Paradigm Shift

Een RPG die zich centreert rond het leven in een stad waar alles kan gebeuren.


Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

Chasing old memories [chantal]

Ga naar beneden  Bericht [Pagina 1 van 1]

1 Chasing old memories [chantal] op di mei 31, 2016 5:15 pm

Yannick

avatar
Topposter
Yannick keek even op de monitor van zijn vrachtwagen of alles nog goed ging achterin. Zijn paarden waren natuurlijk gewend om te reizen maar je wist maar nooit. Het was erg normaal dat er hengsten met merries samen werden getransporteerd, toch had Yannick wel een beetje medelijden met zijn merrie, deze stond namelijk naast 3 hengsten. Met een beetje puzzelen wie het beste naast wie kon staan had ze wel geluk dat ze naast Big Red stond, deze was tenminste vriendelijk. Big Red was vernoemd naar het wereldberoemde renpaard Secretariat, Big Red was toentertijd de bijnaam van dit geweldige beest geweest. Hij zag dat alle 4 de paarden rustig op hun hooi aan het kauwen waren, zelfs Stranded Gently, die zijn naam niet waar maakte want het was echt een draak.  Zijn blik gleed daarna nog even naar de jonge bordercollie die naast hem op de bijrijders stoel zat, een klagelijke miauw was te horen vanaf de grond voor die stoel. Daar zat de verwende kitten Tosti die verontwaardigd was dat ze al een tijdje in een reismandje zit. Yannick stond bekend om zijn dieren te verwennen, de paarden maar ook zijn kat, doch was hij streng in het opvoeden.
Zijn ouders vroegen zich nog steeds af waarom hij nou richting Horsehome wilde verhuizen, ergens vroeg hij zichzelf hetzelfde af. Hij had alles wat hij nodig had bij hun, kon op terrein bij hun ook wel een woning krijgen en stallen. En ergens in zijn achterhoofd wist Yannick ook dat het gekken werk was. Hij volgde een gerucht dat een oude vriendin van hem hier in de buurt zou wonen. Hij had haar sinds senior year al niet meer gezien of gesproken, de meeste mensen zouden haar gewoon laten gaan. Maar Yannick wilde koste wat het kosten weten waarom ze er zo ineens vandoor was gegaan. Dit klonk ergens allemaal heel romantisch en dramatisch, maar hun hadden nooit andere gevoelens voor elkaar gehad dan hele goede vrienden. Een beetje zoals broer en zus kon je het wel noemen, hij ging haar ook niet achterna voor liefde.  Maar omdat hij toch een keer op zichzelf moest gaan wonen vond hij het een goed excuus om ook die kant op te verhuizen. Wie weet zou hij haar ooit nog eens tegen komen.

Braaf volgde Yannick de aanwijzingen van de Tomtom, het was alweer een tijd geleden dat hij richting Horsehome reed. Toen had hij een groot kavel uitgekozen om een stal met woning op te laten bouwen. De bouw zelf hebben zijn ouders tot hun verantwoording genomen, en ook een groot gedeelte betaald. Niet dat Yannick deze niet zelf kon bekostigen maar ze wilde dit eenmaal graag. Ze zeiden “Jij hebt het toch te druk met paarden trainen, wij doen dit wel” Vandaar dat Yannick geen idee had hoe het eruit zou zien.  Zijn ouders hadden bij andere trainers en experts gevraagd wat er nu allemaal op een trainingsstal moest staan. Zo kwam het dat ze de beste stallen en duurste apparatuur hadden geplaatst. Yannick verwachte een stal en een woonhuis, wat hij niet wist was dat ze ook een trainingsbaan en andere faciliteiten hadden bekostigd. Hij zou meteen door kunnen gaan met het optimaal trainen van zijn dieren wanneer hij aan kwam.  Ergens was hij dus een verwend snotjong met rijken ouders maar dit was nooit naar zijn hoofd gestegen. Elke dag was hij dankbaar voor wat zijn ouders hem gaven. Nog steeds werkte hij, op zijn manier, hard voor zijn eigen geld en voelde hij zich niet te goed om te mesten en zijn dieren te poetsen. Zijn dieren gingen zelfs voor bij hem.
Nadat Yannick van de snelweg af was moest hij nog een stukje binnen door, rustig remde hij af en trok hij weer op. Ook bochten nam hij zorgvuldig, zo veel mogelijk rekening houdend met de paarden die achterin stonden. Het leek hem niet prettig om je evenwicht te moeten houden zonder te zien waar je heen moest.  Bij een stoplicht ging de telefoon van Yannick over, dit was meteen te horen op de geluidsinstallatie van de vrachtwagen. Wanneer Yannick aan het rijden was wild hij altijd twee handen aan het stuur hebben, zeker als hij paarden vervoerde. Het waren zijn ouders, deze wilde weten of hij al veilig was aangekomen. Even keek Yannick met zijn bruine ogen op de TomTom deze gaf aan nog 5 km te moeten.  “Bijna, ik bel jullie wel wanneer de dieren veilig op stal staan”.  Dan kon hij hun ook meer vertellen over de reis en wat hij van het huis en de stallen vond. Maar hij zou pas bellen en rust voor zich nemen wanneer hij zeker wist dat alle dieren het goed hadden.

Verbaast keek Yannick op toen hij bij de oprit naar een groot stallencomplex, met een trainingsbaan ernaast en weides met witte houten hekken, de TomTom zei “Bestemming bereikt”.  Even vloekte hij zachtjes binnensmonds zijn ouders hadden weer veel te veel geld uitgegeven. Tuurlijk was Yannick blij dat hij morgen dus meteen aan de slag kon, want zijn ouders kennende hadden vast iemand ingehuurd die de stalen had klaar gemaakt en voer had verzorgd, zodat hij in ieder geval de eerste paar dagen voort kon. Stapvoets reed Yannick het terrein op en zette de vrachtwagen stil voor de stallen. Snel zou hij even rondkijken en dan de ongeduldige paarden, die meteen herrie maakte toen ze een tijdje stil stonden, van de wagen afhalen.  Zoals hij had verwacht lag er een flinke laag houtkrullen op de bodem en hingen er volle hooi netten in de stal.  De stallen hadden allemaal automatische drinkbakken en voerbakken die je vanuit buiten kon vullen.  Ook de voerkamer stond vol met voer en er lagen een paar baaltjes hooi, genoeg voor de eerste paar dagen. Cheap was ook uit de wagen gesprongen en net als zijn baasje de boel aan het verkennen. Het was echt een luxe en groot complex, 10 stallen met de rug tegen elkaar aan zodat je er met de paarden omheen kan stappen. Alles was overdekt, had een grote zadelkamer en een wasplaats waar je 2 paarden tegelijk kon doen. Ook liep er een trap naar boven, vermoedelijk naar een woonruimte omdat er op het terrein er geen woning stond. Yannick had genoeg gezien om de paarden, die nu aan het hinniken of schoppen waren, van de wagen te halen. Ondertussen was hij wel geleerd zat om deze in zijn eentje te doen, zelfs de gek Stranded Gently. Deze stond ook het dichts bij de laadklep op de wagen anders zou hij te ongedurig en niet meer voor reden vatbaar worden. Met een hengstenbit en zweep als ‘wapen’ haalde Yannick de hengst van de wagen af. Eenmaal in de buitenlucht begon deze hard te hinniken en ging hij op zijn achterbenen staan. Dit gedrag was Yannick wel gewend van hem, de andere paarden leken daarna alleen maar makkelijk van de wagen af te halen.

De paarden stonden tevreden aan hun voer en hooi te knabbelen toen Yannick het woonhuis samen met zijn huisdieren ging ontdekken. Eenmaal binnen zorgde Yannick ervoor dat de deur goed dicht was voor Tosti uit haar mandje mocht, katten liepen vaak terug naar hun eigen plek en dat zou betekenen dat Tosti een pannenkoek zou worden op de snelweg. Met een boos gemiauw vloog de kat weg en verstopte zich onder de bank. Yannick liet haar maar gaan, ze zou van zelf wel bij trekken. Hij ging verder met Cheap door het huis. Er zat een grote moderne keuken in, alles was modern gemeubileerd en met het motto les is more. De slaapkamer was niet heel groot, maar ruim genoeg. Er waren nog twee andere slaapkamers, die leeg stonden, met 1 badkamer. Yannick grinnikte even zijn ouders hadden grootse plannen. Zelf dacht hij helemaal nog niet na over een vaste relatie.
Zo minimalistisch als het huis was ingericht had hij ook kleding voor zichzelf mee genomen, deze pakte hij meteen uit. Enkele spijkerbroeken en shirts, wat nette kleren en wedstrijd kleding. Voor zijn paarden had hij veel meer bij. Dekens, halsters, peeskappen, bandages, uitrij dekens, zweet dekens, emmers, longeerlijnen en nog veel meer. Hij kon morgen ieder geval zo aan de slag.  Ook het terrein werd even verkend na zijn kledingkast en de zadelkamer was ingeruimd.  Yannick voelde zich veel te verwend, kleine weides (zodat de paarden geen snelheid konden maken), trainingsbaan, bak, longeercirkel en zelfs een trainingsmolen. Hij zou zijn ouders toch moeten vertellen dat hij ook een deel wilde betalen.  Het kon niet zijn dat ze dit allemaal voor hem zouden uitgeven, dat werd een beetje te gek. Het scheelde dan weer dat Yannick enig kind was en er geen jaloers broertje of zusje was.

Eenmaal binnen trok Yannick wat keukenkastjes open, zoals verwacht was er geen eten in huis. Zijn ouders wilde zich niet met zijn eetpatroon bemoeien dus had hij, vanaf het moment dat met de renpaarden begon, altijd voor zijn eigen eten gezorgd. Zijn ouders hielde immers van goed eten en aten geregeld een 3 gangen menu. Iets wat fataal voor zijn carrière zou zijn, aan een te zware jockey had niemand wat. Ook de koelkast en de vriezer waren leeg, hij zou dus zo nog naar de supermarkt moeten vandaag. Dat deed hem er ook aan denken dat hij binnenkort maar voor een auto moest kijken hier, aangezien elke dag in een vrachtwagen rondrijden niet echt handig was. Maar eerst prioriteiten stellen, eten voor de paarden en voor zichzelf was belangrijk.  Hij zou voor zichzelf zo even naar de supermarkt gaan en morgen een advertentie maken voor hooi. Aan die paar baaltjes had hij net genoeg voor een weekje met 4 paarden dus zou hij zo snel mogelijk aan nieuw hooi moeten komen.  Ook zou hij op onderzoek uit moeten gaan om een goede voerhandelaar te vinden, alleen het beste voor zijn paarden. Voor de cheap en tosti had hij een zak voer mee genomen, deze konden dus wel even vooruit. Tosti zat overigens nog steeds onder de bank verstopt toen Yannick besloot dat het tijd was om naar de supermarkt te rijden.

Zo misplaatst voelde Yannick zich niet toen hij weer met zijn vrachtwagen door het stadje reed, het was echt een stad vol paarden mensen. Overal kwam je grote stallen en maneges tegen, weilanden met paarden en huizen met kleine stallingen. Meteen schoot de gedachten, dat chantal misschien wel in een van deze huizen woonde, door zijn hoofd. Hij kon het nog steeds niet achter zich laten dat ze zomaar was vertrokken. Het leek zo goed met haar te gaan. Ze had, net als Yannick, haar studie afgerond. Ze was goed hersteld van het auto-ongeluk wat ze had gehad, waarbij haar ouders helaas waren overleden. Yannick had elke dag aan haar ziekenhuisbed gezeten en haar zo goed mogelijk proberen te helpen. Maar toen ze eenmaal weer naar huis ging, waar haar broer nog woonde, kreeg hij steeds minder van haar te horen. Vroeger appte ze elke dag over van alles en nog wat, en toen ineens niet meer. Yannick had gedacht dat ze tijd nodig had om alles te verwerken, maar ze was gewoon vertrokken. Hij had nog eens overwogen om haar te bellen, maar het nummer bleek buiten gebruik te zijn. Het leek alsof ze niet meer gevonden wilde worden. Yannick had haar dus maar op de achtergrond geschoven, hij was er zelfs een beetje boos over geweest in het begin. Maar het gerucht dat ze zich dus in dit stadje bevond had de gedachte aan haar weer op laten komen. Na haar vertrek had Yannick nooit meer zo een goede vriend of vriendin gekregen, ook omdat hij zich helemaal focuste op zijn werk. Aangekomen bij de parkeerplaats zette Yannick de gedachten aan Chantal weer op de achtergrond, anders zou hij van alles vergeten tijdens het winkelen.
In het winkelmandje lagen vooral gezonde dingen, fruit, mager vlees, vis, groentes en yoghurt. Yannick volgde een strikt dieet om zo licht mogelijk te blijven, dit was nodig voor zijn werk. Soms, wanneer hij ritten had waarbij hij wat zwaarder mocht zijn, kocht hij ook andere dingen zoals brood. Deze liet hij nu links liggen, wel kocht hij een paar pakken crackers en wat kipfilet, een mager ontbijt.  Even bleef Yannick staan toen hij een jonge vrouw de hoek om zag verdwijnen, het leek wel.. Yannick schudde zijn hoofd, dat zou wel erg toevallig zijn. Eerder een wonder dat hij haar nu meteen tegen kwam. Zonder er verder nog aan te denken liep Yannick naar de kassa en rekende af.

2 Re: Chasing old memories [chantal] op di mei 31, 2016 7:22 pm

Chantal

avatar
Ze woonde nu ongeveer alweer vijf jaar in horse home en had hier een heel nieuw leven opgebouwd. Ze had een leuk klein boerderijtje gekocht met weiland en een stal gebouw met een paddock ervoor, 3 stallen en een voeropslag en tuigkamer. Hier had ze haar schimmel merrie Fly die een hanoveraan was en een palomino bonte shetlander merrie genaamd June staan. Ook had ze een Nova scotia tolling duck retriever van één jaar oud die Joy heten. Dit alles had ze opgebouwd omdat ze haar leven in de vorige plaats wilde vergeten. Er was iets gebeurt waardoor ze daar niet meer kon blijven. Waar ze eigenlijk nog het meeste spijt van had was dat ze Yannick haar beste vriend had achtergelaten zonder iets te melden. Wat zou in zijn hoofd om zijn gegaan toen ze ineens zo weg was. Dit kwam weer in haar hoofd naar boven omdat ze spullen aan het uitzoeken was en een foto album tegen kwam waar foto’s van haar en Yannick in zaten. Met hem had ze al zoveel mee gemaakt. Ze hadden samen leren paardrijden en gingen daardoor toen ook vaak rijden met de paarden in het bos. Maar ook de stijldans lessen die ze van hun ouders moesten volgen. Het enige wat dat leuk maakte was dat ze het met hem had moeten leren. Ze lagen vaak op de grond van het lachen. Ja toch was het wel een leuk oud leven wat ze had. Leuk door wat ze met Yannick had. Veel mensen dachten toen ook dat ze een setje waren maar de gevoelens die ze voor elkaar hadden waren meer als broer en zus. Hele goede vrienden en meer niet. Doordat ze aan haar oude leven dacht moest ze ook denken aan de reden waarom ze zo stel op sprong weg was gegaan. Dit kwam omdat ze niet meer bij haar broer kon wonen. Deze vond namelijk dat het haar schuld was dat hun ouders er niet meer waren. Onbewust ging haar hand naar haar voorhoofd waar ze nog een klein litteken had zitten. Een litteken die altijd zorgde dat ze het ongeluk zou herinneren. Het was een avond met slecht weer en storm kans en Chantal had een feest gehad maar omdat ze niet hoor het weer naar huis wilde fietsen had ze gevraagd of haar ouders der konden halen. Deze waren gekomen en op de terug weg sloeg het noodlot toe. Op de weg waar ze reden kwam vlak voor hun een boom naar beneden haar vader probeerde nog uit te wijken maar daardoor knalden ze tegen een andere boom en de boom die omviel, viel op de auto. Haar ouders waren opslag dood door de klap van het ongeluk en de boom die voor op de auto was gevallen. Veel had ze daar niet van mee gekregen. Het scheen dat ze buitenwesten was geweest en dat ze in de ambulance naar het ziekenhuis pas weer bij kwam. Twee weken lang had ze in het ziekenhuis gelegen. Elke dag van die twee weken was Yannick bij haar geweest aan der bed en hielp met dingen. Haar oudere broer had ze die twee weken niet gezien.

Toen ze eenmaal thuis was, waar haar broer ook nog woonde, ging het helemaal verkeerd. Haar broer gaf haar namelijk de schuld van het feit dat ze hun ouders kwijt waren. Chantal had nog geprobeerd om er te blijven maar dat werkte gewoon niet. Het besluit om weg te gaan en alles achter te laten was ook best lastig geweest maar ze trok het niet meer. Der simkaart van haar telefoon had ze door geknipt en weg gegooid ze wilde ook niet dat haar broer der dus meer ging bellen of wat dan ook. Achteraf was het enorm dom want zo kon Yannick haar ook niet meer bereiken maar ergens was ze bang geweest dat hij haar dan had overgehaald om toch te blijven.

Langzaam deed ze weer alles opruimen wat ze had uitgezocht. Even keek ze op der telefoon hoe laat het was. Het was alweer drie uur en ze moest nog boodschappen doen. Dat ging ze eerst maar doen want anders had ze niets te eten die avond. Ze riep Joy naar binnen en zetten haar paard en pony even in de paddock die hadden alweer lang genoeg op de wei gestaan. Toen dat was gedaan ging ze met de auto naar de supermarkt. Deze parkeerde ze op het terrein waar ze een paardenvrachtwagen zag staan. Onbewust luisterde ze, toen ze uit der auto was, of er paarden in stond. Hmm hij was leeg. Jammer dacht ze. Ergens was ze altijd wel nieuwsgierig naar andermans paarden.

In de winkel ging ze haar boodschappen allemaal verzamelen. Dit duurde een klein vijftien minuten. Terwijl ze naar de kassa liep zag ze een gestalte de winkel uitlopen die van de achterkant op Yannick leek. Ze schudden haar hoofd en dacht dat haar hoofd der vast voor de gek hield. Dat kon toch niet dat hij hier zou zijn. Voor zover zij wist woonde hij nog altijd waar hij altijd had gewoond. En dat was eigenlijk een redelijk eind van horse home af dus iemand zou niet zomaar even hier komen om boodschappen te gaan doen. Ze probeerde maar even haar hoofd weer er bij te krijgen en rekende haar spullen af.

Eenmaal thuis ruimde ze haar boodschappen allemaal op en zetten der laptop aan. Ze moest maar weer eens kijken of er iemand was die goed hooi had. Dit deed ze elke dag want ze wilde eigenlijk alleen maar het beste voor haar dieren. Toch bleef het gevoel dat die persoon in de winkel op Yannick leek aan haar knagen. Ergens kon ze het niet los laten. Als ze nog zijn nummer wist uit haar hoofd had ze misschien wel een appje gestuurd. Maar ja wie weet wilde hij helemaal niets van haar horen. Tenslotte was zij het die niets meer liet horen van zich.

3 Re: Chasing old memories [chantal] op do jul 07, 2016 5:00 pm

Yannick

avatar
Topposter
Bij het horen van de wekker stond Yannick meteen op, meerdere wekkers zetten was niet zijn ding, bang om weer in slaap te vallen. Even rekte Yannick zich gapend uit, verhuizen was toch vermoeiender dan hij had gedacht. Na een hectische koersdag was hij de volgende ochtend meestal ook wat vermoeid. Maar de paarden moesten toch eten en worden getraind dus snel gleed Yannick in een oude spijkerbroek en een t shirt.
Meteen was er gehinnik te horen toen Yannick rommelde in het voer hok. Elk paard had zijn eigen dieet die Yannick zelf uitrekende. Omdat de paarden vandaag rustig aan zouden doen om te wennen aan de omgeving en de baan krijgen ze niet te veel krachtvoer. Zenyatta en Big red stonden al ongeduldig te murmelen met hun hoofd over de staldeur terwijl Ribbery tegen de staldeur aan trapte en Stranded Gently keek zoals gewoonlijk chagrijnig. Met de radio zacht op de achtergrond begonnen de paarden snel te eten. Ook cheap en tosti kregen  hun voer.  Nu de paarden aan het eten waren kon hij rustig de hooi netten vervangen, hij had gister avond al nieuwe volle neer gelegd zodat er in de ochtend gewoon door kon worden gewerkt. Yannick vond het belangrijk dat zijn paarden altijd voldoende ruwvoer hadden, zo namen ze het voer beter op en is het ook beter voor hun gemoedstoestand.

Genietend van een kop verse koffie zat Yannick aan de grote keukentafel, de tafel was veel te groot voor zijn gemoedsrust. Het gevoel hebbend dat zijn ouders verwachten dat hij snel een gezin moet stichten gleed zijn blik door de ruime woonkeuken. Alles was minimalistisch ingericht, less is more, zonder prularia. Natuurlijk had hij ook nog geen tijd gehad om het huis persoonlijker te maken. Niet dat hij veel foto’s of andere dingen had. Enkele foto’s van zijn jeugd, met Chantal, en van zijn overwinningen was het enige.  
Nu de paarden rustig aan het ontbijten waren gunde Yannick zich even de tijd om wakker te worden, en daarbij was koffie zijn grote vriend. Omdat zijn maaltijden vaak erg energiearm waren, hij moest immers lichtgewicht blijven, was koffie een van de belangrijkste bronnen. Naast een mok met het goddelijke goedje had hij een schaaltje magere yoghurt staan.  Deze was na enkele happen leeg. Nog even bleef Yannick kijken naar het nieuws op de tv, terwijl hij tosti kriebelde, voor hij naar beneden ging om zijn paarden te trainen.
 
Met een snuivende en bezwete Ribbery onder zich stapte Yannick terug van de baan naar de stallen. Ondanks dat de jongen de teugels wat liet vieren hield hij zijn paard toch goed in de gaten. Een paard kon altijd schrikken en een fit renpaard nam elke kans aan om nog een stuk te kunnen rennen.  Met prijzende woorden klopte Yannick de hengst op zijn hals, Ribbery had goed zijn best gedaan. Na een rondje om de stallen sprong de smalle jongen soepel van zijn paard en begeleide deze naar de poetsplaats. Daar haalde hij het tuig van de bezwete rug af en legde deze op de grond.  Het navy blauwe dekje was zeiknat na het trainen van 4 paarden, deze zou Yannick later in de wasmand leggen. Eerst het paard verzorgen en dan pas de rest, dit was hoe hij zijn leven leiden.  Ondanks dat Ribbery nog niet zo heel oud was kende hij de routine al en bleef deze rustig in het washok stil staan. Yannick zette zijn paarden nooit vast, te bang dat ze in paniek iets zou overkomen. Wel hield hij ze altijd goed in de gaten of zelf vast. Ribbery kon gewoon los staan met soms een correctie.  Voorzichtig begon Yannick de benen van de hengst af te spoelen en daarna de rest van het gespierde lijf, het hoofd deed hij met een spons. Ribbery was ondertussen al weer redelijk op adem gekomen en genoot van de verkoeling en de aandacht. Na Yannick de bruine hengst met een zweetmes had afgedaan en zijn hoeven had uitgekrabd schudde het paard zich even tevreden af.  Omdat de pezen het belangrijkste waren zalfde Yannick ze standaard met een verkoelende gel, na het snelwerken deed hij ze zelfs met speciale klei insmeren.  

Wanneer het paard is getraind kregen ze standaard een schep voer, meestal haver of havermix, vandaar dat Ribbery haast had om zijn stal in te gaan.  Door het lekkere weer had Yannick besloten dat ze geen zweetdekens op hoefde en lekker aan de lucht konden drogen. Ribbery ging, net als de rest van de paarden, na dat het eten op was meteen even rollen door de krullen. Yannick schudde even grinnikend zijn hoofd, hij had dus wat poetswerk te doen vanmiddag.
Zorgend voor dat alles er netjes uit zag ging Yannick meteen zijn zadel en hoofdstel opruimen. Het hoofdstel was van kunststof dus deze kon makkelijk worden schoongespoeld onder de kraan.  Het natte dek en de handdoek, voor onder het dek, gingen meteen de wasmand in. Om de volgende dag zo snel mogelijk aan de slag te kunnen pakte Yannick meteen nieuwe. Ook de stal en het washok werd aangeveegd. Daarna ging de nieuwsgierige jongen samen met zijn net zo nieuwsgierige hond, die lekker op stal had lopen ravotten, de kleine weides controleren. Het hekwerk en de omvang leek hem veilig genoeg om de paarden vanmiddag even naar buiten te gooien. Dan had hij tijd om rustig de stallen te mesten.
Na zijn rondje samen met Cheap over het terrein was het alweer tijd voor middageten. Zoals gewoonlijk kregen de paarden eerst, daarna Cheap en Tosti weer, en als allerlaatste hij zelf.

Met een cracker zijn hand zocht Yannick het internet af. Ondanks dat hij wat hooi had om mee te beginnen moest hij toch snel een grote, en goede, hoeveelheid hooi zien te vinden.  Met een zucht sloot Yannick de zoveelste pagina af zonder succes. Er waren enkele boertjes die een paar baaltjes te koop hadden maar Yannick had liever meteen de opslag, of in ieder geval de halve, vol. Even wist Yannick niet wat hij nu moest, maar bedacht zich toen dat het misschien handig was om advertenties te plaatsen op de sites die hij net had bezocht. Hierin vertelde hij dat hij op zoek was naar een grote hoeveelheid hooi van goede kwaliteit.  Tevreden met de opzet van zijn advertentie, het moest natuurlijk professioneel overkomen plaatste hij ze op de verschillende sites. Om zo snel mogelijk een reactie te krijgen had hij zijn gsm-nummer erbij gezet. Hopelijk kreeg hij snel een bericht dat iemand in de buurt hooi had, anders zou hij het verderop moeten zoeken.

4 Re: Chasing old memories [chantal] op vr jul 29, 2016 7:13 am

Chantal

avatar
De afgelopen avond en in bed had ze lopen denken aan het gestalte die op haar oude vriend Yannick leek. Door dat gestalte in de winkel werd ze er aan herinnerd dat ze hem eigenlijk zo had laten vallen. Zoiets had ze eigenlijk niet kunnen maken. Ze had gewoon moeten laten weten waarom ze weg ging. Maar ja als ze dat het gedaan had hij misschien geprobeerd om haar op andere gedachten te brengen. Of hij had een hartig woordje met haar biologische broer gesproken. Aangezien Yannick ook een broer voor haar was had ze dat altijd in der hoofd.

De volgende dag stond ze alweer vroeg op om ,na even een snel ontbijtje, haar paard en pony te voeren en om een stuk met haar hond te gaan joggen. Terwijl ze aan het joggen was dacht ze na wat er vandaag allemaal moest gebeuren. Ze had sowieso alle vrijheid aangezien ze 2 weken vakantie had van haar werk. Dit vonden haar leerlingen niet zo heel leuk maar ja soms moest er gewoon even vakantie zijn. Er was namelijk nog genoeg te doen ook op haar boerderijtje zoals; grote schoonmaak van de stallen, grote schoonmaak van der tuigage, schoonmaak van der huis en zo waren er nog wel meer dingen. Belangrijkste was ook hooi regelen voor Fly en June. Dat zou ze vanmiddag doen na dat ze Fly had gereden.

Ruim een uur had ze gejogd waarna ze thuis kwam en de paarden gelijk op de wei zetten. Ze hadden nu hun eten ruime tijd op dus konden lekker om de wei staan. Zelf ging ze zich even omkleden, douchen vond ze dat het wel kon komen na het rijden van Fly dan zou ze tenslotte ook weer zweten, waarna ze begon met haar huis schoonmaken. Ze vond dat Fly namelijk eerst nog even op de wei mocht genieten.

Rond half één at ze even een broodje waarna ze Fly ging rijden. Ze had in de wei een stuk zo gemaakt dat het een bak was. Met een mooi hekwerk er omheen en een eb en vloed bodem. Het was eigenlijk zo dat je de stallen had daar een paddock voor, die paddock kwam uit op de bak en de bak op de wei. Dit was een ideale oplossing want stel de wei zou te nat zijn dan konden Fly en June de paddock en bak hebben voor hun beweging. Tijdens het rijden ging het erg lekker ze had Fly heerlijk lopen en die ging er ook voor. Nu deed ze beetje dressuur maar er was ook tijd voor springen maar ook buitenritten in het bos. Ze deed altijd haar best om voor afwisseling te zorgen. Maakte het zeker voor beide leuker.

Na het rijden verzorgde ze haar merrie na en gaf haar wat sportvoer op stal. Dan kon ze dat rustig op eten zonder dat June het zou op eten. Die shet hield echt van snoepen. Zelf vond ze het niet zo nodig dat June altijd maar brok of wat zou krijgen. Soms kreeg ze een handje brokjes maar verder alleen maar hooi en wat wortels. Nadat Fly klaar was met eten zetten ze haar weer op de wei neer en ging zelf op zoek naar een adres met goed hooi. Er waren verschillende sites waar er iets stond over hooi aangeboden of gevraagd. Op één van de sites die ze bekeek zag ze een advertentie van iemand die goede kwaliteit hooi zocht voor renpaarden. Nieuwsgierig klikte ze op de advertentielink. Misschien kwam dat wel omdat renpaarden haar aan Yannick deed denken. Hij was altijd daar al bezig mee geweest. Ze las de advertentie door tot ze op de contact gegevens bleef hangen. Daar stond de naam Yannick High. Haar Yannick heten precies zo was dat toeval of toch wat anders… Haar Yannick woonde ver weg en deze woonde hier in horse home. Bij zichzelf ging ze denken. Zou dit echt haar Yannick zijn of misschien toch een andere. Toch ondanks de twijfel noteerde ze het telefoon nummer wat er bij stond.

Wat als ze dit nummer zou berichten, wie weet was het wel totaal iemand anders. Iemand die zou dan gaan denken wat een gek die me nu bericht. Maar misschien was het ook wel de juiste maar ja wat zou die denken van een vriendin die jaren niets van der laat horen en die dan ineens contact opneemt. Ze wist echt niet wat ze moest doen er mee. Ongeveer 10 minuten staarde ze naar het nummer wat ze had op geschreven. In haar onderbewustzijn had ze blijkbaar haar telefoon in haar hand gepakt. Even haalde ze diep adem. Moest ze het dan maar gewoon proberen en het maar accepteren als het toch niet de Yannick was. Langzaam gingen haar vingers over het scherm van haar smartphone.

”Hallo, Ik zag dit nummer op een site voor hooi levering. Nu heb ik geen hooi om te leveren maar een vraag. Ben je Yannick High uit …. (plaatsnaam)? Met vriendelijke groet, Chantal Parker.”

Ze keek nog even naar het berichtje die ze had ingetypt. Haar vinger zat boven het knopje om te verzenden. Na een keer diep adem halen drukte ze toch op verzenden. Nu was het afwachten wat voor antwoord ze terug kreeg en of ze überhaupt wel antwoord terug kreeg. Straks was het wel de Yannick die ze kende maar had hij zo iets van ik wil der niet meer kennen. Ze stond op en deed haar telefoon in haar kont zak. Vervolgens riep ze Joy, haar hond, en ging met die een stuk wandelen in het bos. Deze moest namelijk wel haar energie zo nu en dan kwijt. Plus het was gewoon lekker om een stuk te lopen.

Gesponsorde inhoud


Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 1]

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum