Paradigm Shift

Een RPG die zich centreert rond het leven in een stad waar alles kan gebeuren.


Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

Vulnerable [SOLANCE]

Ga naar beneden  Bericht [Pagina 1 van 1]

1 Vulnerable [SOLANCE] op zo okt 11, 2015 3:15 pm

Monica Romano

avatar

Sterk. Moedig. Zelfverzekerd. Woorden waarmee Monica vaak werd omschreven, maar waar ze zelf niet vaak helemaal achter stond. Stiekem, diep en stiekem van binnen, was het meisje zo onzeker. Ze had een flinke muur om zich heen gebouwd, vond het moeilijker om mensen snel toe te laten. Dat kwam omdat ze vroeger door zoveel mensen van wie ze hield was pijn gedaan. Haar leven was hectisch – en dat was het altijd al geweest. En soms moest ze aan die pijn, aan die hectiek, aan haar eigen leven ontsnappen. En op dat soort momenten ging Monica rennen, hardlopen, maar het maakte niet uit waar naar toe. Monica kon zichzelf prima redden. Al zou ze helemaal verdwaald ergens aankomen, het meisje zou zichzelf wel redden.

En daarom rende ze. Ze had een strakke sportlegging aan, een sport BH en hardloopschoenen. Met een flinke pas was ze aan het rennen. Ze was nog in de stad. Vele mensen keken haar aan. Het was zaterdag, veel mensen waren op weg om iets leuks te doen, en daar zagen ze iemand hardlopen. Monica bekeek de blikken die op haar gericht waren. Normaal gesproken vond ze het niet erg als er mensen naar haar keken, had ze juist graag dat mensen naar haar keken, maar vandaag leek het wel een vloek. En daarom versnelde Monica haar pas. Begon ze nog sneller te rennen. Haar gedachten schoten alle kanten op. Velen zouden zeggen dat ze zich niet moest aanstellen. Maar Monica was door heel erg veel in haar leven gegaan. Ze kon de stemmen van de mensen om zich heen wel horen: “Kop op, je kan het wel aan. Opstaan en weer doorgaan. Het wordt wel beter.” Hoe konden die mensen praten? Hoe konden die mensen zeggen dat het weer goed zou komen? Niemand weten hoe Monica zich voelde. Niemand had het recht om haar te vertellen dat het weer goed zou komen. Niemand weet hoe dat het voelde, totdat het hen overkwam. Je kon je niet voorstellen hoe het was als je ouders zeiden dat ze liever dood wilden hebben, of hoe het voelde om een ander geslacht te zijn in het verkeerde lichaam, omdat het niet bij je gebeurde. Pas als het bij je gebeurde, wist je pas hoe het voelde. Daarom was de behoefte om er over te praten er niet meer – want alle mensen zeiden hetzelfde: “Het komt wel goed. Herpak jezelf.”

Uiteindelijk was Monica de stad uitgerend en rende ze door een bos. Normaal gesproken zouden de verkleurende bladeren, en de bladeren op de grond, haar rust geven. Maar ditmaal niet. Daarom versnelde Monica nog een keertje en rende ze nu echt op een hoog niveau. Ze voelde hoe ze zuurstof tekort kwam, maar ze negeerde het. Monica zou zichzelf tot het uiterste nemen, totdat ze niets meer zou voelen. Vaak had Monica, dat als ze het uiterste van zichzelf verlangde, ze niets meer voelde. Want voelen was iets wat ze nu niet wilde.

Na ongeveer drie kwartier gerend te hebben kwam Monica op een punt dat ze niet meer verder kon. Niet omdat ze niet meer wilde, maar omdat de weg voor haar verspert werd: een enorm meer werd zichtbaar. Toch rende Monica door, totdat ze aan de branding van het water stond. Ze liet zich neerzakken op haar knieën, hijgend zocht ze naar adem. Haar hoofd hing boven het water, en in de weerspiegeling van het water, zag ze haar gezicht. Haar wangen waren licht rood gekleurd. Er was geen make-up op haar gezicht aanwezig – en dat was maar goed ook, want dat zou finaal uitgelopen zijn. Hijgend ging ze op haar billen zitten en rommelde wat in haar sport BH. Een opgevouwen briefje kwam er uit. Ze vouwde het briefje uit. Het was maar kort, maar het maakte haar kapot:

Alex, ik hoor dat je tegenwoordig onder een andere naam ter wereld gaat. Een grotere schande bestaat niet. Ik zou je maar gedeisd houden, want zodra ik je zie, maak ik je af. Ik heb geen zoon meer. Voor mij zal je nooit Monica zijn.

Er stond geen afzender bij, maar het was niet moeilijk om te raden van wie de afzender was. Monica slikte en legde het briefje naast haar neer. Ze keek uit over het mooie meer en schudde haar hoofd. En toen deed ze iets waarvan ze zweerde het nooit meer te doen, iets waarvan ze al zo lang het niet gedaan had: er rolde een traan over haar wang. Al snel gevolgd door meerdere tranen. En na een paar seconden lag Monica opgerold, in de foetushouding, te huilen. Het werd teveel, het was teveel. Niemand zou haar kunnen beschermen. Wat als ze het haar oma vertelde? Dadelijk maakten ze oma kapot…wat moest ze doen?



Laatst aangepast door Monica Romano op do okt 29, 2015 10:30 pm; in totaal 1 keer bewerkt

2 Re: Vulnerable [SOLANCE] op di okt 13, 2015 11:37 pm

Solance Ainsworth

avatar
Ze volgde nu twee keer per week therapie in een groep met interessante mensen. Dat ze die therapie volgde betekende niet dat het heel veel beter met haar ging. Om eerlijk te zijn zat ze met haar gewicht in een slechte periode. Ze was er haast obsessief mee bezig en ze bewoog overmatig veel. Wandelingen met Patrick en Gypsy werden steeds langer, maaltijden werden steeds kleiner.
Ze at wel, maar niet van harte. In de afgelopen twee weken was ze twee kilo kwijtgeraakt. En ze had het hart niet om Riot te vertellen dat ze weer vocht met haar gewicht. Hetgeen waar ze zo hard voor gevochten had begon ze weer kwijt te raken.
Daarvoor in de plaats had ze al een tijdlang het mes niet meer opgepakt. Misschien omdat ze had gezien wat het met vriendinnetje van Pasqual had gedaan. Het meisje was helemaal gesloopt en kapot en zag er ook zo uit. Dat wou Solance niet. Solance wou niet het gebroken meisje zijn. Ze had Rosie en Riot waar ze voor moest vechten en waardoor ze zichzelf onmogelijk pijn kon doen. Dat ze daarvoor haar eetgedrag moest opofferen, goed, het zij zo. Ze kon geen twee dingen tegelijk hanteren.
"Kom, Patrick!" spoorde ze haar Golden Retriever aan die al lang voor de deur stond te kwispelen. Solance droeg een joggingbroek met een hemdje en een vest eroverheen. Haar haren waren in een staart gebonden. Haar sportschoenen waren van oorsprong wit maar inmiddels grijs en versleten. Prioriteiten.
Patrick holde voor haar uit en op sommige momenten hield hij stil om even zijn poot op te tillen. Solance had nooit verwacht dat ze zo'n goede conditie kon opbouwen. Ze kon inmiddels al een aardig eind rennen. 
Gedachtenloos was ze aan het rennen. Ging ze door op de automatische piloot. Haar lichaam bracht haar bij een meer waar ze vaker was geweest. Ze had Patrick nog terug willen roepen maar de hond was al voorbij een vrouw gesjeesd en het meer in gesprongen. Vrouw in kwestie... Was alles wel goed met haar?
Solance begon nerveus te worden. Ze besloot naar de vrouw toe te lopen, ondanks dat Solance er zo angstig van werd dat het zeer deed.
Solance hurkte bij de vrouw neer en legde haar hand op diens schouder.
"Kan ik iets voor je doen?" vroeg ze zachtjes. "Gaat het wel?" Patrick liep op de vrouw af en drukte zijn natte neus in het gezicht van de vrouw. Daarna gaf hij haar een lik over haar gezicht.
"Patrick, niet doen.." probeerde Solance, maar Patrick deed er alles aan om de aandacht van de vrouw te krijgen.


_________________

When all we have left are memories. And with so many good memories, the
bad ones are remembered best.

3 Re: Vulnerable [SOLANCE] op wo okt 21, 2015 10:49 pm

Monica Romano

avatar

Op dit soort momenten voelde Monica zich alleen. Eigenlijk had ze geen familie. Tenminste, niet in de vorm van een gezin. Haar eigen gezin had haar verstoten. Natuurlijk had ze wel haar grootmoeder, haar oom en tante, en natuurlijk Olivia, maar dat voelde toch anders dan het hebben van een echt gezin. En als ze soms zag hoe hecht Olivia was met haar moeder en stiefvader, dan was Monica best wel eens jaloers. Niet dat ze dit het meisje niet gunde, want het meisje had zelf ook genoeg meegemaakt, maar toch…zij zou dat waarschijnlijk nooit meer hebben. En daardoor had Monica zichzelf harder moeten maken. Veel mensen dachten dat ze hard was, door de heftige make-up die ze droeg en de schaarse kleding die rond haar lijf zat, maar dat was gewoon maar een show. Een show om niet te laten zien aan andere mensen dat ook zij gevoelens had. Want daar was ze zo bang voor, het laten zien van haar gevoelens. Bang dat als ze gevoelens ging laten zien, dat ze weer teleurgesteld zou worden door mensen om haar heen. En teleurgesteld worden, dat was iets waar Monica gewoon helemaal klaar mee was.

Ze staarde voor zich uit, over het water. Hoe makkelijk zou het zijn om gewoon het water in te rollen en gewoon nooit meer boven water te komen? Dan hoefden haar ouders ook niet meer naar haar te zoeken en proberen haar pijn te doen. En toen, totaal onverwachts, werd ze uit haar gedachten gerukt. Een hond sprong langs haar heen het water in. Monica kwam iets overeind en keek naar de hond. Ondanks dat ze nog steeds heel erg verdrietig was, vond ze de hond nog steeds heel erg schattig. Dieren maakten haar altijd blij. Precies op het moment dat ze de hond bij zich wilde roepen, voelde ze een hand op haar schouder. Ondanks dat ze het had kunnen verwachten – I mean, welke hond loopt er nou helemaal alleen rond? – schrok ze eventjes. “Kan ik iets voor je doen? Gaat het wel?” hoorde ze een vrouwenstem zeggen. Monica glimlachte, probeerde een neplach op te zetten. “Ja…ja…ik had gewoon kramp in mijn buik van het rennen, niets waar je zorgen om moet maken” wuifde Monica haar bezorgdheid weg. Maar op het moment dat de hond, die Patrick heette, zijn neus in haar gezicht drukte en haar gezicht begon te likken moest ze toch wel een beetje huilen. De hond was lief.

Haar neplach brak, en ze begon weer te huilen, veegde haar tranen weg, maar het werkte niet echt. Ze staarde over het water uit, ze durfde het meisje naast haar niet aan te kijken, want ze schaamde zich dood voor haar tranen. “Het spijt me” snikte ze “Je hoeft je geen zorgen te maken over mij. Je mag best weggaan hoor…ik ben gewoon heel erg verdrietig.” Monica probeerde zich groot te houden, maar het lukte gewoon niet. Damnit.

Gesponsorde inhoud


Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 1]

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum