Paradigm Shift

Een RPG die zich centreert rond het leven in een stad waar alles kan gebeuren.


Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

I got some party favors for you. {+Azura}

Ga naar beneden  Bericht [Pagina 1 van 1]

1 I got some party favors for you. {+Azura} op zo maa 13, 2016 3:02 pm

Avan Rodriguez

avatar

I brought some to the party for you, I'll mix it up and serve it for you
OUTFIT & HAIR

Met zijn linkerhand stroopte hij zijn groene jasje omhoog, tot de hoogte van zijn rechter elleboog, en liet het daarbij. Nog snel wierp hij een blik in de spiegel, bekeek of zijn haar nog goed zat, of althans, zoals hij het wilde en maakte zijn outfit compleet met de paar armbandjes die hij al eerder had weggelegd.
Nog snel checkte hij of hij genoeg bij had in zijn zak, wat anderen van hem hadden gevraagd, en toen hij tot de conclusie kwam dat dat zo was, was hij klaar om te gaan. Het was nu enkel nog een kwestie van wachten tot hij zou worden opgehaald.
Een privé feest, wat onder andere door een vriend van hem was opgezet. Beperkt aantal mensen die dus naar binnen mochten, en gezien hij was gevraagd had hij dat dus niet af kunnen slaan. Het was namelijk niet zo dat hij iets beters te doen had. Ja, tuurlijk had hij anders zelf wel een plan getrokken, maar nu was het voor hem gewoon vereenvoudigd doordat hij simpel was gevraagd.

“Ready to party?” Werd hem gevraagd, waarna hij zijn blik op de jongen naast hem richtte, die ondertussen onderweg was naar de locatie.
“Duh.” Mompelde Avan, waarna hij kort zijn hoofd schudde terwijl hij lachte. Het antwoord was voor de jongen van tevoren ook al duidelijk geweest, gezien die ook een glimlach op zijn gezicht vertoonde.
Zijn bruine ogen gingen weer terug naar buiten, terwijl zijn hand zijn kin ondersteunde.

Lang duurde het niet voordat ze op bestemming waren, een parkeerplaats hadden gevonden, en dus vervolgens naar binnen waren gegaan. Het was te merken dat niet iedereen van het bestaan van dit feest af wist; er waren inderdaad minder mensen dan dat er bij een of andere nachtclub waren. Niet dat hij dat nou als een positief of negatief iets zag, Avan trok meestal toch zelf wel zijn plan, zolang er maar een paar mensen waren die hij kende. Of niet. Uit ervaring wist hij namelijk wel hoe hij vrienden moest maken, ook al was het dan maar voor één avondje.
Al gauw hadden de twee de rest van hun groep gevonden, in een of andere hoek van de locatie. De muziek stond hard, de bass die duidelijk te horen was gaf een extra sfeer, met daarbij de lichten die een rood achtige gloed gaven, maar die ook weer van kleur veranderen, langzaamaan.
Al snel had Avan een aansteker toegereikt gekregen, waarmee hij de joint – die hij eveneens van iemand had gekregen – aan kon steken. Om mee te beginnen was het wel een goed iets. Helaas waren de werkingen wat minder, vergeleken met andere, sterkere soorten. Die zouden waarschijnlijk later nog wel volgen.
Avan voelde hoe de lucht door zijn keelgat richting zijn longen ging, maar waar hij een groot deel weer van uit blies. Zijn ogen scanden even de omgeving door, tot hij een jonge vrouw in het vizier kreeg, die hem er behoorlijk bekend uitzag. Kon ook zijn dat hij het zich maar verbeelde, maar toch.. ze liet hem aan iemand denken. Maar aan wie?
Terwijl zijn joint steeds verder op aan het raken was, had hij richting de tafel gekeken, waar meerdere mensen op stonden te dansen, inclusief de vrouw die hij bleek te herkennen. Of in ieder geval, wat hij dacht. Misschien moest hij maar eens polshoogte gaan nemen? Kon het niet uitstaan dat hij zijn vinger er niet op kon leggen, maar dat kon er ook aan liggen dat hij wel op een afstandje stond en door het licht haar gezicht niet goed kon zien, enkel haar lichaam. Maar zou hij zo’n goed lichaam niet hebben onthouden..? Allemaal vragen, waar hij geen antwoord op wist.

Ze gingen weer van de tafel af, om weer verder te dansen op de grond. Avan zag daar zijn kans. Reikte zijn overgebleven deel naar een ‘vriend’ die op dat moment naast hem stond. “Neem maar. Ik ben even weg.” Deelde hij mee. Maar of de ander het had gehoord was voor hem een groot vraagteken. Waarschijnlijk niet.

Hoe dichter hij bij haar in de buurt kwam, des te meer hij nieuwsgierig werd. Toen hij echter de zijkant van haar hoofd zag, in combinatie met haar haar, wist hij het zeker: Azura. Zijn mondhoeken krulden vrijwel automatisch omhoog, waarna hij besloot een gesprek met haar aan te gaan. Maar niet via een normale procedure, nee, zo was hij niet.
Avan was naar achteren gelopen, door de menigte mensen door, om haar zo via achteren te benaderen. Voor zijn gevoel had het een tijd geduurd voordat hij ook daadwerkelijk achter haar stond, maar in feite was het niet meer dan één minuut geweest, zelfs korter.
Zijn hoofd bracht hij naar haar oor toe, een grijns die zijn lippen sierde. “Azuuuraaa.” En, terwijl hij dat zei, had hij haar plagend een por in haar zij gegeven. Avan had vervolgens een stapje achteruit gezet, kon haar zo goed zien, ondanks dat het licht vrij bagger was. “Ik dacht dat ik je nooit meer zou zien.” Bracht hij uit, misschien wat trager dan dat hij had verwacht. Al kon Avan een glimlach niet onderdrukken, want ondanks dat de omstandigheden totaal anders waren dan bij hun eerste ontmoeting, was hij wel blij, aangezien hij had verwacht haar nooit meer te zien.
Misschien konden ze straks wel samen dansen? Wie weet. Hij was wel benieuwd naar wat ze allemaal in huis had, nu ze zo zonder Laila was.

Azura Bahari

avatar

Clouds of smoke are rising in the air
I feel their eyes when everybody stare


Een lichtflits verlichtte het steegje eventjes. Het resultaat van de lichtflits was een leuke foto van Azura en haar beste vriend. “Laat zien, laat zien!” zei Darren enthousiast en klapte in zijn handen. Azura nam de telefoon over en scrollde naar de foto. “O my God!” zeiden de twee in koor en lachte naar elkaar. “Stuur naar mij” zei hij op een nep zeurderig toontje. Lachend verzond ze de foto via WhatsApp naar hem, en ze begonnen het steegje verder in te lopen. Samen met hen waren er nog ongeveer tien anderen, allemaal leden van Azura haar dansschool, variërend in de leeftijd tussen 18 en 25 jaar oud. Ze sloeg haar haren naar één kant van haar lichaam. Ze zag er leuk uit, vond ze zelf. Normaal gesproken was ze niet echt een meisjes meisje. Sneakers volstonden al gauw, en ze vond een trainingsbroek vaak erg lekker zitten. Maar voor vanavond had Azura zich goed uitgedost. Haar make-up zat mooi op haar gezicht, haar kleding was sexy en uitdagend en de hoge, glitterende hakken waren geweldig. Voor nu had ze eventjes een soort nep bonten jas aan, maar die zou ze zo dadelijk binnen uitdoen.

Ze liepen naar een deur, verborgen achter een paar dozen. “Sssttt, sssttt” maande Azura de groep tot stilte. Zachtjes viste ze een sleutel uit haar bh en deed de deur open. Ze wachtte eventjes iedereen binnen was en volgde uiteindelijk zelf ook. Met een brede grijns volgde ze het groepje. Ze kwam in de ruimte uit waar het feest uiteindelijk zou afspelen, en liet haar jas van haar armen op de grond glijden. “Het is echt perfect” zei ze met een glimlach “Alles staat nog zoals het moet staan.” Azura liep naar een stereotoren, begon muziek aan te sluiten. De anderen begonnen te helpen, als een soort reactie op haar. Al gauw stond alles goed, was de muziek aangesloten, stonden de lichten aan en was er al een echte sfeer aan het ontstaan. Azura ging samen met haar vrienden op de bank zitten, danste zittend op de bank en nam af en toe een slok van haar drankje. Ze dronk purple rain, een Amerikaanse cocktail. Azura was niet het type meisje dat heel erg snel dronken zou worden, maar best wel wat een alcoholisch drankje lustte. Ze tuitte haar lippen om op selfies met Darren te verschijnen, vervolgens hard met hem te lachen en liet haar heupen lekker draaien op de muziek. Al gauw kwamen er nog meer mensen binnen. Het feest was nog steeds redelijk exclusief, maar wat meer mensen in de tent gaf wel wat meer sfeer.

Terwijl Azura een lolly van een rondlopende jongen had gestolen, ging een penetrante lucht haar neusgat binnen. Gadver. “Weed” mompelde Azura en keek met een walgende blik naar Darren. Deze rolde zijn ogen en klakte afkeurend met zijn tong. “Zu, krijg je nu flashbacks?” mompelde de jongen bezorgd en Azura sloeg haar ogen eventjes ten hemel. “Nee, maar het is wel zo dat ik Jayden nu associeer met een lucht van stache, weet je wel? Maar I don’t know…” Om zichzelf een houding aan te geven keek ze eventjes naar haar telefoon, en sloeg haar lange haren naar de andere kant van haar hoofd. Haar lange benen sloeg ze over elkaar en keek Darren aan, die haar nog steeds met een bezorgde blik aan keek. “Het gaat wel, Jayden, echt” lachte ze naar hem en kwam wat naar voren, drukte haar beste vriend een liefdevolle kus op zijn wang. “Kijk maar uit, dadelijk gaan mensen nog verkeerde denken…” grapte hij en Azura wierp lachend haar hoofd in haar nek. “You are almost too gay to function” zeiden de twee in koor, hun favoriete quote uit Mean Girls opzeggend. “Als ik voor altijd alleen blijf, ga ik gewoon met jou trouwen hoor…” zei ze met een pruillipje, en Darren keek haar met een scheve grijns aan. Hij kwam wat overeind, en viel haar als het ware aan met een knuffelaanval. “Nee, Darren, stop!” gilde Azura lachend en leunde achterover, waardoor ze samen op de bank vielen. Lachend kwam Darren wat overeind en Azura sloeg lachend haar hand voor haar mond.

De muziek veranderde. “Oh shit, deze ken ik!” gilde Azura vrolijk en trok een random vriendin van haar naast zich en Darrend overeind. “Time for some table dacning” zei ze, meer tegen zichzelf dan tegen iemand anders. Darren stond als eerste op tafel en stak haar hand uit naar Azura. Deze pakte zijn hand vast en liet zich op de tafel tillen. Al gauw begon ze sensueel te dansen, zoals ze dat altijd deed. Ze liet haar heupen draaien, haar billen bewogen mee en af en toe zakte ze eens naar beneden, af en toe zo ver dat ze bijna op de grond. Vervolgens kwam ze dan langzaam weer overeind, draaiend met haar billen, zodat ze met haar billen omhoog stond en weer verleidelijk omhoog ging staan. Tijdens het dansen likte ze verleidelijk aan haar lolly. “Baby, don’t you leave. Don’t leave me stuck here in the streets. If I get another chance too, I will never no never neglect you. I mean, who am I to hold your past against you? I just hope that it gets to you, I hope that you see this true, I hope that you see this true. What can I say? Please recognize I’m tryin’, babe. I have to work work work work, he said me haffi work work work work, he see me do mi dirt dirt dirt dirt” zong Azura vrolijk mee met de muziek. Bij het stukje van Drake, waar ze best fan van was, begon ze intenser te dansen. Ze sloot haar ogen, voelde de aanwezigheid van anderen om haar heen, maar kwam toch tot zichzelf. Ze was dan wel haar moeder, maar was nooit haar streken verloren: teasing zijn, maar toch onbereikbaar voor veel jongens. In New York hadden veel mensen gedacht dat ze “low down” was, makkelijk om in bed te krijgen, maar ze was alles behalve dat. Maar met een beetje uitdaging was het leven toch veel leuker?

“Zu…” hoorde ze de stem van Darren. Azura sloot haar ogen en zag hem naar iets of iemand kijken. Ze volgde zijn blik en ontdekte een knappe jongen in de hoek. Hij keek telkens naar Darren. “Hij is echt knap…” zuchtte Darren. Azura sloeg haar ogen ten hemel. “Ga er dan naar toe, idioot.” Onzeker keek Darren haar aan. “Echt? Dadelijk vindt hij mij niet leuk…” Azura rolde met haar ogen. “Ga gewoon, nee heb je, ja kun je krijgen.” Darren knikte en stapte van de tafel af. Voordat Azura dit deed, hoorde ze dat “Work” was afgelopen. “Nog een keer!!” gilde ze en keek naar de jongen die bij de stereotoren stond. Azura wendde haar blik pas af toen ze de akkoorden van “Work” hoorde, en tevreden stapte ze van de tafel af.

Precies op het moment dat ze van de tafel was afgestapt, en verder wilde gaan dansen, hoorde ze een zachte stem achter haar haar naam zeggen en een por in haar zij geven. Doordat ze een heel kort shirtje aan had, raakte hij haar blote huid aan, waardoor ze het extra goed voelde en ze dus bijna een halve meter omhoog schoot. “O my God!” gilde ze en draaide ze zich vliegensvlug om. Toch kon ze niet boos worden, want daar stond Avan. Met een verraste glimlach keek ze hem aan. “Ik dacht dat ik je nooit meer zou zien.”Azura trok met een vrolijke blik haar wenkbrauwen op. “Ik ook niet, je zei dat we elkaar een volgende keer weer zouden zien, maar je gaf niet eens je nummer…” Met een sip gezichtje trok ze een pruillipje “Ik hoop dat je nu niet weer weg moet?” Plagend stak ze haar tong naar hem uit en deed een stapje naar voren, ging eventjes op haar tenen staan en sloeg een arm om hem heen, om hem een knuffel te geven. Terwijl ze zo dicht bij hem was, rook ze de geur die ze eerder had geroken. Eventjes fronste ze haar wenkbrauwen, terwijl ze over zijn schouder in de menigte keek. Nou ja, het kon ook gewoon verbeelding zijn natuurlijk.

Uiteindelijk liet ze hem los, en deed ze weer braaf een stapje naar achteren. “Ik hoop niet dat je denkt dat ik een saaie moeder ben, want als je dat dacht, ben ik heel erg van plan om je op andere gedachten te brengen” grinnikte ze en begon weer met haar heupen te draaien. Zelf draaide ze ook, zodat ze met haar rug naar hem toe stond. Ze liet haar billen vrolijk mee draaien, keek hem van over haar schouder met een verleidelijke glimlach aan, stak haar lolly vrolijk in haar mond. Haar handen liet ze door haar haren glijden, nam het een beetje mee naar boven. Uiteindelijk liet ze haar lange haren weer zakken, keek nog een keer over haar schouder en lachte toen naar hem, zoals ze eerder altijd deed. “I spilled all my emotions tonight, I’m sorry. Rollin’, rollin’, rollin’, rollin’, how many more shots until you are rolling? We just need a face to face, you can pick the time and the place. You spent some time away, now you need to forward and give me all the work work work” zong Azura mee. Ze draaide zich weer volledig naar Avan, stak haar hand uit, om aan te geven dat hij met haar mocht dansen.

Avan Rodriguez

avatar
Ergens was hij wel blij dat hij haar nu weer had gezien. Maar of het de perfecte timing was? Nee, dat zeker niet. Dan was het ook weer zo wat om ineens weg te gaan bij haar, nadat hij haar net had begroet. Het was niet zo dat hij niet bij Azura wilde zijn, het was vorige keer echt wel leuk geweest, even alles vergeten wat er zoal in zijn leven speelde, maar misschien was het beter dat ze hem niet zag zoals hij nu was. Dat ze hem had onthouden als de jongen waarvan ze drinken kreeg en die zijn tatoeages had laten zien.

Toen ze was omgedraaid en naar hem terug had gelachen, zorgde er dat bij hem voor dat zijn glimlach alleen nog maar breder werd dan dat die al was.
“Ja, klopt.. Maar jij zei niets!” Met een semi boos gezicht keek hij haar aan, maar lang duurde het niet voordat er weer een glimlach op zijn gezicht doorbrak. “Nee nee, voor zo ver ik weet niet.” Hoezo, had ze plannen? Daar was hij dan toch best wel benieuwd naar, namelijk.
Avan sloeg ook zijn armen om haar heen toen ze dat bij hem deed en liet haar vervolgens weer los toen zij dat ook bij hem had gedaan.
Oh, niet? “Hoe da–” Nog voordat hij zijn woorden had af kunnen maken was Azura begonnen met dansen, waardoor hij er niets aan kon doen dat hij zo naar haar keek, ze vroeg er immers zelf om? Ze zou van vorige keer toch best wel weten dat hij voor het algemeen vrij braaf was, niet? Het was namelijk niet zo dat hij haar de vorige keer zo aan had zitten kijken, net of dat ze er naakt zat.
Azura, please. Het was duidelijk te merken dat ze dit vaker deed. Zou ze dan zoveel uitgaan? Niet dat hij het niet zou snappen, het was namelijk eens vrij zijn van het moederschap, maar, hij had niet iemand in haar gezien die ieder weekend helemaal los zou gaan en Laila alleen zou laten, aan de manier waarmee ze met haar dochter om ging. Maar, wie weet. Dat kon altijd natuurlijk. Het kwam vaak genoeg voor dat zijn gedachten over mensen niet klopten.

Nadat ze haar hand naar hem had uitgestoken had hij zij hand in de hare geschoven, waarna ook hij rustig begon met het bewegen van zijn heupen. Totaal anders dan wat Azura had gedaan. Mannelijker, dat sowieso, maar het viel niet tegen, vergeleken met andere mannen die ook aan het dansen waren.
Avan begon wat stroef, maar naarmate het nummer verder ging begon hij steeds losser te worden, terwijl hij zonder schaamte in de buurt van Azura danste.
Het einde naderde van het nummer, waardoor hij dichter naar Azura toe kwam. Wilde haar vragen of ze even mee naar buiten wilde, aangezien hij niet weer gezien wilde worden als degene die altijd wegging. En, nu kon ze mee, als ze dat wilde natuurlijk. Ze had net ook gedronken, dus misschien wilde ze ook wel wat van hem hebben? Het was niet dat ze hier iemand had waar ze ook naar om moest te kijken, dus waarom niet? Hij kon het altijd maar aangeboden hebben.
Maar eerst teasen. Dat had ze immers ook bij hem gedaan, kon het dan dus ook terugverwachten. En dat zou ze nu krijgen, nog voordat Avan haar zou vragen of ze mee wilde gaan.
Hij kwam dichter naar haar toe, pakte ondertussen haar ene hand beet, en misschien verwachtte ze het niet, maar zijn voorhoofd was sneller tegen het hare aangedrukt dan dat hij eigenlijk had gedacht; hun lippen die nog maar enkele millimeters van elkaar verwijderd waren. Hier, wat zij kon kon hij ook? Maar dan nog een niveau hoger.
Na voor zijn gevoel een tijdje zo te hebben gestaan kwam zijn hoofd nóg wat dichter naar het hare, echter bracht hij zijn lippen nu naar de rechter kant toe en drukte zo een kus op haar wang. Een grijns ontstond daarbij rondom zijn lippen. Zo dan. Dit zou haar wel leren om hem te teasen.
Avan trok zijn hoofd weer terug, maar bleef haar hand wel vasthouden, wreef zachtjes met zijn duim over de rug van haar hand. Genoeg getease voor nu. “Ik ga denk ik even naar buiten.. Ga je mee?” Een hoopvolle glimlach ontstond op zijn gezicht. Natuurlijk hoopte hij dat ze mee zou gaan, maar als ze het zou weigeren waren ze nog even goede vrienden. Dan zou hij later misschien nog wel terugkomen naar haar.

Nadat Azura haar arm door zijn arm had gestoken waren ze richting een uitgang gelopen, waar Avan de deur voor haar openhield en een walm van koudere, frisse lucht op hen afkwam. Hij haalde dan ook kort en zachtjes zijn neus op, om die lucht in zich op te nemen.
Hij had zich tegen de muur aan laten leunen, waarna hij even door de zak van zijn jas was gegaan en hier vervolgens een zakje uit pakte. Pillen. Ze had gedronken, misschien deed ze hier ook wel aan en wilde ze? Sharing was caring.
“Wil je ook? Je hebt keuze uit..” Zijn bruine ogen doorzochten even het zakje dat in het midden van zijn open handpalm lag, maar een echt duidelijk verschil kon hij niet opmerken. “Ach, kies maar gewoon.” Verbeterde hij zichzelf dan ook, waarna hij zijn hand haar richting op bracht, zijn wenkbrauwen die hij ondertussen vragend wat had opgetrokken, benieuwd welke ze zou willen.

4 Re: I got some party favors for you. {+Azura} op ma maa 14, 2016 11:50 pm

Azura Bahari

avatar
Azura moest bekennen dat ze het best wel leuk vond om Avan weer te zien. Nadat hij zo prompt was weggegaan uit de ijssalon, had ze af en toe nog wel eens aan hem gedacht. Niet dat ze verliefd was, want daar kende ze hem helemaal niet goed genoeg voor, maar het verbaasde haar dat hij zo plotseling weg was geweest. Van de lieve jongen, die met haar dochter wat drinken was gaan halen en haar had verteld over zijn tattoos, was niets meer overgebleven, en een jongen die gestrest over kwam was naar buiten gelopen. In het begin had Azura gedacht dat het aan haar had gelegen, maar nadat ze deze hereniging hadden gehad, was ze daar niet langer van overtuigd: als hij haar niet aardig had gevonden, had hij haar nu ook niet zo vriendelijk begroet.

Maar Azura zou Azura niet zijn als ze niet meteen hem zou teasen. Zo was ze. Ze vond het leuk om jongens uit te dagen. Wat ze van andere mensen had gehoord, was dat ze het sexy vonden als ze aan het dansen was, maar dat ze ook iets onbereikbaars had. Terwijl ze over haar schouder had gekeken, zag ze hem naar haar kijken. Een glimlach gleed snel over haar gezicht toen ze zijn reactie had gezien. Azura had zich weer naar hem gedraaid, had haar hand uitgestoken als uitnodiging om te dansen. Als hij deze zou aannemen, zou het dus bullshit zijn dat ze iets onbereikbaars over zich heen had. Ze beet toch ten slotte niet? Niet hard tenminste. Een glimlach gleed over haar gezicht toen hij uiteindelijk zijn hand in de haren had geschreven, en dichter naar haar toe was gekomen. Hij begon ook te dansen, met zijn heupen, alleen dan mannelijker dan haar, natuurlijk. Een glimlach gleed nogmaals over haar gezicht. “Yeaaaaaaah” zei Azura goedkeurend. Maar wat hij toen deed, had ze niet echt voorzien. Hij kwam nog dichter bij haar, Azura trok eventjes haar wenkbrauwen op, hij legde zijn voorhoofd tegen het hare aan. Ergens vond ze dit wel heel erg leuk, hij had tenminste lef. Er waren niet veel jongens die dit durfde. Als Azura nu naar voren leunde, zouden hun lippen elkaar raken. Maar zij deed het niet, en hij deed het ook niet, elkaar teasen leek veel leuker.

Nadat ze een tijdje zo gedanst hadden, kwam Avan nog dichter bij, en drukte een kus op haar wang. Een verleidelijke blik kwam in haar ogen terecht, ze beet zachtjes op haar onderlip, terwijl er een ondeugend grijnsje over haar gezicht gleed. Damn, Avan, damn. Hij kon er ook wat van, dat was een feit. Avan trok toen echter helaas zijn hoofd weer terug, iets wat Azura helemaal niet leuk vond. “Ik ga denk ik even naar buiten… Ga je mee?” vroeg hij haar. “Natuurlijk” zei ze met een glimlachje en stak haar arm door die van hem. Azura keek eventjes naar achteren, ontdekte Darren in een hoekje, samen met de andere jongen, die hem kusjes aan het geven was in zijn nek. Darren ontdekte zijn vriendin, en keek haar in haar ogen aan. Ze seinde dat ze eventjes met Avan mee naar buiten ging. Darren knikte en liet zijn wenkbrauwen plagend op en neer gaan. Een lach verscheen op haar gezicht, terwijl ze zich weer naar Avan draaide en heupwiegend op de muziek met hem mee naar buiten liep.

De koude lucht zoog ze binnen in haar longen. Het was een groot verschil met binnen, waar de temperatuur best warm was geweest, door het aantal mensen wat binnen was geweest. Bibberend sloeg ze eventjes haar armen over elkaar. Het was niet gek dat ze het koud had. Haar rokje was kort, ze had open hoge hakken aan en een kort shirtje, dat ook nog eens een deel van haar middel ontblootte. Avan leunde tegen een muurtje aan en Azura kwam bij hem staan. Hij haalde een zakje uit zijn jaszak, en het duurde eventjes voor ze door had wat het was. Ze zag de pillen op zijn handpalm liggen. Ze slikte eventjes. Wacht, was dit echt? Gebeurde dit echt? Haar wenkbrauwen fronsten zich. Wat hij zei, kwam op dit moment eventjes niet binnen. “Ach, kies maar gewoon.” Dat was wat hij uiteindelijk zei, zijn bruine kijkers waren op haar gericht, vragend. Hij was serieus. Stond hij haar nu serieus drugs aan te bieden? Was hij een dealer? What the fuck was hij? Azura wist meteen waardoor dit zo heftig binnen kwam. Hij was zo lief geweest in de ijssalon, dit had ze nooit achter hem gedacht.

In minder dan een seconde nadat hij het haar had gevraagd, had ze haar hand opgetild en tegen zijn hand aangeslagen. De pillen vielen op de grond, sommigen stuiterden en rolden alle kanten op in het steegje. Misschien niet haar handigste actie, maar het was meer een reflex. Haar ogen keken hem boos aan. “What the fuck?” zei ze ongelovig. Terwijl ze hem aankeek, zag ze zijn ogen, die haar eerder hadden aangekeken. Was dit…serieus? “Maak je nu een grapje met me, sta je mij nu serieus drugs aan te bieden? Die shit is fucking slecht voor je, waarom zou ik dat in godsnaam willen? Ik had dit echt niet achter je gezocht Avan, what the fuck.” Teleurstelling droop van haar stem. In haar hoofd ging ze terug naar haar tijd in New York. Elke keer dat Jayden high, stoned en weet ik het allemaal niet was geweest van de drugs. Elke keer dat hij de deur open had laten staan en was weggegaan, terwijl Laila in bed lag te slapen. Elke keer dat ze hem betrapte met een ander meisje in bed. Elke keer dat hij het gas aan had laten staan, en haar huisje in de fik had kunnen vliegen. Elke keer dat hij tegen haar had geschreeuwd, tegen haar had gedreigd, haar had vernederd en een enkele keer had zelfs had aangeraakt.

“Gebruik jij dit vaker?” Ze bukte en pakte het zakje, dat op een paar pillen na leeg was, weer op. “Weet je hoeveel mensen hier dagelijks aan kapot gaan, hoeveel mensen hun leven door dit in gevaar gebracht kunnen worden?” De hele tijd bleef ze hem aankijken, ze wilde de waarheid. “Je gaat me toch hopelijk niet vertellen dat jij hier in dealt, toch? Want dan heb je echt een heel goed masker, jongen.” Haar stem trilde. Hopelijk zou hij alles ontkennen, haar vertellen dat hij het gewoon met haar een keer wilde proberen. Dan zou Azura het hem kunnen vergeven dat hij het haar aanbood, en konden ze naar binnen te gaan, om vervolgens te doen alsof er niets was gebeurd. Stiekem hoopte ze op dat, Azura wilde geen drama, maar als het om drugs ging, kon ze echt uit haar slof schieten.

5 Re: I got some party favors for you. {+Azura} op di maa 15, 2016 11:08 am

Avan Rodriguez

avatar
Ze had haar hoofd niet weggetrokken, of hem een duw gegeven zodat hij een stap achteruit zou zetten tijdens dat hij haar probeerde te plagen, uit te lokken. En Avan zag dat wel als een positief iets. Het bleek maar weer dat Azura niet te snel uit de kast gejaagd zou worden, gezien ze daarvoor zelf was begonnen en het nu dus ook terugkreeg. Dat vond hij wel leuk van haar, gezien hij wist dat niet iedereen het op prijs zou stellen als hij zoiets zou doen.
Gelukkig had ze met hem ingestemd om ook mee naar buiten te gaan en duurde het niet lang voordat ze haar arm door de zijne heen had gehaald, om zo samen richting een uitgang te gaan en uit te komen in het steegje dat naast het gebouw was gelegen.

Buiten had hij zijn rug tegen een muurtje aan laten leunen, waarna hij kort even van de frisse lucht genoot, maar even later door zijn zak rommelde om daar een zakje uit te halen met een paar pillen die hij nog had gehad. Van wanneer precies wist hij niet meer, maar hij had ze thuis gevonden en had ze daarom maar meegenomen. Kwam het toch nog allemaal mooi uit.
Avan had haar gezegd dat ze er ook eentje uit mocht zoeken, als ze dat zou willen en hield zijn open handpalm dichterbij haar, zodat ze kon zien waaruit ze keuze had.
Wat er toen gebeurde had hij echter niet verwacht. Het gebeurde snel, kon haar hand niet ontwijken, wat ervoor zorgde dat het zakje uit zijn hand schoot en alles verspreid over de grond neerkwam. Zijn kaken klemde hij op elkaar, terwijl hij haar met een vragende blik aankeek. Wat was haar probleem? “Weet je voor hoeveel je op de grond hebt gegooid?” Daar gingen zijn paar dagen werken. Wat dacht ze wel niet, dat ze dit zomaar kon maken?
Mensen konden dan toch anders zijn dan dat ze leken? Kon hij er wat aan doen dat ze een verkeerde inschatting van hem had gemaakt. Kon hem het nou schelen dat het slecht voor hem was. Het zorgde er gewoon voor dat hij dingen kon vergeten, die hij zonder dat spul niet kon. “Ik zag dat je dronk, dus dacht dat je dit ook wel zou willen?” Een sorry rolde er niet achteraan. Nee, niet nadat ze zijn geld op de grond had gegooid, zonder enig pardon. “Er zijn zoveel dingen slecht voor je.” Natuurlijk was dit er een van, maar ze kon hem niet wijs maken dat drank goed voor iemand was, dus ook niet voor haar.
Zijn bruine ogen bleven richting Azura kijken, hij wilde namelijk niet degene zijn die wegkeek als het even moeilijk werd, als de discussie in haar voordeel leek te gaan. Ze had hem geconfronteerd en ze zou het weten ook. Waar bemoeide ze zich trouwens mee? Net of het haar kon schelen.
Of hij het vaker gebruikte. “Like you care.” Sprak hij nonchalant, terwijl hij zijn ogen kort rolde en zijn schouders ophaalde. Ondertussen had hij zijn armen over elkaar gelegd.
“Dus? Zoveel levens gaan er kapot aan andere dingen. Dit valt heus nog wel mee.” Neem bijvoorbeeld een ongeluk, of een ziekte. Dit viel uiteindelijk meestal nog wel op te lossen, schade die door andere dingen werden aangericht echter niet meer.
“Why do you even care, Azura?” Nee, hij ging er niet omheen praten. Waarom zou het haar kunnen schelen wat hij met zijn leven deed? Ze kende hem niet eens goed. “Als je zo graag wilt dat ik je met rust laat, fine, dan heb je hier je zin.”
Nog voor een paar seconden keken zijn ogen in die van haar, liet zijn armen van elkaar afglijden en liet ze langs zijn lichaam hangen, voordat hij langs haar liep, om zo richting de uitgang te lopen waar ze vandaan waren gekomen.

Azura Bahari

avatar
Had ze zich nou werkelijk zo vergist in Avan? Voor zich zag ze nog steeds de lieve jongen die ze had ontmoet in de ijssalon, die haar een kopje thee had aangeboden en met haar dochtertje hand in hand had gelopen. Nu kwam hij echter over als een drugsverslaafde, die heel erg dringend zijn schot nodig had. Azura slikte. Ze was echt boos en, en dat gevoel haatte ze nog het meeste, teleurgesteld. Ze was zo verschrikkelijk teleurgesteld. Het leek altijd wel alsof zij de verkeerde mensen aantrok, terwijl ze zelf absoluut niets met drugs te maken wilde hebben. “Ik zag dat je dronk, dus dacht dat je dit ook wel zou willen?” Haar ogen keken hem weer aan. “Dat is onzin. Ik drink inderdaad af en toe, maar ik ben nooit zo dronken dat ik niet meer weet wat ik doe, of dat ik me opeens heel erg anders ga gedragen. Bovendien heb ik het niet nodig om me goed te voelen…” kaatste Azura even hard terug. Eigenlijk wilde ze gewoon weglopen. Ze wilde dit soort drama en dit soort problemen niet in haar leven. Waarom kon ze hem dan niet haar rug toekeren, en doen alsof het haar niets kon schelen?

Het antwoord daarop was simpel: hij had haar zo anders geleken dan alle andere jongens. Alle andere jongens waren meteen afgeschrokken als ze vertelde dat ze een dochter had, wilde eigenlijk maar één ding en haar dan verlaten. Zo was het altijd gegaan. Niet dat ze nou per definitie verliefd was op Avan, want daar kende ze hem niet goed genoeg voor, maar hij wist dat ze een dochter had en nog wilde hij gewoon met haar omgaan. Misschien was ze daarom wel zo teleurgesteld? “Like you care” zei hij nonchalant, terwijl hij zijn ogen had gerold en zijn schouders had opgehaald. Daar was Azura niet van gediend. Ze had een stap naar voren gedaan, maar corrigeerde zichzelf nog net op het juiste moment. Als ze hier een scène zou gaan trappen, dan zouden ze allebei in de problemen komen. Niemand wist van dit feest af, het was niet eens legaal en er werden ook niet echt legale dingen gedaan, dus als de politie hier naar toe zou komen, zouden ze allemaal de lul zijn. Daarom deed Azura weer een stap terug, en keek hem boos aan. “Toevallig wel, ja” beet ze hem toe. Zijn excuses die hij voor zijn drugsgebruik gaf, Azura had het allemaal al gehoord van Jayden. Het waren allemaal lege, loze excuses. Er was geen excuus om drugs te gebruiken, nooit. Of dat je er nou gelukkig van werd, of niet.

“Why do you even care, Azura?” Azura wilde haar mond opentrekken, maar hij reageerde al weer, gaf haar niet eens de kans om iets te zeggen. “Als je zo graag wilt dat ik je met rust laat, fine, dan heb je hier je zin.” Hij liep langs haar heen, liet haar alleen achter in het steegje. De gedachten van Azura schoten alle kanten op, maar ze kon nog net op tijd haar stem laten werken. Ze was razend: wat dacht hij wel niet? “Lekker makkelijk, hè? Weglopen voor je problemen?” Azura draaide zich om “Waarschijnlijk heb je niemand die op je let, en word je boos als iemand je de les leest. Misschien iets nieuws voor je, maar er is geen enkel excuus om drugs te gebruiken. Het is slecht voor je, het is verslavend en het is dom.” Ze deed een paar stappen naar voren, haar stem werd luider. “En wil je weten waarom het mij boeit? Omdat de vader van Laila een fucking drugsverslaafde en drugsdealer was. Omdat hij er voor heeft gezorgd dat ik mijn familie, mijn vrienden en vriendinnen, mijn hele leven moest achterlaten omdat hij mij en mijn dochter terroriseerde. Omdat mijn dochter nog dagelijks wakker word omdat ze bang is dat haar vader thuis komt, en mij slaat, of God weet wat nog meer. Omdat ik hem aan de rand van de afgrond heb gezien, heb bijna dood heb zien gaan, om de troep die JIJ slikt. En dan durf JIJ mij te vragen waarom het mij boeit? Dat het niet slecht voor je is? Het is dodelijk.”

De stem van Azura was bijna schreeuwend geworden, zonder dat ze het zelf had doorgehad. “Je kan mij met geen seconde wijs maken dat je gelukkig bent. Misschien met die drugs, maar zodra ze zijn uitgewerkt, is alles erger.” Ze slikte, haar stem werd rustiger. Een gedachte schoot door haar hoofd. Maar als ze dit ging voorstellen, dan zou het haar leven waarschijnlijk gaan veranderen en die van hem zeker. Maar…maar ze kon hem niet zo achterlaten. Ze had de pijn in zijn ogen gezien. Hij was niet gelukkig, wat hij ook tegen haar zei. “Laat me je helpen” zei Azura toen wat zachter “Als je dat wilt tenminste. Laat me zien dat je de jongen bent die ik een paar dagen geleden heb ontmoet, de eerste jongen die mijn dochter ontmoet heeft waar ze niet over uit gepraat raakt, omdat ze je zo lief vond. Ik ken je niet, maar ik weet dat jij dit niet bent.” Ze slikte. Het was zo, Laila had het nog dagelijks over “Effun”. Ze vond hem cool, en stoer. Azura wilde dat beeld niet voor haar lieve dochtertje verpesten. “Maar je moet het wel zelf willen…als je het niet wilt, kan ik denk ik niet meer met je omgaan. Ik moet mijn dochter, en mijzelf, tegen drugs beschermen…ik hoop dat je dat dan begrijpt…maar laat het alsjeblieft het eerste zijn. Want je lijkt me zo aardig, en ik wil je best beter leren kennen.” Een glimlach verscheen op haar gezicht.

7 Re: I got some party favors for you. {+Azura} op di maa 15, 2016 11:59 pm

Avan Rodriguez

avatar
Avan had zijn armen langs zijn lichaam laten hangen, was daarna langs haar gelopen, om zich zo weer richting de uitgang te begeven hoe ze ook hier in het steegje terecht waren gekomen. Zij had haar standpunt, hij de zijne. Ze moest eens weten wat hij allemaal had moeten doorstaan. Nooit ging iets goed in zijn leven, verlieten mensen hem en was hij uiteindelijk de enige die er de gevolgen van voelde. En het maakte hem kapot, putte hem uit, maakte hem misschien zelfs wel levensmoe? Hij was er in ieder geval klaar mee geweest om zich kut te voelen, en toevallig waren pillen zoals deze de oplossing, of wat het dan ook mocht zijn, dat verschilde namelijk wel eens. Als je je door één ding beter kon voelen, dan zou je dat toch ook doen? Avan had dat gedaan, zag daar nu wel de gevolgen van in gezien zijn lichaam er na een tijd om begon te zeuren, maar het hielp tot op de dag van vandaag nog steeds.
Maar, voordat hij op de hoogte van de deur was weerklonk haar stem. Hard genoeg ook nog eens. Avan bleef stilstaan, maar draaide zich niet om, bleef dus met zijn rug haar richting op staan. Tijdens haar woorden zakte zijn hoofd naar beneden, keek hij dus naar de klinkers die in het steegje gelegd waren.
“Je weet niets.” Was zijn eerste tegenwoord dat hij meer tegen zichzelf dan tegen haar mompelde.
Het was dom. Weet je wat pas dom was? Om te denken dat er iemand een reden voor zou kunnen hebben. Niet dat iedereen dat had, maar in sommige gevallen zou het toch eens anders kunnen zijn?
Wat ze hem later vertelde zorgde ervoor dat hij voor een moment stil viel. Maar, hoe moest hij dit weten? Ze had het hem nooit verteld, tot op het moment van net had hij zelfs nog gedacht dat er een vader figuur in het leven van Laila speelde. Niet dus. Niet zijn fout, dit was iets wat hij van tevoren niet had geweten.

“Je kan mij met geen seconde wijs maken dat je gelukkig bent. Misschien met die drugs, maar zodra ze zijn uitgewerkt, is alles erger.” Waarom konden bepaalde woorden zoveel pijn doen, waarom?
Avan draaide zich een kwartslag om, terwijl zijn ogen van de klinkers naar haar ogen gingen, althans, haar gezicht want ze stonden niet meer zo dichtbij elkaar zoals dat eerder was geweest. “Zeg ik dat ik gelukkig ben? Je moest eens weten.. Als ik het gebruik denk ik niet aan dingen uit het verleden, wat er anders wel gebeurd.” Gelukkig. Wist hij überhaupt nog wel hoe dat voelde? Gelukkig zijn. Het klonk zo mooi, maar op momenten dat hij gelukkig bleek te zijn, was zijn leven daarna klaar om weer compleet in te storten.
Zijn ogen dwarrelden weer af, naar een of andere muur aan de andere kant van het steegje.
De woorden die ze daarna uitbracht.. Het zorgde ervoor dat hij haar niet eens aan durfde te kijken. Had Laila echt.. Het was lief. Maar hij wist zelf ook dat hij dat niet aan kon nemen.
Ze legde hem uit dat als hij het zou afwijzen, ze geen vrienden meer konden zijn. Zachtjes haalde hij zijn schouders op. Ja, net of dat nog niet eerder in hem was opgekomen.
En op dat moment gebeurde er iets, wat eigenlijk voor hem ook totaal onverwachts was. Avan had zijn lichaam nog een kwart gedraaid, zodat hij weer recht voor haar stond, en liep vervolgens op Azura af. Voorzichtig en langzaam. Stond voor haar neus stil en keek haar in haar ogen aan, om daarna voorzichtig zijn armen om haar heen te slaan en even diep adem te halen. “Je bent koud..” Concludeerde hij, toen hij haar armen had gevoeld en nam daardoor weer een klein stapje afstand. Zijn groene jasje deed hij uit en hield het daarna vast, achter haar rug, om het zo vervolgens over haar schouders te schuiven. Voor kort liet hij haar een kleine glimlach zien, maar sloeg daarna als nog zijn armen om haar heen.
“Het is heel lief van je.. Maar jij bent een moeder; je hebt vast wel andere dingen te doen.” Begon Avan. “Ik denk dat dat dus niet gaat. Ik wil jouw leven niet op z’n kop zetten, niet voor mij.”
Hij had alweer wat afstand genomen door zijn hoofd weer terug naar achteren te trekken en zijn ene hand naar haar wang te plaatsen, liet deze op haar kaaklijn rustten en wreef zachtjes met zijn duim over haar wang heen.
“Het spijt me, trouwens. Ik wilde je niet aan zulke dingen laten denken. Als ik dat had geweten..” Dan had hij wel gewacht tot het moment dat zij weg zou zijn. Stiekem. Misschien was het juist nu goed, dat ze het had gezien, anders was er waarschijnlijk nooit iemand geweest die hem erop had gewezen, hem de les had geleerd en hem vertelde dat hij er wat aan moest doen.

8 Re: I got some party favors for you. {+Azura} op wo maa 16, 2016 12:24 am

Azura Bahari

avatar
Avan was al zo ver dat hij zich niet meer zonder drugs gelukkig kon voelen. Dat was precies waar Azura bang voor was geweest. Als hij haar voorstel zou accepteren, dan zouden ze een lange weg moeten bewandelen. Maar aan het einde van de weg, zou een pot met goud staan. Of was dat met regenbogen? Het maakte niet uit, als Avan deze weg zou willen bewandelen, zou het op het einde allemaal waard zijn. Avan was op haar afgelopen en had zijn armen om haar heen geslagen. “Je bent koud…” Deze keer was het Azura die haar schouders ophielden. De adrenaline verwarmde haar lichaam een beetje, maar het was nog steeds koud inderdaad. Het kippenvel stond op haar arm. Avan schoof zijn jasje over haar schouders heen en sloeg zijn armen vervolgens weer om haar heen. Een glimlach verscheen over haar glimlach. “Nu heb jij het koud, gekkie.” Om de druk een beetje van de situatie af te halen, duwde ze hem plagend eventjes naar achteren, maar deed toch gauw weer een stapje naar voren. Dadelijk dacht hij dat ze dit niet prettig vond ofzo, maar ze vond het juist wel heel prettig.

“Het is heel lief van je…maar jij bent een moeder: je hebt vast wel andere dingen te doen. Ik denk dus niet dat het gaat. Ik wil jouw leven niet op z’n kop zetten, niet voor mij.” Azura glimlachte nogmaals. Ze zocht naar de juiste woorden om te zeggen, die hem misschien nog een beetje konden overtuigen. “Het spijt me, trouwens. Ik wilde je niet aan zulke dingen laten denken. Als ik dat had geweten…” Azura schudde haar hoofd. “Het is niet jouw schuld, je wist het inderdaad niet.” Ze haalde haar schouders op. Het was eventjes stil. Ze zocht naar de juiste woorden om te zeggen. Ergens was het ook wel prettig deze stilte. Het leek voor een paar seconden alsof dit alles hiervoor niet was gebeurd en ze gewoon twee vrienden waren, die elkaar eventjes opwarmden, en daarna weer lekker naar binnen gingen om van een feest te genieten. Die misschien iets teveel zouden drinken samen, om vervolgens naar huis te lopen, een tochtje van vijftien minuten zou vijfenveertig minuten duren. Dan zouden ze kunnen lachen om stomme grapjes, samen in één bed gaan liggen en zouden kunnen praten tot de volgende ochtend, realiserend dat ze niet hadden geslapen. Ze zouden nummers uitwisselen, misschien elkaar daarna nog wel een paar keer zien, omdat ze het stiekem toch wel heel gezellig vonden.

Maar dat was nu niet aan de hand. “Avan…” begon Azura zachtjes “Mijn aangeboden hulp aan jou zou echt niet mijn leven op z’n kop zetten. In New York zorgde ik voor mijn oma, later kwam daar Laila bij. Ik heb voor mijn ex gezorgd, ik zorg nu nog steeds voor Laila en voor een groep tieners, die het allemaal thuis heel erg zwaar hebben en de meest verschrikkelijke achtergronden hebben. Ik geef ze dansles en om ze gewoon maar een beetje het gevoel te geven dat ze alles eventjes kunnen vergeten, alles in het dansen kunnen verliezen, dat is zo’n geweldig gevoel.” Azura slikte eventjes en keek recht in de ogen van Avan, zodat hij zou zien dat ze het meende. “Maar ik bied dit niet aan om dat het mij zo’n kick geeft, ik bied het aan omdat…omdat ik de gevolgen van dit alles heb gezien.”

Azura sloeg haar ogen neer, keek naar de kleine ruimte die nog tussen hen in aanwezig was. “Avan, het gaat je kapot maken” begon Azura. Ze voelde haar ogen vochtig worden. Verdomme, niet nu. Azura had een hekel aan huilen. In alle tijd met Jayden had ze maar één of twee keer om hem gehuild: waarom gebeurde het dan nu? “En ik wil niet dat jij in iemand als Jayden, mijn ex, veranderd. De twinkeling die je nu in je ogen hebt moet blijven, en geen holle, lege, grijze ogen worden. Ik wil dat je van de kleine dingetjes gaat genieten, en gaat zien hoe mooi de wereld eigenlijk is, ook al lijkt dat op dit moment niet zo. Nu, op dit moment, zie ik weer de lieve jongen die ik in de ijssalon heb ontmoet. Niet die jongen van een paar minuten geleden…” Een traan liep over haar wang, en ze haalde snikkend haar neus op. “En ik weet niet eens waarom het mij zo boeit, want ik ken je amper maar…misschien komt het gewoon omdat ik de gevolgen heb gezien.” Azura keek hem weer aan, zodat hij zag dat het haar echt wel boeide. “Verander alsjeblieft niet, Avan. Verander niet in mijn ex. En als je mijn hulp niet wilt accepteren, zoek dan alsjeblieft andere hulp. Want je bent een heel mooi mens, en bij een hele mooie bloem, wil je toch ook niet dat hij verwelkt?” Een verdrietige glimlach gleed over haar gezicht. Dit was alles wat ze had. Ze had zich nog nooit naar iemand zo kwetsbaar opgesteld. Het was gevaarlijk, daar was Azura zich heel goed van bewust, maar…misschien was het dit wel allemaal waard? Ze wilde een gelukkige Avan zien, geen verdrietige Avan.

9 Re: I got some party favors for you. {+Azura} op wo maa 16, 2016 11:08 pm

Avan Rodriguez

avatar
Hoe graag hij dan gebruik zou willen maken van haar voorstel.. Hij kon het niet. Hij wilde niet dat ze haar leven op zijn kop zette, alleen voor hem. Ze had een dochter en haar dochter kwam altijd voor. Sowieso voor iemand die ze niet eens zo heel lang kende? Correctie, iemand die ze nu pas voor de tweede keer tegenkwam. Vandaar dat hij het had afgewezen, puur omdat hij wist dat het voor haar haast onmogelijk zou zijn en hij haar niet met die last wilde laten zitten. Avan wilde geen verplichting zijn, voor niemand niet, eigenlijk.

Het was fijn om te weten dat hij er niets aan had kunnen doen, en vanuit daar maakte hij dus ook wel op dat ze het hem vergaf, gezien hij die informatie niet had geweten. Anders had hij dat natuurlijk nooit gezegd. Zo was hij niet. Jammer dan dat hij meestal wel dacht aan anderen hun gevoelens, terwijl dat omgekeerd maar zelden voor kwam. En die gedachte kon hij wel als onjuist beschouwen, maar dan zou hij liegen. Hij had vaak genoeg momenten meegemaakt waarbij dat van toepassing was.
Hij luisterde naar haar woorden, werd er stil en kalm van, terwijl hij alles zo goed mogelijk in zich op probeerde te nemen. Ze had dus in New York geleefd, voor zo ver hij wist, voor haar oma, haar dochter en haar ex gezorgd. Zorgde ook nog eens voor een stel tieners. Gaf dansles. Wacht, wat?
Zijn mondhoeken krulden door zijn eigen gedachten op, want dat betekende dat hij toch wel een goed voorgevoel had gehad. Al was het vrij duidelijk dat Azura vaker danste; het was echt on point.
Ondanks dat hij tegen haar wilde praten kon hij het niet, nog niet. Gelukkig nam Azura dan ook steeds verder het woord, zodat het ook nog niet hoefde. Het voelde haast of er een brok in zijn keel zat, werd hij nou echt door haar verhaal ontroerd? Blijkbaar. Het was gewoon.. zo lief dat ze het hem aanbood. Dat terwijl ze hem niet goed kende en andersom ook niet. Het bewees dus maar weer wat voor een goed persoon ze dan wel niet was, om iemand meteen te willen helpen, ondanks wat de situatie was.
Ging het hem kapot maken? Dat kon hij beter verbeteren: het had hem al kapot gemaakt. Voor zo ver dat had gekund. Toen hij echter zag dat Azura’s blik veranderde slikte hij nog eens, werd de brok in zijn keel zwaarder en leek het of hij nu helemaal niet meer kon praten. Bemoedigend had hij een van haar handen gepakt en wreef zijn duim over de rug van haar hand, zoals die dat eerder ook had gedaan, toen alles nog goed was geweest tussen hen. Toen hij nog geen stomme fout had gemaakt. Althans, misschien maar goed ook, want vroeg of laat zou ze er toch achter zijn gekomen en had ze misschien wel gevonden dat hij had gelogen door het voor haar achter te hebben gehouden. Maar zo was hij. Hij ging niet met een bordje om zijn nek lopen met alle dingen die hij deed.
Tijdens haar woorden was het hem opgevallen hoe er een traan over haar wang heen liep en reageerde hij daar uit automatisme op door deze traan weg te vegen met de duim van zijn andere hand die nog vrij was. Huilde ze nu, om hem? Het raakte hem. Iets wat er bij hem al een tijdje niet was gebeurd. “Niet huilen..” Mompelde hij nog zachtjes tussen haar woorden door, maar bleef wel luisteren naar wat ze te zeggen had.

Haar woorden.. Ze hadden hem geraakt, dat was iets wat zeker was. Hadden hem aan het denken gezet en hem laten beseffen dat ze ergens wel een punt had. Hoe kon hij zijn leven zo voortzetten? Het was lastig, gezien zijn lichaam er gewoon om vroeg en hij dus verder niet echt een keuze had, hoe hard hij er soms tegen vocht, maar misschien, misschien lag hier de kans? Stond zijn kans hier toevallig recht voor hem?
Voordat hij begon met praten had hij haar nogmaals in zijn armen genomen en haar een van de dikste knuffels gegeven die de twee tot nu toe hadden gedeeld. Ze was zo lief. Dit was een manier waarop hij dat kon uiten. Zoals het hoorde liet hij haar na een korte echter weer los, maar liet niet veel afstand tussen hen inzitten. Keek haar aan in haar bruine ogen, de ogen die hem moed hadden tegengesproken, die als een van de weinigen de laatste tijd in hem geïnteresseerd was geweest. Waarschijnlijk niet eens op hem maar om zijn tattoos, maar hij had het gezien.
“Als je er zo op staat... Dan denk ik niet dat ik dat kan weigeren. Maar alleen als je het echt wilt; ik wil je niet tot last zijn, begrijp je?” Vragend keek hij haar aan tijdens zijn woorden. “Het kan niet zo langer doorgaan. Dat was iets wat ik al wist, maar het is zo lastig Zu, om tegen iets in te gaan waar je lichaam vol voor wilt gaan..” Zijn ogen waren opnieuw even afgedwaald naar de klinkers die onder hen lagen.
Bij de gedachte van de woorden die hij wilde gaan zeggen kreeg hij ineens wat vochtigere ogen, snoof daardoor even en keek haar vervolgens weer recht in haar ogen aan. “Maar het gaat ons lukken, toch?” Zijn stem bibberde, was anders dan de normale, zelfverzekerde Avan. Ging de hoogte in, of juist de laagte. Was niet eentonig. “Bedankt, Azura.” Ze was te goed voor deze wereld, echt waar. Vandaar dat hij haar ook zo bedankte. Dat ging nog wel vaker komen, maar dit was alvast een begin.

Een zucht glipte tussen zijn lippen door, waarna hij zijn hoofd omdraaide en richting de uitgang keek, waardoor ze hier naartoe waren gekomen. Het feest.. Hij had daar eigenlijk nog vrij weinig zin in, wilde het liefste naar huis gaan. Of dat allemaal ging lukken wist hij niet, maar de gedachte aan Azura en haar woorden kon hem misschien wel helpen er meer tegen te vechten.
Totdat hij met een idee kwam.
“Wil je nog naar binnen..?” Vroeg hij, terwijl hij zijn hoofd weer haar kant op had gedraaid, om haar weer terug aan te kijken. “Ik denk dat het er voor mij op zit; om nou weer tussen die lucht te gaan staan.. Maar jij mag wel?” Hij wilde haar niet dwingen om met hem mee te gaan naar overal en nergens, maar de kans was er. Ze mocht van hem mee.
“Ik wil je niet dwingen, maar je kan met mij mee?” Voor het geval ze dacht dat die optie er niet was, want die was er natuurlijk wel. “Wat eten, of zo.” Een glimlach verscheen weer rond zijn lippen, iets wat er al een tijdje niet was geweest gezien de ruzie. Maar nu leek het hem weer, nou ja, goed..?

10 Re: I got some party favors for you. {+Azura} op zo maa 20, 2016 10:04 pm

Azura Bahari

avatar
Ergens stoorde het haar heel erg dat ze aan het huilen was. Wat moest Avan wel niet van haar denken, dat ze bij elk kleine dingetje meteen aan het snotteren was? Hij veegde haar traan weg. “Niet huilen…” zei hij zachtjes, terwijl ze aan het praten was. “Sorry” snikte ze zachtjes “Ik wil niet zwak zijn.” Huilen was in haar ogen zwak, daarom deed het ook nooit. Het leven bij haar ouders, het latere leven alleen en op de straat had haar hard gemaakt. Huilen was iets wat ze zelden tot nooit deed. Daarom stoorde haar dit extra erg. Diep van binnen was het misschien een ophoping, en was dit slechts een uitbarsting, omdat ze nooit de tijd had genomen om te rouwen over haar relatie met Jayden? Misschien wel. Azura had nooit om hem gehuild, had alles in haar dochter en het dansen gestort om het te kunnen vergeten, terwijl ze zich dondersgoed realiseerde wat het voor hen allemaal betekende. Nadat ze klaar was met praten, had hij iets gedaan waar ze eventjes niet op gerekend had, maar wat ze wel erg prettig vond. Hij gaf haar een dikke knuffel en Azura sloeg ook haar armen eventjes om hem heen. Ze was gestopt met huilen en sloot haar ogen eventjes, hoopte heel stiekem dat dit nog eventjes duurde. Want nu was haar hoofd eventjes leeg, dacht niet aan alle vervelende dingen, ze genoot nu gewoon eventjes van de knuffel.

Toch liet hij haar los, wat Azura ook wel weer begreep. Dadelijk zou het ongemakkelijk worden, en nu ze allebei zo kwetsbaar waren, leek het slim om het gewoon luchtig te houden. Toen hij uiteindelijk toch met het plan instemde, kreeg Azura een brede glimlach op haar gezicht. Hij was alles behalve een last voor haar. Azura had van nature dat ze erg graag voor mensen wilde zorgen, en dat Avan het toestond, was voor haar een geweldig gevoel. “Ik begrijp heel goed dat het moeilijk is om te vechten tegen iets waar je lichaam zo afhankelijk van is” zei Azura zachtjes “Ik wou dat ik kon voelen wat jij voelde, maar ik denk dat iemand dat pas kan voelen, als het diegene overkomt.” Zachtjes aaide ze met haar hand over zijn onderarm, keek hem aan. Terwijl ze elkaar weer recht in de ogen aankeken, zag ze dat hij wat emotioneler was, en dat deed Azura wel wat. “Maar het gaat ons lukken, toch?” Azura knikte. “Bedankt, Azura.” “Geen dank…ik wil je heel erg graag helpen. En natuurlijk gaat het ons lukken, dat weet ik zeker.” Zachtjes duwde ze met haar vuist tegen zijn arm. “Falen staat niet in mijn woordenboek.” Een grijns gleed over haar gezicht.

Avan gaf aan dat hij niet graag meer naar binnen wilde, deels door de lucht binnen en bood aan of ze met hem mee wilde gaan. Eventjes staarde Azura naar de deur. Ze kon niet zomaar weg gaan, aangezien ze had geholpen met het organiseren van het feest. Aan de andere kant…het feest liep toch? En bovendien, als ze haar echt kwijt waren geweest, dan hadden ze haar wel gezocht. Met een ondeugende glimlach gleed haar hand eventjes haar shirtje in, en vond ze haar telefoon in haar bh. “Niets zeggen” grinnikte ze en unlockte haar scherm. “Hey guys, eventjes snel een berichtje: ik moet sneller gaan, had an emergency call. Don’t worry, ik leg het morgen uit. Have fun, love you xoxo” Ze verstuurde het bericht naar Darren en de rest van haar team, lockte de telefoon weer en deed hem op haar vertrouwde plekje. “Ik ben alleen mijn jas kwijt” zei Azura met een pruillipje en haalde haar schouders op. Ach ja, dan moest ze maar eventjes zonder jas lopen.

Samen liepen ze weg. Azura dook nog wat verder weg in zijn groene jasje, en stak haar arm door die van hem. Ze hield eventjes haar mond. Tussen hen in hing een stilte, maar Azura vond het geen ongemakkelijke stilte. Azura verwerkte alles in haar hoofd, dacht aan manieren waar op ze Avan kon helpen. Zachtjes aaide ze met haar hand over zijn onderarm. “Ik vind het heel dapper van je” zei Azura een tijdje “Ik vind het echt super van je dat je er nu iets aan wilt gaan doen. Dat is al een hele stap in de goede richting, dat je realiseert dat het niet goed voor je is. Dus dat is al iets om trots op te zijn.” Zachtjes kneep ze eventjes in zijn arm.

Uiteindelijk kwamen ze aan bij een snackbar en Azura bleef eventjes staan. Ze keek naar boven. “Zullen we patatjes eten?” zei ze met een van haar liefste glimlachjes. Daar kon hij vast en zeker geen “nee” tegen zeggen?

11 Re: I got some party favors for you. {+Azura} op di maa 22, 2016 11:55 pm

Avan Rodriguez

avatar
Het begon een beetje koud te worden, maar dat zorgde er niet voor dat hij zijn jasje terugpakte van Azura. Hij moest zich maar niet zo aanstellen, hij stond nog in een lange broek met een shirt tot zijn ellebogen, terwijl zij een rok met een topje droeg. Dan was het zielig dat hij moeilijk ging doen, terwijl hij degene was die het warmst van hen beide was gekleed. Arme Azura.
Avan had haar een knuffel gegeven, die door zijn actie ook weer werd beëindigd. Voor het geval ze het ongemakkelijk vond, of dat zij het zou doen en ze daarna raar naar hem zou kijken dat hij haar zo lang had vastgehouden.
Ze wreef met haar arm over zijn onderarm, waardoor hij even naar haar hand keek en opkeek toen ze klaar was met haar woorden. “Ik hoop dat het je nooit overkomt.” Stelde hij vast. Nee, Azura had een heel leven, onder andere het zorgen voor haar dochter. Als er iemand was die hij het dan niet gunde was het Azura wel. Ze was eigenlijk ook wel te goed voor deze wereld. “En anders dan.. Worden de rollen omgedraaid?” Een malse glimlach sierde zijn lippen na zijn woorden. Maar het was duidelijk, mocht het ooit eens gebeuren – wat hij zeker niet hoopte – dan zou hij altijd voor haar klaar staan. Haar net zo helpen als zij hem had geholpen. Want ondanks dat ze hem nog niet eens had geholpen.. Hij had er wel vertrouwen in.
Toen ze hem vertelde dat het ging lukken en dat ze nooit faalde, kon Avan niet anders dan een brede glimlach opzetten en kort even om haar lachen. Nee, dat geloofde hij eigenlijk wel. Anders had ze hem allang opgegeven en was ze boos teruggegaan zonder naar hem te luisteren of wat tegen hem te zeggen. Hij had maar geluk dat hij haar tegen was gekomen, als hij het allemaal zo na ging.

Vervolgens had Avan haar voorgesteld om met hem mee te gaan. Naar waar? Wist hij veel. Als ze mee zou gaan zouden ze dat vast en zeker nog wel beslissen onderweg. En anders.. ja, dan zag hij wel waar hij terecht zou komen.
Toen er beweging in haar kwam, zonder een antwoord te geven, trok hij vragend zijn wenkbrauwen wat op. Wat ging ze- “Niets zeggen” Avan grinnikte om de plaats waarvan ze haar telefoon had gepakt en later weer had terug gestopt. Dus dat waren meiden hun geheime plekjes? Het was wel handig, dat moest hij toegeven. Maar, voor hem niet van toepassing. Gelukkig had hij dan ook wel altijd gewoon een broek aan, dus was het niet nodig ook.
“Oh, hou de mijne maar aan. Ik heb hem niet nodig.” Een waterig lachje verscheen op zijn gelaat. Hij wist dondersgoed dat het helemaal niet warm was en hij het behoorlijk koud had, maar voor Azura had hij het wel over om even door de kou heen te lopen. Wat moest hij anders dan, als een mietje zijn jas terug vragen? Nee, zij had hem vast en zeker meer nodig dan dat hij had.

Tijdens het lopen had ze haar arm door die van hem gestoken. En eerlijk, hij kon niet niet toegeven dat hij het erg vond.
Er was een stilte, maar die werd onderbroken door haar. Aandachtig luisterde hij naar haar woorden, maar bleef ondertussen wel voor hun kijken, naar de weg waar ze heen gingen.
Een kleine glimlach ontstond rondom zijn lippen. Zijn bruine ogen gleden van de weg voor hen richting haar, keek haar in haar ogen aan. “Ik wist het wel wat langer, maar het is zo moeilijk.. En om mezelf op te laten nemen.. Ik denk niet dat ik de ernst onder ogen zag.” En sowieso, het zou voor veel ophef zorgen binnen zijn familie. Ouders die overstuur zouden komen overvliegen, en zo. Dat wilde hij er niet nog eens bijhebben. Zijn vader zou vast woest zijn als hij het wist. Gelukkig had hij ze in de tijd dat dit speelde niet in het echt gezien, want anders..

Avan lachte om haar voorstel en knikte als antwoord erop. “Natuurlijk.” Nu ze het zei; er kon best wel wat in zijn maag op dit moment. Het was nog net niet dat zijn buik rammelde.
Hij hield de deur voor Azura open en volgde haar naar binnen. “Geen ijsjes deze keer.” Mompelde hij grinnikend, om even terug te komen op hun eerste ontmoeting in een ijssalon. Niet dat je in een snackbar geen ijs kon kopen, maar het was toch anders.
Nadat ze hadden besteld, uiteindelijk twee frietjes, voor Azura een met ketchup, voor hem een met satésaus, waren ze aan een tafeltje gaan zitten, wachtend tot hun bestelling klaar zou zijn.
Totdat Avan dorst begon te krijgen. “Wil je wat – Nee, wacht. Ik ga wat drinken bestellen en dan moet je kijken of je het lekker vindt.” Plagend haalde hij zijn wenkbrauwen een paar keer op en neer, om vervolgens op te staan en naar de vitrine te lopen. Ondertussen had hij nog even een grijnzende blik richting Azura gegeven, over zijn schouder heen, waarna hij wat te drinken bestelde nadat hij in de koelkast had gezien wat er allemaal was. Hm.. Cherry Coke. Daar had hij wel zin in gehad en hopelijk Azura ook. Nadat hij de twee blikjes had afgerekend was hij met een glimlach terug naar de tafel gelopen en had hij haar blikje voor haar neus gezet en was hij weer gaan zitten. “En..?” Vroeg hij, benieuwd of hij een goede smaak had, volgens haar.

Ondertussen waren de twee bakjes met friet op hun tafel gezet, terwijl Avan nog een slok van zijn drinken nam. Het kwam goed uit dat ze het had voorgesteld; op dit moment begon hij steeds meer honger te krijgen.
Avan pikte er een random pinnetje uit, om het vervolgens in Azura’s richting te houden, in de hoop dat ze haar mond open zou doen en het op zou eten. Echter, toen ze haar mond open deed en dichterbij kwam, wist hij een veel gemener idee, wat hem ter plekke binnenschoot. Op het moment dat ze het namelijk bijna in haar mond hand trok hij snel zijn hand terug, om daarna het frietje in zijn eigen mond te steken en erop te kauwen, om het vervolgens door te slikken. Avan lachte, stak vervolgens zijn tong uit naar haar en begon aan de rest van zijn frietjes. Wat was hij toch een kleine, gemene plager. Maar hij vond het wel leuk om haar te pesten, eigenlijk.

12 Re: I got some party favors for you. {+Azura} op di maa 29, 2016 11:21 am

Azura Bahari

avatar
Het was een lange avond geweest. Het feest was, volgens haar vrienden, een succes geweest. Iedereen had het naar zijn of haar zin gehad, net als Azura, totdat ze natuurlijk met Avan naar buiten was geweest. Maar het voelde weer goed. Ze had een goed gevoel bij haar beslissing. Avan had hulp nodig en zij wilde hem die hulp bieden. Ze wilde hem niet naar een afkickkliniek sturen, dar zou hij misschien nog ongelukkiger van worden. Toch hadden ze allebei geen zin meer om naar het feest terug te gaan. Azura voelde zich ook moe worden, en had eigenlijk gewoon trek om lekker te gaan eten.

Daarom had ze uiteindelijk aan Avan voorgesteld om patatjes te gaan eten, met haar allerliefste gezichtje. Daar kon hij duidelijk geen “nee” tegen zeggen – ghehehe, die moest ze maar eens onthouden. Ze had een patatje met een shitload aan ketchup van Avan gekregen, precies zoals ze hem lekker vond, en hij had met satésaus. “Wil je wat – Nee, wacht. Ik ga wat drinken bestellen en dan moet je kijken of je het lekker vindt.” Azura lachte zachtjes. “Succes jongen, ik heb een lastige smaak qua drankjes.” Plagend liet ze haar wenkbrauwen op en neer gaan. Dat was niet waar, Azura was helemaal niet moeilijk met eten en drinken, ze lustte praktisch alles. Tot haar verbazing kwam Avan terug met cherry coke. “Hoe wist je dat?!” zei ze luid en kreeg een stralende glimlach op haar gezicht “Dat is mijn favoriete smaak!” Azura trok het blikje open en nam een flinke slok. “En..?” hoorde ze hem nieuwsgierig vragen en Azura knikte goedkeurend. “Heerlijk.” Haar ogen versmalden zich. “Jij hebt mij gewoon zitten bespioneren hè, Laila zei al dat ze iemand bij het raam zag.” Plagend porde ze hem in zijn zij. “Nee hoor, dankjewel.” Ze kneep eventjes zachtjes in zijn arm.

Ze kregen de bakjes patat voor hun snufferd en smakelijk Azura er na. Azura propte een patatje in haar mond en keek toen verbaasd toen Avan haar opeens een pinnetje met een patatje met satésaus voor hield. Met opgetrokken wenkbrauwen opende Azura haar mond en kwam dichter bij het pinnetje, maar toen ze er bijna was, deed hij heel snel het patatje in zijn mond. “Nouhou” zei Azura nep beledigd en lachte zachtjes. Toen kreeg ze opeens een geweldige ingeving. Ze kwam iets overeind en pakte vliegensvlug een patatje van Avan, en stopte het met een uitdagende blik in haar ogen in haar mond. Mmmm, satésaus. Nogmaals liet ze haar wenkbrauwen plagend op en neer gaan, terwijl ze op het patatje kauwde. “Wat jij kan, kan ik ook hoor” zei ze plagend en lachte toen. Awh, Avan. Ze zouden het nog zwaar met elkaar gaan krijgen, als ze elkaar gingen plagen. Stiekem vond Azura het heel erg leuk, ze had tien keer liever dat iemand als Avan haar af en toe kwam plagen, dan iemand als Jayden, die heel haar leven kapot maakte. Daarom legde Azura eventjes snel haar hoofd op zijn schouder, knuffelde hem eventjes en ging toen weer rechtop zitten.

“Ik heb een idee” zei Azura en legde haar pinnetje eventjes neer “Morgen ga ik wat research doen, om te kijken hoe ik je ga helpen en daarna ga ik Perzisch eten koken. Misschien vind je het leuk om te blijven eten? Daarna moet ik werken, maar als je het leuk vind mag je mee, Laila blijft ook kijken.” Een glimlach gleed over haar gezicht. “En ik weet nu al dat ze een verrassing voor je heeft.” Een veelbetekende knipoog volgde. Azura sloeg haar haren naar één kant van haar hoofd, keek naar het pinnetje en haalde haar schouders op. Met haar vingers pakte ze nog een patatje. Patat was gewoon veel lekkerder als je het met je vingers at. “Als je het leuk vind hoor, als je geen tijd hebt met school of werk moet je het niet doen. Wat doe je eigenlijk, werk je of ga je naar school?” vroeg Azura nieuwsgierig, terwijl ze haar vingers aflikte.

13 Re: I got some party favors for you. {+Azura} op do maa 31, 2016 2:02 pm

Avan Rodriguez

avatar
Succes voor hem. Nou, hij zou hopelijk maar goed genoeg kunnen gokken, want hij wilde haar geen gelijk geven dat hij haar geen lekker drankje zou kunnen geven. Misschien dan wel niet haar favoriete drankje, maar zó moeilijk was het nou ook toch niet om een drankje uit te zoeken wat ze lekker zou vinden? Avan kon overigens niet weten welke frisdrank ze dronk; bij hun vorige ontmoeting had ze van hem thee gehad en om dat nu weer te bestellen in een snackbar.. Nee, dat was gezien het feit dat ze hier waren en het tijdstip best ontoepasselijk.
Met twee blikjes Cherry Coke was hij terug richting hun tafel gelopen en had hij het voor haar neus weggezet, een kleine grijns die zijn lippen sierde. Die grijns werd groter toen ze verbaasd reageerde. Zie je? Hoe bedoelde ze ‘lastige smaak qua drankjes’? Blijkbaar nog niet lastig genoeg voor hem.
Luchtig haalde Avan zijn schouders op. “Goede mensenkennis?” Grapte hij, terwijl hij zijn hoofd schudde. “Nee ik weet niet, ik had er gewoon zin in.” Sprak hij terwijl hij lachte.
Hij moest nog harder lachen toen hij haar woorden hoorde en maakte een snelle beweging naar de andere zijkant toen hij een por in zijn zij kreeg, terwijl hij iets harder begon te lachen. Daarna keek hij haar zo serieus mogelijk aan. “Ik zou niet durven.” Plagend stak hij nog even zijn tong naar haar uit.
“Geen dank.” Sprak hij, waarna hij haar een kleine stoot met zijn arm gaf toen ze daarin kneep. Soms was Azura echt gemeen door in zijn arm te knijpen hoor, ghehe. Niet dat ze het hard deed, maar who cares.

Na zijn actie waarmee hij Azura plaagde kon hij het niet laten om een grijns op zijn gelaat te tonen. Stiekem was hij echt heel gemeen, maar dat ging hij natuurlijk nooit toegeven.
Helaas pakte Azura hem gewoon terug door zelf van zijn friet te pakken en zorgde dat ervoor dat Avan haar kort grinnikend aankeek, naar wat ze aan het doen was. Pff, gemeen. Maar goed, dat verdiende hij ook wel na wat hij had gedaan bij haar.
“Ja, gemenerik.” Mompelde hij, waarna hij ook weer snel van haar friet een pinnetje pakte met ketchup. Met een grote glimlach at hij die op, alhoewel hij wist dat ondanks dat hij blij was dat hij een frietje van haar had kunnen stelen het haar waarschijnlijk niet eens interesseerde dat hij dat had gedaan. Jammer.
Toen ze haar hoofd op zijn schouder legde werd hij meteen stil en liet zijn hoofd dan ook zachtjes op het hare weer leunen. Zijn hand wreef voor kort zachtjes over haar been heen, waarna ze hem een knuffel gaf en ze daarna weer vrolijk verder gingen met het eten van hun eten.

Een idee? Nieuwsgierig trok Avan zijn wenkbrauwen op en keek haar met een vragende blik aan. Nadat hij haar voorstel had gehoord ademde hij eens wat dieper in en glimlachte lichtjes. Ze was zo lief.. Hoe kon hij het allemaal aannemen wat ze hem voorstelde? Hij kon toch niet zomaar bij haar eten? Maar goed, als ze er zo op stond.. Kon hij moeilijk nee zeggen, toch?
“Als het verder geen probleem voor je is, kan ik moeilijk nee zeggen toch?” Glimlachte hij haar toe. Plus, Laila had een cadeautje voor hem. Super schattig, niet? “En een verrassing? Ik ben benieuwd.”
Morgenavond had hij wel tijd. Voor zo ver hij wist. Het probleem was alleen dat zijn lichaam in de avond het meeste problemen had.. Maar, afleiding kon daar misschien een positieve invloed op hebben? Wie weet. Ze had hem in ieder geval verteld dat ze dansles gaf, wat ook wel te zien was geweest eerder die avond, dus hij was benieuwd.
“Ik werk..” Beantwoordde hij haar vraag, terwijl hij het pinnetje friet dat in zijn mond zat nog snel doorslikte. “Heb je misschien ook een idee wat voor werk?” Avan keek haar vragend aan, maar liet zijn ene hand over het gebied heen gaan waar al zijn tattoos op zijn armen zaten, als een hint. Zo moeilijk kon het niet zijn, toch?

Nadat ze klaar waren en naar buiten waren gegaan, de kou in, stond Avan voor de deur van de snackbar stil. Hij was lopend hierheen gegaan, kon haar dus thuis brengen als zij dat wilde en ook te voet was gekomen? Vast wel, gezien er niet veel auto’s hadden gestaan. Dat had immers opgevallen.
“Zal ik je naar huis brengen?” Stelde hij dan ook voor, een lieve, zorgzame glimlach die zijn lippen sierde. Hij vond het echt geen probleem en het was wel het minste wat hij voor haar kon doen.

Tijdens dat ze aan het lopen waren vond hij het toch wel minder koud worden – Azura had immers zijn jas nog en erg vond hij dat niet, zij was namelijk best koud gekleed. Ook had hij ondertussen lief haar hand gepakt, voor het geval dat ze ineens iemand tegen zouden komen of wat dan ook en haar kwijt zou zijn. Avan had nu namelijk wel een beetje de taak om haar veilig thuis zien te krijgen, al zou dat betekenen dat hij een hele stoet met mannen zou moeten verslaan; hij moest en zou haar veilig thuis krijgen. Voor Azura zelf en voor Laila natuurlijk.
“Ik weet echt niet hoe ik je allemaal kan bedanken voor wat je doet en gaat doen.” Sprak hij, terwijl zijn bruine ogen van de stoep voor hem richting haar gingen.

Toen ze hem meldde dat ze er waren liepen de twee naar de voordeur van haar huis, waar Avan haar hand dan ook los liet en even twijfelde. “Oh ja, hier. Voor het geval we het weer vergeten.” Hij had zijn telefoon met contacten aan haar gegeven, zodat ze haar nummer erin kon zetten en ze niet weer dezelfde fout als vorige keer zouden maken.
“Nou, tot morgen dan?” Na zijn vraag had hij een stapje dichterbij gezet om zo zijn armen om haar heen te slaan en haar een dikke knuffel te geven, die voor hem maar al te lang mocht duren. Helaas liet hij haar na een tijdje weer los, omdat het anders raar werd, niet?
Terwijl hij zijn hoofd van haar schouder afhaalde en eigenlijk een stap terug wilde zetten, gebeurde er iets waarbij hij eigenlijk niet nadacht. Wat gewoon gebeurde. Zijn hoofd trok hij terug van haar schouder en toen hij bij haar gezicht kwam drukte hij zijn lippen op die van haar, zijn hand die hij naar haar kaak bracht. Het duurde niet lang, het was ook niet intiem, maar, het was er wel. Nadat hij zijn lippen van die van haar had gehaald en zijn hand had weggehaald liet hij nog voor enkele seconden zijn voorhoofd tegen het hare leunen. “Bedankt, Azura.” Fluisterde hij nogmaals, zoals hij eerder op de avond ook had gedaan.

Avan had weer een stap naar achteren gezet, gaf haar nog een laatste blik, voordat hij zijn handen in de zakken van zijn jas stopte en zijn rug omdraaide, om zo richting zijn eigen huis te lopen.
Bedankt, Azura.

14 Re: I got some party favors for you. {+Azura} op do maa 31, 2016 10:59 pm

Azura Bahari

avatar
Azura was blij dat het weer helemaal gezellig tussen hun twee was. Ze had het jammer gevonden als de bedrukkende sfeer van een aantal momenten geleden de hele tijd om hen heen had gehangen. Ondanks dat het natuurlijk niet erg leuk was wat er zojuist was gebeurd, ze konden ook het positieve eruit zien. Avan zou eindelijk hulp krijgen, hulp die Azura hem kon bieden en die hij ook oprecht scheen te willen! En dat moesten ze vieren, onder het genot van een heerlijk patatje en een blikje met kersencola. Dat was de beste shit die er bestond, wat Azura betreft mocht ze dit elke avond eten. Helaas was dat niet zo goed voor de lijn. Toen Avan instemde met haar plannetje, gaf ze hem een stralende glimlach. “Gelukkig! Want Avan, als ik mijn Perzische gerechten maak, wil je bij geen enkel ander restaurant meer eten.” Bevestigend knikte ze. Zelfs kinderen vonden haar Perzische eten lekker, en kinderen waren vaak hele kritische eters. Nou was haar kip heerlijk, dus dat was geen probleem. Ging de liefde van de man niet altijd door de maag? Ze had geen idee, hopelijk zou hij het lekker vinden. Ach ja, dat zagen ze morgen wel. Anders kon ze altijd nog patatjes voor hem kopen. Mét satésaus.

“Ik werk…heb je misschien ook een idee wat voor werk?” Avan aaide over zijn arm, waar zijn tattoeages zaten. Azura trok plagend haar wenkbrauwen op. “Wil jij overal een spelletje van maken, Avan?” grapte ze plagend en porde hem met een lachje in zijn zij. “Nou is deze niet zo moeilijk, maar o mijn God! Ben je echt een tattoo artist?” Haar ogen werden eventjes groot. “Nu snap ik dat je zoveel tattoos hebt! Dat is zo ontzettend gaaf! Je moet ook echt een keertje een tattoo bij mij zetten hoor.” Ze knikte bevestigend. Avan kon het zo te zien heel erg goed, tenzij hij natuurlijk de tattoos op zijn lichaam niet zelf had gezet. Maar waarom zou hij dat niet zelf doen? Hij kon het bij zichzelf gratis doen en hoefde niet van tevoren een afspraak te maken.

Nadat ze hun patatjes hadden opgegeten, en nog eventjes lekker hadden gekletst, was het echt al een stuk later geworden. Het was tijd om naar huis te gaan. Toen Azura met Avan buiten stond, bood hij aan om met haar naar huis te lopen. Dat vond Azura fijn. De buurt waarin ze woonde was best wel een achterbuurt, en het was niet altijd prettig om daar ’s nachts door heen te lopen. Nou was Azura natuurlijk niet bang, maar ja…met Avan voelde ze zich stiekem toch wel een stuk veiliger. Hij had haar hand vastgenomen, en ze liet zachtjes haar duim over zijn hand gaan. “Ik weet echt niet hoe ik je allemaal kan bedanken voor wat je doet en gaat doen.” Zachtjes kneep Azura eventjes in zijn hand. “Ik weet wel wat je kunt doen op mij te bedanken” zei Azura zachtjes en slikte eventjes “Om mij te bedanken moet je gelukkig zijn, en gezond. Dat is alles wat ik wil.” Ze keek hem van opzij aan, staarde eventjes in zijn bruine kijkers. “Ik meen het Avan, iedereen verdient het om gelukkig te zijn, dus jij ook.”

Ze hadden een stukje gelopen, waren uiteindelijk voor haar huis beland en het was tijd om afscheid te nemen. Snel zette Azura haar nummer in zijn telefoon. “Nou, tot morgen dan?” zei hij, terwijl hij zijn armen om haar heen sloeg. “Tot morgen” grijnsde ze, terwijl ze ook haar armen om hem heen sloeg. De knuffel was fijn. Het was lang geleden dat Azura lichamelijk contact met een jongen had gehad, en het voelde best wel fijn. Misschien kwam het…nee, het kwam omdat Avan anders bleek te zijn dan bijvoorbeeld Jayden. Hij wilde geholpen worden, hij wilde iets aan zijn situatie veranderen. Azura kreeg een warm gevoel van binnen, het was een fijn gevoel. Na een paar minuten, wat naar Azura’s mening veel te snel was, lieten ze elkaar los. Hun gezichten waren dicht bij elkaar, en Azura keek in zijn ogen. Wat er gebeurde was…onverwachts. Ze had het niet zien aankomen. Vandaar dat ze ook licht verrast keek, maar zodra hij zijn lippen op de hare had gedrukt, sloot ze haar ogen en genoot ze eventjes van het moment. Van binnen voelde Azura van alles en het voelde zo goed. Het was zo lang geleden dat ze dit had gevoeld. Nadat hij haar had gekust, drukte hij zijn voorhoofd tegen het zijne. Azura had nog steeds haar ogen gesloten. “Bedankt, Azura.”

Met deze woorden liet hij Azura licht verward achter. Ze had haar ogen geopend en keek hem met een glimlach aan. “Slaap lekker, en app eventjes als je thuis bent” zei ze met een glimlach. Terwijl hij in de nacht verdween, draaide Azura zich om, zocht haar sleutels in haar zak en stapte naar binnen. Meteen liep ze door naar de kamer van Laila. Ze opende de deur en keek met een glimlach de kamer in. Het meisje lag lekker te slapen. Naast haar lag een babyfoon. De buurvrouw had een andere: het meisje was veilig geweest. Azura sloot de deur weer en plofte neer op de bank.

Oké, ze was helemaal in de war. Dat Avan haar had gekust, was best wel onverwachts geweest. Maar Azura had zich er op betrapt dat ze het helemaal niet erg vond. Het was dat Avan de kus had verbroken, anders was ze zeker doorgegaan. Ze slikte. Was het daarom dat ze Avan wilde helpen, omdat ze hem leuk vond? Vond ze hem eigenlijk wel leuk, en was het niet gewoon een opvlieging, omdat ze zo lang geen mannelijke aandacht had gedacht? Azura slikte. Het zou wel verklaren waarom ze hem wilde helpen, maar als ze hem daarom wilde helpen, zou het niet eerlijk zijn. Ze wilde hem niet in een situatie dwingen waar hij eigenlijk niet in wilde gaan. Azura stond op en ging voor haar spiegel staan. Toch kon ze het niet laten om een beetje ondeugend in de spiegel te kijken. De lichte blos op haar wangen, en de licht verwarde uitdrukking in haar ogen vertelde het allemaal: ze had het nog steeds in zich. Haar zwangerschap had haar alleen maar goed gedaan, en zorgde er niet voor dat jongens niet meer geïnteresseerd in haar waren.

Toen Azura eenmaal in bed lag, was het voor haar duidelijk. Ze moest duidelijk uit gaan zoeken hoe ze zich voelde tegenover Avan, en er voor zorgen dat ze morgen een plan had om hem te helpen. Want een moment als een aantal minuten geleden had ze veel liever dan de situatie in het steegje. Vanaf morgen zouden zowel haar als Avans leven compleet veranderen.

Gesponsorde inhoud


Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 1]

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum