Ze hoefde niet lang na te denken over zijn vraag, al twijfelde ze wel even tussen twee dingen: patat of lasagne. Terwijl ze met hem meeliep naar de stallen maakte ze haar keuze. "Patat?" stelde ze voor, gelukkig vond Leroy dat ook wel oké. Geduldig wachtte ze tot hij klaar was met het hoofdstel schoonmaken en opbergen.
Cassie keek op toen hij weer iets tegen haar zei. Of ze zin had om met Button Leroy's paard op te halen. Natuurlijk had ze dat! "Ik vind het prima, hoor." Ze was wel nieuwsgierig naar hoe zijn derde paard eruit zag en vooral jaloers. Als Anno nou háár paard was geweest! Maar ze kon alleen maar hopen dat hij niet doorverkocht werd. Wel, hem überhaupt mogen verzorgen was al beter dan niks en wie weet gebeurde er wel een wonder. Ondertussen stond Leroy al met een schattig roze halster voor haar neus. Ze grinnikte. "Ik betwijfel of Button roze halstertjes wel waardeert, als jongen?" grapte ze maar pakte het halster wel aan. In no time zat Button vastgeketend op het erf als een gek hyper heen en weer te lopen. Cassie hield hem met haar goede hand vast, uit ervaring wist ze dat Shetlander's behoorlijk koppige trekjes konden hebben. En Button hield ook wel van wat uittesten, zo te zien.
Een paar minuten later was Leroy ook klaar om te vertrekken. Er werd een boterham met worst naar haar uitgestoken die ze hongerig aanpakte. Ze had namelijk best wel honger gekregen.
De wandeling naar Esmée's huis duurde niet zo lang, hooguit een kwartiertje. Zowat het enige wat ze tegenkwamen waren weilanden vol koeien, schapen en af en toe wat paarden. "Dit is zoveel groter dan in mijn wijk," verwonderde Cassie zich. Bij haar was het al een probleem als je een kat had. Haar moeder had er ooit eentje gekocht en een paar dagen later stroomden de klachten binnen. Spijtig, het was wel gezellig, zo'n dier in huis. Button stond ook om de zoveel tijd te klieren omdat het gras zo interessant was, maar dat was nou eenmaal de typische Shetlander.
Bij Esmée aangekomen, zag ze de vrouw in eerste instantie niet maar in de stallen was ze al snel gevonden. Cassie wierp een glimlachje naar haar maar Leroy's paard, Hopscotch volgens het naambordje, was toch interessanter. Het was echt een enórm beest, zo'n paard waar je háár nooit vrijwillig op kreeg. Maar hij was wel ontzettend lief en hield duidelijk van aandacht. Glimlachend keek ze Leroy aan. "Nou, met zo'n reus wil ik geen ruzie." Cassie grinnikte en keek even naar buiten. Button had ze even, vastgebonden aan het hek, in het weiland geparkeerd, hem hier in de stal laten rondhuppelen, leek haar namelijk niet zo'n slim idee. Maar de pony leek daar geen problemen mee te hebben, zolang er maar gras te vinden was.

23 Re: And than you realize. op vr feb 24, 2012 3:24 pm

Gast


Gast
Patat? Dat was niet moeilijk te maken. Om de een of andere reden had hij verwacht dat er iets heel moeilijks aan hem gevraagd zou worden. Leroy spoelde het bit schoon en ruimde het hoofdstel netjes op bij het tuig van Prince. Het roze halstertje wat hij altijd gebruikte voor Button, op verzoek van de buur meiden, gaf hij aan Cassie. "Je had hem een paar weken geleden moeten zien, vlechtjes, roze bandages, roze dekje onder het zadel, nog net geen roze manen." Familie bezoek was altijd leuk. Tot je erachter kwam wat ze met je pony gingen doen. Arme Button. Hij had helemaal niets in de gaten gehad van wat ze deden. De aandacht die hij kreeg van de dames vond hij geweldig. Snoepjes en wortels gingen allemaal wel naar binnen. Maar wat ze hem aandeden, dat was haast zielig. Hij verdween even naar binnen toe om spullen te pakken. Daarnaast had hij honger dus ging hij maar even wat te eten maken. Voor Cassie maakte hij ook wat klaar. Wat ze precies lustte wist hij niet dus speelde hij het op safe en gooide hij de standaard worst op het brood. Het hoofdstel van Hopscotch lag bij Esmée, vanochtend was hij naar haar toe gereden door het bos, dus moest hij alleen het halster meenemen. Of aan het hoofdstel meenemen maar dat liep niet lekker en dat vond hij zielig. Stel je voor dat meneer ergens van zou schrikken, gelijk een ruk aan het bit. Hoeveel pijn zou dat wel niet doen aan zijn mond. Nee, het halster ging mooi om. Ketting erbij en hij kon niet meer weg. Leroy liep terug naar buiten en gaf Cassie de boterham. Verbaasd keek hij toe hoe de boterham gretig naar binnen werd gewerkt. Je zou bijna denken dat ze honger had. Het halster van Hopscotch hing hij overdwars over zijn bovenlichaam heen zodat het aan de ene kant op zijn schouder hing. Hoefde hij het niet heel de tijd vast te houden. Onderweg kwamen ze alle koeien, schapen en her en der wat paarden tegen. De standaard dingen die hij tegen kwam als hij naar Esmée wandelde. "Welkom in de polder." Zei hij lachend tegen Cassie op haar opmerking. Hij had een van de kleinere huizen omdat hij in zijn eentje woonde. Daarbij had hij absoluut niet veel ruimte nodig. Enkel voor zijn paarden. Soms keek hij schuin naar Button om alles wat hij uithaalde. Die kleine streekjes die hij bij iedereen naar boven haalde als hij mee ging wandelen. Maar goed dat het een Shetlander was en geen Shire. Een Shetlander kon je tenminste tegen houden wanneer hij er vandoor ging. Meestal dan.
Esmée was buiten op het terrein niet te bekennen. In de stallen echter wel. Ze was bezig met haar eigen paarden verzorgen, wat natuurlijk ook moest gebeuren. Leroy gaf haar een vlugge kus en vertelde dat Cassie bij hem bleef. De rest zou hij later wel aan haar vertellen. Hopscotch hing met zijn hoofd buiten de stal te kijken naar wat er allemaal gebeurde. "Hallo jochie, heb je lekker gespeeld?" Antwoord kreeg hij natuurlijk niet, maar het idee was er. Cassie had ondertussen Button buiten vast gezet en had Hopscotch ontdekt. Om haar opmerking schoot hij in de lach. "Dat moet je zeker niet willen nee." Het halster deed hij om Hopscotch zijn hoofd heen waarna hij de ketting eraan vast maakte. Voor als meneer zich niet kon gedragen buiten, dan zou hij hem wel goed vast maken. Het zadel wat op de steun bij de stal hing tilde hij op en gooide hij op de rug van Hopscotch. De singel ging vast, niet strak, stak genoeg om het zadle op zijn plek te houden. Toen hij het hoofdstel had gepakt en aan het zadel had gehangen was het tijd om te gaan. De hoefijzers van Hopscotch maakte behoorlijk wat lawaai door de stalgang. Esmée kwam nog even snel gedag zeggen in het voorbij gaan. Ook zij had het druk. Eenmaal buiten moest er eventjes geneusd worden met Button. Het zou ook eens niet. "Kom op jongens, thuis mogen jullie verder kroelen."
Eenmaal terug op de weg naar huis hoefde hij niet anders te doen dan Hopscotch bij het gras vandaan te houden. Er werd niet gerend, niet gebokt, alleen aan de ketting getrokken omdat het gras zo bijzonder was. Thuis begon het gedram pas. Heen en weer springen, op de plek piafferen en dan had je ook nog eens de kreten richting Prince. Omdat hij Hopscotch zijn zin niet wou geven zadelde hij zo rustig mogelijk af, ruimde alles heel langzaam af, gaf Button nog een aai en toen was het toch echt tijd om Hopscotch los te laten in het land. Een ander halster, omdat hij Hopscotch anders niet meer te pakken kreeg, ging om. Vervolgens deed hij het hek open, klikte het touw los en zette een pas achteruit om niet vertrappeld te worden. Zoals altijd galoppeerde Hopscotch al bokkend door het weiland met Prince en Button achter zich aan. "Ik ken ze niet." Was het enige wat hij zei toen hij Cassie mee naar twee tonnen sleepte. Ze kreeg twee voerbakken in haar handen geduwd en een voerschep. "Prince krijgt een halve kilo brok, Button mag niets anders word hij te dik. Als je Prince in de hoek van het land zet, Button een keer boos aankijkt en Hopscotch ook een halve kilo brok geeft eten ze het rustig op." Ondertussen haalde hij een baal hooi tevoorschijn waar hij drie plakken vanaf haalde. Dan waren ze een tijdje stil. "Patat hé, we kunnen het hier in de frituur gooien, maar we kunnen ook iemand laten komen en gelijk stokbrood gevuld met kruidenboter laten brengen. Maar dat kunnen we ook zelf maken, jij mag kiezen." Veel had hij niet te doen bij hem thuis. Normaal gesproken ging hij achter de laptop zitten en werken, of naar Esmée, film kijken, opruimen. Nu moest hij alleen nog de Serre opruimen, maar dan moest hij heel de vleugel af gaan stoffen en of hij daar nou zoveel zin in had.

Mega flut Embarassed

24 Re: And than you realize. op vr feb 24, 2012 4:26 pm

Gast


Gast
Leroy was het wel met haar opmerking eens. Terwijl hij aan de slag ging met Hopscotch, haalde Cassie Button maar weer op. Die sputterde eerst tegen maar gaf zijn verzet uiteindelijk op en sjokte mee. Niet veel later kwam Leroy ook het erf opgelopen met z'n enorme paard aan de hand. Ze nam zich voor toch maar een beetje uit Hopscotch's buurt te blijven, voor de zekerheid.
De wandeling terug ging even snel als de wandeling heen en het bruine paard bleek best rustig te zijn. Button had nog steeds zijn geklier maar dat maakte Cassie niet echt uit. Eenmaal aangekomen bij Leroy's huis zette ze de Shetlander weer in de wei, en die aansteller viel meteen aan op het gras alsof hij dagen niet gegeten had. Hopscotch was nu opeens wel ongelooflijk druk dus voor de zekerheid bleef ze even uit zijn buurt. Tenslotte stond hij ook in de wei. Direct werd ze meegesleurd door Leroy, die ontkende dat hij die doerakken kende. Ze grinnikte. "Kan hij er wat aan doen dat zijn baasje zo sloom is." Een paar seconden later kreeg ze twee voerbakken en een voerschep in haar handen geduwd. Vlug sloeg ze zijn uitleg op in haar hoofd. Prince en Hopscotch een halve kilo, Button boos aan kijken. "Ik hoop maar dat ik dat kan hoor, een Shetlander met puppyogen iets weigeren," plaagde ze Leroy. Op zijn vraag hoe ze de patat wilde, hoefde ze niet lang over na te denken. "Ik ben geen keukenprinses dus doe dat bestellen maar," grijnsde ze, "of wil je sterven aan voedselvergiftiging?" Vrolijk ging ze de arme stakkers eten geven die naast elkaar bij het hek waren gaan staan. Button een boze blik toewerpen was niet echt een probleem, en wonder boven wonder luisterde hij gewoon.
Nadat iedereen zijn portie had gekregen en Leroy het hooi geregeld had, volgde ze hem naar binnen en plofte op de bank neer terwijl hij even de snackbar belde. Ze merkte dat ze naar het toilet moest dus na wat navragen verdween ze eerst naar het kleine kamertje. Zodra ze weer in de woonkamer zat, ging haar mobiel af. Vlug keek ze wie het was, zag dat het haar moeder was en nam op. Nadat mevrouw uitgeraasd was, deelde Cassie mee dat ze bij Leroy bleef slapen en als ze niet wist wie dat was, dat ze dat dan maar aan haar man moest vragen. Zonder nog fatsoenlijk gedag te zeggen, hing ze op en zette het ding op stil. Zoals verwacht kwamen er nog meerdere oproepen achteraan maar die werden straal genegeerd. Met een beetje schuldgevoel ging ze weer op de bank zitten en staarde naar het zwarte beeld van de televisie. Maar dat schuldgevoel was algauw weg toen de geur van patat haar neus binnendrong.

25 Re: And than you realize. op vr feb 24, 2012 6:23 pm

Gast


Gast
Leroy had eigenlijk wat terug willen zeggen op Cassie haar opmerking, maar hij hield zijn mond maar. Straks zou hij niet meer kunnen stoppen. Het hooi plukte hij uit elkaar en verdeelde hij over twee specie kuipen. Zo kwam niet al het hooi in het gras terecht en kon het niet weg waaien. "Voedselvergiftiging, ik bel de snackbar wel even." Zei hij lachend. Fijn, nog iemand die goed in de keuken was. Ahum. Hij was al blij wanneer hij een pizza goed warm uit de oven kon halen zonder dat hij aangebrand was. Dankzij Esmée kon hij wel steeds meer maken. In plaats van enkel een ei bakken was het ondertussen een omelet geworden. Niet dat hij dat vaak maakte, nooit tijd voor. Of beter, nooit zin in.
Leroy liep na het voeren naar binnen toe waar hij de telefoon pakte en de snackbar belde. Patat en een stokbrood gevuld met kruidenboter, gewoon omdat het lekker was. Na het bellen legde hij Cassie uit waar het toilet was en schonk hij wat te drinken in. Voor zichzelf in elk geval, aan Cassie moest hij nog even vragen wat ze te drinken wou. Net toen hij het wou gaan vragen zat ze met haar mobiel aan haar oor dus wachtte hij maar even. Veel ving hij niet op van het gesprek. Genoeg om te weten dat het of haar moeder was. Toen er opgehangen was vroeg hij wat ze wou drinken en liep vervolgens terug naar de keuken. Althans, hij was ernaar onderweg. Halverwege werd hij gestoord door de bel. Eten! Gelijk liep hij naar de deur toe, betaalde en sloot hem weer. Hij haalde borden uit de keuken, pakte het drinken en zette alles op tafel. Als laatst pakte hij nog mayonaise en curry, pindasaus zat in de tas. "Welke film word het zo? Heb War Horse, die ene met die twee agenten met dezelfde date, een of andere rare thriller en nog wat anderen." Maar eerst eten.

Gesponsorde inhoud


Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 2]

Ga naar pagina : 1, 2  Volgende

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum