Paradigm Shift

Een RPG die zich centreert rond het leven in een stad waar alles kan gebeuren.


Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

Curiosity kills the cat [Hayden]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down  Bericht [Pagina 1 van 1]

1 Curiosity kills the cat [Hayden] op wo aug 23, 2017 10:58 pm

Dominic Sinaga

avatar
(ง'̀-'́)ง
Dat Northdale een diverse stad was zou je niet snel iemand horen ontkennen. De kans was zelfs behoorlijk groot dat als je een brochure over de stad open zou slaan het als een van haar sterke punten zou worden omschreven.
Toch hoefde dat niet per se een goed ding te zijn. Immers, je kwam alleen in de Old Market als je crimineel was of bitter weinig hersencellen overhad en ook de verlaten treinen aan de rand van de stad waren het territorium van een breed scala aan excentrieke figuren, maar daarmee nog geen geschikte toeristische attractie, tenzij je een pathologische hekel aan je geld had en er eigenlijk wel vanaf wilde op een manier die ook meteen je masochistische kant tevreden stelde.
Maar er was nog een plek die in schril contrast stond met de gezellige winkelstraatjes, rustieke cafes en kleurrijke parken, een groep wijken, dicht tegen elkaar aan gelegen, die in de volksmond gewoon werd omschreven als ‘de achterbuurten’. Het was een troosteloos, fantasieloos deel van de stad met slecht onderhouden huizen, rommelige straten en ongeveer tussen de veertig en vijftig manieren waarop deze plek je dag buitengewoon snel kon verpesten.
Echter was het ook de kortste route als je vanaf het centrum naar een van de meer studentikoze wijken wilde en voor menig student was het het risico wel waard, vooral omdat er van hen toch niet zoveel geld meer af te pakken was.

Dominic studeerde dan misschien niet, hij woonde wel in wat min of meer een studentenflat genoemd kon worden. Goedkoop, eenvoudig en eigenlijk vaak nog best gezellig, mits hij in een goede bui was.
Vandaag was hij dat niet. Zijn knokkels lagen open, zijn lip was gescheurd, zijn oogkas zou morgen een forse blauwe plek rijker zijn en er zaten een paar spettertjes bloed op zijn wang. De ander was er erger aan toe, zonder twijfel, maar dat nam niet weg dat Dominic nog lang niet afgekoeld was.
Het had in de loop van de middag fors geregend en nu de avond was gevallen glansden grote, donkere plassen water in het licht van de weinige lantaarns die nog niet stukgegooid waren door iemand met teveel vrije tijd. Dominic lette er niet op. De pijpen van zijn toch al bevlekte spijkerbroek - donkerrode vlekken - waren nat aan de onderkant.
Het was stil in de straat waar hij liep, maar hij wist dondersgoed dat er hier en daar tussen de mottige gordijntjes door naar hem gekeken werd. Hij sloeg af, een smaller straatje in. Hier en daar stonden vervallen woningen volledig leeg.
Bij een hiervan, echter, stond de voordeur wagenwijd open. Direct was Dominic afgeleid van zijn confrontatie van eerder: hier liet je niet zomaar je deur open staan. Hij bleef staan en luisterde aandachtig, maar binnen klonken geen stemmen of voetstappen.

Zijn nieuwsgierigheid won het en langzaam stapte hij over de drempel, het duister in. Hij hoestte toen hij het dwarrelende stof inademde. Hij pakte haastig zijn telefoon en zette de zaklamp aan.
De lichtbundel scheen langzaam door wat ooit een kleine woonkamer moest zijn geweest. De hoeveelheid stof in de lucht maakte het moeilijk om veel te zien. Hij liep naar voren, verder de kamer in. De vloerplanken kraakten onder zijn schoenen. Dominic’s woede was nu volledig vervangen voor een gevoel van intrige.
Een deur aan de overkant van de kamer zwaaide zachtjes heen en weer. De scharnieren protesteerden toen Dominic hem verder open duwde. erachter bevond zich een trap omhoog, maar ook een luik dat vermoedelijk naar een kelder leidde.
Hij kwam aarzelend dichterbij, al piekerde hij er niet over om door dat luik te gaan.
Dat was ook niet nodig. Het rottende hout onder zijn voeten gaf te snel mee voor hem om te reageren en met een luide kreet van schrik stortte hij naar beneden om hard op een betonnen vloer te landen.

2 Re: Curiosity kills the cat [Hayden] op wo aug 23, 2017 11:43 pm

Hayden Smith

avatar
we're not broken,
just bent. And we will learn to love again


Met haar stomdronken harses had ze zichzelf een of ander verlaten huis in gesleept, niet eens oplettende waar ze was, waar ze liep of waar ze zichzelf neerlegde. Normaliter zou ze zich niet hier dood gevonden willen worden, dit vieze oord.
Haar ogen schoten open van een luide kreet en een doffe klap. Haar lichaam schoot overeind in een reactie op het plotse geluid. 'Ik ben wakker!' schoot er tussen haar lippen vandaan voor ze er verder over na kon denken. Ze keek met een verafschuwende blik rond terwijl ze haar hand op haar voorhoofd zette door de steken die door haar hoofd schoten. Elke keer als ze een kater had en wakker werd op een onbekende plek beloofde ze zichzelf nooit maar dan ook nooit meer te drinken. En elke keer brak ze die belofte weer binnen een paar dagen. Soms zelfs uren want wat was een betere oplossing voor een kater dan doorzuipen.
De roodharige hees zichzelf overeind en zakte door haar hoge hak heen voor ze een blik er op wierp. Hoe had ze zichzelf hier gekregen op een gebroken hak, en een intacte. En nog wel aan haar voeten.. Dronken Hayden was weliswaar een acrobaat, ze liet haar ogen door de kamer glijden toen haar ogen op een bed vielen anderhalve meter van haar plek op de houten vloer. Ze schudde haar hoofd, dronken Hayden was ook nog eens een kreng voor haar nuchtere zelf. ze trok haar strakke zwarte jurkje goed naar beneden en liet haar slanke vingers door haar intussen wilde en klittende lokken glijden. In de hoop ze wat uit elkaar de krijgen. Meteen liet ze haar handen naar haar voeten schieten om haar schoenen van haar voeten te trekken. Ze gooide ze neer en hield haar hoofd toch schuin toen haar ogen op de trap viel. Hoe was ze daar op gekomen dan, goed deed er niet toe haar eerste taak was uitzoeken waar ze was en misschien daarna eens kijken waar de schreeuw vandaan kwam.
Ze keek rond en vond een raam, ze liep er meteen naar toe en veegde het stof van de ramen om er doorheen te kunnen kijken, zonder een herkenningspunt te kunnen vinden draaide ze zich om, om de trap af te lopen.
Met haar ogen gericht op het gat in de vloer haalde ze haar hand door de nog steeds wilde rode lokken terwijl ze zichzelf afvroeg hoe die er kwam. Misschien had het iets te maken met de schreeuw die haar had gewekt, vooral gezien de stof er nog op neer leek te dwarrelen. 'H..hallo?' vroeg ze voorzichtig terwijl ze naar het gaf keek en er een langzaam naar toe liep onder het kreunende geluid van de planken onder haar lichaamsgewicht.

A Fox is subtlety itself.

3 Re: Curiosity kills the cat [Hayden] op wo aug 23, 2017 11:56 pm

Dominic Sinaga

avatar
(ง'̀-'́)ง
Dominic kreunde en vloekte zacht. Wonderwel had hij niets gebroken, maar dat weerhield zijn schouder er niet van gemeen zeer te doen en ook zijn heup was wel eens in een betere toestand geweest. Zijn telefoon was uitgegaan en waarschijnlijk was dit in het gunstigste geval het resultaat van de batterij die eruit gevallen was, maar vermoedelijk was het ding aan vervanging toe. Moeizaam krabbelde de jongeman half overeind, om te bevriezen toen hij voetstappen de trap af hoorde komen. Hij hielde de hoest in die alweer in zijn keel kriebelde en luisterde aandachtig. Voetstappen naderden het gat.
“H..Hallo?” vroeg een vrouwenstem, zo te horen even verbaasd door de hele situatie als Dominic. De vloerplanken kraakten vervaarlijk onder haar voeten.
“Pas op,” gromde hij. De hoestbui vond nu zijn weg naar buiten en even kon hij niets zeggen. “Het hout is naar de tyfus, kom niet te dichtbij.” Goed, dat had ze zelf waarschijnlijk ook wel gezien, maar dat nam niet weg dat de kans nog steeds aanzienlijk was dat het hout rondom het gat net zo vermolmd was.
Hij tastte om zich heen. Tot zijn immense opluchting kon hij niet direct muren voelen. Desondanks begon het nu echt te dagen dat hij zonder licht onder de grond zat en niet eens wist of de ladder naar het luik nog begaanbaar was. Een naar gevoel maakte zich van hem meester.
“Heb je licht?” riep hij naar boven. Zijn stem was hees en hij moest moeite doen om de opborrelende zenuwen de baas te blijven. Er waren weinig dingen die Dominic echt bang konden maken. Mensen vielen daar helemaal zelden onder. Maar de plek waar hij nu zat, stoffig en beurs van de val, was precies een schot in de roos.

4 Re: Curiosity kills the cat [Hayden] op do aug 24, 2017 12:18 am

Hayden Smith

avatar
we're not broken,
just bent. And we will learn to love again


Ze hoorde een stem en het liet haar toch een lichte achteruit deinzing doen. Ze luisterde naar de waarschuwing maar deed er vrij weinig mee. Haar overkwamen dat soort dingen niet. Tuurlijk mevrouw dacht dat de natuurwetten niet voor haar zouden gelden. Bij de vraag over licht pakte ze haar mobiel, ze hield haar arm uit met haar zaklamp functie op haar telefoon aan.
het hout begon meer en meer te protesteren tot het haar gewicht niet meer kon houden. Het gat vergrootte en liet haar met een klap op het beton liet vallen. De grootste klap gevende aan haar enkels. 'En waar is de uitgang van hier?' Vroeg ze met een pijnlijke ondertoon in haar stem. Haar lichaam was niet gemaakt voor dit soort klappen. Met een zachte zucht kwam ze ondereind met haar telefoon in haar handen geklemd. Ze ontgrendelde haar telefoon en opende de zaklamp functie om eens goed rond te kijken. Maar ze richtte het licht toch eerst op de jongen om die eerst beter te bekijken. Toch niet beseffend dat het niet zo een slim idee was een telefoon als zaklamp te gebruiken na een avond uitgaan. Het was al een wonder dat er not batterij in zat.

A Fox is subtlety itself.

5 Re: Curiosity kills the cat [Hayden] op do aug 24, 2017 12:46 am

Dominic Sinaga

avatar
(ง'̀-'́)ง
Het luide kraken van het hout had een waarschuwing moeten zijn, maar desondanks kwam niet veel later ook het meisje naar beneden gestort. God, ook dat nog.
"En waar is de uitgang van hier?” was het eerste wat de ander zei. Nou, ze had haar prioriteiten in ieder geval op orde, dat moest hij haar nageven.
Ze zette de zaklamp van haar telefoon aan en Dominic wendde met gemompelde vloek zijn blik af toen ze de felle lichtstraal op hem richtte.
“Doe dat ding aan de kant,” bromde hij, maar hij keek ook over zijn schouder om te zien wat de lichtstraal verder verlichtte, blij met een beetje licht, maar door het opgewaaide stof was dat redelijk weinig.
“Ik neem aan dat je dat luik hebt gezien?” zei Dominic toen, haar kant weer op kijkend. “Van wat ik heb gezien is dat in ieder geval een weg naar boven, mits de boel daar nog heel is. Ik zou niet weten of er nog een uitgang is.”
Met die laatste woorden kreeg hij een hol gevoel in zijn maag. Hij probeerde niet te denken aan wat de ergst mogelijke uitkomsten zouden kunnen zijn.
“Alles goed, trouwens?” vroeg hij toen. Ze had niet geklonken alsof ze iets had gebroken, maar hij zou eigenlijk ook niet weten hoe iemand die iets gebroken had dan wel hoorde te klinken.
Hij kwam overeind en zette zijn volle gewicht op zijn heup. Even klemde hij zijn kaken op elkaar toen er een steek van pijn doorheen ging, maar het was goed te doen. Het plafond was hoog genoeg dat hij het niet raakte als hij volledig rechtop stond en een kleintje was hij zeker niet. dat benadrukte des te meer hoeveel geluk hij had gehad bij zijn val.

6 Re: Curiosity kills the cat [Hayden] op do aug 24, 2017 9:48 am

Hayden Smith

avatar
we're not broken,
just bent. And we will learn to love again


Ze liet haar lamp verder schijnen naar zijn gevloek. Met een pijnlijke blik op haar gezicht gedrukt dwong ze zichzelf overeind. Ze had toch last van meer dan haar enkels. Ze had gevoeld hoe die dubbel klapte en ze er na viel op haar heupen en polsen. Het was niets om niet overheen te stappen. Terwijl ze haar telefoon halverwege rond de kamer al had laten gaan viel hij zonder waarschuwing uit.
Ze keek naar de man in de donkere ruimte dat haar vroeg over het luik. 'Dan heb jij het slot op het luik zeker gemist?' Zei ze zachtjes terwijl ze zuchtte en 'Maar het hout is broos en waarschijnlijk vol met schimmels of houtwormen of hoe dat met hout ook werkt. Dus misschien kan je hem alsnog open breken.' Ze keek om zich heen in de hoop dat haar ogen zich al goed hadden aangepast aan het donkere hol waarin ze zaten. 'Je ziet er uit als een sterke man dus je komt er vast doorheen.' Zei ze zachtjes.
Met de hoop dat hij met gemak door het luik heen zou kunnen komen voelde ze zich nog op het randje van rustig en paniekerig. Bij de vraag hoe het met haar ging zuchtte ze zacht. 'Ik heb een kater en ik ben door de vloer geflikkerd dus het zou beter kunnen, met jou? Je schreeuw was wel mooi namelijk.' Antwoordde ze zonder verder over haar woorden na te denken.

A Fox is subtlety itself.

7 Re: Curiosity kills the cat [Hayden] op vr okt 13, 2017 6:23 pm

Dominic Sinaga

avatar
(ง'̀-'́)ง
Haar telefoon viel ook nog uit. Ook dat nog. Kon er ook nog wel bij.
"Dan heb jij het slot op het luik zeker gemist?"
“Klaarblijkelijk."
"Maar het hout is broos en waarschijnlijk vol met schimmels of houtwormen of hoe dat met hout ook werkt. Dus misschien kan je hem alsnog open breken. Je ziet er uit als een sterke man dus je komt er vast doorheen."
Het was aardeduister in de kelder dus ze kon ongetwijfeld zijn cynische uitdrukking en optrokken wenkbrauw niet zien, maar hij was er wel en daar ging het om.
Nog steeds dwarrelde er zoveel stof door de ruimte dat het licht slechts beperkt hielp, maar Dominic wist moeizaam naar het gat te lopen en bleef eronder staan. Er was een houten ladder omhoog, naar het luik, maar hij had er geen goed gevoel bij.
"Ik heb een kater en ik ben door de vloer geflikkerd dus het zou beter kunnen, met jou? Je schreeuw was wel mooi namelijk."
Dominic stootte een korte, droge lach uit, die vrijwel direct in een hoest overging na een long vol stof ingeademd te hebben.
“Ik voel me gevleid."
Hij zette zijn voet op de onderste sport van de ladder en pakte met zijn handen een paar erboven beet, maar zodra hij zijn gewicht erop zette begaf het hout het onmiddellijk. Hij probeerde de twee sporten erboven ook, maar moest al snel concluderen dat dit ding niet meer in staat was een mens naar boven te brengen. Ondertussen gaf de pijn in zijn heup ook aan dat dat ook meer dan genoeg klimmen was voor de rest van de maand en hij draaide zich weer om naar Hayden.
“Nou,” zei hij grimmig. “Die valt dus af."
Even bleef hij staan om diep adem te halen. Hij moest kalm blijven, maar de gedachte dat ze hier helemaal vast zaten was bijna compulsief en het duister om hen heen voorbij de lichtbron leek haast tastbaar nu. Werktuiglijk haalde hij een hand door zijn haar.
“Er is nog een uitgang, dat moet wel,” zei hij, zelfverzekerder dan hij zich voelde.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 1]

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum