Paradigm Shift

Een RPG die zich centreert rond het leven in een stad waar alles kan gebeuren.


Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

What is left in the end; are the rotten memories.... -open-

Ga naar beneden  Bericht [Pagina 1 van 1]

Rhyme

avatar
Haar ogen staarde als versteend vooruit. Haar ouders waren boos geweest, nee, niet boos... Woedend, furieus. Ze waren doorgedraaid. Ze zat boven op een van de heuvels, keek uit over de donkere vlaktes. Een diepe snee sierde haar jukbeen onder haar blauwe oog en het rood wat langzaam van haar wang, richting haar kin sijpelde, maakte een steeds grotere plek op haar lichte spijkerbroek. Dat was niet het enige gehavende aan het meisje. Rode striemen zaten op haar armen, alsof ze in een heftig gevecht verwikkeld was geweest. Hier en daar sierde blauwe plekken haar lichaam. Haar kaak was hard geraakt en een donkere plek was zich daar al aan het vestigen.
Ze had gerend, non-stop. Totdat haar benen het begaven en ze op haar knieën op deze heuvel was beland. Tranen hadden rijkelijk gevloeid en hadden haar make-up uit laten lopen, liet de snee op haar wang branden.
Het enige waar ze achter waren gekomen; ze ging met Quizz om. Haar broer, deze verbannen was uit de familie en in een kliniek was gestopt omdat hij verdacht werd van moord. Hij had geen moord gepleegd en toen ze die woorden had uitgesproken, kreeg ze een klap in haar gezicht, de pech was echter dat haar vader nog een mes in zijn handen had en die ging mee. Maar Rhyme had haar mond niet meteen gehouden. Hoewel ze dat vaak deed, was dit de verkeerde weg geweest. Ze was boos geweest, ze had weg willen rennen en haar vader had haar strak bij haar polsen gepakt. Hierdoor kwamen de rode striemen en de blauwe plek op haar kaak? Omdat ze haar mond niet wilde houden en haar vader een vuist recht op die plek had weten te landen.
Nu leek het huilen over te zijn, zat ze als een standbeeld voor zich uit te staren, haar handen trilde, haar T-shirt was niet genoeg om de kou weg te krijgen en de kippenvel op haar armen probeerde haar tevergeefs warm te houden.
Ze kon niemand bellen, haar telefoon lag nog thuis. Ze durfde niet op te staan, bang dat haar ouders de eerste waren die haar zagen. De volle maan liet lichte schaduwen achter van de bomen die er stonden, terwijl Rhyme geen houvast kon krijgen op haar eigen gedachte. Ze sprongen van hak op de tak en wilde niet in een normale volgorde blijven hangen. Haar stemming bleef verwisselen en soms keek ze moeilijk, terwijl ze enkele tellen later een lach op haar gezicht had.
Als iemand haar zou zien, zou deze haar vast als 'gestoord' bestempelen.

Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 1]

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum