Paradigm Shift

Een RPG die zich centreert rond het leven in een stad waar alles kan gebeuren.


Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

I wish it never happened [Aaron&Soph]

Ga naar pagina : 1, 2, 3, 4  Volgende

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down  Bericht [Pagina 1 van 4]

1 I wish it never happened [Aaron&Soph] op ma mei 23, 2016 10:38 pm

Sophia Lawrence

avatar
Het was niet de wekker die haar wakker maakte, noch waren het de zonnestralen die haar gezicht kriebelden. Integendeel. Een natte, een beetje stinkende smurre werd enthousiast op haar gezicht verspreid door een licht schurende tong. “Hé, huh, wat?”, sputterde het meisje terwijl ze haar ogen snel opende en haar gezicht van de donkerbruine Labradoodle wegtrok. “Hé, Mowgli, af!”, walgde ze kort, terwijl ze haar gezicht afveegde met haar arm. De krullenbol kwispelde hevig met zijn staart en wees met zijn neus naar de leiband die aan de haak hing. “Ja-jaa.”, mompelde Sophia terwijl ze recht ging zitten in de sofa en haar blik even over de grond liet gaan.
Een glas wijn lag leeg op de grond. De lege fles rode wijn ernaast. Ze raapte beide dingen op en bracht ze naar de keuken terwijl ze haar jurk die ze gisteren had aangetrokken, wat recht trok. Haar hand drukte op haar voorhoofd terwijl ze nog slaapdronken een aspirine uit de kast haalde en het met een glaasje water naar binnen werkte.
Ze verplaatste zich naar de badkamer en haar ogen vonden die van haar spiegelbeeld. “Oh god.”, fluisterde ze, terwijl ze de uitgelopen make-up van haar gezicht probeerde af te krijgen. Het was duidelijk: gisterenavond was verlopen zoals gewoonlijk.
Laat had ze afgesproken met vriendinnen en snel had ze zich klaargemaakt om een stapje in de wereld te gaan zetten. Haar kleding, haar make-up, alles was waarschijnlijk weer in orde geweest. Tót ze met de deurklink in haar hand klaar stond om buiten te gaan. Dan zakte ze weer als een pudding in elkaar. Ethan had haar geraakt en haar vertrouwen geschonden. Tot over haar oren was ze verliefd op hem geweest. Tot diep in haar hart had hij haar geraakt. En sindsdien had het meisje het moeilijk met een aantal dingen, zoals op stap gaan en nieuwe mensen ontmoeten. Haar hoofd stond er gewoon niet meer naar. Het was over.
Ze poetste haar tanden, met in haar achterhoofd ook de hoop om van die wijnadem af te komen, verfriste zichzelf en kleedde zich om. Een gemakkelijke joggingbroek en een heerlijk zittende sweatshirt. Haar haren deed ze in een paardenstaart en ze griste haar sleutels en de leiband van Mowgli van het haakje.
De labradoodle was in form en trippelde hyperactief langs haar heen. Mowgli was met zijn één jaar nog heel fris en jong en laat ons stellen dat Sophia op dit ogenblik een beetje het tegenovergestelde was. Ze repte zich daarom naar de hondenweide en liet Mowgli daar zich maar even lekker uitleven. Ze gooide zijn bal weg en de hond sprong er vrolijk vandoor, in een rotvaart. Al snel was hij weer terug en legde hij zijn bal mooi in haar hand neer. Hij ging netjes op zijn kont zitten en keek haar verwachtingsvol aan. Sophia echter was afgeleid door een tafereel een stukje verder, waarbij een man nogal doelbewust zijn hond strafte door hem te blijven slaan met de leiband. Sophia’s haren kwamen recht omhoog terwijl ze zonder nadenken op de man afliep en de leiband hardhandig uit zijn handen rukte.
“En wie denk jij wel dat je bent?!” schreeuwde ze ongegeneerd tegen de man, die haar verbouwereerd aanstaarde. “Moet ik jou eens bewerken met deze leiband? Ga je frustraties ergens anders uiten, maar doe het vooral niet op je hond. Koop een boksbal ofzo, ja?!” Bracht ze verwoed uit, waarna ze zich plotseling bewust leek te worden van de mensen rondom hen, die stonden te staren en allemaal plots stil waren. Zelfs de honden keken hun richting uit. “Ik bedoel –“ stamelde ze, terwijl ze haar blik weer op de man richtte. “Slaan op je hond helpt niet om je persoonlijke problemen aan te pakken. Hier, koop die boksbal.” Mompelde ze terwijl ze uit haar zakken een geldbriefje viste en het samen met de leiband subtiel aan hem gaf. Haar blik duldde geen tegenspraak en de man kon haar enkel maar verbaasd blijven aankijken.
Sophia floot even naar Mowgli, die trippelde vrolijk langs haar heen terwijl het meisje haastig de hondenweide weer verliet in een poging zich te ontdoen van de nakijkende blikken. “We zoeken wel een ander plekje”, mompelde ze tegen de krullenbol.



Laatst aangepast door Sophia Lawrence op di jul 12, 2016 4:13 pm; in totaal 1 keer bewerkt

2 Re: I wish it never happened [Aaron&Soph] op ma mei 23, 2016 10:51 pm

Aaron Domínguez

avatar
Vandaag was een van zijn zeldzame vrije dagen. Het was heerlijk weer en Aaron besloot om, ondanks de vrijheid, het toch te beginnen met joggen. Hij zou vandaag geen training hebben en Loréne had vandaag geen tijd voor hem - waar ze wel was, god mocht het weten - dus hij moest zichzelf maar zien te vermaken.
Aaron had geen zin om in het kleine appartementje rond te hangen. Het was te klein en hij werd de muren al gauw zat, ze kwamen immers al te snel op hem af. Uitslapen lukte hem ook niet want hij had de afgelopen weken een te vast ritme gehad met op staan. De man had zich omgekleed. Een zwarte joggingbroek en een donkerblauw hemd erop. Zwarte sneakers eronder. Oortjes in, band met muziekhouder om. En gaan. 
Aaron was al een tijd onderweg toen hij besloot even een adempauze te nemen in het park. Hij streek neer op een bankje, genoot van de zon en dommelde even in door de warmte en de lichte uitputting die hij altijd kreeg van sporten. Het was heerlijk om op deze wijze te doezelen.
Zijn doezelen werd ruw onderbroken door het gegil van een meisje. Hij keek op, zag hoe een meisje kwaad werd op een man die een hond bij zich had. Aaron trok zijn oortjes uit en bekeek het tafereel. Ze had lef. De man was dik een kop groter dan haar en zag eruit alsof hij haar ook rustig als boksbal zou gebruiken. Aaron stond op. De man keek nu nog verbaasd, maar al snel maakte die verbazing plaats voor woede. Oh hell.
"Excuse me," begon Aaron, die op het tweetal afrende. "Mijn vriendin bedoelt het niet zo," sprak hij tegen de man terwijl het meisje al was doorgelopen. "Ze is een beetje... gevoelig. Heeft in het asiel gewerkt met honden die mishandeld werden." Hij nam het geld dan ook weer uit de hand van de man, die hem woest aan staarde.
"But, mate, ze heeft wel een punt. Je hond begrijpt je niet. Je moet 'm niet slaan. Maar geef 'm een duidelijke instructie." 
Met die woorden was hij weg, de man was verbaasd en boos maar wist eigenlijk niet goed wat hij moest zijn. Aaron holde achter het grietje aan, pakte haar pols vast.
"Sweetie, hij had je tegen de vlakte kunnen slaan. En je mooie gezichtje kunnen verbouwen," sprak Aaron, niet spottend maar oprecht bezorgd. "Ik snap je woede maar je moet beter beoordelen bij wie je het kan doen. Hij stond namelijk op het punt je aan te vliegen. En besloot het niet te doen omdat hij nu in de illusie is dat ik met je ben." Hij was niet aan het opscheppen.
"Hier is trouwens je geld terug. Dat is die sukkel niet waard." Hij gaf haar het geld terug.
"Ik blijf met je meelopen tot we het park uit zijn, oké? Dan blijft die vent wel op een afstandje." Hij glimlachte nu warm naar haar. "Ik ben trouwens Aaron. Leuk je te ontmoeten."

3 Re: I wish it never happened [Aaron&Soph] op ma mei 23, 2016 11:14 pm

Sophia Lawrence

avatar
Met haar vuisten nog steeds gebald van spanning en adrenaline liep ze ongestoord verder. Ze wilde zich net gaan concentreren op haar ademhaling toen haar pols werd vastgegrepen. Niet hard, maar het hield haar wel tegen. Het meisje had niemand anders dan de man van net verwacht toen ze opzij keek, maar het was iets helemaal anders.
Verbouwereerd bleef ze verder wandelen terwijl de onbekende haar vertelde dat wat ze net gedaan had wel erg risicovol was geweest. Mowgli was ondertussen zo ver mogelijk van de man vandaan gaan lopen, maar hield hen wel in de gaten.
De man was bezorgd en uitte die bezorgdheid ook heel gemakkelijk. Een lichte frons sierde haar voorhoofd terwijl ze het geld zonder tegensputteren weer van hem aannam. Hij had de man wijsgemaakt dat ze een koppel waren? Wat vreemd, voor een vreemde.
Nadat de jongen zijn zegje had gedaan, keek ze hem nog steeds stil aan. Tot hij zich voorstelde als Aaron en het een aangename kennismaking vond.
“Ben je klaar?”, één wenkbrauw ging automatisch een beetje omhoog terwijl ze hem aankeek. Een glimlach verscheen op haar gezicht. “Wat een bezorgdheid! Ik ben Sophia.”
Haar beide wenkbrauwen gingen vervolgens opschepperig omhoog terwijl ze hem zijdelings aankeek. “Maar als jij er niet was geweest, was het alsnog goed afgelopen hoor. Ik heb vrouwelijke charmes die ik in de strijd kan gooien. Jij – veronderstel ik – niet. En dan was ik bovendien nog altijd vrijgezel geweest. Nu loop ik hier met een tijdelijk vriendje tot aan de uitgang van het park. Leuk, hoor.” Haar toon had een licht ironische ondertoon en Mowgli blafte toevallig net op dat moment. “Ja, jongen, jij weet het he?”, sprak ze de hond toe, waarna ze naar Aaron lachte.
“Oké, het was niet echt lady-like van me om zo tekeer te gaan, dat geef ik toe. Maar soms ben ik gewoon een beetje impulsief soms en –“ ze haalde haar schouders op. “En ja, ik vind wel dat ik overschot van gelijk had.” Opperde ze, terwijl ze goed bleef doorstappen. “Maar toch – ja. Bedankt.” Gaf ze met een beetje moeite toe. Het laatste woord stierf dan ook een beetje weg.
Haar blik keek de man even aan. Hoe oud zou hij zijn? Wow, hij was wel gespierd zeg. Hij trainde duidelijk en zijn outfit vertelde haar hetzelfde. Aardig was hij wel, tot nu toe.

4 Re: I wish it never happened [Aaron&Soph] op ma mei 23, 2016 11:31 pm

Aaron Domínguez

avatar
"Ben je klaar?" Aaron keek haar even bevreemd aan maar zijn gezicht verzachtte toen ze naar hem glimlachte. “Wat een bezorgdheid! Ik ben Sophia.” Aaron haalde luchtig zijn schouders op. Hij had geen zin in vechtende mensen en een meisje wat een verbouwd gezicht zou hebben. 
“Maar als jij er niet was geweest, was het alsnog goed afgelopen hoor. Ik heb vrouwelijke charmes die ik in de strijd kan gooien. Jij – veronderstel ik – niet." Aaron grinnikte.
"Alsof jouw vrouwelijke charmes die kerel ook maar iets had gedaan," reageerde hij zachtjes met een flauwe grijns. "Hij zag er niet bepaald uit of hij ook maar ergens anders in geïnteresseerd was dan een flink krat met bier."

"En dan was ik bovendien nog altijd vrijgezel geweest. Nu loop ik hier met een tijdelijk vriendje tot aan de uitgang van het park. Leuk, hoor.” Aaron keek haar quasi-verontwaardigd aan.
"Ik maak een goed tijdelijk vriendje hoor," merkte hij op. 
Ze zei dat ze impulsief was. “En ja, ik vind wel dat ik overschot van gelijk had.” Aaron liet een lach horen.
"Darlin', dan heb je mijn gesprek met hem gemist. Je hebt absoluut gelijk, niemand heeft het recht zijn hond toe te takelen. Maar hij had iets sneller hoeven reageren en dan was je 'gelijk' veranderd in een gebroken neus." Aaron glimlachte hartelijk naar haar.

Ze bedankte hem en hij salueerde plagerig.
"Geen probleem." Hij probeerde zijn handen in zijn broekzakken te steken, maar kwam tot de conclusie dat hij deze niet had. Dat stond knullig.

"Het is dat ik die man ken. Hoewel hij er misschien niet zo uit ziet, zit hij op een boksvereniging. Akelig kereltje. Was vroeger een geduchte tegenstander. Nu teveel bier. Maar hij kan nog wel rake klappen uitdelen, als zijn hersenen registreren wat er gebeurd, that is." Hij glimlachte luchtig. Aaron had nog geen aandacht aan de hond besteed, te druk bezig met het bestuderen van Sophia.

"Leuke hond heb je trouwens. Mannenschuw of mensenschuw?"

5 Re: I wish it never happened [Aaron&Soph] op di mei 24, 2016 9:09 am

Sophia Lawrence

avatar
Toen hij reageerde dat haar vrouwelijke charmes waarschijnlijk geen effect op de man zouden gehad hebben, wilde ze hem al een blik toewerpen van ‘en wie denk jij wel dat je bent?’, maar zijn vervolg deed haar even grinniken. “Aan zijn buik te zien, inderdaad.”
Hij maakte een goed tijdelijk vriendje. Hij had wel zelfvertrouwen, zeg. Heel mannelijk was het wel, zelfvertrouwen hebben. En niet té veel, want dan zou het arrogant zijn. Nee, het was een goed afgewogen mix van beide en Sophia kon het wel verdragen. Ze was zelf niet op haar mondje gevallen en hij leek er wel mee om te kunnen.
De hoofdpijn, die door het natuurlijke licht was verergerd, was nu voor een groot stuk afgenomen. Ze voelde zich al wat beter en het gezelschap van de man was aangenaam.
Aaron gaf haar gelijk – hij moest maar eens durven het tegendeel te beweren – en sprak over het feit dat ze misschien nu een gebroken neus had gehad. Automatisch ging haar hand naar haar neus, alsof ze wilde voelen dat hij nog steeds helemaal in orde was.
Haar bedankje werd onthaald met een saluerende Aaron en deed haar lachen. De manier waarop hij zijn handen in zijn afwezige broekzakken wilde stoppen, deed haar enkel nog harder lachen.
Aaron vertelde verder over de man. “Een boksvereniging? Hij?” Het beeld van de man van net in een boksersoutfit, deed haar walgen. “Getver. Bedankt. Nu voel ik me weer misselijk.” Bracht ze uit, terwijl ze het beeld uit haar hoofd probeerde te wissen door haar hoofd te schudden. Maar dat wilde wel zeggen dat Aaron bokste. “Boksen, ja?”, vroeg ze geïnteresseerd terwijl ze opzij keek. Onwillekeurig verscheen er nu een ander beeld voor haar netvlies, eentje dat best wel verdraagbaar was. Een glimlach speelde om haar lippen. “Zo zie je er wel uit, nu je ’t zegt. Volgens mij ben jij het stereotype bokser qua uiterlijk. Ik bedoel, als ik aan een bokser denk, dan zou ik me iemand die er als jou uitziet, voorstellen.” Ze luisterde even naar haar eigen woorden en glimlachte. “Niet verkeerd bedoeld, natuurlijk.”
Hij vroeg naar Mowgli. Haar gezicht klaarde nog meer op. “Mowgli is nogal éénkennig, ja. Hij houdt over het algemeen niet van vreemden. Mannen maken altijd nog meer indruk op hem, waardoor hij zich nog meer wantrouwig opstelt. Dus een beetje allebei. Maar als hij je eenmaal kent, is hij heel lief hoor”, legde ze uit. Mowgli wist dat het over hem ging en kwam wat meer aandacht zoeken door tegen haar te gaan lopen en blij op te kijken. “Hij heeft het gewoon sinds zijn geboorte, dus ik denk dat het een beetje zijn karakter is. Niet dat er iets ergs met hem is gebeurd ofzo.”
Bij zijn baasje was het omgekeerd. Zij was open en lief tegen vreemden, maar ze merkte dat ze tegenwoordig, vanaf er mogelijkheden waren om gevoelens voor iemand te krijgen, dichtklapte en niets meer van zich liet horen.

6 Re: I wish it never happened [Aaron&Soph] op di mei 24, 2016 11:02 pm

Aaron Domínguez

avatar
“Een boksvereniging? Hij?” Aaron lachte om haar verbazing. 
"Ja, echt. Boksers zijn wel vaker stevig." De man grijnsde breed en lachte om haar opmerking dat ze nu weer misselijk was.
"Wéér? Wat heb je uitgespookt?" vroeg hij, niet ongeïnteresseerd. 
 “Boksen, ja?” Aaron schudde zijn hoofd. "Vroeger, nu niet meer. Kickboksen was toch meer mijn ding. Ik was geneigd om mensen toch te trappen tijdens het boksen en toen was de overstap snel gemaakt." Aaron haalde luchtig zijn schouders op toen ze opmerkte dat hij daar het lichaam voor had.
"Dankje, denk ik." Na 5 jaar en zo vaak trainen in de week mocht hij ook wel het lichaam voor kickboksen hebben, vond hij. Anders deed hij het gruwelijk verkeerd. Ze bedoelde het niet verkeerd en hij vatte het ook niet zo op. Er waren zat mensen die het wel verkeerd bedoelde, maar Sophia had die uitstraling niet. Mowgli bleek eenkennig te zijn en hij keek naar de hond. Wie weet zou hij Sophia nooit meer tegen komen, dus het was niet heel erg belangrijk dat de hond eenkennig was. Misschien wel wat onhandig voor het meisje zelf, maar voor hem weinig van invloed, al had hij de hond graag een aai over de bol gegeven.
"Heb je hem dan al lang?" vroeg Aaron geïnteresseerd. Ze waren bijna bij het einde van het park aangekomen en hij wist niet of ze liever had dat hij verdween of dat hij nog prima een eindje met haar mee kon lopen. Aaron was bekend genoeg in dit stadje inmiddels om niet gelijk bij het eerste bochtje te verdwalen.

7 Re: I wish it never happened [Aaron&Soph] op di mei 24, 2016 11:29 pm

Sophia Lawrence

avatar
Dat boksers vaker stevig waren, had ze zich niet in kunnen beelden. Het paste gewoonweg niet in het plaatje dat ze van de boksers had.
Hij vroeg naar haar misselijkheid, wat ze had uitgespookt. Het meisje grijnsde en probeerde luchtig over te komen, maar een lichte blos op haar wangen verried haar schaamte. "Ik heb gisterenavond iets teveel wijn gedronken", gaf ze toe, terwijl ze haar schouders even nonchalant probeerde op te halen. "En dan is het m'n eigen schuld dat ik me een beetje misselijk voel."
Boksen deed hij niet meer. Kickboksen wel. Ze grijnsde om zijn woorden en kon het zich levendig inbeelden. "Oh dat kan ik begrijpen. Als ik aangevallen zou worden in de ring - ik houd het ook niet bij enkel boksen. Meer haren trekken, krabben en bijten, anything. Ik weet alleen niet of dat een erkende sport is. Als het wél zo zou zijn, zou ik er zeker in uitblinken." Ze wierp hem een quasi-serieuze blik toe en liet toen een kort lachje horen om haar eigen mop. Ze kon het gewoon niet laten.

Of ze Mowgli al lang had? Ze schudde haar hoofd. "Hij is net één geworden. Ik heb 'm sinds hij acht weken was, dus nog niet zo heel erg lang." Sophia keek naar haar vriendje en glimlachte heel liefdevol naar hem. De hond, welteverstaan. Over vriendjes gesproken - het park kwam stilaan aan het einde en het meisje keek automatisch eens achterom.
"Zo, dus. Hier zijn we dan", mompelde terwijl ze stil bleef staan. Mowgli ging netjes zitten. "Ik moet toegeven -" Ze keek Aaron aan en toverde een warme glimlach op haar gezicht. "Je maakt inderdaad een goed tijdelijk vriendje. Ik werd niet aangevallen door een hondenmishandelaar en ik heb me tegelijkertijd ook niet verveeld. Heerlijk." De wind blies een loshangende haarlok voor haar ogen en ze haalde die meteen weg met haar hand. "Bedankt om me te begeleiden naar de uitgang. Het was fijn je te ontmoeten, Aaron."
Haar woorden waren niet voor de vorm, maar welgemeend. Ze had vlot contact met hem kunnen leggen en hij was vreselijk sociaal. Heel aangenaam.
Het voelde een beetje ongemakkelijk aan - een hand geven was niet echt aan te orde, een kus op de wang was een gewone begroeting voor haar vrienden, maar niet voor iemand die ze zo eventjes tegenkwam. Sophia zou er geen problemen mee hebben, gezien ze dat bij al haar vrienden deed, maar misschien voelde Aaron zich dan wel ongemakkelijk.

Haar blik gleed kort naar de klok van de kerktoren even verderop. Elf uur. Ze had nog een uurtje om bij haar vrijwilligerswerk, het uitdelen van soep aan daklozen, te komen. Mowgli kon wel mee en onderweg kon ze nog wat halen om te eten. Haar blik gleed weer naar Aaron, in afwachting van zijn afscheid.

8 Re: I wish it never happened [Aaron&Soph] op do jun 23, 2016 1:06 am

Aaron Domínguez

avatar
 "Ik heb gisterenavond iets teveel wijn gedronken," het was dat ze zoveel jonger dan hem oogde, anders had hij haar plagerig aangeboden dat ze hem in het vervolg maar moest uitnodigen.  Hij wist niet welke regel er om pedofilie heen hing, maar hij wist wel dat hij nooit in dat straatje zou willen vallen. 
"En dan is het m'n eigen schuld dat ik me een beetje misselijk voel."
"Ik mag hopen dat het dan een goed wijntje was," lachte hij. Aaron zelf was niet echt van de wijn. Hij dronk wel eens een biertje, heel zelden wiskey, maar daar hield het over het algemeen wel bij op. 
" Ik weet alleen niet of dat een erkende sport is. Als het wél zo zou zijn, zou ik er zeker in uitblinken." Aaron grijnsde breed.
"Ongetwijfeld. Al had deze man dus niet zoveel haar om vast te grijpen. Maar beter dat ik mezelf heb ingeschakeld deze ronde." Eigenlijk was hij een week geval. En was het tamelijk absurd dat hij zo week was. Het was niet zo dat hij snel hechtte aan personen of iets in die richting, maar te pas en te onpas schoot hij te hulp bij mensen, maakte dat ze geen brokken zouden maken en als er al iets gebeurde, dat het niet nadelig of met gewonden zou aflopen. Waar Aaron vroeger een stuk meer selfcentered was, was hij nu een man van de maatschappij geworden. Beschermend. 
Sophia vertelde dat ze Mowgli vanaf 8 weken had en dat deze pas 1 was. Nog niet lang. Desondanks wel lang voor Mowgli. Ongeveer zijn hele leven bij een baasje. Zoiets leek Aaron leuk en dit sprak hij dan ook uit.

"Het lijkt me geweldig om een hond vanaf moment een te hebben," vond Aaron. "Honden zijn geweldig. Maar ik heb er helaas de ruimte en de tijd niet voor." 
Ze waren aan het einde van het park gekomen en beiden hielden ze stil. Aaron keek haar ietwat afwachtend aan.
"Ik moet toegeven, je maakt inderdaad een goed tijdelijk vriendje. Ik werd niet aangevallen door een hondenmishandelaar en ik heb me tegelijkertijd ook niet verveeld. Heerlijk." Aaron glimlachte eens breed naar haar.

"Het plezier was geheel aan mijner zijde." reageerde hij vrolijk. 
"Hier eindigt onze kortstondige relatie?" sprak hij, ietwat beteuterd. Zijn dag was vrij en het was geheel afhankelijk van Sophia of ze dit langer lieten voortduren, of dat ze elkaar in de toekomst nog zouden treffen. Nou ja, dit laatste was uiteraard niet alleen van Sophia afhankelijk. Daar had hij zelf ook een rol in. 
"Ik wens je in ieder geval een voorspoedige dag. Wat ga je eigenlijk deze dag nog doen?" vroeg hij uit interesse, misschien wel om het sociale contact wat langer te behouden. Het was zeker niet zo dat hij snakte om sociale contacten, zijn vriendenkring was immers breed genoeg. Maar Sophia maakte een gemakkelijk gezelschap en hij had geen moeite met het praten met haar. 

9 Re: I wish it never happened [Aaron&Soph] op do jun 23, 2016 2:56 pm

Sophia Lawrence

avatar
“Het was eigenlijk geen goede wijn. Zo eentje waarvan je kan blijven drinken – clearly – en waarvan je een verschrikkelijke kater hebt. Oh én een waarvan je zo de volgende dag met het glas naast je op de grond wakker wordt in de sofa. Dan weet je dat je teveel had, fo’sure.” Ze wist niet precies waarom ze hem meedeelde dat ze blijkbaar in slaap was gevallen op de sofa en niet zoals normale meiden van haar leeftijd aan comadrinken deed tijdens het uitgaan, maar Aaron was toegankelijk en contact met hem verliep wel van een leien dakje.
 Het was trouwens inderdaad beter dat hij zich was komen bemoeien met het akkefietje, gezien de kale man niet echt haar had om aan te kunnen trekken. Sophia glimlachte vrolijk naar hem en haalde haar schouders op. “Jaja, Ik heb je nu al vaak genoeg bedankt voor je tussenkomst. Je hebt goed gehandeld.” Sprak ze plagerig, terwijl ze haar blik weer op het pad wierp.
Hij vond honden leuk. Mowgli wist dat er over hem gesproken werd en kwam – uiteraard met zijn hoofd in de lucht – vlak naast haar trippelen. “Ja, je moet er tijd voor maken, natuurlijk. In mijn appartementje heeft hij slechts een groot terras, daarom ga ik wel 3 keer per dag met hem lopen. Anders is het zo zielig.”
Toen ze gestopt waren, reageerde hij dat het plezier aan zijn zijde was. Wat gentle van hem. Ze grijnsde en knikte toen hij zei dat hun korte relatie hier eindigde. “I’m sorry”, reageerde ze. “Maar de sleur was volledig in onze relatie gekropen.”
Hij wenste haar een voorspoedige dag en vroeg wat ze nog ging doen. “Bedankt. Jij ook! Wel, ik moet om twaalf uur soep gaan uitdelen aan daklozen. Mowgli gaat dan mee en ik moet nog wat halen om te eten, dus ik heb niet zo erg veel tijd meer, gezien het al na elven is.”
Nogmaals bedankte ze Aaron voor zijn tussenkomst en gezelligheid en namen ze afscheid.

10 Re: I wish it never happened [Aaron&Soph] op do jun 23, 2016 3:12 pm

Aaron Domínguez

avatar
“Het was eigenlijk geen goede wijn. Zo eentje waarvan je kan blijven drinken – clearly – en waarvan je een verschrikkelijke kater hebt. Oh én een waarvan je zo de volgende dag met het glas naast je op de grond wakker wordt in de sofa. Dan weet je dat je teveel had, fo’sure.” Onder andere omstandigheden had hij haar waarschijnlijk aangeboden een wijntje met hem te drinken. Eentje waar wel een decent kwaliteit aan zat. Nu reageerde hij met een vrolijke lach. 
"Dat klinkt niet als de kater waard," vond hij. 
“Jaja, Ik heb je nu al vaak genoeg bedankt voor je tussenkomst. Je hebt goed gehandeld.” Hij grinnikte.
"Ik kan niet genoeg roem hebben, vind ik zo." Daar meende hij niets van. Hij bedoelde niets namelijk als een verwijt en ze had het ongetwijfeld uiteindelijk zelf kunnen oplossen. Uiteindelijk. Maar hij bleef er bij dat het misschien maar beter was op deze manier. Ze was een bijzonder meisje, vond Aaron. Ze durfde, had lef. Dat kon de man wel waarderen. Ze had een mening, was niet een van die meningsloze meiden van haar leeftijd. Ook dat kon hij heel erg waarderen.
Sophia vertelde over haar appartementje, dat de hond alleen een terras tot zijn beschikking had en dat ze daarom driemaal daags met hem liep.
"Alleen daarom al zou ik een hond niet kunnen houden, momenteel," vond hij. Hij had teveel onregelmatige dagen dat 3 keer op een dag met een hond wandelen, teveel van hem vroeg. En een uitlaatservice vond hij niet eerlijk. Zodra je een uitlaatservice moest inschakelen omdat je zelf de tijd niet had om te wandelen, was een hond niet geschikt voor je. Goed, eenmaal in de week, maar bij Aaron zou het iedere dag zijn. Dat zou niet eerlijk zijn tegenover een dier.

“Maar de sleur was volledig in onze relatie gekropen.”  Haast een beteuterde uitdrukking kwam op zijn gezicht.
"Darlin', in mijn relaties komt nooit een sleur," verzekerde hij haar. "Ik voel het al. Het ligt aan jou, niet aan mij." Zijn ogen twinkelden ondeugend en bijna had hij haar aangeraakt en een lok van haar haren tussen zijn vingers genomen. Echter deed hij het niet.
Ze vertelde dat ze soep aan daklozen ging uitdelen.
"Heel veel succes, nobele dame," sprak hij opgewekt. Het tweetal nam afscheid, hij keek haar na, stak zijn hand nog een laatste keer op en vervolgde zijn route. Al gauw ging hij weer over tot de orde van de dag.



Twee dagen later...
De training was afgelopen en een groep afgematte tienerjongens stond na te hijgen op de matten. Een aantal hadden het voorzien op een iets minder sterke jongen die ook sociaal minder vaardig was en toen Aaron daar lucht van had gekregen, had hij mogelijk de boosdoeners extra zware opdrachten laten doen. Ook hadden ze samen moeten werken, om en om met de jongen en onder de scherpe blik van Aaron was er geen woord gevallen. Er was eerder een gemeenschappelijke 'haat' voor Aaron gekomen, voor het feit dat hij ze zo had afgemat. Hij hoopte het. Pestgedrag tolereerde hij niet, zeker als deze jongens wisten hoe ze raak moesten trappen. Dit was de laatste training van de dag en hierna zou hij zelf nog een uurtje de sportschool in duiken. Hoewel hij moe was en liever zijn bed in kroop, had hij vandaag nog niet genoeg beweging gehad. 
Zo gezegd, zo gedaan, had Aaron nog zijn uurtje beweging gehad. Gedouchet en wel liep hij met zijn sporttas over zijn schouder geslingerd, het pad af, richting het goed verlichtte park. Een bekend gedaante liep daar met haar hond en hij zette zijn pas erin. De hond merkte hem eerder op dan zij deed en een grauwerig, waarschuwend geluid kwam uit de hond. Aaron tikte Sophia op haar linkerschouder, de kant waar Mowgli liep en toen ze omdraaide, was hij aan de rechterkant gaan lopen.

"Hi," sprak hij opgewekt. "Een goede avond voor een wandeling, niet? Leuk om jou weer te treffen."

11 Re: I wish it never happened [Aaron&Soph] op do jun 23, 2016 7:34 pm

Sophia Lawrence

avatar
“Mow, ik ben thuis!”, riep ze door het appartement, maar Mowgli had al lang weet van haar komst en liep haar voor de voeten ze één stap in de woning zette. Vandaag was ze op het internaat gaan helpen met het begeleiden van jonge kinderen die bijles nodig hadden voor taal. Het waren fijne kinderen stuk voor stuk, maar het was pittig vermoeiend geweest.
“Ja, jongen, ja, mammie’s thuis, grote jongen”, sprak ze met een piepstemmetje tegen de labradoodle terwijl ze met moeite haar tas neerzette op de keukentafel. “Oh ik heb je weer zo gemist, jongen, kom eens hier!” Mowgli had al netjes geleerd niet op te springen, maar oh wat had hij het graag willen doen. Zijn kwispelende staart draaide overuren en hij genoot van het enthousiaste aaien van Sophia.
Haar mobiel zoemde een keer. Jorien, met de vraag of ze mee op stap ging deze zaterdagavond. Zuchtend legde ze haar telefoon even weg terwijl ze de boodschappentas uitlaadde. Mowgli kreeg een stukje kaas en zelf nam ze ook snel wat. Eten maken zou voor later zijn, douchen ook. Ze moest nu Mow echt nodig buitenlaten, het was later op de avond dan ze vanmiddag had gehoopt.
Snel trok ze wel haar ontzettend gemakkelijke joggingsoutfit aan, omdat ze in nette kleren niet naar buiten wilde. Haar haren vlocht ze in een speelse, losse vlecht. Het vochtige maar warme weer buiten was anders niet uit te houden.
Mowgli kwam zelf al met zijn leiband aanlopen en snel klikte ze hem vast en liepen ze samen naar buiten.
In het park nam ze haar mobiel weer boven en verzond ze naar Jorien een appje met daarin de melding dat ze de hele avond zou moeten werken. Niet netjes om te liegen natuurlijk, maar telkens wanneer ze de echte reden vertelde, probeerde Jorien haar te pushen en dan liep het vaak grondig fout.
Ze stopte haar mobiel terug in haar tas en genoot van de wandeling. Mowgli begon plots te grommen en voor ze zich al wilde omdraaien, voelde ze een tik op haar schouder. Ze draaide zich om, maar zag niemand. Een stem die bekend was, klonk aan de andere kant. “Oh, Aaron!”- bracht ze aangenaam verrast uit, terwijl ze hem even ongelovig aankeek. “Ja hé, wat toevallig je weer te zien!” Haar gezicht klaarde op. “Je stalkt me toch niet hé?” plaagde ze, met een ondeugende blik in haar ogen.

12 Re: I wish it never happened [Aaron&Soph] op do jul 07, 2016 11:52 pm

Aaron Domínguez

avatar
Ze vroeg of hij haar stalkte en hij liet een lach horen.
"Dan zou ik geen goede stalker zijn, niet?" grapte hij terwijl hij haar met een brede grijns bekeek. Ze zag er goed uit. De twinkeling in haar ogen gaven hem kriebels die hij niet kon verklaren en waar hij niet te lang bij stil wou staan.
"Hoe was jouw dag? Of beter gezegd, hoe waren jouw dagen?' vroeg hij, om hun gesprek een richting en een aanknooppunt te geven. Hij was oprecht benieuwd naar haar leven, ze was een vermakelijk tijdelijk vriendinnetje geweest en een conversatie met haar was luchtig en leuk gebleken, een manier van communiceren waar Aaron een grote voorkeur voor had. Soms waren gesprekken te complex en te lastig en hoewel hij veel kon hebben, was iets luchtigs en liefs leuk. En Sophia paste perfect in het straatje van luchtig en leuk. Hij had nog vaak teruggedacht aan hun ontmoeting van eerder. Dat hij haar lef bewonderde en dat hij eigenlijk wel baalde dat hij haar nummer niet had gevraagd. Maar to be fair, hij wist gewoon voor 100% zeker dat Sophia jong was en om eerlijk te zijn wou hij daarmee niet in de problemen raken, of haar afschrikken. Dat laatste zou hij misschien nog wel het naarste vinden. Niet dat hij een afschrikwekkend persoon was, máár hij was vermoedelijk wel een hoop aantal jaar ouder dan haar en hij wist niet of ze interesse had in een vriendschap met iemand als hij. Ze kon het dan beter bij leeftijdsgenoten zoeken.
Dat Loréne zo vreemd was, maar to be fair, die was wazig over haar leeftijd. Het ene moment gedroeg ze zich als een losbollige studente en het volgende moment leek ze een moeder van veertig. Aan Loréne was geen touw vast te knopen.
Op een gegeven moment in hun samenzijn klonk er een woef van Mowgli en een geluidje uit Sophia. Voordat ze iets konden doen sprintte Mowgli weg en Aaron aarzelde kort. Hij keek naar Sophia maar besloot niet af te wachten. Het was namelijk te donker, hij zag niet waar Mowgli was en hij wist dat Soph gek was op de hond. Genoeg redenen voor hem om achter dat beest aan te gaan. Hij zette het op een sprinten, maar wou niet al te ver voor Sophia uit blijven. Op een gegeven moment keek hij achterom en zag hij dat ze neergehurkt was.
"Soph?" onbewust van zijn afkorting maar vol zorgen keek hij naar haar. "Ik kom zo bij je, ik ga achter de hond aan! Niet bewegen! Ik ben zo terug! Promise!" beloofde hij terwijl hij haar met moeite achterliet. Zij zou niet zomaar onder een auto terecht komen. Van Mowgli moest hij dat nog maar zien.

13 Re: I wish it never happened [Aaron&Soph] op vr jul 08, 2016 8:43 am

Sophia Lawrence

avatar
Dan zou hij geen goede stalker zijn. Sophia grijnsde en keek hem vrolijk aan. “True, in dat geval zou ik je nog steeds een fijn tijdelijk vriendje vinden maar een rol als stalker zou ik je voorzichtig afraden.” Ze kon merken hoe hij haar bekeek maar tilde er niet al te zwaar aan. I mean – ze droeg een jogging.
Hij vroeg hoe haar dagen waren geweest. “Afwisselend, maar best vermoeiend soms”, ze trok haar wenkbrauwen even op en zuchtte. “Vandaag was ik bij het internaat om bijles te geven aan de kinderen. Het is heel leuk en ze zijn echt geweldig, maar het is verdorie soms echt vermoeiend. Gisteren was een dagje voor mezelf, maar ik heb vooral m’n appartement opgeruimd en gepoetst.”
“En jij?” Haar blik gleed naar zijn sporttas. “Getraind?” Oké, moest hij zijn sporttas niet bijhebben, dan zou ze dat alsnog gesuggereerd hebben. Aaron zag er enorm sportief uit, afgetraind maar niet té. Eigenlijk had hij het perfecte mannelijke lichaam – althans, zo dacht zij erover, en zo was het ook op het eerste gezicht, hoewel ze hem nooit zonder kleren zag maar - wait, what? Het was niet dat hij tijdelijk haar vriendje was geweest, dat ze daarom zo over hem mocht nadenken. Of toch in ieder geval niet in zijn bijzijn. Haar wangen kleurden lichtroze om haar gedachten, maar die drong ze haastig weer weg. Focus.
Aaron kon zich niet volledig uitspreken over zijn dag en het gebeurde ook heel snel. Mowgli blafte, schoot vooruit en Sophia werd naar voren getrokken. “Oh!”, bracht haar lichaam uit terwijl de adem even uit haar longen werd geslagen door de klap op de grond. Haar knie brandde en haar voet deed zeer, maar Mowgli was al waar ze aan dacht. Aaron rende de hond al achterna terwijl Sophia zich van de grond drukte en het ook op een lopen zette. “Mowgli!”, schreeuwde ze, terwijl ze haar best deed de hond in de gaten te houden. Toen ze een stukje achter Aaron liep en de adrenaline door haar lijf gierde, hield haar enkel er plots mee op. Ze voelde iets klappen en kon niet anders dan op haar hurken neergaan. Aaron stopte en keek haar bezorgd aan, noemde haar Soph, waarschijnlijk omdat het allemaal heel snel moest gaan, gooide er een uitleg tegenaan waar Sophia alleen maar akkoord mee was en zette het weer op een lopen. Sophia maakte een wuivend gebaar als teken dat hij achter Mowgli moest aangaan en zich geen zorgen om haar moest maken.
Oh, wat brandde haar knie en wat deed haar enkel zeer. Ze voelde de enkel drukken tegen haar schoen, maar wist dat ze die schoen voorlopig niet mocht uitdoen, om zwelling te voorkomen. Neerhurken was uiteindelijk niet zo’n goede keuze door de druk op haar enkel, waardoor ze zich naar achteren liet vallen en maar gewoon op de grond ging zitten. Haar hoofd zat vol zorgen over Mowgli en de angst dat hem wat zou overkomen. Tevergeefs riep ze de hond nog enkele keren en Aaron was al lang uit haar zicht verdwenen. Het was ook nog maar de vraag of Mowgli zich door Aaron zou laten begeleiden, maar hij had in ieder geval zijn leiband nog aan zijn halsband hangen. Áls Aaron hem zou vinden, natuurlijk. De gedachte dat Mowgli iets zou overkomen, bekroop haar. Nee, ze moest kalm blijven. De paniek in haar hoofd mocht niet de bovenhand nemen want dan zouden waarschijnlijk al haar gevoelens eruit komen en dat was nu eenmaal iets wat ze niet wilde in het openbaar of in gezelschap.
Het was misschien vreemd, maar ze had eigenlijk al heel erg veel vertrouwen in Aaron. Hij zou Mowgli vinden en hem terug naar haar brengen.

14 Re: I wish it never happened [Aaron&Soph] op di jul 12, 2016 2:03 pm

Aaron Domínguez

avatar
Aaron was niet goed met honden, om het zacht uit te drukken. Hij was het niet gewend om 1) in het holst van de nacht achter een hond aan te rennen en 2) de hond voor het welzijn van iemand anders te kiezen. Maar Sophia had zo duidelijk gemaakt hoe belangrijk het dier voor haar was. Die hond maakte trouwens stomme keuzes. Sophia zou wel blijven zitten op de plek waar ze was, haar zou hij haar wel terug kunnen vinden.
Mowgli was dus een heel ander verhaal. Aaron bleef rennen naar de geluiden waarvan hij dacht dat het van een hond kon komen. Het klonken als vechtgeluiden en Aaron hield zijn hart vast. Wat als Mowgli in gevecht was gekomen met een andere hond en hij -
Oké dat was overduidelijk géén hondengeluid. Gesis en een hoog kattengejank klonk en Aaron wist dat hij in de buurt moest zijn. Hij haalde zijn mobiel al joggend uit zijn jaszak en klikte de zaklampfunctie aan. Een kort ogenblik scheen hij de lamp in de ogen van Mowgli en zag hij hoe de hond naar een kat in een boom stond te blaffen. Maar zodra de hond Aaron had gespot, zette hij het op een sprintje. Damnit. Eenkennig rotbeest. Aaron achtervolgde de hond, maar deze leek niet van plan te zijn de achtervolging op te geven. Shit. Ehm. Hoe werkte honden?
"Mowgli!" donderde Aaron, waardoor de hond stoksstijf stil bleef staan en lichtelijk in elkaar kromp. Het stond stil! En het keek alsof Aaron hem in elkaar ging slaan. Aaron maakte van de situatie gebruik, greep naar de riem en hield het stevig vast. Hoofdschuddend nam hij de hond met zich mee, die op een gepaste afstand achter hem bleef lopen. Hij had de hond in ieder geval. Hopelijk zou Sophia niet boos op hem zijn nu de hond niet al te happy was, maar hij had niets tegen Mowgli gedaan. Het was dit of de hond kwijtraken. En nou ja, dan koos hij er maar liever voor dat het beest een hekel aan hem had.
Na enkele minuten was hij weer terug bij Sophia en hij hurkte direct bij haar neer.
"Soph, gaat het?" bezorgdheid klonk door in zijn stem. "Kun je staan? Kun je op je voet leunen of gaat dat niet?" Mowgli ging verder van Aaron af staan en duwde zichzelf nu tegen zijn vrouwtje aan. Aaron keek vluchtig naar de hond maar besloot er geen aandacht aan te besteden. Het beest was terecht, daar ging het om.
"Ik help je naar huis, oké? Daar heb je vast wel dingen waarmee we je voet kunnen oplappen." Een trainer zijn had zo zijn voordelen. Ze was niet de eerste die hij moest inbinden.
Hij haalde zijn arm onder haar oksel door en hield haar bij haar middel vast. "Probeer zo min mogelijk op je voet te leunen. Steun maar op mij, oké? Ik heb je vast, ik laat je niet vallen.' Hij moest echter wel eerlijk bekennen dat die hondenriem het niet makkelijker maakte, gezien het beest echt op een zo groot mogelijke afstand wou blijven.
"Oh sorry van Mowgli. Ik moest hem roepen en ik geloof dat hij daarom bang is geworden. Maar anders was hij nog verder gerend." Hij voelde zich haast schuldig tegenover de angst van het dier, maar hij kon niet anders. Het was dat of het beest kwijtraken en niet meer terugvinden.

15 Re: I wish it never happened [Aaron&Soph] op di jul 12, 2016 4:12 pm

Sophia Lawrence

avatar
Goed, ze vertrouwde op Aaron, maar het duurde aardig lang vooraleer ze hem kon zien verschijnen in de duisternis. Logisch waarschijnlijk, gezien Mowgli volledig eenkennig was en waarschijnlijk niet zomaar braaf mee zou lopen met de man. Mowgli zag er niet happy uit, maar Sophia was boos op hem. Hij moest zich niet zo aanstellen en eerder dankbaar moeten zijn naar Aaron toe. En dat liet ze ook merken, hoewel ze gigantisch blij was dat ze hem weer terugzag.
Mowgli kwispelde met zijn staart toen hij haar zag en kwam meteen naar haar toe. In plaats van hem te begroeten, negeerde ze koppig zijn gedrag.
Of het ging? Toen hij hurkte was de niet-zo-vreemde-vreemde plots heel dichtbij. Haar blik gleed lichtelijk overdonderd over zijn verfijnde gezicht. Soph bleek geen eenmalige afkorting te zijn uit haast, maar ze had er geen problemen mee, integendeel. Het was leuk.
Of ze kon staan? Sophia schudde haar perplexe gedrag van haar af en richtte haar blik van zijn gezicht af. Ze haalde haar schouders op. “Ik weet niet, ik wil proberen. ’t Is m’n enkel. Ik vrees er een beetje voor of ik nog goed zal kunnen wandelen.” Ze glimlachte even terwijl ze in feite bang was om recht te staan. Mowgli duwde zich tegen haar aan. “Áf, Mow. Nu niet”, bromde ze slechtgezind naar de labradoodle, die zijn oortjes liet zakken en ging zitten.
Aaron stelde voor om haar naar huis te helpen en ze wilde eerst protesteren, maar snel genoeg besefte ze dat ze geen andere keuze had. Dat veranderde echter zeker niets aan het feit dat ze zich ongelofelijk ongemakkelijk voelde tegenover hem. “Ja, oké”, reageerde ze. Sophia drukte zich van de grond af en werd razendsnel ondersteund door Aaron, die haar stevig vastnam.
Hij zou haar vasthebben. Haar niet laten vallen. Ze glimlachte haast verlegen en knikte. Haar lichaam kriebelde op de plaatsen waar hij haar vasthield en de pijn van haar enkel leek weg te hebben. Sophia dacht echter niet na bij wat ze voelde en drukte de kriebels doelbewust weg. Dit hoefde ze niet te voelen, en al zeker niet voor een man die toch ettelijke jaren ouder was dan haar.
Toen hij begon over Mowgli, schudde ze haar hoofd. “Beest had niet weg moeten lopen. Beest moet maar blij zijn dat je hem hebt. Ik weet dat hij niet voor vreemden te vinden is en ik accepteer dat, het is en blijft een dier, maar hier ben ik echt niet van gediend.
Mowgli was zich bewust van de mood van Sophia en liet zijn kop hangen terwijl hij meeslenterde met hen, natuurlijk zo ver mogelijk van Aaron af. Sophia merkte dit en reek met haar hand naar de zijne, diegene waarin hij de leiband vast had. “Ik zal die al even vasthouden”, mompelde terwijl ze de leren riem voorzichtig uit zijn hand nam, zich niet bewust van de zachtheid waarmee haar vingers de zijne raakten.
Vervolgens probeerde ze haar voet op de grond te zetten. Haar hart klopte in haar enkel en ze kon hem wel op de grond plaatsen, maar druk uitvoeren op het gewricht leek op dit moment uit den boze. Ze sloeg haar arm om hem heen zodat haar hand zijn buitenste schouder kon vastnemen en ze zo zichzelf meer houvast kon geven. “Gelukkig zijn we niet zo ver van thuis af, want hier kan ik echt niet op wandelen”, gaf ze toe, waarna ze hem even aankeek en verontschuldigend glimlachte. “Wel lief van je dat je me naar huis toe wil brengen. En natuurlijk om me weer uit een benarde situatie te helpen. Het zijn echt m’n dagen niet tegenwoordig. Jij was de laatste dagen haast het enige lichtpunt.” Ze grijnsde, maar meende het wel. Ze wist dat ze aan Aaron een goede vriend zou hebben en zou er deze keer voor zorgen dat hij op z’n minst haar telefoonnummer zou hebben, om hem te kunnen trakteren op iets om haar dankbaarheid te uiten.
"Gelukkig is het niet ver. Gewoon aan de grote bank aan de rand van het park, hoekje om en dan die witte nieuwbouwappartementen. Maximum een halve kilometer."

16 Re: I wish it never happened [Aaron&Soph] op wo jul 13, 2016 12:41 am

Aaron Domínguez

avatar
Het was een opluchting dat Sophia eerder boos was op de hond dan op hem. Vooral omdat hij wist hoe belangrijk de hond voor haar was. En vreemd genoeg wou hij niet dat Sophie op welke manier ook maar een beetje boos op hem zou worden. Het was vreemd, hij kon het zelf niet benoemen. Aaron was sowieso een figuur die het fijn vond als mensen hem aardig vonden, maar het deed hem over het algemeen niet zoveel als mensen moeite met hem hadden. Hij had ook vaak genoeg moeite met andere mensen. Maar bij haar? Haar oordeel leek hem iets te doen en hij wou een goed mens zijn bij haar.
In eerst instantie had ze moeite met het feit dat ze tegen hem aan moest leunen voor steun, maar hij hield haar vast en hield haar stabiel, zodat ze in geen geval op haar voet hoefde te leunen.
Toen sprak ze haar woede uit over Mowgli. Vooral ongerustheid eigenlijk. Hij glimlachte.
"Ik ben blij dat ik hem te pakken kreeg," bekende hij eerlijk. "Ik had het niet echt weten te waarderen als hij richting de grote weg was gelopen. Het is niet heel erg druk rond dit tijdstip, maar het is wel erg donker en een hond is zo over het hoofd gezien." Niet om haar bang te maken, maar dat was wel wat hij ervan dacht. Ze merkte zijn geklooi met de riem op, want ze nam Mowgli van hem over. Toen haar hand kort de zijne aanraakte, was het net alsof elektriciteit oversprong en hoewel Aaron van zichzelf al donker was, werd zijn gezicht op het moment nog een slag donkerder. Er was gelukkig te weinig licht om dat te zien, maar hij vroeg zich een moment lang af of hij de enige was die dit voelde en terwijl ze zijn hand aanraakte, draaide hij zijn gezicht naar haar toe. Haast alsof de vraag in zijn ogen stond.
Hij moest niet zo raar doen. Ze was 1) jong en 2) hij had iets met Loréne. Toch? Van dit laatste was hij eigenlijk niet zo zeker. Maar hij dacht wel dat het het geval was. Of...
Nee. Hij had eigenlijk geen idee hoe zij erover dacht. Hij had zelfs heel sterk het gevoel dat het alleen van zijn kant kwam. Dit maakte het er niet makkelijker op.
Sophie vond het lief dat hij haar naar huis wou brengen.
"Vanzelfsprekend," sprak hij met een lach. "Buiten dat, ik zou mijn tijdelijke ex-vriendin niet in de kou laten staan, toch?" Zich niet bewust dat hij niet de juiste volgorde had gehanteerd. Hij had willen zeggen dat hij zijn ex-tijdelijke vriendin niet zou laten staan, maar had er een hele andere volgorde van gemaakt.
Sophia leunde op hem zodat ze steviger stond en ze gaf aan dat ze blij was niet al te ver van huis te zijn, dat het wandelen zo niet ging.
"Ik kan je ook tillen," merkte Aaron nonchalant op. Als het nodig zou zijn, zou hij haar rustig op zijn rug nemen. "Nee serieus, als het niet gaat kan ik je prima op mijn rug nemen." Dat zou weinig problemen opleveren, gezien hij vrij getraind was. Ze merkte op dat het lief was dat hij haar naar huis bracht en dat hij haar weer uit een benarde situatie hielp. Dat hij het enige lichtpunt leek, deed hem even kort naar haar kijken. Wat? Hij? Was er niets wat haar nu blijer maakte dan hij? Aaron wist niet zeker wat te zeggen.
"Ik doe het graag. Als ik kan helpen..." Hij wou meer zeggen maar besloot hier vanaf te zien. Sophia gaf aan dat ze niet ver meer hoefden en hij nam haar wat steviger vast.
"Zeg als het niet gaat, oké?" besloot hij bezorgd. Uiteindelijk waren ze aangekomen bij de eindbestemming maar Aaron had op een of andere manier een beetje moeite met haar loslaten. Haar warmte was een fijne, geruststellende warmte geweest en de sensatie van haar huid tegen de zijne was ook vreemd... -
Nee. Dit was absurd. Dit soort dingen kon hij niet denken. Wat was hij voor iemand? Kon hij dit wel maken, kom op, ze was jong en ze had hulp nodig, daar kon hij geen -
Het was verwarrend maar hij besloot er niet verder over na te denken.
"Leuk optrekje," sprak hij vrolijk toen ze de voordeur opendraaide.

17 Re: I wish it never happened [Aaron&Soph] op wo jul 13, 2016 9:38 am

Sophia Lawrence

avatar
Als Mowgli richting de grote weg was gelopen? Sophia hield haar adem even in. Oh jezus ja, als dat was gebeurd, dan – wel, dan zou ze daar haast niet bovenop kunnen komen. Haar woede voor de hond zakte stilletjes aan en maakte plaats voor bezorgdheid. “Ja, ik kan echt niet uitleggen hoe dankbaar ik je hierom ben. Als het aan mij had gelegen dan zat ik nog steeds daar op de grond en misschien was Mowgli dan wel –“ Ze haalde even diep adem en sloeg haar blik neer.
Ze voelde dat Aaron naar haar keek toen ze de leiband van hem overnam en had ook geen idee waarom precies, maar ze had besloten om hem niet terug aan te kijken. Haar natuurlijke zelfdefensie waarschijnlijk, om haar te beschermen van dingen die ze gewoon nu niet wilde voelen.
Het was vanzelfsprekend dat hij haar naar huis zou brengen. Wat hij daarna zei, deed haar grijnzen. Was hij zich bewust van deze uitspraak?
“Tijdelijke ex-vriendin? Ik dacht dat onze relatie eenmalig en kortstondig was? Wat voor plannen heb je dan nog?”, sprak ze speels, plagend, in principe zonder bijbedoelingen en het was er ook sneller uit dan dat ze had verwacht. Had hij zich maar niet zo moeten verspreken, het was een open goal voor haar, maar anderzijds verraste haar eigen brutaliteit haar, vooral omdat ze niet zou weten wat ze moest doen met een antwoord op haar vragen.
Aaron zei dat hij haar ook kon tillen. Sophia grinnikte even. Maar nee, hij was serieus. “Oh, het lukt wel hoor Aaron, dankje.” Ze moest er niet aan denken hoe het zou voelen als hij haar op zijn rug droeg of ze had alweer kriebels over haar hele lijf. Afblokken.
Ze meende dat hij haar lichtpunt was van de laatste dagen, al had ze niet goed bij haar woorden nagedacht. Hoe langer ze erover bleef denken, hoe meer ze erachter begon te zoeken. Soms sprak haar gevoel sneller dan haar verstand. Ja, Aaron was het enige lichtpunt de laatste dagen en hoe meer ze er bij nadacht, des te meer het haar confronteerde met gevoelens die op dit moment niet goed wisten welke kant op te gaan. De laatste dagen? Zeg maar dat Aaron het eerste lichtpunt was sinds – nee, we gaan niet aan Ethan denken. Niet nu. Niet hier. Het leek eeuwen geleden dat ze dit nog had gevoeld en ze wilde het niet, ze wilde het echt niet.
Terwijl ze in gedachten en gemengde gevoelens zat verzonken, had ze niet echt meer gereageerd op dingen die hij had gezegd. Voor ze het besefte stonden ze immers al aan de voordeur van het gebouw. Ze opende de deur en knikte toen hij zei dat het een leuk optrekje was.
“Gelukkig heeft dit leuke optrekje ook een lift, niet dat ik twijfel aan je draagcapaciteiten met die –“ goddelijke abs. De woorden zonk weg terwijl ze haar keel schraapte. Jezus, Soph! Wat voor gekke dingen bleven er nu ongecontroleerd uit haar mond komen? Ze beet kort op haar lip terwijl ze aan de lift gekomen waren en ze op het knopje drukte.
Het duurde een tijdje voor de lift kwam en eerlijk gezegd wist Sophia niet wat te zeggen. Of, het was meer dat ze zichzelf wilde behoeden voor de woorden die uit haar mond zouden komen. Maar eindelijk was de lift er en liet ze Aaron doelbewust los, ze hinkte de lift in en hield de houvast aan de zijkant van de lift vast terwijl ze haar sleutel in het slotje stak en omdraaide. De lift zou zo naar haar verdieping gaan. Een rustgevend melodietje dat eigenlijk heel irritant was maar op z’n minst de vreemde stilte verbrak, klonk in de lift en ze miste het lichamelijke contact dat er net tussen hen was.
- “Dus eh, dan heb je m’n appartement ook een keer gezien zo hé. En dan weet je me wonen, voor als je eens langs wil komen. Want dat mag je natuurlijk, gezien je me al twee keer gered hebt.” Ze meende het serieus en keek hem onderzoekend aan terwijl ze steunde op de leuning van de lift. Damn, hij was knap. Eigenlijk – ja, was hij echt best knap.
Maar een stuk ouder dan haar en – oh, zijn volle lippen, zijn zachte huid – wacht - waarom, why the fuck had ze deze gedachten? Waarom was het niet mogelijk om hem puur als gewone vriend te bekijken? Waarom dwaalde ze steeds af naar deze dark side? Het duurde even voor ze merkte dat ze hem aan stond te staren, met haar mond iets geopend.
De lift onderbrak haar, maakte een eureka-geluidje en ging open. Meteen maakte Sophia zich uit de voeten. Wel herinnerde ze zich op tijd dat ze niet kon steunen op haar voet, waardoor ze naar haar deur hinkte en die opende. “Entrez”, sprak ze glimlachend met Franse r terwijl ze Aaron even voorliet om de woning binnen te gaan.
Mowgli bleef netjes naast haar staan en Sophia klikte de leiband los, waardoor hij vrolijk de woning binnen trippelde en in zijn mand ging liggen. Uitgeput, natuurlijk.
Ze hing de sleutel in het sleutelkastje naast de deur en liet Aaron even rustig  rondkijken. Haar appartement was ruim en voorzien van alle luxe die je je maar kon bedenken. Voor deze centrale ligging in HorseHome kon je wel inschatten dat dit niet bepaald goedkoop was, iets waar Sophia niet trots op was, maar een geschenk van je ouders kon je moeilijk weer verkopen. Zeker wanneer het het laatste cadeau was dat je kreeg voor je ze nooit meer terug zou kunnen zien.
Het was een nieuwbouwappartement, maar al warm aangekleed en gezellig ingericht. Er stonden veel foto’s overal. Van Sophia en haar broer, van wie je haast niet zou zeggen dat hij haar broer was, omdat ze totaal niet op elkaar leken. Hoe vaak zij de vraag al gekregen had van haar vrienden of dit haar vriendje was…
Natuurlijk stonden er ook foto’s van haar ouders, foto’s van Mowgli en foto’s van haar en vriendinnen. Er stonden veel planten in huis en alles was netjes opgeruimd.
Ondertussen trok ze een kastdeur open en viste ze de EHBO-koffer die ze had eruit. “Hier zal wel wat bruikbaars inzitten. Ga jij anders maar even zitten op de sofa. Ik neem eerst wat te drinken voor je. Van al dat rennen word je moe. Wat wil je graag? Ice tea, vruchtensap, cola? Of liever thee of koffie?”, opperde ze, terwijl ze zich vasthield aan de lage kast naast haar en hem glimlachend aankeek.

18 Re: I wish it never happened [Aaron&Soph] op zo jul 17, 2016 12:29 am

Aaron Domínguez

avatar
“Tijdelijke ex-vriendin? Ik dacht dat onze relatie eenmalig en kortstondig was? Wat voor plannen heb je dan nog?” Aaron dankte God, hoewel hij niet bepaald gelovig was, dat hij donker was en dat het donker was, maar zijn wangen voelden aan alsof ze hevig aan het gloeien waren. Dat was heel gènant. Ging hij er nu op in op een speelse manier, of moest hij de partypooper zijn en er een serieuze opmerking op maken? Hij besloot het eerste, hij was niet iemand die snel op serieus ging als het niet echt nodig was. Of misschien was het wel nodig.
"Tijdelijke vriendin om mee op vakantie te gaan, tijdelijke vriendin waar ik al jaren mee samen ben om een casual date te houden, tijdelijke vriendin..." zo noemde hij nog wel een paar dingen op die hij met haar, of met een vriendin in het algemeen, zou willen ondernemen.
"Genoeg plannen. Al weet ik nog niet helemaal hoe dat tijdelijke hierin werkt, maar dat merken we vanzelf wel." Hij knipoogde naar haar.
Toen ze bij het appartementje waren, maakte ze een opgeluchte opmerking over dat er een lift aanwezig was. Niet dat ze twijfelde aan zijn draagcapaciteit met die-. Die laatste zin maakte ze niet af en Aaron bekeek haar met een grijns. Wat had ze willen zeggen? Ze was niet op haar mondje gevallen en Aaron vond het heerlijk dat ze zo spontaan was in alles wat ze zei. Spontaniteit was een grote plus. Ze was zo heerlijk meegaand in alles wat contact met haar zo leuk en vanzelfsprekend maakte. Ze wachtten in stilte op de lift en Aaron zat met een grijns een opmerking te bedenken die hier perfect in paste, maar de stilte was op het moment niet eens zo afschuwelijk. Hij voelde zich niet ongemakkelijk en bekeek haar met een glimlachje. Kinderlijk gelukkig leek hij zich haast te voelen. Het was niet alsof Aaron zichzelf een oude ziel vond, of hij zichzelf als 'oud' ervaarde, hij was niet ongelukkig met zijn leeftijd of wat dan ook, maar ze maakte het allemaal luchtig. Een luchtig gevoel wat hij al een tijd niet ervaren had.
Sophia zei dat hij nu haar appartement gezien had en hij maar zeker eens langs moest komen, gezien hij haar al twee keer gered had.
"Ik hoop de volgende keer je niet te redden, hooguit je te redden van een saaie tijd," grinnikte hij. Ze viel stil en ze staarde naar hem, haar mond verleidelijk open. Hij kon niets anders dan terug staren. Hij wist dat hij zijn blik moest neerslaan, dat hij écht een andere kant op moest kijken, maar het lukte niet. Hij bleef kijken en kon geen andere kant op kijken dan haar kant.
De betovering leek verbroken door het geluid van de lift en Sophia leek weer terug te komen naar iets dichterbij dan ze net was geweest. Aaron deed alsof hij niets gezien had, maar kort was er verwarring op zijn gezicht te lezen. Hij wist dat hij een zekere uitwerking op dames had, maar Sophia was nog zo ontzettend jong. Oké, hij wist ook dat oudere mannen aantrekkelijker waren dan die jonkies van haar leeftijd, maar -
Ze liepen de lift uit en Aaron ging haar voor het huisje binnen. Het was zoveel groter dan hoe hij woonde en hij keek bewonderend rond. Hoewel hij absoluut respect had voor privacy, was het eerste wat hij deed de foto's na gaan. Hij had weinig foto's. Ofwel: er zaten er twee in zijn portemonnee. Een foto die hij van de vader van een vriend had waar hij en die vader op stonden en een foto van zijn halfzusjes. Buiten dat had hij geen foto's. Nergens. En zij had er zoveel. Hij verviel in een stilte en nam sommige lijstjes even vast in zijn hand, bekeek Sophia die er zo gelukkig uit zag op foto's. Een bepaalde jongen leek steeds terug te keren in foto's, maar iets in Aaron zei dat het niet Sophia's vriend was. Sophia leek hem iemand die haar vriend openlijk, en zeker op foto's, lief zou hebben. Hoewel ze met deze jongen close was, was het niet de closeheid van een vriend. Waarom dacht hij daar eigenlijk over na?
"Je broer?" vroeg hij toen aan haar, toen hij een tijdlang foto's had gekeken en nog steeds die ene foto in zijn hand had. Het was zo'n mooie foto.
Toen ze het had over iets bruikbaars, realiseerde hij zich weer waarom ze hier in de eerste plaats waren en hij zette de foto haast met een klap neer. Ze wou drinken voor hem inschenken.
"Nee," sprak hij met een stem die geen tegenspraak wenste. "Jij gat op de sofa zitten en ik pak te drinken, nadat ik ijs op je voet heb gelegd." hij keek haar streng aan, liep naar haar toe en tilde haar in een simpele beweging op. Ze leek hem namelijk nogal het type om niet naar hem te luisteren, dus ja. Dan kwam het mooi uit dat hij sterk was.
"Blijf. Ik ga je hele vriezer door op zoek naar iets gepast, ik ga je kastjes doorsnuffelen voor handdoeken, blijf zitten, oké?" Hij keek haar met een ernstige blik aan, merkte dat zijn hand op haar schouder lag en haalde deze toen weg. Aaron liep naar de keuken toe en liep als eerste op de vriezer af. Daar trok hij een voor een de laatjes open en haalde er uiteindelijk een pak bevroren erwten uit. Het was zomer, hij had niet het vermoeden dat ze snel soep of iets zou gaan maken. En zo wel dan zou hij haar de erwten wel vergoeden.
Hij trok wat kastjes open, op zoek naar een schone handdoek. Deze had hij sneller dan verwacht gevonden en hij liep naar Sophia toe met zijn buit in zijn hand. Hij legde het neer op de grond en begon voorzichtig Sophia's schoen uit te trekken. Geconcentreerd op zijn taak hield hij zich ermee bezig haar zo min mogelijk pijn te doen. Toen de schoen eenmaal uit was, was de sok aan de beurt.
"Dit kan mogelijk pijn doen," sprak hij zachtjes, waarna hij de sok snel maar met beleid uit trok. Hij reikte haar de handdoek met erwtjes aan.
"Hou dit er tegen aan. Tegen de plek waar het zeer doet. Heb je paracetamol in huis? Waar ligt het? Want die ga je nodig hebben."

19 Re: I wish it never happened [Aaron&Soph] op zo jul 17, 2016 3:16 am

Sophia Lawrence

avatar
Toen Aaron de plannen opnoemde die hij nog zou hebben met een tijdelijke vriendin, was ze  gecharmeerd door de dingen die hij opnoemde. Of misschien was ze wel gewoon erg gecharmeerd door de knipoog die hij er achteraan had gegooid, al probeerde ze daar niet te veel bij na te denken. Automatisch hield ze de gedachten op een afstand en liet ze het haast letterlijk niet aan haar hart komen. “Tijdelijk is inderdaad niet iets waar veel mensen voor te vinden zijn in die context.” Grijnsde ze, als luchtige reactie op zijn woorden.
Hij hoopte haar de volgende keer niet te hoeven redden en ze had enkel maar kunnen grijnzen. Wat een sukkel was ze geweest, dat ze haar eigen boontjes niet had kunnen doppen. Maar er waren best leuke dingen gebeurd sinds ze gered was, en dat maakte het allemaal best goed.
Hun ‘momentje’ in de lift was al in haar achterhoofd verdwenen toen Aaron binnen de fotolijsten vastnam en duidelijk geïnteresseerd elke foto haast zorgvuldig bekeek. Ondertussen was het Sophia geweest die hém had bestudeerd en zijn gezichtsuitdrukkingen probeerde te lezen, terwijl hij naar de foto’s keek.
Sophia hield van foto’s. Hoe ze momenten konden vastleggen in tijd en buiten herinneringen in je hoofd er ook iets tastbaars van konden maken. Hoe je ze vast kon houden en kon uitstallen… Het was voor haar iets wat ze absoluut nodig had om haar eraan te herinneren dat ze niet alleen was. Sinds de dood van haar ouders echter, hadden foto’s een naar kantje gekregen. Het harde was namelijk dat ze wist dat er nooit nog foto’s zouden bijkomen. Dat er nooit nog extra herinneringen zouden bijgemaakt worden en dat ze het moest doen met de herinneringen die ze had. Ze had het wel gewild, de foto’s van haar ouders opbergen om er niet mee geconfronteerd te worden – zoals haar broer deed, maar ze kon het niet. Sophia kon het niet over haar hart krijgen om haar ouders in een lade te stoppen.
Aaron trok haar aandacht terwijl hij een foto van haar en Ran vasthield. Vooral toen hij meteen vroeg of het haar broer was. Dat verraste haar, hij bleek relaties goed in te kunnen schatten. Ze knikte. “Ran. Totaal anders dan ik, maar toch kunnen we niet zonder elkaar.” Een glimlach voltrok zich automatisch op haar gezicht terwijl ze aan hem dacht. Wat wilde je? Ze hadden enkel elkaar nog.
Toen ze had voorgesteld om drinken in te schenken, zette hij de lijst snel neer en sprak enkele strenge woorden uit en natuurlijk wilde ze dolgraag tegenpruttelen, maar voor ze het wist had Aaron haar al opgepakt en in de sofa gezet. “Héé!”, had ze nog geprotesteerd, maar helaas. Zijn hand lag op haar schouders en met grote ogen had ze hem aangekeken. En toen, ja - daar zat ze dan plots terwijl Aaron al naar de keuken was gelopen. Gelukkig lagen haar kastjes er op z’n minst netjes bij. Iets met perfectionisme.
Al snel was hij weer terug, met verbazingwekkend genoeg een zakje erwten en handdoek. “Een coolpack kon ook wel, dat ligt onderaan in de schuif. Maar ik vind het wel een grappige gedachte om erwten tegen m’n voet aan te houden, dus ik vind het oké.” Ze grinnikte even terwijl ze haar knie vasthield wanneer hij haar schoen uittrok. Aaron was absoluut erg voorzichtig en ze moest toegeven dat haar schoen uittrekken niet zoveel zeer had gedaan. Nu waarschuwde hij haar voor mogelijke pijn, waardoor ze zich even schrap zette terwijl ze haar blik op zijn geconcentreerde houding gericht had. Damn, hij was best sexy als hij zo geconcentreerd w- “Auw”, bracht ze tandenknarsend uit terwijl hij haar sok uittrok. “Het spijt me, je doet het goed hoor. Maar – auw.”
Al gauw was daarmee de kous af en gaf haar de handdoek met erwtjes. Sophia grinnikte even terwijl ze het aannam, maar knikte serieus toen hij zei het te houden tegen de plek waar het zeer deed. Paracetamol? Ze knikte. “Graag. Bijzonder graag. Ligt in de lade onder de foto die je daarnet zo lang vast had.”
Terwijl Aaron de paracetamol ging halen, drukte ze de erwten zachtjes tegen haar voet aan. “Dus, dan moet je maar een keer bij me komen eten hé. Maken we ’t gezellig.” Vroeg ze nu om een date? Oh Sophia, waar kwam dat nu weer vandaan? Je wéét dat je hier niet aan kan beginnen.
Haar tong sprak, as usual, weer sneller dan haar gedachten. “Om je te bedanken voor dit alles, natuurlijk. Ik zal erwtensoep voor je maken, tenminste, als je dat graag lust. Maar ik twijfel een beetje of ik deze daarvoor nog ga gebruiken.” Ze grijnsde speels om haar mopje en keek Aaron met een engelenblik aan. “Hm, misschien maak ik wel gewoon wat anders voor je. En ik zorg dat ik mezelf niet verbrand of zo, zodat je echt geen last van me hebt.” Probeerde ze hem nu te overtuigen om te komen? Was dit wat ze wilde? Waar stuurde ze nu toch op aan… Al dat gedoe met Ethan was nog lang niet verteerd.
Haar houding veranderde toen ze daaraan dacht. Ze leunde tegen de zetel aan en haalde haar schouders op. “Ik bedoel, gewoon. Als je eens gewoon zin hebt om te kletsen”, sprak ze bijna overdreven luchtig, terwijl ze nonchalant haar ongelakte nagels bekeek.
Ja – wat? Haar geweten worstelde met haar. Dat mannetje op haar schouder was op zijn kont gaan zitten, had zijn armen over elkaar geslagen en zijn hoofd van haar weggedraaid, kin omhoog. Deed hij altijd als hij de grip op haar verloor, wat vaak gebeurde. Meestal was er ook wijn bij gemoeid, maar dat vond hij in ieder geval fijner dan dit.
Haar maag begon ongegeneerd geluidjes te maken terwijl Aaron nog aan haar voeten zat. “Oh God,” Sophia gooide haar armen over elkaar om het geluid te doen dimmen. “Sorry!”, ze lachte en haar wangen kleurden lichtroze. “Mijn maag doet zo als ze verwaarloosd wordt. Ze voelt zich nogal snel achteruitgestoken. Ik heb nog wel wat in huis, dan stop ik zo wel wat naar binnen, zodat ze haar mond houdt.”

20 Re: I wish it never happened [Aaron&Soph] op zo jul 17, 2016 3:54 am

Aaron Domínguez

avatar
Ze had het over een coolpack maar dat ze de erwtjes toch grappiger vond.
"Tja, uh, erwtjes voldoen ook," grinnikte Aaron. Hij wou een grap maken over hoe hij ze dan niet hoefde te eten en dat hij dan niet bang hoefde te zijn dat ze deze ging voor schotelen, maar hij wist nog steeds niet of dat een gepaste grap of een goed geplaatste opmerking zou zijn, dus hij besloot er vanaf te zien. Hij vond het akelig dat hij haar zeer deed met het uittrekken van haar sok, maar het was niet anders. Deze kon ze niet aanhouden. Ze vertelde hem waar de paracetamol lag en hij liep naar het laatje toe om ze eruit te halen.
“Dus, dan moet je maar een keer bij me komen eten hé. Maken we ’t gezellig.” Aaron bleef even stil staan, een glimlach brak door op zijn gezicht. Een glimlach die oversloeg naar verwarring.
"Vraag je me nu om een date?" Zijn toon was luchtig, alsof hij het tussen neus en lippen door vroeg.
"Of is dit eigenlijk meer zodat jij niet hoeft op te staan en je je voet niet hoeft te belasten?" Hij gaf haar de optie nog veilig weg te komen uit de opmerking. Gaf haar de vrijheid om het af te doen als een grapje, dat hij niet gekwetst zou zijn. Hij keek haar met een warme glimlach aan, maar de glimlach trok niet door tot zijn ogen, dit vanwege de verwarring van zijn eigen gevoelens.
Aaron draaide zich weer naar het laatje met pillen. "Ik geef je er twee, goed?" sprak hij. Hij ging naar de keuken toe om daar een glas water te halen. Met zijn vingers brak hij beide pillen in vier stukjes, zodat ze in totaal acht stukjes naar binnen moest slikken. "Je moet je voet omhoog houden. Dat werkt het beste voor nu. En het niet overmatig gaan belasten. Daar moet je wel mee oppassen hoor, als je dit slikt."
Sophia had het laatste nog niet over hun etentje gezegd.
“Om je te bedanken voor dit alles, natuurlijk. Ik zal erwtensoep voor je maken, tenminste, als je dat graag lust. Maar ik twijfel een beetje of ik deze daarvoor nog ga gebruiken.” Hij liet een lach horen.
"Ik kook wel. Kook jij maar voor me als je voet weer goed is. Voor deze keer doe ik het." Hij was geen keukenprins maar hij was niet slecht in de keuken. maar Sophia had er nog niet het laatste over gezegd.
“Hm, misschien maak ik wel gewoon wat anders voor je. En ik zorg dat ik mezelf niet verbrand of zo, zodat je echt geen last van me hebt.”
"Dus ik kook," besloot hij. Met die woorden gaf hij haar het glas en hevelde de stukjes pil over naar haar hand. Ietwat bezorgd keek hij hoe ze het opdronk. “Ik bedoel, gewoon. Als je eens gewoon zin hebt om te kletsen..." Aaron glimlachte naar haar. Hij deed alsof hij daar even over moest nadenken.
"Normaal gesproken ben ik alleen maar de held in het verhaal," begon hij met een flauwe glimlach. "Maar een vriend?' Hij knipoogde naar haar.
"Natuurlijk wil ik langskomen om eens wat te doen, Soph," weer was de afkorting van haar naam onopvallend zijn mond uit gefloept. "Maar vind je het niet... ongemakkelijk? Ik bedoel, ik ben wel een beetje ouder dan jou, om het even zo te zeggen." Zo, hij had het gezegd. De woorden waren eruit.
Toen begon Sophia's maag te spreken. Ze had hier nog wat eten liggen.
"Ik lust eigenlijk ook wel wat," besloot Aaron. "Normaal hou ik deze avond pizza-avond. Wat denk jij er van om pizza te bestellen? Ik kan delen?"

21 Re: I wish it never happened [Aaron&Soph] op zo jul 17, 2016 9:34 am

Sophia Lawrence

avatar
Vroeg ze hem nu om een date? Sophia’s pokerface werkte goed in noodgevallen. Aaron maakte het gemakkelijker door haar een opening te geven om er onderuit te komen. Toch was het bij haar een moment stil. Hij begon over de pillen en ze knikte toen hij zei dat ze er twee van zou nemen. “Een date?” herhaalde ze luchtig terwijl ze naar haar handen keek, haar lippen tuitte en haar schouders ophaalde. “Neuh. Helemaal niet, waar haal je dat vandaan.” Sprak ze op een ironische toon. Ironie was de manier om het minder serieus te doen lijken dan het voor haar was.
Langzaam knikte ze toen hij zei dat ze haar voet moest omhoog houden, waarna ze de poef dichter bij haar schoof om haar voet erop te leggen. Haar gezicht vertrok een beetje toen ze haar been ophief en haar voet – natuurlijk – stootte tegen de poef. De weg die de voet vervolgde was gelukkig iets minder pijnlijk.
Aaron stelde voor dat hij zou koken. Sophia glimlachte en probeerde er nog vanaf te komen, maar al snel had koppige Aaron beslist dat hij zou koken. Ze trok even een tonguitstekend gezicht, toen ze plots besefte dat Aaron alweer voor haar stond. Handig maakte ze zich er vanaf met een glimlach. Voorzichtig nam ze de pilletjes en het glas van hem over. “Thanks.”
Onderzoekend keek ze hem aan toen ze hem had gevraagd om te kletsen. Toen hij zei dat hij enkel maar de held was in het verhaal normaal gezien, hield ze haar gezicht in bedwang maar was de teleurstelling wel in haar ogen te lezen. Gelukkig verdween die al snel toen hij haar Soph noemde en wel langs wilde komen. Er was wel een ‘maar’. Ze luisterde er voorzichtig naar en beet op de onderkant van haar lip.
Ongemakkelijk, ze fronste even en vroeg zich af of hij gedachten kon lezen en zo kon zien dat ze misschien een klein beetje nog heel veel pijn had van Ethan? Maar al snel begreep ze wat hij bedoelde. Leeftijd? “Leeftijd?”, herhaalde ze luidop haar gedachten. “Serieus, Aaron?” Ze hief haar hoofd in de lucht en keek hem hoofdschuddend aan. “Mentaal ben ik minstens even oud als jij hoor.” Stoefte ze ironisch, terwijl ze haar schouders ophaalde.
“Maar eh, geen idee of dat een –“ ze zocht naar woorden en keek Aaron onophoudelijk aan. “Een spelbreker zou zijn. Ik heb er niet echt aan gedacht ofzo.” De frons die was verschenen, verdween van haar voorhoofd. “Om vrienden te zijn, mag dat toch vast geen probleem zijn?” Ze grijnsde naar hem, zich bewust van hoe ze de betekenis van alles wat ze zei nu had omgedraaid om met hem te klooien en zichzelf te beschermen. Benieuwd wat voor reactie ze daarop zou krijgen.
Pizza, stelde hij voor en eerlijk gezegd zou haar maag nu alles verorberen. “Ja, is goed. Ik wil graag een pizza vier kazen maar dan zonder Gorgonzola. Drie kazen. Ik ga niet delen want ik kan er nu één helemaal op. And Joey doesn’t share food, you know.”
“Drinken staat in de koelkast en gezien jij me niet naar daar wil zien lopen, kan jij dan even wat pakken? Ik mag wel wat ice tea op dit moment.” Vroeg ze nonchalant, terwijl ze plaats maakte zodat hij daarna naast haar kon komen zitten.

22 Re: I wish it never happened [Aaron&Soph] op ma jul 18, 2016 12:12 am

Aaron Domínguez

avatar
Nee, ze doelde niet op een date. Hij was haast teleurgesteld, maar stond niet toe zo te denken. Waar zat hij met zijn hoofd, ze was veel te jong om over dates na te denken. Hij kon er akelig van in de problemen komen.
Buiten dat. Wat moest ze in vredesnaam met zo'n oude kerel als hij was? Nee, Aaron moest niet zo raar denken.
Hij had zijn aarzeling over de leeftijd uitgesproken en haast verontwaardigd keek ze hem aan. Leeftijd? Was leeftijd zijn probleem? Aaron haalde schuchter zijn schouders op. Voor hem was het wel een probleem. Ze kwam met dat ze mentaal ouder was dan hem en hij krabbelde zich even op zijn hoofd. Op zijn gezicht lag een moeilijke uitdrukking.
"Ik zei ook niet dat je mentaal jonger bent dan ik," mompelde hij, maar hij wou eigenlijk het hier al niet meer over hebben. Hij wou 1) niet in de problemen komen en 2) niet dat zij in de problemen kwam en dat er rare verhalen over haar verteld zouden worden. maar ze was er oké mee, zover hij het kon zien. Maar dat maakte de knoop in zijn maag er niet minder op. Ze wist niet of de leeftijd een spelbreker zou zijn.
"Dat weet ik ook niet," bekende Aaron eerlijk. Een flauwe glimlach kwam op zijn gezicht.
"Hoe oud ben je eigenlijk? Misschien valt het allemaal wel mee en stel ik me aan." Dat zou fijn zijn, als hij zich gewoon aanstelde en het niets bleek te zijn.
Om vrienden te zijn moest het geen probleem vormen. Bam. Terug op zijn plek gezet. Aaron was somehow blij met die woorden.
"Nee," sprak hij tevreden. "Voor een vriendschap kan zoiets geen probleem opleveren."
Het was een hele pizza met drie kazen voor haar. Aaron lachte om haar wens om die ene kaas eraf te halen.
"Ik zal het ze doorgeven. Of wacht. Bestel jij de pizza? Ik heb nog wel contanten bij me." Ze liet hem het drinken halen.
"Dan haal ik het drinken voor ons. Ik zou haast vragen of je niet wat sterkers schenkt dan Ice Tea, maar misschien moeten we een wijntje maar voor een betere avond bewaren." Aaron glimlachte en liep de keuken in. Voor haar een Ice Tea en voor zichzelf een simpel glas water. Hij had als klein jongetje nooit zoetigheid kunnen drinken en naarmate hij wel die optie had gehad, had hij er nooit de liefde voor kunnen vinden. Af en toe ging er wel wat vruchtensap in, maar daar hield het bij op.
"Oh, een grote pizza met vlees is goed," riep hij terwijl hij de glazen vulde. Met de volle glazen liep hij nu terug naar de woonkamer en die met Ice Tea gevuld gaf hij aan Sophia. Hijzelf plofte neer in de stoel niet ver van haar vandaan. Plots voelde hij hoe het mobieltje in zijn broekzak trilde en hij zette zijn glas neer. Hij klapte het ding open en zag dat hij een hele voorraad berichten van Loréne gemist had. Het was nog niet eens zo laat maar er zaten al een hoop dronken berichten tussen. Het was niet dat hij niet om haar gaf, maar - Ze was zo onbereikbaar de laatste tijd. Moeizaam las hij de berichten en zwijgend keek hij voor zich uit. Loréne had problemen, maar was een persoon die dit ontkende en drank gebruikte als excuus en hoewel Aaron vreselijk veel om haar gaf, werd het met de dag moeilijker om ermee om te gaan. Vooral omdat ze die berichtjes nooit naar hem wilde sturen en ze achteraf altijd haar excuses aanbood. Aaron kon best wel wat 'fucked up' handelen, maar hij wist niet in hoeverre hij Loréne nog kon handelen. De vooruitgang die ze soms leken te hebben, ging soms zo hard achteruit dat het net was alsof hij door een trein aangereden werd. Hij keek peinzend naar Sophia.
"Jij kan me niet toevallig wat advies geven over meiden?" vroeg hij haar aarzelend.

23 Re: I wish it never happened [Aaron&Soph] op ma jul 18, 2016 10:01 am

Sophia Lawrence

avatar
Toen Sophia geopperd had dat ze mentaal minstens even oud was als hij, verscheen er een moeilijke, serieuze uitdrukking op zijn gezicht. Things just got serious. Het meisje kreeg gemengde gevoelens. Waar ging dit heen? Waar doelde hij op, waar doelde zíj op? Ze was er zeker van dat ze op dit moment in een ideale wereld vertoefde en waarschijnlijk morgen hier niet meer voor te vinden zou zijn. Ze leefde even in een bubbel. Alles ging te gemakkelijk.
Hij vroeg naar haar leeftijd. “Opmerkelijk onbeleefd van je om te vragen”, mompelde ze gemaakt knorrig, waarna ze glimlachte. “Twintig.” Haar tanden plantten zich zachtjes in haar onderlip terwijl ze haar blik op hem richtte om zijn reactie te pijlen. “En jij?”
Aaron leek haast opgelucht te reageren toen ze meldde dat het voor een vriendschap geen probleem te zijn en vanbinnen voelde het meisje de teleurstelling over zich heen glijden. Wacht, wat? What the hell was haar bedoeling met alles? Ze zond bewust gemixte signalen uit en hij was blij dat ze het niet bedoelde zoals haar hart het had willen bedoelen. Wat probeerde ze zichzelf toch wijs te maken, dat een man met zijn leeftijd haar leuk zou vinden en waar kwamen deze gevoelens überhaupt vandaan? De wonde die Ethan had achtergelaten was niet vers meer, maar genas helemaal niet snel. Het vertrouwen dat hij geschonden had, was vertrouwen dat Sophia nooit meer volledig aan iemand anders zou kunnen geven. En dat wilde ze die andere persoon gewoon ook niet aan doen.
Omdat vriendschap duidelijk voor Aaron fijn leek, besloot Sophia om het zaakje te laten rusten in een poging om de verwarde gevoelens die ze had, weg te krijgen.
“Ja, ik heb echt wel wat sterkers in de koelkast staan. Pak maar wat je wil, hoor.” Wijn ging ze zich niet aan wagen, zeker niet in zijn bijzijn. Ze wilde Aaron namelijk niet wegjagen.
Zij mocht bestellen. Grote pizza met vlees voor hem. Ze haalde haar telefoon boven en nam de Ice Tea aan van Aaron. Ze vormde een ‘dankje’ met haar lippen en bestelde de pizza’s. Tot haar spijt ging Aaron niet naast haar zitten, maar nam hij een stoel wat verder. Ze kon haar teleurgestelde blik haast niet verbergen en keek de andere kant op.
“Over een half uurtje zouden ze hier zijn”, mompelde ze toen ze afdrukte en zag dat Aaron vermoeiende berichten leek te krijgen van iemand. Zijn gezichtsuitdrukking was serieus. Net toen ze wilde vragen wat er scheelde, keek Aaron haar nadenkend aan. “Advies over meiden?” Herhaalde ze hem, verbaasd om zijn vraag, waarop er een moeilijke glimlach volgde.
Hij had duidelijk niet de verwarde gevoelens over hem die zij voor hem voelde, tenminste, dat dacht ze. Hij was in ieder geval bezig met een meisje. Kort betrok haar gezicht maar in een poging zichzelf te beschermen en niet kwetsbaar op te stellen, bekeek ze hem opgewekt en met een geïnteresseerde glimlach. Ze moest wel.
“Sure!”, ze grijnsde even, al lachten haar ogen niet mee. “Ik kan best wel advies geven over meiden. Ik begrijp onze complexe gedachtegang. Hoewel ik zelf misschien een apart geval ben, but still.”Je zou haast zeggen dat het haar hart brak dat ze iemand die ze best wel – ja – leuk vond, moest gaan adviseren wat betreft meiden, maar het was nog niet zo hartverscheurend dat ze aan de wijn moest.
Ze probeerde wat te gaan verzitten en rechtte haar rug terwijl ze hem geïnteresseerd aankeek. Hem laten vertellen en achteraf haar gedachten hierover meedelen, zou haar aanpak zijn. Het gevoel – of hoe je die rommel ook moest noemen – dat ze voor hem had, wegdrukken en compleet bannen uit haar lichaam. Dat hij een stuk ouder was, gebruikte ze om zichzelf te overtuigen dat ze moest ophouden met deze belachelijke gevoelens. Het was gewoon niet mogelijk.
Haar blik was geconcentreerd gericht op Aaron, ze bestudeerde zijn lippen en gezichtsuitdrukking terwijl hij zijn verhaal deed. En ze luisterde wel hoor, absoluut. Maar was het dan zo’n foute moment om wel een vorm van lichamelijke aantrekkingskracht te voelen?

24 Re: I wish it never happened [Aaron&Soph] op ma jul 18, 2016 1:47 pm

Aaron Domínguez

avatar
Twintig. Elf jaar verschil. Een denkrimpel verscheen op Aarons hoofd. Hij had wel eens mensen die hij van die leeftijd trainde, maar dat was anders. Over het algemeen had hij daar geen vriendschappen mee. Elf jaar..
"31," gaf hij haast beschaamd toe. Het voelde zo oud. En het voelde zo fout dat hij haar aantrekkelijk vond. Elf jaar jonger... Dit was verwarrend. 5 jaar, dat... ging nog? Loréne was nooit heel duidelijk over haar leeftijd en deed er een beetje vaag en geheimzinnig over, maar dat was hij van haar gewend. Loréne was overduidelijk ook ouder dan Sophia. Waarom bleef hij hier over nadenken? Wie weet was Sophia helemaal zijn type niet. Grote kans dat Sophia in geen geval op die manier interesse in hem had.
Toen hij in de stoel neerplofte met zijn water, zag hij haar teleurstelling. Een opleving ging door hem heen toen hij de teleurstelling zag. Vreemd genoeg. De signalen die Sophia hem doorgaven waren haast ongelooflijk. Hij bedoelde maar, hij was oud. Hij was niet een jonge, goddelijke kerel. Of in ieder geval -
"Het is-" Aaron wist niet welke situatie hij over de meidenkwestie nu moest noemen. Zijn gevoelens voor haar, die hij fout vond, of de gevoelens voor Loréne, waar hij niet mee kon omgaan omdat zij totaal geen interesse in hem leek te hebben en vervolgens deed alsof ze al jaren samen waren en er geen andere man op de wereld was.
"Ik ben een soort van samen met iemand. Of tegelijk ook weer niet. Ik weet het niet. Iets vrijblijvends? Een 'friends with benefits' maar dan niet eens met echt seks? Op sommige dagen behandelt ze me als haar vriendje. Neemt ze de moeite liefdevol tegen me te doen." Oh dat klonk gemeen. Hij was niet pissig op Loréne, in de verste verte niet.
"In het begin leek het leuk met haar. Ik dacht vreemd genoeg dat ik voor haar 'vastheid' kon betekenen, dat ze daar behoefte aan had. Maar ze laat dagen niet van zich horen. En dan laat ze wel van zich horen en is het alleen dronken praat. Dan weer een paar dagen niets en dan staat ze ineens op mijn stoep en doet ze alsof ik haar grote liefde ben." Aaron zuchtte.
"Op die dagen voelt het alsof ik haar vriend ben. Maar op de rest van de dagen voel ik me eerder gebruikt en hoop ik dat ze geen stomme dingen doet." Aaron keek moeilijk.
"Ik voel echt een hoop genegenheid voor haar, maar ik hou dit niet vol. Er is inmiddels iemand op mijn pad gekomen waar ik... meer interesse in heb dan in Loréne, omdat Loréne, nou ja, me onbewust best wel onzeker maakt." Dit laatste had hij niet willen uitspreken maar het was toch gebeurd. Ietwat verbijsterd om zijn eigen woorden keek hij Sophia aan. Hij nam zijn glas van tafel en nam haastige slokken, om te voorkomen dat hij meer zei, dat hij meer ging vertellen.

25 Re: I wish it never happened [Aaron&Soph] op ma jul 18, 2016 3:35 pm

Sophia Lawrence

avatar
31? Wauw, tram drie. Sophia had er zich eigenlijk niets van aangetrokken. Ze had zich goed gezet om te luisteren naar Aarons verhaal en te moeten aanhoren dat hij een vriendin had die hem onzeker maakte. En dat hij een ander meisje ook leuk vond. Ze had hem, natuurlijk, haar eerlijke mening gegeven. Dat ze het niet oké vond dat Loréne hem te pas en te onpas contacteerde en hem onzeker deed voelen, maar ook dat ze het niet oké vond dat hij dingen voelde voor iemand anders en dat hij maar een keuze moest maken. Want héy, als ze toch haar gevoelens moest omzetten in wat anders, dan zou ze maar beter een eerlijke vriendin van hem zijn, iemand waar hij iets aan had?
De avond verliep verder vlekkeloos, buiten dan de kaas die van haar pizza was gegleden.
- timeskip. Enkele weken later –
Het leek gisteren zo’n goed idee om de foto’s en alle tastbare herinneringen die ze nog van Ethan had, ter verbranden op he terras. Ze had een goed moment gehad en was tot actie overgegaan. Haar aangename vriendschap met Aaron en zijn gezelschap hadden haar een boost gegeven. Ze was nog actiever gaan leven, had minder dronken momentjes en liep haast fluitend door het leven. Aaron was stilaan afstand aan het nemen van Loréne en sprak er openlijk met haar over, maar wie het mysterieuze meisje was waar hij dan wel voor viel, daar bleef hij vaag over. Het hoefde voor Sophia ook niet, ze hoefde niet te weten wie ’t was, want ze had al haar gevoelens opzij geschoven en geaccepteerd dat ze in zijn friendzone zat. Het was niet anders dan dat.
Compleet het tegenovergestelde van gisteren, verliep deze avond desastreus. Ze was beginnen koken maar had haar vis laten aanbakken en who was she kidding, enkel maar voor zichzelf koken? Altijd? Zou ze steeds alleen blijven? Ze was het beu. Ze wilde verder, maar zag geen uitweg.
Haar appartement leek een oorlogsscène. Op de grond in de keuken lag de pan waarin de vis was gebakken en iets wat waarschijnlijk ooit een visfilet was geweest maar nu zwartgeblakerd was. Lades en kastdeuren waren verwoed opengetrokken, spullen waren eruit gegooid en enkele dingen waren gesneuveld. Enkel de weg van de sofa naar de koelkast was nog vrij. Voor de wijn, natuurlijk.
Waar had ze het in hemelsnaam in haar hoofd gehaald om de herinneringen te verbranden? Haar hoofd draaide en haar handelingen waren ongecontroleerd. Toegegeven, misschien was Sophia gewoon niet een persoon om alleen te zijn en hield ze daarom zo hard vast aan Ethan. Wie zag een jongen immers nog graag, die haar enkel voor haar geld gebruikt had? Dat was toch absurd.
En toch waren die herinneringen op dit moment, in haar dronken bui, alles voor haar. Ze liep met de tweede fles in haar hand naar de sofa en zakte erop neer.
En hoe ze het in haar verdomde hoofd haalde en waarom, wist ze niet. Maar ze haalde haar telefoon boven en belde Aaron. De tonen gingen over en hij nam op. “Aaron?”, dat woord kwam er nog normaal uit bij haar. Het was het volgende gedeelte van haar uitgesproken woorden waarin haar stem werkelijk brak. “Aaron aljesblieft” – haar woorden waren troebel. “Ik heb een vriend nodig. Kom naar me toehoe.” De tranen liepen van haar wangen en haar stem brak. Ze drukte al af voor hij kon antwoorden, zette de deur van haar appartement open en belde naar de portier beneden om te zeggen dat hij Aaron mocht binnenlaten.
Opnieuw zakte ze neer in de sofa en rolde zich op tot een bolletje.

Gesponsorde inhoud


Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 4]

Ga naar pagina : 1, 2, 3, 4  Volgende

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum