Paradigm Shift

Een RPG die zich centreert rond het leven in een stad waar alles kan gebeuren.


Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

Shop til you drop... groceries {&Troy}

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down  Bericht [Pagina 1 van 1]

1 Shop til you drop... groceries {&Troy} op ma aug 03, 2015 9:32 pm

Dolores

avatar
[Kuch geweldige titel weer eens]

"En doe ook maar een... hmm," de man keek peinzend naar het kleine menu dat hij in handen had. Diepe rimpels verschenen op zijn voorhoofd en hij leek volkomen in gedachten verzonken. Lona hield met moeite een zucht binnen. Het bleef haar maar verbazen dat mensen zo lang konden doen over het uitkiezen van wat lekkers bij de koffie. Een Cookie, appelgebak met slagroom en een brownie stonden er vandaag op het menu maar de man keek er naar alsof het een levensveranderende beslissing zou zijn. "Het appelgebak is vanmorgen vroeg vers gebakken, echt het proberen waard al zeg ik het zelf," opperde Lona voorzichtig. Zijn blik verschoof van het menu naar Lona en met samengeknepen ogen keek hij haar aan alsof hij haar probeerde te peilen. Ze schonk hem een zo warm mogelijk glimlach.
"Hmm," mompelde de man nog eens. "Ik ga denk ik toch maar voor het koekje. Gebak ligt zo zwaar op de maag zo voor de lunch, vind je ook niet?" Ze knikte beleefd en pende de bestelling neer op haar kleine blocnote. "Komt eraan." Gauw draaide ze zich om en beende bij de man vandaan, blij dat hij eindelijk een keuze gemaakt had. Met beide handen opende ze de luiken die toegang boden tot de keuken. De warmte sloeg haar om het gezicht en haar neus vulde met de heerlijkste geuren. Drie man personeel was druk bezig met allerlei voorbereidingen en keukenactiviteiten. Ondanks dat het maar een klein café was en meer bedoelt voor een drankje 's avonds aten veel mensen hier rond etenstijd een maaltijd. Het was net twaalf uur geweest en het zou niet lang meer duren voor het terras vol liep met zakenlui, studenten en joggers die allen het cafévoedsel boven de mac prefereerden. Het café stelde zelf niet zo veel voor maar de locatie, vlak naast het grote park midden in de stad, was ideaal en druk bezocht.
Lona werkte er nu ongeveer een maand en het beviel haar prima, zolang de klanten maar een keuze konden maken. Ze zette het koffiezetapparaat aan en wou net weg lopen toen ze haar naam hoorde. "Dolores?" Snel draaide ze zich om. Lona! verbeterde ze de vrouw in gedachten. "Ja, Elizabeth?" "Toe, zeg Betsy. Zou jij zo het pannenkoekenbeslag kunnen doen?" "Zal ik zo doen, eerst die man rechts achter bedienen?" Het was een halve vraag. Elizabeth aka Betsy was de eigenaar van het café, een klein, fors vrouwtje van rond de 60 die maar niet kon stoppen met werken. Lona vermoedde dat de vrouw ADHD had want het mens kon geen seconde stil staan. Niet een ongunstige eigenschap in een druk bezocht café. De eigenaresse knikte en verdween toen om sandwiches te smeren. Lona slalomde tussen het keukenpersoneel, pannen, potten en koelkastdeuren en liep naar de kast waar de vers gebakken cookies bewaard werden. Tot haar verbazing lag er nog maar 1 in de pot. Het ging snel vandaag. Ze greep er het en schoof hem zorgvuldig in een servet. Het koffieapparaat stond vrolijk te pruttelen en met een sierlijk gebaar goot ze een kopje vol. Een zakje suiker en een kuipje melk werden op het schoteltje geplaatst en Lona vloog de keuken weer uit. Snel maar toch kalm liep ze naar de man toe en zette hem zijn koffie en cookie voor. Met een vies gezicht pakte de man het ding op en bestudeerde het alsof Lona hem zojuist een doos maden had geserveerd. "Eet smakelijk!" voegde ze er gespeeld enthousiasme aan toe. Bij sommige mensen was het ook nooit goed.
Terug in de keuken liep ze regelrecht naar de kelder. De deur opende piepend, moest nodig gesmeerd worden, en een knipperende TL-buis maakte een grote ruimte vol kasten zichtbaar. Het rook muf in de voorraadkelder en het slechte licht maakte het geheel er niet beter op. Snel speurde ze de kasten af op zoek naar de juiste ingrediënten. Bloem, eieren, melk en zout. Meer had je niet nodig. Toen ze bij de label 'bloem' aankwam lag er enkel een lege zak. "Shit. Lekker dan." Ze tilde de zak op en het laatste beetje bloem stroomde als water uit het gat in de onderkant. "Muizen?" vroeg Lona hardop. Even schoot de gedachte om 'haar' kat maar aan Elizabeth te geven door haar hoofd. Snel zocht ze naar andere schade, gelukkig viel die mee. De suikerzakken zaten nog goed dicht, de glazen voorraadpotten waren muisproof en geen enkele muis had zich bemoeid met de wijnflessen.
Snel haastte ze zich terug langs al het keukenapparatuur en knalde daarbij bijna tegen een jongen op bij gootsteen. "Sorry!" riep ze vlug en schoot hem voorbij. "Betsy? Dit moet je even zien." en ze hield de lege bloemzak omhoog. "Ohjeeh," zei de vrouw zonder zich echt oprecht zorgen te maken. Ze keek langs Lona's schouder naar het andere personeel, bracht haar vingers aan haar lippen en floot oorverdovend hard. Waarschijnlijk om boven het geluid van de keukenmachines uit te komen. "Troy!" snerpte haar stem. "Laat die afwas nog maar even zitten, we hebben een bloem-tekort. Ga jij even met Lona bloem halen. Ohja, als jullie toch gaan dit," en ze reikte Lona een lijstje aan, "komen we ook tekort." Lona trok één wenkbrauw verbaasd omhoog. Ze had zich afgevraagd waarom er twee mensen nodig waren voor wat boodschappen maar dit was niet een lijstje, dit was een waslijst. "Dolores, liefje, hier heb je mijn sleutels. Graag heel terug brengen. Declareer het bonnetje later maar." En met die woorden keerde de vrouw zich om en begon neuriënd de broodjes verder te smeren.

2 Re: Shop til you drop... groceries {&Troy} op vr sep 11, 2015 10:24 pm

Troy Redoran

avatar
(ง'̀-'́)ง
Troy’s gespierde armen waren grotendeels in het hete afwaswater verdwenen toen hij zijn naam hoorde, niet te missen. Met een lichte frons keek hij op. De vrouw sprak verder. Bloem halen dus. En andere dingen. Troy knikte slechts kort en droogde snel zijn armen af. De opgestroopte mouwen van zijn witte shirt waren een beetje nat geworden, maar daar kon hij mee leven. Ook waren er wat vlekken opgekomen van de vaat waar hij mee in de weer was. Het was toch een oud ding, maar hij baalde desondanks dat hij het waarschijnlijk niet meer schoon kreeg. Zo gek veel kleding had Troy niet.
Hij liep naar het meisje, Lona, toe, en wierp een korte blik op het boodschappenlijstje. Zijn wenkbrauwen gingen even omhoog. Dat was zeker meer dan een paar dingen extra.
De vrouw praatte verder tegen Lona en was kort daarop weer druk met iets anders.
Troy ging het meisje voor naar buiten. Het was lekker weer en hoewel hij niet graag uit zijn flow gehaald werd als hij werkte, was het nu eigenlijk wel fijn er eventjes uit te kunnen.
“Kunnen beter naar die grote gaan, of niet?” zei hij over zijn schouder. Er was een kleinere supermarkt dichter in de buurt, maar met zo’n waslijst nam hij liever het zekere voor het onzekere. Liever nu meteen wat verder dan langs twee verschillenden moeten.
Er stak een licht briesje op en na een paar uur hard te hebben gewerkt in het warme restaurant was het een buitengewoon aangename verkoeling.

3 Re: Shop til you drop... groceries {&Troy} op ma okt 05, 2015 8:01 pm

Dolores

avatar
De bos sleutels lag in de palm van haar hand. Er hing een bonte verzameling van hangers aan, een beertje, een 'Echte Vrienden Zie Je Niet, Die Staan Achter Je' quote, wat lintjes en verdwaalde scoobydoo creaties, een mini houten pollepel en een logo van Kia. Daartussen zaten nog een stuk of tien sleutels verscholen. Lona fronste. De jongen liep op haar af en ging achter haar staan. Over haar schouder keek hij mee naar de lange lijst van boodschappen. “Kunnen beter naar die grote gaan, of niet?” Lona glimlachte en draaide zich om zodat ze oogcontact kon maken. "Ik denk dat wel slim is, ja." Ze scande de lijst nogmaals en vroeg zich oprecht af of Betsy een complete nieuwe inventaris wou aanschaffen. Naast het gewone boter-kaas-en-eieren verhaal wenste mevrouw ook nog eens rumrozijnen, kaneelpoeder (500 kg), bananen, 15 kroppen sla -wanneer gingen ze dát gebruiken?-, komkommers, tomaten, 20 witte én bruine broden, een fles amaretto, bakpapier, 15 Afrikaanse rode wijnen, 20 pakken diepvriesbladerdeeg, 30 Liter vanille ijs en zo ging het nog even door. Hadden ze überhaupt wel voldoende opslag plek om dat alles op te slaan?
Ineens dreunde de zin die Betsy zopas nog had gezegd in haar hoofd als een stille echo. (dafuq is dat nou weer voor wannabe literatuur?) "Declareer het bonnetje maar." Euh. Declareren? Ze wist niet ineens of ze wel voldoende op haar rekening had staan om dat alles te kunnen voorschieten. Haastig ging ze haar geheugen af, hoeveel mocht ze ook al weer rood staan? Even overwoog ze om weer terug naar binnen te gaan en Betsy aan haar mouw te trekken. Toch besloot ze niet weer terug door die deur te gaan, deels wellicht uit een soort schaamtegevoel en deels nonchalantie, ze zagen het zometeen wel of het lukken ging of niet.
"Shotgun." En Lona hield de sleutels voor zich. Ze speurde het nauwe straatje achter het eetcafé af en vond al gauw een klein paarse Kia. Paars? Serieus paars? Oh god. Ze wist niet eens dat er paarse auto's bestonden. "Ik denk die daar." En ze liep op het gedrocht af. Met tegenzin probeerde ze een van de sleutels die nog het meeste op een autosleutel leek, en ja hoor, paste meteen. "Hmm, elegante kleurkeuze." Mompelde ze terwijl ze instapte.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 1]

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum