Paradigm Shift

Een RPG die zich centreert rond het leven in een stad waar alles kan gebeuren.


Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

If there's nothing missing in my life, then why do these tears come at night? [O P E N]

Ga naar beneden  Bericht [Pagina 1 van 1]

Chloe Mendez

avatar

“En deze zijn nog mooier, alleen zijn ze wel wat duurder…” zei de verkoopster en hield nog een paar schoenen omhoog. Chloe trok haar wenkbrauwen omhoog en grinnikte afkeurend. “En wat maakt het precies mooier dan? Het extra nulletje dat aan dat prijskaartje hangt?” zei ze met een licht sarcastische ondertoon. Eventjes wist de verkoopster niet waar ze moest kijken. Een ongemakkelijke stilte volgde. Het meisje rolde eventjes met haar ogen. “Ik neem ze allebei, no worries.” Ze rukte het paar schoenen, samen met het andere paar schoenen, uit haar handen en deed ze netjes in de doos. Michael Kors, he could read her mind. Zonder de verkoopster nog een blik waardig te keuren, deed ze haar tas rond haar schouder en liep met een arrogante blik in haar ogen richting de kassa. De arrogante blik in haar ogen deed ze niet eens expres, hij stond gewoon zo standaard in haar ogen dat het meer uit “nature” was dan dat ze het echt forceerde. “Zo, heeft u het kunnen vinden, mevrouw?” vroeg de verkoper slijmerig. Ze gaf de jongen geen antwoord, Chloe had een bloedhekel aan die vraag. Als ze het niet had kunnen vinden hadden ze het wel gehoord, namelijk.

Nadat Chloe betaald had, en het tasje dankbaar had aangenomen, ging er eventjes een licht gevoel van euforie door haar heen. Het duurde maar tien seconden, maar het was, naast haar relatie, het enige wat haar een gelukkig gevoel kon geven. Voor de rest was het leven van Chloe…leeg. Erg leeg. Naast haar relatie en naast haar school had ze eigenlijk niets. En die tijd verdeed ze maar met winkelen. Het moment dat ze haar vaders creditcard liet zien, en al die spullen van haar waren, dat was voor haar het beste moment van de dag. Het klonk best wel zielig, iets wat Chloe ook prima besefte. Maar zolang ze het probleem niet zou zien, zou het voor haar ook niet bestaan.

Chloe stapte een andere winkel binnen. Het was een boetiekje, geen designerkleding, maar wel heel erg mooi. “Goedemiddag” zei de vriendelijke verkoopster en Chloe knikte, als wijze van begroeting. Ze kwam graag in dit zaakje, vooral omdat de verkoopster haar d’r eigen ding liet doen. De rustige muziek zorgde ervoor dat er een prettige sfeer in de winkel hing. Totdat er opeens een kleding rek voor haar neer viel. En daarmee wordt ook echt het kledingrek bedoeld, inclusief de kleding. Verschrikt deed Chloe een stap achteruit en keek naar de persoon die aan deze vorm van cultuurvervuiling deed. “Hallo, kan je niet uitkijken ofzo? Er lopen hier mensen rond hoor” blafte ze agressief naar de persoon die deze meesterstukken had laten vallen. Ze nam de persoon van top tot teen in zich op. Ze zou naar de politie moeten gaan! “Krijg ik nog een excuses, of wat?”

Chyrel Burnbright

avatar
ಠ╭╮ಠ
'Hier, liefje, hou dit even voor me vast.'
Nives duwde haar twee tasjes in de handen en plantte haar linkervoet op de rand van een bankje, om de veters van haar Dr. Martens opnieuw te strikken. Chyrel bleef geduldig staan met Nives' aankopen in haar hand en keek ondertussen eens de drukke winkelstraat door. Het was al vrij laat, maar het was koopavond en daar had haar beste vriendin gebruik van gemaakt door haar mee te sleuren. Chyrel had er nogal een drama van gemaakt door te zeggen dat ze echt niet wilde, maar stiekem vond ze het niet zo'n groot probleem. Het was altijd gezellig met het IJslandse meisje en zelfs als ze niets kocht hadden ze het altijd leuk met z'n tweeën.
'Zo!' Nives had zich weer opgericht, streek het witblonde haar uit haar gezicht en pakte de twee tasjes weer terug. 'Dank je.'
'No problem.' Met een flauwe grijns richtte Chyrel zich weer op en trok haar beige jas recht. 'Wil je nog ergens naar binnen voor we wat gaan eten?' Ze waren al een uurtje op stap en naarmate de tijd verstreek begon Chyrel honger te krijgen. Nog veel langer rondlopen zou haar weer meer energie gaan kosten en ze had liever iets gegeten voordat ze weer verder gingen, en er waren genoeg plaatsjes waar ze lekker konden eten.
'Alleen deze winkel nog, oké?' Nives pakte haar pols met haar vrije hand vast en trok haar vriendin met zich mee een boetiek in. 'Hier hebben ze schattige kleding. Ik zag hier laatst een leuk jurkje - hij paste me niet maar ik dacht dat hij jou wel leuk zou staan.' Eenmaal binnen liet ze haar weer los en begon door het eerste beste rek met kleding te kijken. 'Ik ga het even voor je zoeken, oké, liefje?'
'Is prima,' antwoordde Chyrel, inwendig lachend om haar vriendin. 'Ik weet alleen niet of ik het kan betalen.'
'Oh, dat maakt niet uit,' antwoordde Nives achteloos, 'als het te duur is betaal ik het gewoon voor je.'
'Dat hoeft echt niet, Nives -' begon ze gelijk, maar het blonde meisje kapte haar af. 'We zien wel, liefje, als het je leuk staat koop ik 'm. Als vervroegd cadeautje.' Ze glimlachte en ging toen verder met zoeken.
Ondertussen liep Chyrel op haar gemak door de winkel. Het was inderdaad een boetiekje met leuke kleding, maar ze dacht niet dat ze van plan was om iets te kopen. Ze moest haar zakgeld goed in de gaten houden, want in tegenstelling tot Nives hadden haar ouders geen zakken vol met geld. Niet dat ze arm waren, maar ze kon niet overal haar geld aan uit geven.
Waarschijnlijk had ze voor zich uit lopen staren, gezien ze plotseling een stekende pijn in haar arm voelde, gevolgd door een luid gekletter. Ze was tegen een losstaand kledingrek gelopen en deze was met een enorm kabaal omgevallen.
'Shit...' mompelde ze, om vervolgens door haar hurken te zakken, het rek vast pakte en deze in een enkele beweging overeind trok. Het ding was voor haar niet echt zwaar; het probleem was de op de grond gevallen kleding. Er waren geen medewerkers in de buurt, maar wel een jonge vrouw met steil, donker haar en een vinnige blik in haar ogen, die haar aan keek of ze haar in het gezicht had geslagen.
Onwillekeurig verscheen er een lichte frons op Chyrels gezicht. Wat had ze nou precies fout gedaan om zo afgeblaft te worden? Het rek was niet op haar gevallen, of wel? En het was bovendien per ongeluk gegaan, waarom ging die meid haar zo af lopen katten?
'Het ging niet expres,' begon ze op defensieve toon, 'je hoeft niet -'
Haar stem stierf weg. Ze had de jonge vrouw tegenover haar herkend, al was het maar nauwelijks. Licht fronsend keek ze naar haar, haar hand nog steeds op het kledingrek. 'Chloe?'
De twee hadden bij elkaar op de basisschool gezeten, en waren toen goede vriendinnen geweest. Maar dat was nog in haar vorige woonplaats geweest, en ze had de ander niet meer gezien sinds ze beiden naar de middelbare school gingen. Chyrel ging naar een openbare school, terwijl Chloe naar een kostschool voor meisjes was gegaan.
'Wow, ik, eh - ik herkende je nauwelijks. Wat is er gebeurd met je -' Nu kapte ze zichzelf abrupt af en slikte het woord "gezicht" in. Toen gebaarde ze eens naar de kleding. 'Ik lette niet op, oké? Dat ging per ongeluk.'

Chloe Mendez

avatar

Het meisje was gauw door haar knieën gezakt en had het kledingrek opgetild. Chloe trok haar wenkbrauwen op, en sloeg haar armen over elkaar heen. Had dit meisje werkelijk het lef om tegen haar in te gaan? “Het ging niet expres, je hoeft niet-“, maar het meisje brak haar zin af. “Ja, ga ik het nog beleven vandaag, wat hoef ik niet?” blafte Chloe en een licht agressieve blik stond in haar ogen. Terwijl ze afwachtend het meisje aankeek, besefte ze eigenlijk heel erg goed dat ze dit meisje wel kende. Was haar naam niet…Chyrel? Het meisje scheen hetzelfde idee te hebben als haar, want ze noemde haar naam. Als Chyrel nu maar niet dacht dat ze elkaar huilend in de armen zouden vallen en Chloe haar zou smeken om alles over haar leven te vertellen, want daar was ze absoluut niet geïnteresseerd in. “Wow, ik, eh – ik herkende je nauwelijks. Wat is er gebeurd met je –‘, maar Chyrel brak haar zin af. Chloe wendde haar gezicht af, sloot heel eventjes haar ogen en streek zachtjes over haar gezicht. Hoe was het Chyrel nu al gelukt om in de eerste vijf minuten van hun wederzien haar al op haar onzekerste moment te pakken?

“Het was nodig” gaf Chloe als verklaring voor het feit dat ze er anders uitzag “Ik heb overigens geen idee wie jij bent.” Natuurlijk wist Chloe dondersgoed wie ze was, maar dat hoefde zij niet te weten. Ze deed een stapje naar voren en ging bij het kledingrek staan. Afkeurend schudde ze haar hoofd, begon de kleding die aan het kledingrek hing weer recht te hangen en ondertussen werkten haar gedachte op overuren. Wat moest ze nu doen, gewoon weglopen en doen alsof er niets gebeurd was? Ergens kon Chloe dat niet maken, op de basisschool hadden ze namelijk altijd goed met elkaar omgegaan. Maar tijden waren veranderd, Chloe ging nu naar een kostschool en ze had eigenlijk niet zo’n zin in een gesprek.

Zodra ze de kleding recht had gehad, draaide Chloe zich weer naar Chyrel. Ze liet haar tas weer aan haar arm zakken en woelde wat door haar haren. “Ach, dat is waar ook. Jij bent Chyrel, niet waar?” zei Chloe een beetje gemaakt en een glimlach gleed over haar gezicht. “De basisschool is natuurlijk een lange tijd geleden, dingen zijn veranderd.” Ze rolde even met haar ogen. “Ik ben verbaasd jou in zo’n soort winkel te zien…zoals ik je me herinner is dit niet echt jouw…style.”

Chyrel Burnbright

avatar
ಠ╭╮ಠ
Om de een of andere manier kon Chyrel niet weg kijken van Chloe's gezicht. Ze was niet lelijk, integendeel; Chloe was een heel knap meisje. Maar iets was er niet natuurlijk aan. Chyrel had haar misschien twee jaar gevolgd op Twitter, maar toen hadden haar foto's er nog veel anders uitgezien. Daarna hadden ze eigenlijk niets meer van elkaar gehoord.
De manier waarop Chloe zich tegenover haar gedroeg was niet zoals ze haar herinnerde. In haar geheugen was ze nooit zo - zo bitchy geweest. In ieder geval niet tegenover haar.
Er was echter geen tijd om te doen alsof ze diep gekwetst was bij haar afstandelijkheid. Het was duidelijk dat ze beiden hun eigen leven waren gaan leiden, en stiekem was Chyrel wel nieuwsgierig naar hoe Chloe het nu maakte.
Haar wenkbrauwen gingen omhoog toen het meisje haar niet leek te herkennen. De ander staarde haar onderzoekend en in stilte aan, alsof ze haar gezicht probeerde te identificeren, en toen gleed er een schaduw van een glimlach over haar gezicht. “Ach, dat is waar ook. Jij bent Chyrel, niet waar?”
Haar verbaasd opgetrokken wenkbrauwen veranderden nu in een lichte frons terwijl Chloe door praatte. Vervolgens drukte ze uit dat ze niet had verwacht om Chyrel in een winkel zoals deze aan te treffen, omdat het, in Chloe's woorden, "niet echt haar style was".
'Dat is het ook niet,' antwoordde Chyrel, net iets te nonchalant. De kleding hing ondertussen weer recht in het rek, alsof er nooit wat mee was gebeurd, en ze veegde snel een laatste pluisje van een mouw. 'Ik ben hier met mijn vriendin, Nives -' Ze gebaarde over haar schouder naar het blonde meisje, zich niet realiserend dat deze nog geen drie meter achter haar stond en de planken boven haar hoofd bestudeerde. Toen ze haar naam hoorde keek ze echter om, en overbrugde de paar meter in enkele seconden zodat ze net achter Chyrel stond. Met een warme glimlach op haar gezicht keek ze naar Chloe en toen naar het Italiaanse meisje. 'Ik hoorde mijn naam. Hey, liefje, ik kon dat jurkje niet meer vinden, ik denk dat ze het weggehaald hebben, maar we zien vast nog wel iets anders dat leuk is.' Toen gingen haar helblauwe ogen terug naar Chloe, nog steeds een glimlach op haar gelaat maar nu ook iets vragends in haar ogen. 'Ik zie dat jij wel iets gevonden hebt, nou ja, iemand.' Ze bekeek Chloe eens, voordat haar glimlach weer verbreedde. Chyrel knikte eens. 'Dat zou je kunnen zeggen. Nives, dit is Chloe, we waren goede vrienden op de basisschool. Chloe, dit is Nives, mijn beste vriendin.'
Op de laatste drie woorden vertraagde ze even. Ze had het idee dat de hele situatie een heel klein beetje gênant begon te worden.

Chloe Mendez

avatar

Desondanks dat Chyrel een vertrouwd gezicht was, was het duidelijk dat alles wat er ooit tussen hen was geweest, was verdwenen. En als er nog iets was, dan zou Chloe er persoonlijk voor zorgen dat het niet meer aanwezig was. Niet omdat ze perse iets tegen Chyrel had, meer om het feit dat ze geen behoefte had aan contacten buiten haar familie, haar beste vriendin en haar vriendje. Niemand was te vertrouwen, en dat had de buitenwereld vaak genoeg bewezen. Waarom zou Chyrel anders zijn? Ondertussen vertelde ze dat ze samen met haar vriendin was, en Chloe kon het eventjes niet laten haar wenkbrauwen op te trekken. Vriendin…in welke zin? Dat was wel eventjes een interessant vraagstuk: vriendin als in beste vriendin, of als in wederhelft? Niet dat het haar iets uit zou maken als ze lesbisch zou zijn – Chloe had gewoon een hekel aan iedereen in het algemeen. Nee hoor, ze was echt wel een supporter van de LGBT community. Ze maakte gewoon geen onderscheid in hoe ze mensen behandelden: allemaal even slecht.

Chloe woelde eventjes door haar lange zwarte haren, en een nep-vriendelijk lachje verscheen op haar gezicht toen het blonde meisje bij haar kwam staan. Blond haar, ugh. “Iemand gevonden? Ach, wat zeggen de Amerikanen altijd…? We literally ran into eachother.” zei Chloe, en een korte grinnik gleed over haar lippen, doelend op de kledingrekken die eerder waren gevallen. Chyrel stelde de twee meiden aan elkaar voor, het meisje heette Nives, en het was de beste vriendin van Chyrel. Om de een of andere onverklaarbare reden sloeg Chloe eventjes haar ogen neer, voor een miliseconde, en trok haar mond een beetje. Maar voordat het echter een gezichtsuitdrukking was geworden, keek ze de twee meiden tegenover haar aan. “Ach, wat enig om te zien dat jullie zo’n fijne vriendschap hebben opgebouwd” zei Chloe met een toon die alles behalve dat bedoelde “Sommige vriendschappen lopen helaas stuk, de meesten eigenlijk, maar ik hoop dat die van jullie lang blijft voortbestaan.”

Dit gezegd hebben, draaide ze zich eventjes naar de kledingrekken en liet haar hand over de stof gaan. Chloe was gek op mode. Mode kon je maken en mode kon je breken. Het was een manier van jezelf uitdrukken, op een heel ander niveau. “Mode is kunst” zei Chloe hardop en trok een jasje uit het kledingrek. Ze liep op Nives af, en hield het haar voor, sloeg haar blonde haren achter haar schouders. “Aan de manier waarop iemand zich kleed kan je al snel genoeg merken hoe iemand is. Niet alleen emoties, zoals verdriet, furie of plezier, maar ook hele karakters.” Ze keek de twee meiden doordringend aan. “Je kan jezelf leuk kleden, door bijvoorbeeld in tijdschriften te bladeren, maar dat betekent niet dat je style hebt. Style hebben is een random outfit uit de kast pakken, en het matcht: het vormt naar je figuur, het staat je goed en het past bij je innerlijk. Als een heel vrolijk iemand zich helemaal in het zwart gaan kleden, past dat niet bij zijn of haar innerlijk.” Chloe glimlachte. Dit was haar wijsheid, het enige onderwerp waar ze graag over sprak. En omdat ze niet wist waar ze met deze twee meisjes over moest praten, puur om het feit dat ze naar Chloes mening niets in gemeenschap hadden, begon ze over mode. Ook wel vrij logisch, want ze waren in een kledingwinkel.

“Ik heb een leuk idee.” Een lichte glimlach verscheen op haar gezicht, er was zelfs een beetje plezier in haar ogen zichtbaar. “Jullie mogen een outfit uitzoeken, passen het en als ik vind dat het bij jullie innerlijk past, en dus stijlvol is, dan koop ik het voor jullie. And don’t worry about the money…” Een samenzweerderige knipoog verscheen op haar gezicht en ze bekeek de meisjes verwachtingsvol.

Gesponsorde inhoud


Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 1]

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum