Paradigm Shift

Een RPG die zich centreert rond het leven in een stad waar alles kan gebeuren.


Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

The darkness is blooming

Ga naar beneden  Bericht [Pagina 1 van 1]

1 The darkness is blooming op ma mei 02, 2016 1:48 pm

Quizz

avatar
"Ik wil niet opnieuw in de rechtbank zitten." Hij staarde afwezig voor zich uit, terwijl zijn zusje bleef praten. Het was illegaal wat ze bij hem hadden gedaan, het was een ouderwetse techniek en deze hadden ze nooit op hem mogen gebruiken. Ze praatte over de kliniek, iedereen die daarin zat, had ouders die christelijk waren en naar een van de kerken gingen van de gemeenschap.
Was het zo ver uitgedacht? Was zijn vriend door hen om het leven gekomen om hem daar te krijgen? Hij had deze vragen niet gesteld, het was vast een fijne bijkomstigheid dat zijn vriend was vermoord. Hij keek naar zijn handen toen deze werden vastgepakt door Rhyme en haar ogen zochten die van hem. Hij wist nooit naar welke van de twee kleuren hij moest kijken, blauw of groen? Welke wilde hij in deze seconde in zich opnemen.... Hij werd echter afgeleid door haar stem.
"Ik ga ze aanklagen." Ze wilde opstaan, maar hij hield haar handen vast.
"Niet doen, hetzelfde lot staat jou te wachten." Ze keek hem haast triest aan, maar ze schudde haar hoofd.
"Maakt niet uit." Toch liet Quizz haar niet gaan.
"Doe het niet Rhyme. Ik wil niet dat er met jou iets gebeurt. Ik wil niet weten in welke staten ze nog meer zijn." Ze keek hem aan en sloeg haar ogen verdrietig neer. Hij trok haar naar zich toe in een omhelzing.
"De kerk begint over een half uur." Mompelde ze zacht. Duidelijk dat ze het niet zag zitten.
"Ik zal je een stukje brengen, ik wil toch even naar buiten." Toch duurde het enkele seconden totdat ze in beweging kwamen en zonder enig woord te zeggen het hotel uitkwamen. Beide hadden duidelijk veel aan hun hoofd. Rhyme had niet alles verteld, het feit dat haar ouders een geschikte man voor haar aan het zoeken waren en ze haast gedwongen werd om met iemand te trouwen die ze niet kende was iets wat ze voor zich hield. Ze wilde Quizz niet meer pijn doen als dat ze al had gedaan. Quizz zat met het hele verhaal overhoop en zijn gedachte maakte overuren. Het maakte hem van binnen woedend, zijn ouders hadden hem weer ten onrechte ergens in laten belanden. Hij had niks gedaan en het enige wat hij ooit verkeerd had gedaan, was het niet geloven in een god.
Ze stonden stil voor een bloemenveld. Het was prachtig, al leken beide er weinig aandacht aan te besteden. Quizz was de eerste die uit zijn oneindige gedachte werd gesleurd door een koude rilling over zijn rug. Hij gaf Rhyme een kus op het voorhoofd en ze knikte naar elkaar als wijze van afscheid. Hij had haar stem graag nog even gehoord, maar hij werd door de stilte alleen gelaten in gedachte. Gedachte die al gauw werden opgevuld door angsten. Door vreemde figuren die hem wilde hebben. Hij draaide zich dan ook om, liep met grote passen weg en als hij andere mensen tegen kwam probeerde hij zo normaal mogelijk te doen. Hij keek te vaak achter zich, zag dingen die er niet waren om vervolgens door te lopen. Ze wilde hem weer terug hebben, ze wilde dat hij bekende aan de moord. Hij was ondertussen terug bij de bewoonde wereld gekomen en dit maakte het niet makkelijker. Hij moest opletten dat hij tegen niemand aanbotste en tegelijkertijd opletten dat ze achter hem niet te dichtbij kwamen. De mannen in het zwart leken echter niet op te geven en werden vergezeld met doktoren die hem ook graag terug wilde hebben. Hij schoot snel een steegje in, maar omdat hij achterom keek botste hij alsnog tegen iemand aan. Hij reikte zijn hand naar die persoon zodat deze niet zou vallen, de vinger van zijn andere hand legde hij op de lippen van de andere persoon om aan te geven dat diegene stil moest blijven. Hij keek achter zich, enkele seconde verstreken en niemand kwam hem achterna. Een opgeluchte zucht, terwijl hij tegen de muur aan ging hangen. Quizz dacht er niet bij na hoe vreemd het was wat hij deed. Wat de andere persoon wel niet had moeten denken. Hij had de andere niet eens in zich opgenomen, wist niet of het een man of vrouw was. Hij was enkel blij dat hij niet meer achtervolgd werd.

2 Re: The darkness is blooming op ma mei 02, 2016 8:24 pm

Monica Romano

avatar

If you're big down there by yourself now, get your hands up, get your ass out
If you're big down there by yourself now, get it real good, till you pass out
Outfit

Met een vrolijke blik in haar ogen liep Monica de parfumerie uit. Zo, dat was nog eens een koopje! Ze had van Olivia een cadeaubon voor de parfumerie gehad en ze had een parfum van Chanel en wat NYX make-up voor maar 30 euro! Dat was echt een koopje. Een goede aankoop kon Monica altijd wel blij maken, vooral omdat ze wist dat het allemaal van kwaliteit was. En kwaliteitsaankopen gingen altijd veel langer mee. Monica was dus tevreden en liep, terwijl ze vrolijk op haar iPhone aan het tikken was, over de vrolijke winkelstraten. Het was inmiddels mei, dus dat betekende dat ze zonder jas rond kon lopen. Terwijl ze over straat liep dacht ze na. Ze had eigenlijk best wel trek gekregen. Haar blik gleed naar de tijd op haar telefoon. Dat was niet zo gek ook, want ze had nog helemaal niets op vandaag en de dag was al volop in beweging! Tijd voor een snack dus. Maar waar had ze trek in? Eventjes bleef ze stilstaan en dacht na. Een man liep ondertussen nog tegen haar op. “Sorry” excuseerde ze zich en keek hem met een vriendelijke glimlach aan. De man wilde tegen haar schelden, maar zodra hij haar glimlach zag, stopte hij. Hij liep zonder te morren door. Monica bedacht zich dat ze best wel trek had in sushi, maar dat was best nog wel een stuk lopen. Haar blik ging heen en weer. Haar ogen ontdekte een steegje. Door het steegje te gebruiken, zou ze een flink stuk afsnijden. Mmm. Ze was geen fan van steegjes, maar hey, als het echt niet anders kon?

Daarom liep ze vastberaden naar het steegje, terwijl ze haar telefoon in haar tas opborg en sloeg haar armen over elkaar. Monica vond het stiekem best wel een beetje spannend, al zou ze dat natuurlijk nooit toegeven. Want angsten waren stom. En Monica was liever niet bang, daar had ze een hekel aan. Daarom liep ze wat onzeker door het steegje. Het einde was al in zicht. Maar precies toen ze bijna bij het einde was, kwam er iemand om de hoek. De persoon, die ze herkende, was aan het rennen. Monica keek nog eens goed, en wilde zijn naam roepen, maar hij liep pardoes tegen haar aan. “Oef!” piepte ze en lachend sloeg ze haar hand eventjes op haar hoofd. Quizz gebaarde echter dat ze stil moest zijn, door zijn vinger op haar lippen te leggen. Met een nerveuze frons in haar wenkbrauwen keek ze hem aan en staarde nieuwsgierig naar hem. Het leek wel alsof hij op de vlucht was voor iemand. Diegene bleek hem echter niet meer te volgen, want Quizz leunde opgelucht tegen de muur aan. Verbaasd fronste Monica nogmaals haar wenkbrauwen.

“Hoooooooi” zei Monica liefjes tegen hem en kwam op hem af. Ze keek ondertussen wat afwachtend naar hem, bang dat hij misschien weer weg zou rennen. Ze grinnikte zachtjes, het leek wel of ze elke keer dat ze Quizz zag ze een outfit aan had die haar vormen iets TE goed liet uitkomen. Maar dat was nu eventjes niet belangrijk. Ze leunde naast Quizz en sloeg haar arm eventjes om zijn schouders. “Gaat het wel goed, Quizzie?” zei ze met een pruillipje.

3 Re: The darkness is blooming op ma mei 02, 2016 9:18 pm

Quizz

avatar

Hij staarde naar de grond. Was het nep? Ja het was nep, natuurlijk was het nep! Waarom liet hij zichzelf altijd meevoeren door stomme gedachtes. Waar kwamen sowieso deze gedachtes vandaan. De kliniek? Soms voelde hij de pijn nog door zijn lichaam als ze met hem bezig waren. Soms mistte hij het zelfs, hoe raar het ook klonk, hij was het in de twee jaar zo gewend geraakt. Iedere keer had hij tegengestribbeld, maar iedere keer was het hen toch gelukt om hem op dat bed te krijgen. Natuurlijk was hij blij dat hij daar weg was, maar zijn leven was nu opeens zo anders. Rhyme had aangegeven hun ouders aan te klagen. Maar hij was niet van plan om haar hun ouders te ontnemen. Ook al waren ze zo vervelend.
Hij was zo in gedachte verzonken dat hij niet had opgemerkt dat Monica degene was die hij tegen het lijf was gelopen. Als dat het geval was, had schaamte hem sowieso overrompeld en was hij waarschijnlijk weggegaan in plaats van hier tegen de muur aan hangen. Nog meer gedachtes kwamen in hem op en ergens wist hij zich er geen raad meer mee. Hoe verschrikkelijk het ook was in de kliniek, hier werd het er ook niet allemaal makkelijker op.... Hij haatte de gedachte, hij haatte het soms om na te denken.
“Hoooooooi” Een stem haalde hem uit gedachte en hij keek op. De stem wakkerde een blije gedachte bij hem op en bij het zien van de dame glimlachte hij. Of was dit ook nep? Argwaan was ietwat te ontdekken in zijn ogen. Hij had nog nooit haar gezien in zijn rare gedachtes... Dat was dan ook de rede dat hij haar enkel aankeek, zou hij deze outfit bedenken bij haar? Vast wel... Ze had niet al te veel aan, dus waarom zou hij dat niet kunnen bedenken.
“Gaat het wel goed, Quizzie?” Ze sloeg een arm om zijn schouder heen en hij keek haar aan. Nu was er daadwerkelijk een grijns op zijn lippen gekomen. Ze was echt, hij zou haar nooit hebben toegestaan in zijn gedachte om Quizzie te zeggen.
Of het goed ging?
"Nu wel." Het was flirterig, maar het was ook zeker gemeend. Hij was blij om haar tegen het lijf te lopen. Afgezien van dat hij de avond niet tot in detail meer kon navertellen, was het zeker een gezellige avond met haar geweest. Moest hij sorry zeggen? Moest hij aangeven dat hij achtervolgd werd en zo ja.. Door wie? Hij beet nadenkend op zijn lip.
"Sorry van net?" het leek meer een vraag te zijn, omdat hij door de paniek niet wist of hij hard tegen haar aan was gelopen of dat het allemaal wel meeviel.
"Maar wat doet een mooie dame, in een vulgair steegje als deze?" Het gesprek hoefde niet te lang over de botsing te gaan.... De botsing werd niet veroorzaakt door leuke dingen en zijn gedachte waren vandaag al te duister geweest.

4 Re: The darkness is blooming op di mei 03, 2016 9:51 pm

Monica Romano

avatar

If you're big down there by yourself now, get your hands up, get your ass out
If you're big down there by yourself now, get it real good, till you pass out
Outfit

Dat ze Quizz weer tegen was gekomen, vond ze stiekem wel heel erg leuk. Na die ene avond die ze samen dronken hadden doorgebracht, had ze hem helaas niet meer gezien. Misschien kwam het omdat ze het allebei druk hadden, misschien omdat het er gewoon niet meer van gekomen was, wie weet. Het viel haar wel op dat ze altijd wat uitdagendere kleding aan had als ze Quizz zag, zo zag je in haar broek goed haar billen, was haar buik zichtbaar en zat haar shirtje vrij strak. Dadelijk dacht Quizz dat ze er altijd zo bij liep! Ach ja, dan had hij het behoorlijk bij het rechte eind, want ook op haar werk had ze niet veel meer bedekkend aan. Sterker nog, dan liep ze nog bloter rond dan dit. Dus dan viel dit eigenlijk nog wel heel erg mee. Ze glimlachte naar hem, ze vond het echt oprecht leuk om hem weer te zien. Toch zag ze dat het niet zo goed met hem ging, dus had ze bezorgd gevraagd hoe het ging. “Nu wel” had hij met een flirty ondertoon geantwoord, en plagend liet Monica haar wenkbrauwen op en neer gaan. “Nou, ben ik toch blij dat ik vandaag iemand blij heb kunnen maken.” Een vrolijke knipoog speelde rond haar ogen.

“Sorry van net” zei hij, maar Monica maakte een wegwerpgebaar. Dat was ze allang vergeten. “Maar wat doet een mooie dame, in een vulgair straatje als deze?” Ze kon het niet helpen, maar de topjes van haar wangen kleurden lichtrood. “Vulgair?” herhaalde ze plagend “Dat betekent toch dat er hele andere dingen gebeuren…” Nogmaals gaf ze hem een plagend knipoogje, en grinnikte zachtjes. Ze schudde haar hoofd. “Nee, deze dame was op weg om iets te gaan eten. En niet zomaar iets, sushi.” Ze knikte bevestigend haar hoofd en draaide eventjes aan een puntje van haar haren, terwijl ze hem onderzoekend aan keek. “Misschien…misschien heb je wel zin om mee te gaan?” vroeg ze nieuwsgierig, terwijl ze hem liefjes aan keek. En toen kreeg ze opeens een ingeving! “Of jij mag kiezen waar we heen gaan! O my God, ja, dan is het voor mij een verrassing. Trust me, ik lust alles. Behalve paprika. En soms lust ik brie niet. De ene keer wel, de andere keer niet. Heel vreemd is dat. Sorry, ik doe mijn nichtje na. Waar hadden we het ook alweer over?” Nerveus lachte Monica eventjes.

Ze vond de draad van het verhaal weer. “O ja, eten. Als jij daar ook zin en tijd in hebt natuurlijk. Was je met iets belangrijks bezigs, je kwam zo de hoek om gescheurd?” vroeg ze nieuwsgierig, met grote ogen.

5 Re: The darkness is blooming op wo mei 04, 2016 12:01 am

Quizz

avatar

Vergeleken met Monica, zag Quizz er simpel uit. Het was niet zo dat hij geen leuke kleding in zijn kast had hangen. Het was enkel niet genoeg om het zomaar aan te doen. Als hij had geweten haar tegen te komen had hij zeker iets anders aan gedaan. Hij had een simpel wit shirt aan. Zijn leren jack en simpele spijkerbroek maakte de kleding die hij aan had veel minder interessant als de kleding van Monica.
“Nou, ben ik toch blij dat ik vandaag iemand blij heb kunnen maken.” Hij was er niet van overtuigd dat ze niemand anders blij had gemaakt. Haar vrolijkheid en blijheid was vaak genoeg voor de meeste mensen om met haar blij te zijn. Maar hij hield zijn mond. Hij wist namelijk nog steeds niet helemaal hoe hij op haar moest reageren na wat hij had gedaan.

"Ik heb altijd mijn vraagtekens bij steegjes, waarschijnlijk ben ik een stuk gelukkiger om niet te weten wat er daar gebeurt." Antwoordde hij haar lachend. Hij voelde zich al een stukje beter, haar vrolijkheid was aanstekelijk en toen begon haar spraakwaterval en was er maar weinig connectie tussen het een en het ander. Maar ze pakte de draad weer op en Quizz schudde lachend zijn hoofd.
"Ik zal je graag eens meenemen uit eten, maar niet in deze kleding," Hij wees naar zichzelf. "Ook niet zomaar gehaast en als ik je dan meeneem, dan zal ik je niet meenemen door steegjes." Wacht... Wat had hij gezegd? Hij had haar niet letterlijk op een date gevraagd en daar was hij blij mee. Ze kon altijd instemmen op wat hij zei en snel opende hij zijn mond.
"Dus sushi is helemaal goed." Zei hij gehaast en hoopte niet dat ze inging op wat hij had gezegd.

"Niks belangrijks." Zei hij gehaast en stamelde zelfs iets. "Vind je het niet erg als ik mee ga?" Waarom hij opeens zo onzeker werd wist hij niet. Was hij bang om weer terug te vallen of was hij bang dat zij achteraf niks met hem te maken wilde hebben? Dat ze elkaar weer zo lang niet zagen en de eerstvolgende keer dat zij hem zag, ze straal voorbij zou lopen.

Gesponsorde inhoud


Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 1]

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum