Paradigm Shift

Een RPG die zich centreert rond het leven in een stad waar alles kan gebeuren.


Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

Go run, run, run. [Neil]

Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3, 4, 5, 6, 7

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down  Bericht [Pagina 7 van 7]

151 Re: Go run, run, run. [Neil] op wo dec 13, 2017 2:16 pm

Maybelle Noreau

avatar
(◕‿◕✿)
Enkele tellen na haar vraag om wat sterks en nog voor ze het zelf goed en wel door had, voelde ze wat ze écht nodig had: Neils arm om haar heen. Hij, die haar dicht tegen zich aantrok.
Automatisch, zonder nadenken legde ze haar armen ook om hem heen en liet ze haar hoofd tegen zijn schouder rusten.
De warmte die ze voelde verraste haar. Niet enkel letterlijk, want May had zich er ondertussen al bij neergelegd dat ze, wanneer ze wat affectie wilde, zeker niet bij Neil moest zijn. Deze knuffel kwam dus uit onverwachte hoek.
Maar dat maakte hem niet minder waard, integendeel.
De bemoedigende woorden die hij sprak, klonken voor even geloofwaardig. Ze gingen het oplossen. Ze zouden iets bedenken. Het leek allemaal plots zo simpel. Hij nam haar pijn en zorgen weg, al was het voor even. Zelfs tranen bleven weg, alsof het allemaal niet zo erg was.
“Je hebt gelijk.” Ook haar stem klonk breekbaar, maar werd deels gesmoord omdat haar mond tegen zijn shirt rustte.
May sloot haar ogen en trok Neil na die woorden enkel maar dichter tegen zich aan. Dit had ze nodig, en ze betwijfelde of de knuffel en zijn woorden hetzelfde effect zouden hebben wanneer ze die van iemand anders kreeg.
Onwillekeurig wreef ze haar handen zacht over zijn rug om ook hem te laten voelen dat ze er was. Ze wist niet hoeveel tijd er voorbij ging, maar zolang ze het nodig had, bleef ze hem vasthouden. Zolang ze hem vasthield, voelde ze zich veilig.
En hij rook lekker.
Het was het weke gevoel in haar onderbuik dat haar ertoe dreef om de omhelzing te beëindigen, haar hart dat op een toch ongepast moment plots versnelde en ervoor zorgde dat ze zich weer bewust werd van dat wat ze beweerde niet voor hem te voelen.
Ze loste hem iets en zorgde ervoor dat ze hem weer kon aankijken. “Dit is niet wat ik bedoelde met iets sterks”, een vlakke glimlach verscheen op haar gezicht. Haar stem klonk zacht, niet meer trillerig. “But it ‘ll do.”
Kort haalde ze haar schouders op, alsof het een minderwaardig alternatief was geweest. De warme blik in haar ogen echter, bewees het tegendeel.

152 Re: Go run, run, run. [Neil] op do dec 14, 2017 12:33 am

Neil Vanderzee

avatar
Tuig
Neil was niet verrast dat ze de knuffel innig beantwoordde. Hij wist nog altijd dondersgoed dat als hij wilde hij dit meisje om zijn vinger kon winden, helemaal in deze toestand. Toch ging het daar nu niet om. Op dit moment had hij haar ook nodig.
“Je hebt gelijk.”
Ergens dacht hij dat zelf eigenlijk ook. Het zou een hel worden, voor hen allebei, dat wist hij al zonder alle details te hebben, maar hij was een overlever en dat ging zij ook worden.
Tot nu toe had hij zich uit de meest hachelijke situaties weten te redden en dit zou uiteindelijk, met een hoop bloed, zweet en tranen, niet anders worden. Ze zouden zich er uiteindelijk doorheen slaan. Tegelijkertijd was er een deel van hem dat er ernstig aan twijfelde, maar zo'n instelling ging niet helpen.
Ze verstevigde haar omhelzing en wreef over zijn rug. Hij haalde diep adem, want even was het moeilijk zijn eigen emoties op orde te houden, maar hij had zichzelf weer onder controle toen ze hem losliet.
“Dit is niet wat ik bedoelde met iets sterks," zei May en Neil grijnsde.
"Niet?"
“But it ‘ll do.”
"Nou, ze zijn steeds uit voorraad leverbaar, mocht je de sterkere variant ook willen proberen," plaagde hij. Heel even voelde hij zich weer iets beter; het lichte verbale sparren stelde hem op zijn gemak, maar de knoop in zijn maag was al snel weer terug.
Hij ging haar voor het appartement in. Het bestond uit drie kamers; een woon- en slaapkamer, met daarin een versleten bankstel, een matras op pallets, een kast en een cactus op een soort salontafeltje, een keuken en een badkamer. De laatste twee waren eveneens sober ingericht. Het was niet alleen goedkoop, weinig decoratie hebben betekende ook direct kunnen vertrekken als het moest. Het was ook een teken dat Neil het appartement niet echt als een thuis beschouwde; hij leefde er, maar er werd niet echt in geleefd.
Hij liep naar de keuken en pakte uit zijn koelkastje een fles goedkope tequila.
"Niet echt wat je zelf in de kast hebt staan, maar als we even alle sores aan de kant willen zetten dan is dit je vriend," zei hij, nuchterder dan hij zich voelde.

153 Re: Go run, run, run. [Neil] op do dec 14, 2017 10:58 am

Maybelle Noreau

avatar
(◕‿◕✿)
"Nou, ze zijn steeds uit voorraad leverbaar, mocht je de sterkere variant ook willen proberen." May grijnsde terwijl ze op haar onderlip beet.
“Ik veronderstel dat ik daarvan geen al te zware kater zal krijgen”, was haar achteloze antwoord, terwijl ze haar wangen zachtjes voelde gloeien.
Het verlichtte de sfeer voor even. Ze was zich ondertussen wel bewust geworden van het feit dat Neil als hij wilde waarschijnlijk alles van haar gedaan kon krijgen, maar tegelijkertijd zorgde dat ervoor dat ze enkel maar meer uitgedaagd werd om er te blijven tegen vechten.
Toen ze Neil het appartement in volgde, leek het sterk uitgedrukt zorgeloze gevoel als sneeuw voor de zon te verdwijnen.
Opnieuw daalde de realiteit op hen neer.
En de sfeer in zijn appartement deed daar geen goed aan.
Terwijl hij de keuken inging, bleef May in het midden van de woonkamer staan. Hoe kon hij de, op z’n zachtst gezegd, zeer sober ingerichte woning als zijn thuis beschouwen?
Haar studio was levendig en kleurrijk tot misschien wel op het randje van druk, en dat contrasteerde fel tegenover zijn appartement.
Neil stelde zijn vriend aan haar voor en May grijnsde. “Je zult het niet geloven, maar ik heb nooit van m’n leven tequila gedronken. Ben benieuwd.” Ondertussen ging ze zitten op het bankstel. Omdat het beter voelde, schoot ze haar schoenen uit en trok ze haar knieën op.
“Leuk, wat je met de inrichting hebt gedaan”, merkte ze op terwijl ze haar blik nogmaals door de kamer liet gaan en die vervolgens weer op Neil liet rusten. Haar mondhoek trilde even terwijl ze haar lippen op elkaar hield en één wenkbrauw lichtjes optrok.
Een poging, en waarschijnlijk zeker niet de laatste, om de sfeer luchtig en plagerig te houden, én om het moment uit te stellen waarop Neil zou gaan doorvragen. Want dat zou hij sowieso. Voor of na de tequila.

154 Re: Go run, run, run. [Neil] op do dec 14, 2017 3:06 pm

Neil Vanderzee

avatar
Tuig
“Je zult het niet geloven, maar ik heb nooit van m’n leven tequila gedronken. Ben benieuwd.”
Okay, die was in voor een wilde rit, dan. Het was een redelijk zware tequila. Rommel die bedoeld was om snel te doen wat het moest doen.
Hij pakte tevens twee glazen en kwam naast haar zitten op de bank. In tegenstelling tot May liet hij zich een beetje onderuit zakken.
“Leuk, wat je met de inrichting hebt gedaan,” merkte May op en Neil grinnikte terwijl hij de fles en de glazen op de tafel zette. Hij haalde zijn schouders op.
“Geen idee wanneer ik er ineens vandoor moet gaan,” zei hij luchtig. “Dus het heeft geen zin gehecht te raken aan dit gat."
Hij schonk wat tequila in de glazen. Niet al te vol, gewoon een bodempje van de lichtbruine vloeistof om mee te beginnen. Hij wilde May niet kotsend in zijn badkamer hebben, maar het kon geen kwaad als hij haar wat makkelijker aan de praat kon krijgen.
Hij nam zich voor zelf niet te snel te drinken. Ze kon niet weten wat voor dingen er in zijn auto waren besproken voor ze terugkwam en hij gokte dat ze genoeg aan haar hoofd had, maar mocht ze toch net iets te scherpzinnig zijn wilde hij een zorgvuldig geconstrueerd antwoord klaar hebben. Vooral omdat hij niet wist in hoeverre hij zichzelf nog onder controle had als hij bekende hoe nijpend zijn situatie was en hoezeer hij vreesde wat er boven zijn hoofd hing als hij geen oplossing vond.

Hij reikte haar een glas aan en leunde zelf met de ander achterover. Even stond hij zichzelf toe zijn ogen te sluiten en diep adem te halen. De stress en spanning zat non stop aan de oppervlakte en hij moest moeite doen om volledig kalm te blijven. Kort hief hij zijn glas op.
“Op een klote avond,” zei hij droog. Hij nam een slokje van de drank, die lekker brandde in zijn keel, en vermoedde dat de fles leeg zou zijn voor middernacht. Als hij eenmaal wist wat hij weten moest hield niets hem tegen zijn best te doen even helemaal nergens meer over na te hoeven denken.

155 Re: Go run, run, run. [Neil] op do dec 14, 2017 4:21 pm

Maybelle Noreau

avatar
(◕‿◕✿)
Het feit dat Neils inrichting skills te wijten waren aan het snel kunnen vertrekken in geval dat nodig was, deed haar grijns en daarmee het luchtige gevoel verdwijnen. May dacht aan haar appartement, alle prularia die er stonden, het kale studiootje hadden omgetoverd tot iets waar ze zich thuis in voelde…
Opnieuw leek het alsof haar keel werd dichtgeknepen.
Haar blik bleef nadenkend rusten op het glas dat ze van Neil kreeg. Ontsnappen van deze heisa was zo aantrekkelijk op dit moment. Ze kon zich inbeelden hoe de alcohol zo meteen zou branden in haar keel. Hoe ze dat gevoel eerst als verschrikkelijk zou ervaren, om zich vervolgens opgelucht te voelen.
En daar had ze nood aan; ze wilde even niets meer voelen. Even zich nergens zorgen over maken. Verdoofd zijn, van dat opgesloten gevoel af.
“Op een klote avond.”, klonk het. May knikte en hief haar glas, terwijl ze voor zich uit bleef kijken. “Op een klote avond”, herhaalde ze Neils woorden.
Daarop zette het meisje het glas aan haar lippen, om het vervolgens achterover te gooien. De drank brandde in haar keel en vond al snel zijn weg langs haar slokdarm.
Het branderig gevoel spreidde zich uit en de tranen verschenen kort in Mays ogen terwijl ze haar adem even inhield, kort haar hand voor haar mond hield en vervolgens naar Neil keek, die er nog doodleuk met z’n glas tequila zat.
“Hé!” Haar blik gleed bliksemsnel naar haar glas en het zijne. “Serieus, Neil?” Haar wangen waren nog steeds rood gekleurd door de hitte van de alcohol die binnen was gekomen. “Tequila betekent toch shots?” Of tenminste, dat was wat ze ervan gehoord of gezien had. “Hup, jij ook dan.”

156 Re: Go run, run, run. [Neil] op do dec 14, 2017 9:39 pm

Neil Vanderzee

avatar
Tuig
“Hé!”
Neil keek op, met een licht betrapte grijns.
“Serieus, Neil?”
“Misschien heb ik wel een verantwoordelijke kant die je gewoon nog niet gezien hebt,” grinnikte hij. Hij liet de vloeistof ronddraaien door het glas.
“Tequila betekent toch shots? Hup, jij ook dan.”
Hij keek haar aan en deed even of hij twijfelde.
“Nou, vooruit dan.” Hij sloeg het glas in een keer achterover. Waarom ook niet. Hij sloot zijn ogen weer even. Vroeger had hij een hekel gehad aan de manier waarop sommige drank brandde, nu genoot hij er op een bepaalde manier van. Het was het voorteken dat hij lekker ver heen zou gaan.
Hij zette zijn glas neer en bleef even voorover geleund zitten. Toen keek hij over zijn schouder naar May.
“Maar even serieus,” zei hij, zijn toon nu zachter. “Wat is er vanavond gebeurd? Begin bij het begin, je werd binnengelaten, en toen?”
Ongetwijfeld zou het rot zijn voor haar om het nog eens te beleven, maar hij moest even hard zijn. Hij kon niets doen als hij in het duister tastte.
Hij pakte haar glas en schonk nog een beetje tequila in voor hen beiden waarna hij haar haar glas weer teruggaf. Ditmaal sloeg hij die van hem wel in een keer achterover. Hij leunde weer naar achteren en bestudeerde haar gezicht even. Een onaangenaam gevoel in zijn maag vertelde hem dat hij het absoluut niet fijn zou vinden wat hij eventueel te horen ging krijgen.

157 Re: Go run, run, run. [Neil] op do dec 14, 2017 10:14 pm

Maybelle Noreau

avatar
(◕‿◕✿)
Een verantwoordelijke kant die ze nog niet gezien had? Wel, die kon er zijn, maar dat was absoluut niet deze. Een bekritiserende opgetrokken wenkbrauw bewees Neil dat ze zulke bullshit niet ten harte zou nemen.
Toen hij het glas achterover kapte, verscheen er een voldane grijns op Mays gezicht. Zo, dat was duidelijk.
"Maar even serieus." Het meisje vond het niet fijn dat hij voorover geleund bleef zitten. Nu al? Echt?
De beelden flitsten alweer door haar hoofd nog voor hij zijn vraag goed en wel gesteld had. Een hoop lucht ontsnapte uit haar longen terwijl ze naar het lege glas in haar hand staarde.
De vraag of ze Neil die uitleg effectief verschuldigd was, hoefde ze zichzelf nu niet meer te stellen.
Het glas werd uit haar handen gepakt en May wreef even haar klam geworden handen droog aan haar broek. Plots leek het haar te ontbreken aan energie om het goede voornemen dat ze had gemaakt om het onderwerp zoveel mogelijk te ontwijken, waar te maken.
"Je sleurt 't er uiteindelijk toch uit", reageerde ze gelaten, waarna ze het glas weer van hem aanpakte. Met een bedrukt gezicht keek ze enkele tellen naar de vloeistof in het glas, waarna ze de tweede dosis achterover gooide. Het glas werd weer op tafel gezet en de eerder comfortabele positie die ze had aangenomen, leek plots niet meer zo comfortabel te zijn. May strekte haar benen en leunde achterover tegen de bank aan, liet haar voeten iets boven de grond hangen.
Ze keek opzij naar Neil terwijl haar hoofd op de leuning rustte. "Kwam binnen, die man was er nog niet, maar twee knaapjes wel. Uiteindelijk kwam man er ook door." Ze wilde hem niet bij zijn bijnaam noemen, zoveel respect had ze net niet voor hem.
"Hij wist duidelijk al lang dat we contact hadden, maar laat dat het minste van onze zorgen zijn."
Ze sloot haar ogen kort en richtte haar gezicht weer naar voren.
"Ik weet eerlijk gezegd echt niet hoe ik je dit allemaal kan uitleggen." Een diepe zucht ontsnapte opnieuw en ze wreef met haar hand kort over haar voorhoofd.
Hij kon zijn respect voor haar verliezen, haar zien als een cliché cocaïnehoertje... Prostituée van de adel was ook wel eentje die ze al gehoord had, en allen betekenden ze hetzelfde. Maar de negatieve bijklank zinde haar niet. Want dat was niet hoe ze het had ervaren. Tot nu, nu ze erop terugkeek.
"Ik hoop echt, echt, dat dit tussen ons blijft. Ik vertrouw je, echt. Niemand behalve de mensen die ermee te maken hadden, weten er iets van. En daar zijn genoeg redenen voor."

158 Re: Go run, run, run. [Neil] op do dec 14, 2017 11:02 pm

Neil Vanderzee

avatar
Tuig
"Je sleurt 't er uiteindelijk toch uit," was het eerste dat May zei en Neil knikte slechts instemmend. Ontkennen had geen zin. Hij was niet van plan haar echt onder druk te zetten, zo erg was het niet, maar als hij iets van iemand wilde horen kreeg hij het eruit. Voor Akira had hij meer dan eens de nodige druk en intimidatie op mensen uitgeoefend; welke tactiek hij ook nodig had, hij was er bedreven in.
Hij luisterde terwijl hij zijn ogen niet van haar afwendde, scherp op ieder teken dat hem niet de waarheid of niet de volledige waarheid werd verteld.
"Kwam binnen, die man was er nog niet, maar twee knaapjes wel. Uiteindelijk kwam man er ook door."
De Manager, gokte Neil. Het verbaasde hem niet dat de man even op zich liet wachten.
"Hij wist duidelijk al lang dat we contact hadden, maar laat dat het minste van onze zorgen zijn."
Daar oordeel ik zelf wel over, dacht Neil. Als de manager bijvoorbeeld ook wist dat May een zwak voor Neil had kon je er donder op zeggen dat dat ook uit werd gebuit.
"Ik weet eerlijk gezegd echt niet hoe ik je dit allemaal kan uitleggen."
"Probeer het toch maar," zei Neil, niet onvriendelijk.
"Ik hoop echt, echt, dat dit tussen ons blijft. Ik vertrouw je, echt. Niemand behalve de mensen die ermee te maken hadden, weten er iets van. En daar zijn genoeg redenen voor."
Die woorden sloegen hem even uit het veld. Ergens wist hij het wel, natuurlijk, wist hij dat hij nu vermoedelijk ook de enige was op wie ze kon vertrouwen omdat ze geen keus had, maar dat leek niet de reden te zijn dat ze het deed. Het leek om hem te gaan, als persoon, en daar wist hij zich geen raad mee.
Hij knikte kort.
"Dat blijft het," stemde hij in. In hoeverre hij zich daaraan kon houden wist hij echter niet. Mannen als Aryan waren ook zeer bedreven in het krijgen van hun zin, zoals Neil aan den lijve had ondervonden. Tegen May gebruiken zou hij het echter niet, dat wist hij zeker. Daarvoor was er teveel gebeurd.

159 Re: Go run, run, run. [Neil] op do dec 14, 2017 11:23 pm

Maybelle Noreau

avatar
(◕‿◕✿)
Toen Neil bevestigde dat hij het voor zich zou houden, wierp ze kort een blik op hem, alsof ze wilde peilen of hij serieus was. Overbodig.
Haar blik week weer van hem af, want aankijken kon ze hem niet terwijl ze hem vertellen zou wat er te gebeuren stond.
Ze voelde zich zo vrij om voorover te leunen en de fles tequila te nemen, om op die manier weer elk glas te vullen. Van zodra de fles weer neer stond, gooide ze opnieuw wat van de drank achterover.
Na een kort moment om het warme gevoel te laten uitdeinen, liet ze haar hoofd even steunen op haar handen terwijl ze voorovergebogen bleef zitten.
Opnieuw een diepe zucht.
"Laat me gewoon niet stikken, oké?"
Het kwam eruit zonder dat het de bedoeling was. Mompelend, maar verstaanbaar. De manier waarop haar stem trilde tijdens die woorden, leek de emotie die ze voelde te weerspiegelen.
Gebrek aan zelfrespect ging vaak gepaard met deze job, en was dat nou net wat May niét had.
Ze kende genoeg volk uit de business dat het cliché wel bevestigde. Volk dat met deze situatie perfect had kunnen omgaan. Volk dat er geen probleem zou gaan maken.
Maar ze wilden hààr.
"Ik moet terug m'n escortewerk opnemen." Het kwam er zacht uit, omdat het pijn deed. "En ik weet niet eens of ik nog kan -"
Ze moest er niet aan denken om te flirten met mannen stukken ouder waren of aanrakingen moeten doorstaan van vreemden. Niet na alles wat er gebeurd was.
"Ik heb geen keuze."
Haar stem stierf weg en maakte plaats voor enkele tranen die van haar gezicht rolden. Ze liet haar armen weer zakken en trok haar mouwen tot aan haar handpalmen, om de tranen op die manier weg te vegen.


Gesponsorde inhoud


Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven  Bericht [Pagina 7 van 7]

Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3, 4, 5, 6, 7

Soortgelijke onderwerpen

-

» Go run, run, run. [Neil]

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum