Paradigm Shift

Een RPG die zich centreert rond het leven in een stad waar alles kan gebeuren.


Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

Vulnerable [CONNOR]

Ga naar beneden  Bericht [Pagina 1 van 1]

1 Vulnerable [CONNOR] op do apr 28, 2016 11:12 pm

Monica Romano

avatar

Sterk. Moedig. Zelfverzekerd. Woorden waarmee Monica vaak werd omschreven, maar waar ze zelf niet vaak helemaal achter stond. Stiekem, diep en stiekem van binnen, was het meisje zo onzeker. Ze had een flinke muur om zich heen gebouwd, vond het moeilijker om mensen snel toe te laten. Dat kwam omdat ze vroeger door zoveel mensen van wie ze hield was pijn gedaan. Haar leven was hectisch – en dat was het altijd al geweest. En soms moest ze aan die pijn, aan die hectiek, aan haar eigen leven ontsnappen. En op dat soort momenten ging Monica rennen, hardlopen, maar het maakte niet uit waar naar toe. Monica kon zichzelf prima redden. Al zou ze helemaal verdwaald ergens aankomen, het meisje zou zichzelf wel redden.

En daarom rende ze. Ze had een strakke sportlegging aan, een sport BH en hardloopschoenen. Met een flinke pas was ze aan het rennen. Ze was nog in de stad. Vele mensen keken haar aan. Het was zaterdag, veel mensen waren op weg om iets leuks te doen, en daar zagen ze iemand hardlopen. Monica bekeek de blikken die op haar gericht waren. Normaal gesproken vond ze het niet erg als er mensen naar haar keken, had ze juist graag dat mensen naar haar keken, maar vandaag leek het wel een vloek. En daarom versnelde Monica haar pas. Begon ze nog sneller te rennen. Haar gedachten schoten alle kanten op. Velen zouden zeggen dat ze zich niet moest aanstellen. Maar Monica was door heel erg veel in haar leven gegaan. Ze kon de stemmen van de mensen om zich heen wel horen: “Kop op, je kan het wel aan. Opstaan en weer doorgaan. Het wordt wel beter.” Hoe konden die mensen praten? Hoe konden die mensen zeggen dat het weer goed zou komen? Niemand weten hoe Monica zich voelde. Niemand had het recht om haar te vertellen dat het weer goed zou komen. Niemand weet hoe dat het voelde, totdat het hen overkwam. Je kon je niet voorstellen hoe het was als je ouders zeiden dat ze liever dood wilden hebben, of hoe het voelde om een ander geslacht te zijn in het verkeerde lichaam, omdat het niet bij je gebeurde. Pas als het bij je gebeurde, wist je pas hoe het voelde. Daarom was de behoefte om er over te praten er niet meer – want alle mensen zeiden hetzelfde: “Het komt wel goed. Herpak jezelf.”

Uiteindelijk was Monica de stad uitgerend en rende ze door een bos. Normaal gesproken zouden de verkleurende bladeren, en de bladeren op de grond, haar rust geven. Maar ditmaal niet. Daarom versnelde Monica nog een keertje en rende ze nu echt op een hoog niveau. Ze voelde hoe ze zuurstof tekort kwam, maar ze negeerde het. Monica zou zichzelf tot het uiterste nemen, totdat ze niets meer zou voelen. Vaak had Monica, dat als ze het uiterste van zichzelf verlangde, ze niets meer voelde. Want voelen was iets wat ze nu niet wilde.

Na ongeveer drie kwartier gerend te hebben kwam Monica op een punt dat ze niet meer verder kon. Niet omdat ze niet meer wilde, maar omdat de weg voor haar verspert werd: een enorm meer werd zichtbaar. Toch rende Monica door, totdat ze aan de branding van het water stond. Ze liet zich neerzakken op haar knieën, hijgend zocht ze naar adem. Haar hoofd hing boven het water, en in de weerspiegeling van het water, zag ze haar gezicht. Haar wangen waren licht rood gekleurd. Er was geen make-up op haar gezicht aanwezig – en dat was maar goed ook, want dat zou finaal uitgelopen zijn. Hijgend ging ze op haar billen zitten en rommelde wat in haar sport BH. Een opgevouwen briefje kwam er uit. Ze vouwde het briefje uit. Het was maar kort, maar het maakte haar kapot:

Alex, ik hoor dat je tegenwoordig onder een andere naam ter wereld gaat. Een grotere schande bestaat niet. Ik zou je maar gedeisd houden, want zodra ik je zie, maak ik je af. Ik heb geen zoon meer. Voor mij zal je nooit Monica zijn.

Er stond geen afzender bij, maar het was niet moeilijk om te raden van wie de afzender was. Monica slikte en legde het briefje naast haar neer. Ze keek uit over het mooie meer en schudde haar hoofd. En toen deed ze iets waarvan ze zweerde het nooit meer te doen, iets waarvan ze al zo lang het niet gedaan had: er rolde een traan over haar wang. Al snel gevolgd door meerdere tranen. En na een paar seconden lag Monica opgerold, in de foetushouding, te huilen. Het werd teveel, het was teveel. Niemand zou haar kunnen beschermen. Wat als ze het haar oma vertelde? Dadelijk maakten ze oma kapot…wat moest ze doen?

2 Re: Vulnerable [CONNOR] op vr apr 29, 2016 12:36 am

Connor Castillo

avatar
Het was zo fijn om even een weekendje samen met Olivia te zijn. De laatste tijd was er zo weinig van gekomen door allerlei shoots op locaties waardoor hij weer eens niet thuis was geweest. Het hoorde er nou eenmaal bij en New York was zijn zogeheten tweede thuisbasis, maar hij zou er waarschijnlijk nooit aan gewend raken zonder Olivia te zijn. Keer op keer miste hij haar zó erg dat ze er waarschijnlijk geen eens een voorstelling van kon maken.
Om dan nu even helemaal alleen met haar te zijn was het beste ooit, vooral omdat ze had beloofd om veel dingetjes voor hem te maken. En Italiaans ging koken, want damn, dat was echt alles boven alles. Voor hem was het al vanaf dag één bekend dat Olivia lekkere dingen kon maken, maar toen waren het vooral brownies geweest die dat hadden bewezen. Maar echt, nu ze vaak Italiaans voor hem kookte stegen zijn verwachtingen altijd. Ze overtrof hem, keer op keer. Het was het beste, ever, en het smaakte stiekem beter dan dat zijn eigen moeder altijd had gedaan. En dát was een groot compliment.

Eerst was hij even bezig geweest met het checken van zijn e-mails, het bijwerken van een paar accounts en dat soort dingen. Maar zodra hij klaar was en de geur had geroken vanuit de keuken besefte hij weer dat Olivia al voor een lange tijd in de keuken stond, en dat het leuk zou zijn als hij eens zou gaan kijken.
Het was hem opgevallen hoe stil Olivia was geweest. Of althans, had geleken. Want toen hij haast in de keuken stond had hij opgemerkt hoe Honey aan haar voeten stond, en Olivia haar allerlei dingen aan het vertellen was en tussendoor zelfs eens snel en stiekem een snoepje gaf. Echter, toen ze hem nog steeds niet had opgemerkt en geconcentreerd in een pan begon te roeren was het zijn kans.
Met een kleine grijns besloop hij haar rustig van achteren, waarna hij, toen hij vlak achter haar stond zijn armen om haar heen sloeg en haar een kusje in haar nek gaf. Connor lachte ondertussen door haar reactie; ze was lichtjes geschrokken. “Ik wilde je niet laten schrikken.” Bood hij zijn excuses aan en drukte zijn lippen snel op haar ene wang. “Wat maak je? Het ruikt heerlijk.” Over haar schouder keek hij mee naar de inhoud die in de pan zat waarin ze roerde. Hmm, kip, onder andere. Zijn maag rammelde al bij het idee.
Connor keek weg toen hij iets aan zijn been voelde, en zag een zielig blikje van Honey, die aan zijn been aan het krabben was met haar poot. “Zal ik haar anders even uitlaten? Dan kan jij ook verder.” Daar zei Olivia natuurlijk geen nee tegen, waardoor hij nog even snel zijn lippen op de hare had geplant en daarna Honey zover had gekregen om achter hem aan de keuken uit te lopen.
Bij de voordeur had hij zijn jas aangetrokken en de riem aan de roze halsband bevestigd. Het was koud buiten, maar goed, dat zou hopelijk snel weer over zijn. Daarbij deed hij Olivia hiermee een plezier en zolang hij dat in zijn hoofd hield was het goed. Het hondje was overigens ook erg lief en luisterde prima, dus dat was verder ook geen probleem. Het was nu echt alleen even de kou waar hij doorheen moest bijten.

Zodra de twee het bos hadden bereikt zag Connor hoe de staart van Honey opvallend meer was gaan kwispelen. Hij wist hoe leuk ze het hier vond, vooral om alle andere dieren te zien, dus vandaar dat hij had besloten hierheen te gaan. Het eten zou toch nog wel eventjes duren, dus hij had nog tijd genoeg om nog op tijd te komen om samen te kunnen eten.
Honey begon steeds harder te trekken aan de riem, waardoor hij besefte dat het misschien wel even beter was dat hij de hond wat vrijheid zou geven door de riem van haar halsband af te halen. Dit deed hij dan ook, en, zoals verwacht, ging de hond wel iets voor hem uitlopen, maar bleef wel in zijn buurt.
Ondertussen checkte hij zijn telefoon even, of Olivia toevallig niet had gebeld of wat dan ook, maar deed hem weer weg toen hij besefte dat hij niet echt iets had gemist.

“Honey!” Riep hij, zo hard mogelijk, toen hij zag hoe het hondje verder uit zijn zicht verdween, rennend naar iets.
Shit. Zijn kaken klemde hij op elkaar terwijl hij het zelf ook op het lopen zette. Hij kon het niet maken om het beestje kwijt te raken. Het was een cadeau van haar ouders geweest aan Olivia, hij zou het niet over zijn hart krijgen dat hij ervoor had gezorgd dat hij hun cadeau had verloren.
Gelukkig trainde hij veel, waardoor hij niet erg snel uitgeput raakte en dus zo snel mogelijk bleef rennen, steeds zoekend naar waar Honey was gebleven.
Uiteindelijk zag hij haar, dichtbij het meer, liggend.

Met een opgelucht gevoel kwam hij steeds dichter bij de hond, in de hoop dat ze niet nog eens het op de loop zou zetten. Gelukkig kon hij de riem meteen weer om haar halsband doen, zodat ze het niet nog eens kon proberen. ”Foei.” ‘Strafde’ hij haar, maar kon er niets aan doen om even later zijn mondhoeken omhoog te laten krullen. Achteraf was het best komisch, maar van tevoren had hij zich echt de pineut gevoeld. Vooral omdat het ging om iets waar Olivia om gaf en hij haar niet verdrietig wilde maken.
Connor had haast aan de riem willen trekken zodat Honey weer op zou staan, toen hij eigenlijk pas merkte wáárom de hond op de grond in het gras lag.
What the.. “Monica?” Paniek brak uit in zijn stem en meteen landde hij op het gras neer op zijn knieën, zijn hand die hij op haar schouder legde. “Wat is er? Gaat het? Moet ik-” De woorden schoten uit zijn mond. “Moet ik Olivia bellen?” Shit. Wat was er gebeurd en sterker nog, waarom huilde ze? Moest hij een of andere dude bij gaan werken? Want serieus, wie aan de familie van Olivia kwam, kwam in feite aan zijn familie, en daarvoor zou hij opkomen, doen wat hij moest doen, ook al was dat de confrontatie met iemand anders aangaan.
“Wat is er gebeurd?” Nog steeds klopte zijn hart als een wilde en was hij spontaan vergeten wat er eerder was voorgevallen. “Is er iets wat ik kan doen?” Teveel vragen die hij op haar afvuurde in een te kort tijdsbestek, maar Connor wist het allemaal écht niet meer. Het deed hem echt wat om Monica zo te zien, maar hij was er zeker van dat hij niet de enige zou zijn die dat gevoel zou hebben in deze situatie.

3 Re: Vulnerable [CONNOR] op vr apr 29, 2016 9:45 pm

Monica Romano

avatar
Monica schaamde zich, puur om het feit dat ze aan het huilen was. Ze wilde zo graag sterk zijn, maar ze was zo makkelijk te breken. Tegenover Olivia, haar vrienden en de rest van haar familie wilde ze gewoon zo graag volwassen overkomen. Maar zodra ze het briefje had gevonden, had ze een bedrukkend gevoel op zich gekregen. Een gevoel dat ze in de gaten werd gehouden. Een gevoel dat ze niet gewenst was op deze planeet. En daarom had ze gerend. Waarvoor ze had gerend wist ze niet echt. Niet echt voor haar ouders, misschien meer voor zichzelf? Om eventjes te kunnen ontsnappen aan wie ze was, en gewoon eventjes tot zichzelf te komen? Het was zo makkelijk om weg te rennen. Mensen zeiden altijd dat wegrennen voor je problemen slecht was, maar wat was er slecht aan je eigen heel eventjes verstoppen, totdat je de kracht weer hebt om je problemen te kunnen confronteren? Weglopen was niet altijd slecht, soms is het de beste oplossing die je kunt bedenken.

Snikkend ging ze weer wat overeind zitten, en veegde haar tranen van haar wangen. Ze liet haar hand eventjes over haar haren gaan, zorgde ervoor dat het weer een beetje in model kwam, tevergeefs. Ze stopte niet met huilen, maar ging wel wat comfortabeler zitten. Het was maar goed dat niemand haar op deze manier kon zien. Met waterige ogen keek ze uit over het meer. De zon werd erin weerspiegeld en dat zag er prachtig uit. Het water was redelijk helder, wat apart was voor een meertje. De behoefte om erin te springen en een stuk te zwemmen was heel erg verleidelijk. Misschien kon ze naar de overkant zwemmen, om vervolgens weer verder te rennen? Vroeger had ze wel eens het idee gehad om in het meer te gaan zwemmen, onder water te gaan en niet meer boven te komen. Maar die ideeën had Monica niet meer. Daarvoor zou ze dan teveel opgeven en teveel mensen pijn doen. Dat kon ze de mensen om haar heen echt niet aan te doen. Bovendien was er nu niet echt een reden om het te doen, behalve dan natuurlijk het briefje. Daarom bleef Monica braaf zitten waar ze zat en verroerde ze geen vin.

Toch werd haar aandacht getrokken. Een klein figuur kwam op haar afgelopen. In het begin heel snel, maar later wat langzamer. Ze herkende een piepje, dat kon maar één hondje zijn: Honey. De beagle chihuahua mix kon ze uit duizenden herkennen. Normaal gesproken rende Honey altijd op haar af, maar dieren konden het merken als je verdrietig was, toch? Piepend ging Honey naast haar in het gras liggen, keek haar met verdrietige ogen aan. “Hey lieffie, wat doe jij nou hier, ben je alleen?” snikte ze zachtjes, terwijl haar hand over het hoofdje van Honey gleed. Ze hoorde een stem, die van Connor. Zachtjes zuchtte ze. Normaal gesproken vond ze het altijd leuk om hem te zien, maar nu eventjes niet. Ze wilde zich niet zo kwetsbaar opstellen, niet voor hem. Connor kende haar als de nicht van Olivia, die in het uitgaan werkte en hun zo wat had gekoppeld. Niet dat ze zich niet open voor hem wilde stellen, maar dit was gewoon een hele slechte timing.

In eerste instantie leek hij haar niet eens op te merken, maar dat was vreemd, want Honey lag naast haar. Ze verborg haar gezicht eventjes in haar handen, terwijl de tranen nog steeds over haar wangen stroomden. Uiteindelijk had hij haar toch ontdekt. “Monica?” zei hij en landde naast haar in het gras, legde zijn hand op haar schouder. “Wat is er? Gaat het? Moet ik-moet ik Olivia bellen?” Driftig schudde Monica haar hoofd. “Nee, nee, die mag hier niets van weten” sloeg ze zijn aanbod af en onderdrukte een luide snik terwijl ze dat zei. “Wat is er gebeurd? Is er iets wat ik kan doen?” vroeg Connor bezorgd en Monica haalde haar handen voor haar gezicht weg, veegde deze met haar hand een beetje droog en keek hem met een glimlach aan. Aan haar gezicht was duidelijk gezien dat ze hard had gehuild, bovendien was ze nog redelijk rood van het sporten.
“Nee, er is niks…echt niet” zei ze met een geforceerde glimlach, maar ze kon haar stem maar moeilijk in vorm houden. Haar gezicht brak echter weer, en ze barstte weer in huilen uit. “Nu geloof je me helemaal niet, hè?” snikte ze luid en verborg haar handen weer in haar gezicht. Piepend stond Honey op, liep naar Monica toe en ging bij haar op schoot liggen. Monica liet haar gezicht weer zien, knuffelde Honey en liet haar hoofd op het hoofd van de hond rusten. Met haar hand pakte ze het briefje en gaf het aan Connor. “Lees maar…” piepte ze zachtjes en verborg haar gezicht tegen het hoofd van Honey. Ze drukte een kusje op het hoofdje en sloot haar ogen. “Ze vertrouwt je heel erg” snikte ze zachtjes “Mij duurde het drie maanden voor ik Honey mocht uitlaten…”

4 Re: Vulnerable [CONNOR] op vr apr 29, 2016 11:25 pm

Connor Castillo

avatar
De hond leek eerst niet terug te komen, waardoor er bij Connor toch wel lichte paniek was ontstaan. Olivia had een band met de hond, de hond was haar alles, haar kindje. En dat hij dan misschien de kans had dat kwijt te raken.. Bij de gedachte alleen al schoot er een rilling over zijn rug heen. Dat zou hij niet kunnen maken én zou hij niet over zijn hart heen kunnen krijgen. Hij moest en zou Honey terugzoeken, al moest hij tot vannacht hier blijven om te zoeken, ze zouden samen teruggaan zoals ze ook hierheen waren gekomen.

Toen hij de lichtbeige stip in de verte had gezien had hij opgelucht weer adem gehaald en begon zijn hart steeds weer wat minder snel te kloppen. Maar nu was zijn opdracht natuurlijk om Honey nog aan de lijn vast zien te krijgen, hopend dat ze niet weer opnieuw weg zou rennen.
Vandaar dat hij wat rustiger op het hondje was afgelopen, eigenlijk helemaal niet in de gatend hebben naast wíe de hond lag. Nee, hij moest ervoor zorgen dat Honey terug aan de lijn was zodat ze niet nog een keer weg kon gaan en hij er zeker van kon zijn dat hij haar niet kwijt zou raken.

Nadat hij de riem weer aan de roze halsband had vastgeklikt was het haast zeker dat hij weer samen met Honey thuis zou komen, waardoor er een zucht over zijn lippen gleed en hij de hond een aai over haar bol gaf, ook al had ze dat eigenlijk niet echt verdiend. Zomaar wegrennen, ze had hem de hartaanval van zijn leven bezorgd. Niet dat de hond dat door zou hebben, maar toch.
En toen kwam het. Nadat hij dat had gedaan richtte hij zijn aandacht pas op de persoon op de grond naast Honey, en tot zijn verbazing was het een bekende, een goede bekende.
Monica.

Voor hij het wist lag hij ook in het gras, met zijn knieën en had hij zijn hand op haar schouder gelegd. Het was duidelijk dat ze huilde en ook nog gehuild had, maar wat er was, dat was de vraag die het meest door zijn hoofd heen spookte.
Hij mocht Olivia niet bellen omdat ze er niets van mocht weten. Waarom? Connor had geen idee.
Vandaar dat hij maar vroeg of híj wat voor haar kon doen, als Olivia er dan toch niets van mocht weten. Want hallo, hij kon haar toch niet hier zo laten zitten? Het was wel Monica en hij wist hoeveel ze voor Olivia betekende, en eigenlijk ook voor hem, gezien ze de reden was dat hij en Olivia elkaar kenden en hij haar geweldig vond.
Er was niks? Nou, dat zag er dan heel anders uit. Vandaar dat hij zijn wenkbrauwen naar elkaar toetrok en haar even verbaasd aankeek, haast smekend om het hem wel te vertellen. Erover praten luchtte meestal op, toch? Maar wat haar dan dwars zat wist hij begod niet. Van Olivia had hij niet iets vernomen waardoor Monica verdrietig kon zijn, of zichzelf kut over kon voelen. Maar dat kon hem ook voorbij zijn gegaan. Nou, wacht, nee, eigenlijk niet, sinds hij álles onthield wat Olivia hem maar ook vertelde. Het was dus gewoonweg niet aan bod gekomen.
Monica barstte weer in tranen uit en verborg haar gezicht opnieuw in haar handen. Connor aaide haar over de bovenkant van haar hoofd. “Lieverd, net of ik je eerder wel had geloofd. Dit is niet de Monica die ik eerder heb gezien, dus het is logisch dat er wat moet zijn.” Het was niet zo dat ze er nu zo alledaags uitzag? Haar gezicht was rood en vochtig van het huilen, dat was duidelijk. En hij dacht niet dat Monica de persoon was die om alles meteen ging huilen. Of hij moest een verkeerd beeld van haar hebben, maar dat betwijfelde hij.
Monica gaf hem een briefje, waardoor hij even zijn wenkbrauwen wat optrok en het vervolgens openvouwde. Zijn bruine ogen scande de tekst.
“Alex, ik hoor dat je tegenwoordig onder een andere naam ter wereld gaat. Een grotere schande bestaat niet. Ik zou je maar gedeisd houden, want zodra ik je zie, maak ik je af. Ik heb geen zoon meer. Voor mij zal je nooit Monica zijn.”
Connor slikte. Alex. Monica. Zoon.
Het duurde even voordat hij de link kon leggen, maar vanuit dit kleine tekstje kon hij opmaken dat Monica niet altijd Monica was geweest. Monica was Alex geweest, de zoon van degene die deze tekst had geschreven.
Connor snoof, waarna hij het briefje weer dubbelvouwde en vervolgens Monica in zijn armen nam. Voorzichtig duwde hij zijn lippen even op haar slaap en hield haar daarna nog steeds vast, stevig, en liet haar niet los. “Wie aan jou probeert te komen zou eerst langs mij moeten. Ik laat het niet gebeuren.” Sprak hij, rustig en beheerst. Monica behoorde nu tot zijn familie, en niemand moest proberen daar aan te komen, dat kapot te maken. Niemand.
Heel kort grinnikte Connor. “Olivia was aan het koken en ik heb bijna dat vertrouwen verbroken. Gelukkig was jij het waar Honey naartoe rende, anders weet ik niet of ik haar nog had gevonden.” Ondertussen had Connor Monica losgelaten en veegde de tranen van haar gezicht voorzichtig weg.

“Ik wist dit niet maar.. dit betekend niet dat ik anders over je ga denken.” Begon Connor. “Ik vind je een deel van mijn familie, en niemand moet daaraan komen. Zodra iemand dat zal proberen, ongeacht wie dat is, zal diegene dat wel merken.”
“Ik laat jou niks gebeuren, Monica.” Sloot hij zijn ‘zegje’ af en hield ondertussen een van haar handen vast, wreef met zijn duim over de rug van die hand heen. “Beloofd.”

5 Re: Vulnerable [CONNOR] op za apr 30, 2016 1:29 am

Monica Romano

avatar
Vond Monica het vervelend dat Connor er was? Nee, eigenlijk niet. Ze vond hem een hele lieve jongen, die heel goed was voor haar nichtje en beste vriendinnetje Olivia. Olivia was gek op hem, en zoals hij nu met haarzelf omging, begreep Monica dat heel goed. Connor had haar verteld dat hij het niet geloofde als ze vertelde dat er niets was, iets wat ze ook wel begreep, want ze had helemaal onder de tranen gezeten. Ze wilde gewoon niet dat Connor zich druk om haar ging maken. Hij had vast en zeker z’n handen ook al vol aan andere problemen. Ze wist namelijk dat hij veel weg was, en ze wilde niet dat hij zich dan ook nog eens druk ging maken om haar. Monica had wat dat betreft wel veel respect voor haar nichtje. Zij zou het echt niet kunnen overleven als haar vriendje, die ze niet had maar toch, zoveel weg zou zijn. Maar Olivia had haar verteld dat ze heel veel van Connor hield en hem altijd zou steunen in alles wat hij doet, ook al was dat veel van huis weg zijn. Dat vond Monica heel knap van haar.

Doordat Monica hem dus ook vertrouwde, had ze hem het briefje laten lezen. Vroeg of laat zou hij er toch wel achter komen, dat ze niet als vrouw was geboren. Dan kon ze het hem beter gewoon zo vertellen, in plaats van dat hij erachter zou komen door een of ander gerucht of iets. Hij had het briefje gelezen, weggestopt en zijn armen om Monica heen geslagen. Monica sloot haar ogen en huilde geruisloos. Het was fijn om nu wat steun te mogen ontvangen. Ze luisterde naar zijn geruststellende woorden, woorden die ook daadwerkelijk deden wat hij waarschijnlijk gewild had: haar rustig maken, haar troosten. En dat vond Monica geweldig van hem. Zachtjes lachte ze om zijn opmerking over Honey. Ja, Olivia en Honey. Dat waren bijna moeder en kind. Connor had haar losgelaten en haar tranen van haar gezicht geveegd. Ze sloeg haar ogen neer en slikte. “Ik wist dit niet maar…dit betekent niet dat ik anders over je ga denken. Ik vind je een deel van mijn familie, en niemand moet daaraan komen. Zodra iemand dat zal proberen, ongeacht wie dat is, zal diegene dat wel merken.” Een brede glimlach gleed over het gezicht van Monica, de woorden gaven haar kracht om hem aan te kijken. “Ik laat jou niks gebeuren, Monica. Beloofd.” Zachtjes streek hij met zijn duim over haar hand. “Dankjewel” piepte ze gesmoord, want als ze meer zou uitbrengen, zou ze waarschijnlijk in tranen uitbarsten.

Ze kwam wat naar voren en sloeg haar armen eventjes om zijn nek. Monica gaf hem een dikke Romano knuffel, eentje die hij vast wel zou herkennen van zijn knuffels met Olivia. “Ik snap nu wel waarom ze zo gek op je is” zei ze met een zachte grinnik, en een gesmoorde snik. Eventjes hield ze hem vast, gewoon omdat ze het zo lief van hem vond en hem ook. Ze had er goed aangedaan Olivia aan hem te koppelen, hij was een gouden jongen. Niet veel jongens waren als hem, en dat moest hij zich maar heel snel gaan realiseren.

Monica liet hem los, veegde haar laatste tranen weg en haalde haar neus op. Ze trok haar benen naar boven, sloeg haar armen erom heen en liet haar kin op haar knieën rusten. “Dankje, Connor…voor je fijne woorden. Ik weet niet, ik ben normaal niet echt iemand die heel erg snel emotioneel word ofzo, maar nu had ik ze echt eventjes nodig.” Ze draaide haar hoofd naar hem toe en glimlachte naar hem. Monica leunde wat achterover, zodat ze wat comfortabeler op het gras lag en liet haar hand over de kop van Honey gaan, die al weer wat rustiger was geworden, en lekker haar oogjes toedeed. Monica keek uit over het meer, wat er met de ondergaande zon steeds mooier uitzag. Van binnen voelde ze zich wat rustiger worden. Misschien was het maar goed dat Connor eventjes was gekomen, hij had haar namelijk wel rustig gemaakt. En normaal hield Monica er helemaal niet van om haar privéleven te delen, want ze was altijd bang dat mensen vonden dat ze zich aanstelde, maar nu…nu was dat beeld waarschijnlijk voor een deel veranderd. Want Connor had er zojuist voor gezorgd dat ze zich een stuk fijner voelde.

Monica haalde eventjes diep adem en terwijl ze nog steeds over het meer uitkeek, begon ze te vertellen: “Ik was tien jaar. Op de televisie keek ik een show, dat ging over drag queens. Het leek mij fantastisch, want het waren gewoon mannen die in vrouwenkleding verkleed waren. Ik besloot dat ik dat ook wilde doen, dus ik sneakte naar mijn moeders kamer, trok een jurk van haar aan en deed mijn make-up. Nou ja, ik was tien jaar, dus je begrijpt wel hoe dat er uit zag.” Een zachte lach ontsnapte uit haar mond en ze sloeg eventjes haar ogen ten hemel. “Helaas vonden mijn ouders dat niet zo grappig. Ze zijn heel erg streng christelijk, moet je weten, van de Anglicaanse kerk enzo. Mijn vader sloeg mij het hele huis door en ik werd naar een psycholoog gestuurd. Toch…toch deed ik dingen anders dan andere jongens. Ik speelde veel met meisjes, in speelgoedwinkels pakte ik vooral Barbiepoppen en ik keek naar Winx Club. Dus…” En Monica slikte, want nu kwam het moeilijke stukje. Monica keek hem aan, pakte zijn hand beet en kneep er zachtjes in, zodat ze daar een beetje kracht van kon krijgen. “…dus werd ik naar een kerk gebracht, wat ik zelf niet wilde. En toen wilde ze een bloedzuiveringsritueel met mij doen, en op het moment dat de priester zijn mes in mij wilde steken…” Monica slikte weer eventjes, en met haar vinger sloeg ze een traantje weg “…kwam mijn oma binnen, met de politie en die heeft de hele boel laten oppakken. Mijn oma…” Het traantje was al gauw weer vergeten, want ze schudde haar hoofd met een glimlach.

“Ik hoop dat je onze oma heel erg snel gaat ontmoeten. Mijn oma is geweldig. Ik mocht bij haar wonen. Van haar kreeg ik ook mijn eerste pruik. Omdat ik nog erg jong was, kreeg ik super vroeg mijn hormonen. Dat is goed, want dan is je lichaam nog niet volgroeid, snap je? Dus dan kan het zich beter aanpassen. En toen heeft mijn oma uiteindelijk mij de keuze gegeven: of ik mocht met haar geld een operatie nemen om mijn geslachtsdeel te laten verwijderen en een naamverandering te doen, of ik mocht gaan studeren. En ik denk dat ik op de dag van vandaag blij ben met de keuze die ik heb gemaakt, want…ik weet nog steeds niet wat ik moet studeren. Ik denk dat ik daar thuis hoor, in het café…want daar voel ik me gelukkiger dan ooit.” Monica keek hem met een glimlach aan en liet zijn hand los. Ze woelde eventjes door haar haren, en ging weer rechtop zitten. “Weet je, tot op de dag vandaag heb ik hier geen spijt van…” en ze wees naar haar lichaam “Ik ben zo blij dat ik eindelijk mag zijn wie ik al die tijd ben geweest. En dat mijn ouders dat niet accepteren en mij zelfs daarom willen vermoorden…dat doet me wel veel pijn. Daarom lag ik hier. En ik ga het Olivia wel vertellen, maar dat moet ik nu niet meteen doen. Ze is al zo gevoelig, en als ik dan ook nog eens zo’n wrak ben dan ja…” Ze sloeg haar ogen ten hemel.

Vervolgens gleed er een glimlach over haar gezicht, en ze keek Connor met een veelbetekende blik aan. “Je bent echt alles voor haar, weet je dat? Serieus, ze is echt gek op je. En dat zag ik niet omdat ik je toevallig aardig vind, maar het is echt zo. Ze praat zoveel over je en als ze over je praat heeft ze zo’n twinkeling in haar ogen, en…dat is echt everything, het is zo lief. Ik ben gewoon heel blij dat je mijn nichtje zo blij maakt, nadat ze echt wel een hele vervelende periode achter de rug heeft.” Liefkozend kneep ze eventjes in zijn wang en glimlachte naar hem. Ooit hoopte ze ook haar eigen Connor te vinden. Ooit.

Gesponsorde inhoud


Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 1]

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum