Paradigm Shift

Een RPG die zich centreert rond het leven in een stad waar alles kan gebeuren.


Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

Anger Management [Oliver]

Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3, 4, 5  Volgende

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down  Bericht [Pagina 4 van 5]

76 Re: Anger Management [Oliver] op di jan 27, 2015 8:46 pm

Oliver Edurel

avatar
Oliver liep terug naar haar toe en bestudeerde haar even. Hij had haar eerst even stoom laten afblazen om ervoor te zorgen dat ze niet al haar woede gelijk op zijn hoofd zou gaan uiten, en toen hij zo naar haar keek had hij het gevoel dat dat redelijk gelukt was.
'Ik ga naar hiernaast,' deelde James iets verderop mee, voor hij los kwam van de muur, de deur opende en in de ruimte ernaast verdween. Oliver stak alleen zijn hand even naar hem op om aan te geven dat hij hem gehoord had, voor hij zijn ogen weer op Morgana richtte.
Ze was ondertussen begonnen aan het binden van de linten om haar handen, en gelijk zag hij dat ze het niet helemaal goed deed. Dus ging hij voor haar staan, pakte heel behoedzaam haar polsen vast alsof ze een kat was die elk moment haar tanden in zijn arm kon zetten, en trok het lint uit haar handen. 'Je doet het verkeerd.'
Hij had zijn vingers om haar pols gesloten. Zijn ruwe, getekende, zongebruinde hand vormde een scherp contrast met haar lichte huid, maar daar lette hij nu niet op - hij concentreerde zich nu alleen nog maar op het correct vastmaken van het donkerblauwe lint om haar hand.
Toen er zeker van was dat het lint strak genoeg vast zat zette hij snel een stapje naar achteren en hield haar het tweede lint voor. 'Probeer zelf de tweede te doen.'
Oliver liet zijn handen op zijn heupen rusten en nam de jonge vrouw in zich op. Hij was een stuk rustiger dan hij had verwacht maar hij kon niet voorspellen wat er zou gebeuren als ze zo naar hem uit zou gaan halen.

77 Re: Anger Management [Oliver] op di jan 27, 2015 9:01 pm

Morgana Kenfield

avatar
Ze schrok op toen hij haar handen vastpakte, en had vast en zeker naar hem uitgehaald als hij haar niet zo stevig vasthield. De grijns was van haar gezicht verdwenen.
'Je doet het verkeerd.' Ze kneep haar ogen lichtjes samen maar liet hem zijn gang gaan toen hij de linten uit haar greep trok. Toen hij het lint op de juiste manier opnieuw vastmaakte nam ze heel even de tijd om zijn handen te bestuderen. Bruine, ruwe huid. Zo precies het tegenovergestelde van haar eigen bleke huid dat ze er gefascineerd naar bleef kijken. Floris had...
Ze trok haar handen terug, precies op het moment dat hij klaar was en en stap achteruit deed. Bijna  trok ze een wenkbrauw op. Jaagde ze hem echt zo veel angst aan?
'Probeer zelf de tweede te doen.' Hij gooide haar het tweede lint toe, dat ze handig opving.
'Yes sir...' mompelde ze en ze wond het lint om haar knokkels. Ze voelde zijn blik op haar rusten, maar keek niet op. Verdomme, waarom had ze nou aan hem gedacht? Daar ging haar kalme bui; nu al voelde ze hoe de woede en het verraad en de schuld zich vlak onder de oppervlakte van haar huid bevonden en haar hart sneller lieten laten slaan, zodat ze óf wilde gaan huilen óf iets wilde gaan slaan. En raad eens welke van de twee opties ze op het punt stond uit te voeren?
Ze keek op en ging gelijk klaarstaan, haar ogen vastberaden gefixeerd op zijn gezicht. Hij had een mooi gezicht, en ook al was hij ruim twintig centimeter groter dan haar, ze had wel het idee dat ze het een beetje minder mooi zou kunnen maken.

78 Re: Anger Management [Oliver] op di jan 27, 2015 9:10 pm

Oliver Edurel

avatar
Oliver had heel eventjes alleen maar aandacht voor haar handen gehad, tot hij merkte dat ze het tweede lint netjes om haar knokkels had weten te binden zoals hij had voorgedaan. En toen hij zijn hoofd ietsjes op hief zag hij dat ze hem strak aan keek.
Nu leek het plotseling misschien toch niet meer zo'n goed idee om haar dit te laten doen, maar hij kon zich nu niet meer terugtrekken.
En ze zou hem niet echt kunnen raken, toch? Zelfs James had daar af en toe moeite mee. De enige twee mensen die dat in een één-op-één gevecht waren gelukt waren Tristan Santiago, een donkere jongeman van James' leeftijd die met boksen op was gegroeid en een oud-collega van hem was, en Malcolm Grey - maar dat was ook geen grote verrassing geweest.
Haastig wendde hij zijn blik af, zette een grotere stap achteruit zodat de afstand tussen hen genoeg was zodat ze hem goed kon raken en hief zijn onderarmen op.
Het enige wat hij zou doen was zichzelf verdedigen. Hij moest ervoor zien te zorgen dat ze hem niet zo ver kreeg dat hij naar haar uit ging halen, want dan hadden ze beiden een probleem.

79 Re: Anger Management [Oliver] op wo jan 28, 2015 4:26 pm

Morgana Kenfield

avatar
Zonder enige waarschuwing vooraf schoot ze naar voren en stootte met haar vuist naar zijn gezicht, terwijl ze haar andere arm verdedigend voor haar gezicht hief. Haar verdediging was nu het belangrijkst; ze wilde absoluut niet dat ze maandag moest uitleggen hoe ze aan die blauwe plekken was gekomen. Jezus, wat een zeurbijen waren die zeiklui daar ook. Had ze een puist? Gadverredamme daar ging de de hele fotoshoot.
Haar volgende stoot was misschien nog iets harder dan de vorige, maar ze voelde bijna onmiddellijk hoe de woede weer een beetje ging liggen. Gaan boksen was de juiste keus geweest; ze bleef er fit en slank van en leerde gelijk haar woede te uiten op de juiste momenten. Misschien moest ze het maar twee keer per week gaan doen. Nee, dat kon ze zich niet veroorloven. Misschien later, als ze wat bekender zou worden als model.
Ze sloeg nog een keer, met haar linkervuist, in de richting van zijn maag. Niet helemaal zeker of het wel kon, stapte ze toch naar voren en haakte haar rechtervoet razendsnel achter zijn, vanuit haar perspectief, linkerbeen. Toen stootte ze haar rechtervuist naar voren en trok tegelijkertijd haar been naar achteren, waardoor ze hem, als het goed was, zou tackelen.

80 Re: Anger Management [Oliver] op di feb 03, 2015 7:39 pm

Oliver Edurel

avatar
Olivers uitdrukking was er een van opperste concentratie. Hij kon zich nu niet door iets anders laten afleiden, anders zou ze zijn verdediging kunnen doorbreken en dat was nu wel het laatste wat hij wilde en nodig had.
Maar ze was en bleef een amateur vergeleken met hem - hij, die jaren ervaring achter de rug had. En toch...
Hij fronste zonder dat hij het zelf opmerkte, alleen maar aandacht hebbend voor welke beweging ze na de voorgaande zou maken. Morgana was redelijk voorspelbaar en de eerste paar klappen wist hij met gemak te blokken. Hij moest zich op een gegeven moment echter schrap zetten toen haar slagen wat vinniger werden en ze uithaalde naar zijn maag. In een reflex wist hij te voorkomen dat ze zijn middenrif zou raken en hij dubbel zou slaan.
Daardoor had hij niet door dat ze nu ook haar benen was gaan gebruiken, en in zijn beweging om haar volgende slag te blokkeren stapte hij naar achteren, wankelde toen zijn been achter haar voet bleef haken en ging onderuit.
Met een klap kwam hij op de mat terecht, en hij bleef licht hijgend liggen. Dat had hij niet aan zien komen.
'Dat - dat was niet de bedoeling,' zei hij, nog steeds naar het plafond starend.

81 Re: Anger Management [Oliver] op di feb 03, 2015 9:23 pm

Morgana Kenfield

avatar
Oh! Oh oh oh!
Ze had hem eronder gekregen!
Met een grote grijns op haar gezicht liep ze naar voren, haar ademhaling hijgerig en haar hartslag razendsnel. Die had ze niet zien aankomen, en hij al helemaal niet, aan zijn gezicht te zien.
Nog steeds met de grote grijns op haar gezicht zakte ze door haar hurken bij zijn hoofd en trok een wenkbrauw op. Hij staarde naar het plafond, overduidelijk niet helemaal zeker van wat er net gebeurd was.
'Dat - dat was niet de bedoeling,' zei hij.
Ze kon het niet laten; de adrenaline die door haar bloed stroomde en het overwelmende gevoel van triomf zorgen ervoor dat ze door haar knieën zakte, haar lichaam schuddend van het lachen. Ze lag naast hem op de vloer, haar hoofd vlak langs zijn voeten, en lachte tot de tranen over haar wangen rolden.
'Niet... de bedoeling...' gierde ze, zonder echt te weten wat er nou precies zo grappig was. Het voelde gewoon geweldig! Ze had al in jaren niet meer zo gelachen, en anders met niemand anders dat Alexander.
Zelfs toen ze uitgelachen was probeerde ze het gevoel terug te krijgen, gewoon om nog een beetje langer in de roes te blijven hangen. Ze ging overeind zitten, nog steeds een grijns op haar gezicht, en veegde de tranen van haar wangen. Langzaam kalmeerde ze weer een beetje en schonk ze Oliver een verontschuldigend lachje.
'Sorry, je lag er gewoon zo stomverbaasd bij en...' Ze begon weer te grinniken en dus wendde ze maar snel haar blik af. Godallemachtig ze leek wel een of andere hysterische puber.

82 Re: Anger Management [Oliver] op za feb 07, 2015 3:21 pm

Oliver Edurel

avatar
Waarom, in hemelsnaam, begon ze te lachen? Hij was nog steeds niet helemaal bijgekomen van de plotselinge val die hij had gemaakt, en de achterkant van zijn hoofd deed nog best pijn ook. Wat in godsnaam was er zo grappig dat Morgana, de vrouw die hem afgelopen weken elke vrijdag het leven zuur had gemaakt, in lachen uitbarstte?
Zijn borst ging nu iets langzamer op en neer toen zijn ademhaling weer regelmatig werd, maar het duurde nog enkele tellen voor hij zichzelf er toe kon brengen om overeind te gaan zitten. Hij werkte zichzelf eerst op zijn knieën en ging toen zwijgend in kleermakerszit tegenover haar zitten. Licht fronsend bleef hij naar haar kijken terwijl Morgana nog steeds niet bij kwam van het lachen. Het was nauwelijks verstaanbaar wat ze zei tot ze weer wat leek te kalmeren en naar hem glimlachte.
'Sorry, je lag er gewoon zo stomverbaasd bij en...' Ze begon weer te lachen en nu gingen Olivers wenkbrauwen omhoog. Zat ze hem nu uit te lachen?
'Dat geloof ik best,' antwoordde hij koeltjes, voor hij zichzelf overeind duwde en weer ging staan. 'Maar het was niet de bedoeling dat je me onderuit haalt, begrepen?' Hijzelf kon er duidelijk niet om lachen - hij was alles behalve vergeten wat er de afgelopen week gebeurd was.

83 Re: Anger Management [Oliver] op za feb 07, 2015 5:05 pm

Morgana Kenfield

avatar
Ze zag zijn wenkbrauwen omhoog gaan toen ze hem weer aankeek.
'Dat geloof ik best,' antwoordde hij en ze voelde meteen elk gevoel van vrolijkheid uit haar lichaam verdwijnen door de koele toon in zijn stem. Hij stond op en keek op haar neer.
'Maar het was niet de bedoeling dat je me onderuit haalt, begrepen?'
Nou, godverredomme. Dit was de eerste keer dat ze had gelachen in zijn nabijheid, en dit was hoe hij reageerde? Haar lach verdween van haar gezicht en, het niet aankunnend om zo ver naar hem op te moeten kijken, ze stond ook op. Ze zei niets, maar kneep haar ogen lichtjes samen en snoof zachtjes. Best. Geen vrolijkheid tijdens de les. Oh, ze had het begrepen.
Terwijl ze een stap achteruit deed en naar hem keek werd ze plotseling overvallen door een gevoel van weemoed. Ze had het compleet met hem verpest, vorige week. Hij had heel waarschijnlijk een hekel aan haar.
Wat? Waarom zou haar dat iets uitmaken? Hij kon een hekel aan haar hebben, zou zijn eigen verlies zijn. Maar toch. Hij was altijd zo lief voor haar geweest en zij had hem als afval behandeld.
Nou en? Dat deed ze toch bij iedereen, en daar voelde ze zich niet schuldig om? Of wel?
Om haar verwarring te verbergen draaide ze zich om en liep naar haar tas toe, waar ze haar waterfles uithaalde. Dorstig nam ze een paar grote slokken en bleef toen op haar hurken bij de tas zitten. Haar ogen gleden naar de klok in de zaal. Nog tien minuten.
Ze sloot haar ogen en zuchtte. Verdomme. Ze haatte dit gevoel. Die fucking schuld, over zoiets kleins? Ze had veel, veel ergere dingen gedaan dan dit, en daar had ze verder nooit last van. Of tenminste, niet merkbaar. Het zal wel de druppel geweest zijn, besloot ze, en ze stond op. Ze gooide het flesje terug in haar tas en draaide zich naar Oliver om.
Nog steeds in tweestrijd, liep ze naar hem toe. Een meter van hem af bleef ze stilstaan en keek hem met haar handen in haar zij aan. Na een paar seconden opende ze haar mond.
'Sorry.' Het voelde heel, heel erg raar om te zeggen. Maar afgezien van haar gekrenkte trots voelde ze zich toch iets beter.

84 Re: Anger Management [Oliver] op ma feb 23, 2015 11:00 am

Oliver Edurel

avatar
Zwijgend klopte Oliver wat stof van zijn trainingsbroek, haalde zijn vingers even door zijn korte haar en keerde zich toen weer tot Morgana. Het lachen was haar duidelijk vergaan na zijn koele reactie, die ze blijkbaar niet van hem had verwacht.
Haar verlies - het kon hem op het moment weinig schelen of zijn gedrag haar aanstond of niet. Hij had het even helemaal gehad.
'Sorry.'
Zo zo, mevrouw kon toch haar excuses aanbieden. In de tijd dat hij haar nu kende kon hij zich niet één keer herinneren dat ze gemeend had gezegd dat iets haar speet.
Er kon een lichte glimlach vanaf terwijl hij langs haar heen liep. 'Geen probleem. Maar in het vervolg wil ik niet meer van dat soort geintjes zien.'
Hij keek om toen hij zijn naam hoorde.
'Oi, Francis.' James was weer in de deuropening van de zaal verschenen en glimlachte even. 'Ik ga alvast douchen. Hoe lang zijn jullie nog bezig?'
Oliver wierp een korte blik op de klok. 'Een kwartier, maximaal.'
'Top. Tot later.'
De jongen verdween weer.
'Sorry daarvoor,' zei hij koeltjes, voor hij zich weer tot Morgana keerde. 'Nog een laatste keer voor we gaan opruimen?'

85 Re: Anger Management [Oliver] op ma feb 23, 2015 12:37 pm

Morgana Kenfield

avatar
'Geen probleem. Maar in het vervolg wil ik niet meer van dat soort geintjes zien.'
Toen hij zich omdraaide kon ze het niet laten haar hand naar haar hoofd te brengen en 'Yes, sir' te mompelen. Hé, als ze haar waardigheid toch al had verloren vanmiddag, kon dit er ook nog wel bij.
Ze keek niet naar James, die in de deuropening aankondigde dat hij ging, maar begon de linten om haar knokkels opnieuw vast te maken.
Ze keek niet op toen Oliver zich naar haar terugdraaide.
'Sorry daarvoor. Nog een laatste keer voor we gaan opruimen?'
Ze zei niets, maar haalde haar schouders lichtjes op en knikte met haar hoofd naar de plek waar ze net hadden staan boksen. Eerlijk gezegd had ze niet veel woede in zich over en wilde ze het liefst naar huis, om na te denken over wat er in godsnaam met haar aan de hand was.
Ze liet een diepe zucht horen toen ze zich realiseerde dat dat niet kon. Ze moest naar die psychologe from hell. Die zou haar wel na laten denken, maar alleen over hoe ze die en die vraag nu weer moest ontwijken.
Die vrouw had haar na hun vorige sessie met een lichte frons op haar o-zo-schijnheilige-gezicht verteld dat het "misschien" beter was dat ze elke week zou komen. Ge-wél-dig.
Ze rolde met haar schouders. Nou, woede hersteld hoor.

86 Re: Anger Management [Oliver] op zo maa 15, 2015 3:46 pm

Oliver Edurel

avatar
Oliver knakte even met zijn knokkels en polsen voor hij opnieuw met zijn hand over de stof van zijn broek ging, Morgana met licht opgetrokken wenkbrauwen aankijkend. Ze gaf geen antwoord op zijn vraag of ze het nog één keer zouden proberen, was dat een ja? Ze zag er niet bepaald uit alsof ze er veel zin in had. Hij was hier nota bene voor haar - als zij liever weg ging dan kon het hem weinig schelen. Opnieuw; haar verlies.
Maar toen nam ze haar positie weer in op de mat, duidelijk makend dat ze nog niet van plan was terug te gaan, en hij volgde haar voorbeeld door weer tegenover haar te gaan staan en zich opnieuw op te stellen.
Opnieuw hief hij zijn armen in een verdedigende positie op, een lichte frons van concentratie op zijn al licht bezwete gezicht. 'Goed. Je weet wat je moet doen. En geen trucjes zoals die van net, dat wil ik niet meer zien.'
Hij herhaalde het maar even - hij vertrouwde die blik in haar ogen niet.

87 Re: Anger Management [Oliver] op zo maa 29, 2015 6:52 pm

Morgana Kenfield

avatar
'Goed. Je weet wat je moet doen. En geen trucjes zoals die van net, dat wil ik niet meer zien.'
Ze kneep haar ogen even een beetje samen toen ze het bazige toontje in zijn stem hoorde. God, ze bood haar excuses één keer aan en meteen dacht hij dat hij de baas over haar kon spelen? Ze richtte haar kin op en schonk hem haar meest zoete glimlach, terwijl ze ondertussen diep nadacht over manieren om hem te raken. 'Natuurlijk.'
Ze bleef even stil staan voordat ze naar hem uithaalde. Zoals ze had geleerd gooide ze niet meteen alles in de strijd, al zorgde ze wel voor genoeg kracht in haar slagen, opdat hij niet zou denken dat ze niet beter kon.
Een tijd lang ging het goed. Ze sloeg, hij ontweek of blokkeerde, en langzaamaan voelde ze hoe haar hart sneller ging kloppen en merkte ze hoe haar blikveld steeds nauwer werd, tot ze alleen nog maar Oliver zag; haar doel.
Haar hand, tot een stevige vuist gebald, haalde weer uit, deze keer in de richting van zijn borst. Ze wist niet wat er gebeurde, waarom hij niet blokkeerde, maar toen haar hand zijn borstkas raakte schoot er een pijn door haar arm die zo fel was dat haar adem in haar keel stokte. Met een kreet trok ze haar pols terug naar haar lichaam en omklemde hem uit alle macht, alsof ze daarmee de pijn kon dwingen weg te gaan.
'Fuck!' schreeuwde ze, de neiging om met haar handen te gaan wapperen onderdrukkend. 'What the fuck deed je nou!' riep ze naar het enige andere wezen in de ruimte, in dit geval dus Oliver. Ze wist ook wel dat het onredelijk was om boos op hem te worden en hem de schuld te geven; hij kon er immers niets aan doen, maar de adrenaline stroomde door haar aderen en maakte dat ze niet meer compleet rationeel na kon denken. De pijn zinderde door haar aderen en ze waagde het om, ondertussen hijgend ademhalend, een blik op haar pols te werpen. Fuck. Gebroken, ze wist het gewoon.
Haar ogen vulden zich met tranen, hoe zeer ze er ook tegen vocht. Ze wilde niet, absoluut níét gaan huilen waar hij bij was. Liever nog zou ze haar andere pols ook nog breken.
Maar haar lichaam was vastberaden haar wensen te negeren, en dus stroomden haar ogen over en rolden de tranen over haar wangen.

88 Re: Anger Management [Oliver] op di apr 07, 2015 8:23 pm

Oliver Edurel

avatar
Getraind als hij was wist hij netjes al haar uithalen te blokkeren of simpelweg te ontwijken, en de oefening verloop precies zoals de bedoeling was - zij probeerde hem te raken en hij zorgde ervoor dat dat haar niet zou lukken.
Wat er toen gebeurde ging te snel voor hem om te zien wat er nu precies gebeurde - of het zijn fout was en dat hij niet snel genoeg reageerde om haar te blokkeren of niet - maar het volgende wat hij zag was hoe Morgana, na een luide kreet, naar achteren stapte en hem met vuur in haar ogen aankeek. De klap op zijn borst had niet eens zoveel pijn gedaan; zijn spieren hadden het grootste deel van haar kracht opgevangen. Ondanks dat was ook hij iets naar achteren gestapt en had zijn handen laten zakken.
'Fuck!' Haar stem galmde door de zaal. 'What the fuck deed je nou!'
Wat, dus het was zijn schuld? Hij had niet eens een idee wat er was gebeurd, hoe kon hij nu iets gedaan hebben?
'Rustig,' deed hij een loze poging om haar wat te kalmeren. 'Als je me nou eerst verteld wat er is gebeurd...' Het zag er duidelijk uit dat ze zichzelf pijn had gedaan. Ze had haar hand om haar pols gevouwen en haar ogen vulden zich met tranen.
'Volgens mij is het beter om er wat ijs op te leggen,' zei hij, wat in zijn oren ontzettend logisch klonk; had Hannah dat niet meerdere keren gedaan? Gewoon ijs op de zere plek leggen en dan wachten tot het over was?
'Of heb je het gebroken?'
Oh god, hij hoopte dat dat niet het geval was. Het was niet de bedoeling geweest om haar pols te breken - hoe zou ze dat überhaupt voor elkaar moeten hebben gekregen?

89 Re: Anger Management [Oliver] op wo apr 08, 2015 3:09 pm

Morgana Kenfield

avatar
'Volgens mij is het beter om er wat ijs op te leggen. Of is het gebroken?'
Ze perste haar lippen op elkaar om een wel zeer venijnige opmerking binnen te houden. Normaal had ze zich niet ingehouden, maar hij leek zich wel degelijk zorgen te maken en op dit moment wilde ze eigenlijk niets liever dan getroost te worden.
Maar noch Floris, noch haar ouders waren hier en dus zou ze het zelf moeten regelen. Ze was allang volwassen verdomme.
Ze klemde haar kiezen op elkaar toen ze een beetje van de schrik was bekomen.
'Ik denk van wel,' bracht ze uit, op een zo beheerst mogelijke manier. Demonstratief tilde ze haar hand een beetje op, zodat hij kon zien hoe slap hij hing. Ze probeerde haar vingers maar niet te bewegen - het optillen van haar arm alleen al had een scherpe steek van pijn door haar arm laten schieten. Met haar goede, rechter hand veegde ze de tranen van haar wangen. 'Shit... Moeten we nu naar het ziekenhuis?' Pas toen ze de woorden gesproken had realiseerde ze zich dat ze er automatisch vanuit was gegaan dat hij mee zou gaan. Ze onderdrukte de neiging om haarzelf te verbeteren - zo zou ze er alleen maar meer aandacht aan besteden. Misschien zou hij het niet merken.
Ze voelde haar wangen warmer worden toen ze een blik op haar hand, en vervolgens op zijn borst wierp. Ze voelde zich een beetje licht in haar hoofd worden - vast de adrenaline, dacht ze.
'Ik neem aan dat al dat boksen er toch voor zorgt dat iemand spieren van staal krijgt.' Een flauwe grap, maar op dit moment had ze het gevoel dat ze íéts moest doen om haarzelf van de pijn af te leiden - en van de gevolgen die dit zouden hebben. Wat nou als ze haar niet meer moesten hebben bij het modellenbureau? Ze zouden alleen nog haar gezicht kunnen fotograferen; wie wilde er nou een model met een gebroken pols zien?

90 Re: Anger Management [Oliver] op do apr 09, 2015 8:11 pm

Oliver Edurel

avatar
Shit. Dit zag er niet goed uit voor zowel Morgana als voor hem. Haar pols zag dik en rood en de tranen stroomden ondertussen over haar wangen - iets wat voor Oliver ronduit alarmerend was. Hij zei er echter niets over, wetend dat dat precies het tegenovergestelde zou zijn van wat ze zou willen, en trok zijn handschoenen uit. Hij nam de tijd niet om zijn spullen netjes bij elkaar te pakken en begon al naar zijn jas te zoeken.
'Shit... Moeten we nu naar het ziekenhuis?'
'Dat lijkt me wel het beste, ja,' antwoordde hij, ondertussen nog steeds rondkijkend naar zijn jas. Hij keerde zich pas weer naar haar om toen hij het blauwe jacket had gevonden. 'Ik ben niet bepaald een getrainde dokter dus het zou slim zijn om er iemand naar te laten kijken voor het geval je echt iets hebt beschadigd.'
Hij trok zijn jas niet aan, maar liep in plaats daarvan naar haar toe, legde het om haar schouders en tilde toen heel voorzichtig haar linkerarm op om zo goed en zo kwaad als het ging een soort bandage van zijn jacket voor haar te maken. 'Probeer het zo te houden, oké? Het is niet al te stevig maar het zou moeten helpen tot we bij het ziekenhuis zijn.'
Hij stapte achteruit en keek even naar het resultaat.
'Ik neem aan dat al dat boksen er toch voor zorgt dat iemand spieren van staal krijgt.'
Hij glimlachte nogal zuur. 'Dat zou je kunnen zeggen, ja.'

91 Re: Anger Management [Oliver] op do apr 09, 2015 11:00 pm

Morgana Kenfield

avatar
'Ik ben niet bepaald een getrainde dokter dus het zou slim zijn om er iemand naar te laten kijken voor het geval je echt iets hebt beschadigd.'
Ze reageerde niet en keek hoe hij door de ruimte liep, duidelijk op zoek naar iets. Hij had niet gereageerd op wat ze had gezegd. Had hij het niet gemerkt? Of maakte het hem niet uit? Of negeerde hij het bewust, net zoals zij had gedaan? Langzaam voelde ze de schok van het ongeluk wegtrekken, en aandachtig bestudeerde ze zijn gezicht. Eerst dacht ze dat hij zijn spullen aan het opruimen was, maar toen hij zijn jas pakte maakte ze al aanstalten om de zaal uit te lopen.
Ze voelde haar lichaam schokken toen ze het gewicht van zijn handen op haar schouders voelde, meteen gevolgd door zijn jas. Hij gaf haar zijn jas? Wat? Welke eeuw was dit?
Ze kreunde even van pijn toen hij haar pols optilde, hoe zacht hij het ook deed.
'Probeer het zo te houden, oké? Het is niet al te stevig maar het zou moeten helpen tot we bij het ziekenhuis zijn.'
'Oké,' mompelde ze. Ze was een beetje overrompeld, om eerlijk te zijn. Ze was het allang niet meer van mensen gewend dat ze aardig voor haar waren, laat staan voor haar zorgden. Niet dat dat hun schuld was; ze wist donders goed dat ze de beste was in mensen van haar wegjagen. Maar toch. Drie jaar lang was het alleen Alexander geweest die precies wist hoe ze zich voelde, bij wie ze niet constant haar best deed om iedereen op afstand te houden.
Ze schudde inwendig haar hoofd. Nee, ze ging hier niet nu over nadenken. Ze had een gebroken pols, verdomme. Absoluut geen goede reden om helemaal sentimenteel te worden, en zeker niet hier.
Ze rechtte haar schouders en keek Oliver recht aan.
'Oké, zullen we dan maar? Ik neem aan dat jij rijdt.'

92 Re: Anger Management [Oliver] op za apr 11, 2015 11:11 am

Oliver Edurel

avatar
Oliver was al begonnen met lopen in de richting van de deur en hield deze voor haar open toen hij opnieuw haar stem hoorde en hij licht verbaasd omkeek. Waarom schoot ze niet een beetje op? Haar pols was gebroken, in vredesnaam. Ze was wel achter hem aan gelopen en stond nu naast hem.
'Oké, zullen we dan maar? Ik neem aan dat jij rijdt.'
Shit.
Dat was dus iets waar hij niet aan had gedacht.
'Eh...' Hij voelde de kleur langzaam wegtrekken uit zijn gezicht. 'Ja, tuurlijk. Denk ik.'
Hij had altijd zijn autosleutels onderin zijn tas zitten. Hij wist niet waarom, maar daar lagen ze al sinds de dag dat hij teruggekomen was.
Hij moest het maar gewoon proberen. Anders kwamen ze daar nooit en hij moest toch eens weer in een auto zitten - hij kon niet de rest van zijn leven afhankelijk zijn van het openbaar vervoer.
Hij sloot de deur achter haar en begon in zijn sporttas te rommelen, op zoek naar zijn autosleutels, terwijl de wildste scenario's door zijn hoofd schoten - hij kon tegen een auto aanrijden, ervoor zorgen dat tenminste één van hen het loodje legde, een botsing veroorzaken -
Hij haalde eens diep adem, rechtte zijn schouders en liep toen snel achter Morgana aan, de autosleutels in zijn hand geklemd.

93 Re: Anger Management [Oliver] op za apr 11, 2015 5:41 pm

Morgana Kenfield

avatar
Ze wist niet of ze het haar maar gewoon inbeeldde, maar toen ze vroeg of hij ging rijden, dacht ze dat ze een verschrikte blik in zijn ogen zag verschijnen. Voordat ze er echter iets over kon zeggen had hij zichzelf al bij elkaar geraapt en gaf hij antwoord.
'Ja, tuurlijk. Denk ik.'
Denk ik?
Weer keek ze hem berekenend aan, terwijl hij in zijn sporttas rond zocht. De pijn in haar pols was nu constant aanwezig, niet alleen wanneer ze hem per ongeluk aanraakte of bewoog. Ze klemde haar kiezen stevig op elkaar, maar kon niet voorkomen dat ze zacht kreunde toen ze haar pols een stukje verplaatste. Hij zou wel niet verbrijzeld zijn, waarschijnlijk een rechte breuk.
Terwijl ze langs de balie liep, en het meisje achter de balie een noodzakelijke boze blik toe wierp (de griet had immers een blik op haar gezicht de duidelijk maakte of ze zich zorgen moest maken of moest gaan lachen) moest ze opeens denken aan iemand van jaren geleden. Samira, haar toenmalige beste vriendin. Die was altijd al zo gefascineerd geweest met mensen genezen.
Op dat moment wilde ze heel graag terug naar die tijd, toen haar ouders nog leefden en ze met zijn allen gelukkig waren. Maar toen waren ze verhuisd, had ze Floris ontmoet (wat absoluut niet iets slechts was) en had ze, eigenhandig, al haar geluk om zeep geholpen.
Ze had het idee dat haar kaken ook nog eens zouden breken, zo sterk klemde ze ze op elkaar. Met moeite liet ze ze wat losser, terwijl ze een blik op Oliver wierp. Ze kon niet, gewoon níét, instorten nu. Dat zou ze later wel doen, wanneer ze alleen was.
Met een klein gevoel van triomf bedacht ze dat ze nu haar afspraak van vanmiddag kon afzeggen.
'Een geluk bij een ongeluk...' mompelde ze, terwijl ze naar buiten stapte.

94 Re: Anger Management [Oliver] op do apr 30, 2015 6:50 pm

Oliver Edurel

avatar
‘We moeten een klein stukje lopen,’ zei hij voorzichtig, een snelle blik op de vrouw naast hem werpend. Hij zat er niet op te wachten dat ze nu kwaad op hem werd. ‘Ik loop altijd naar de sportschool maar het is niet al te ver hier vandaan.’
Hij bleef wat langzamer lopen zodat ze hem bij kon houden. Gezien het al laat op de dag was en de zon achter de gebouwen van de stad was verdwenen was het redelijk koud zonder zijn jas, maar hij hield wijselijk zijn mond en liep zwijgend door. Hij wist niet wat erger was – het vooruitzicht dat hij naar het ziekenhuis moest rijden, of het feit dat hij waarschijnlijk haar pols gebroken had. In ieder geval zag de toekomst er niet al te goed voor hem uit. Hij kon zijn vader al horen praten.
Zijn auto, die nu al voor maanden voor zijn huis geparkeerd stond en in de tussentijd niet aan was geraakt, was niet bepaald van het laatste model, maar het kon er mee door. Als het goed was kon de wagen hem van A naar B brengen en dat was waarvoor hij aangeschaft was.
Hij opende voor Morgana de deur van de passagiersstoel voor hij om de auto heen liep, zijn tas in de achterbak gooide en toen zelf achter het stuur ging zitten.
Meteen klemden zijn handen zich nogal krampachtig om het stuur. Dit was geen goed idee.

95 Re: Anger Management [Oliver] op vr mei 01, 2015 11:53 pm

Morgana Kenfield

avatar
Ze liep verder in stilte achter hem aan. Een stukje lopen... Ondertussen mooi de nieuwsgierige blikken van elke voorbijganger negeren, lekker was dat.
Ze had de neiging zich uit te schudden, maar deed het maar niet. Ze had het idee dat als ze dat zou doen, haar hand van haar arm zou vallen.
Het was nog steeds redelijk warm, of tenminste, dat dacht ze. Toen ze naar Oliver keek zag ze dat zijn hele lichaam gespannen was en dat hij zijn schouders licht opgetrokken had. Maar hij vroeg zijn jas niet terug.
Ze knipperde met haar ogen en bleef naar zijn rug kijken. Hij leek gespannen, af gezien van de kou. Hij zou er wel van balen dat hij haar weg moest brengen, dacht ze met een somberheid die haar zelf verbaasde. Met tegenzin moest ze toegeven dat ze het misschien toch wel een klein beetje vervelend vond wanneer mensen een hekel aan haar hadden - of nou ja, sommige mensen. Neem nou dat wijf achter de receptie; kon het Morgana wat schelen wat dat mens van haar dacht.
Ze botste bijna tegen hem op toen hij stil bleef staan bij een auto. Ze trok licht haar wenkbrauw op toen ze zag hoe oud de auto was, maar besloot er maar niets over te zeggen. Zelf hád ze geen eens meer een auto, dus eigenlijk had ze geen recht om te oordelen.
Ze stapte, zij het een beetje stijf, in de auto toen hij de deur voor haar open hield. Ze keek naar hem toen ook hij ging zitten en zag hoe zijn handen zich stevig, haast krampachtig om het stuur klemden. Ze fronste lichtjes. Waar was hij zo overstuur over? Net ook al.
Beledigd keek ze weg, het feit dat ze überhaupt beledigd was negerend.
'Als je me niet wilt brengen ga ik we lopen hoor,' mompelde ze chagrijnig.

96 Re: Anger Management [Oliver] op zo mei 17, 2015 10:07 am

Oliver Edurel

avatar
'We moeten hier weg.'
De stem behoorde tot een vrouw, maar niet de vrouw die naast hem in de passagiersstoel zat. Hij probeerde zijn ademhaling onder controle te houden, maar iets leek zijn luchtpijp langzaam dicht te knijpen, gepaard met de plotselinge herinneringen.
'Is er iets mis met de auto? Edurel? Edurel, zal ik -'
Hij kneep zijn ogen even dicht en wist zichzelf tegen te houden om de stemmen als vliegen van zich af te schudden.
Morgana's stem kwam haast als een redding en snel riep hij zichzelf tot de orde.
'Als je me niet wilt brengen ga ik wel lopen hoor.'
Ze klonk aangebrand - kwaad dat hij haar pols had gebroken, dat zijn auto een wrak was, dat hij inwendig het lef niet had het godvergeten gaspedaal in te trappen.
Er ging nog net een met moeite geforceerde glimlach vanaf. 'Nee, het is geen probleem. Als je moet lopen ben je nog verder van huis.'
In een langzamer tempo dan elk ander persoon zou hebben gedaan manouvreerde hij de auto de straat op. Zijn helblauwe ogen schoten naar zijn achteruitkijkspiegeltje om de paar seconden toen de auto versnelde en ze eenmaal goed en wel op de weg reden. Hij kreeg het maar niet voor elkaar om zijn grip op het stuur wat te ontspannen.
'Niemand gaat die auto uit, begrepen?'
Met zijn kaken op elkaar geklemd hield hij de weg in de gaten en probeerde zich te concentreren. Hij kon nu niet opnieuw verongelukken. Dat zou hij zichzelf nooit vergeven.
Niet dat hij zichzelf de eerste keer al had vergeven.
‘Ik ben al twee man verloren in vijf minuten tijd. Beter zorgen we er samen voor dat we hier weg komen en gaan wij niet ook de pijp uit.’
De hele weg naar het ziekenhuis aan de rand van het centrum was een levende hel. Toen Oliver goed en wel zijn auto had geparkeerd liet hij zijn trillende handen van het stuur glijden.
'Ga maar vast,' zei hij na enkele tellen stilte, zijn stem niet helemaal onder controle. 'Ik kom zo wel achter je aan.'

97 Re: Anger Management [Oliver] op zo mei 17, 2015 2:40 pm

Morgana Kenfield

avatar
Ze had al op het punt gestaan dat ze serieus overwoog te gaan lopen - ze had geen zin gehad in een rit met een chagrijn, daar had ze zelf al genoeg van - toen hij de auto startte en wegreed.
Het ging zo sloom dat ze de neiging had de autodeur open te gooien en toch te gaan lopen, gewoon om het gevoel te hebben dat ze vooruit kwam. Tot haar eigen irritatie merkte ze dat de energie weer vlak onder haar huid krioelde. Normaal zou dat pas één of twee dagen na de bokssessie gebeuren, en dan ging ze sporten. Rennen in het park, simpelweg opdrukken, alles om die onrust kwijt te raken.
Blijkbaar kon ze nu gewoon niet meer stil zitten.
Net op het moment dat ze het echt bijna niet meer hield kwam de auto tot stilstand. Ze had niet eens gemerkt dat ze er al waren, zo erg was ze in haar eigen gedachten opgegaan. Vol ongeduld opende ze de deur en klom een beetje onhandig naar buiten.
Toen ze omkeek naar Oliver, zag ze dat zijn handen zich trillend van het stuur losmaakten. Ze fronste licht, maar besteedde er verder geen aandacht aan. Een paar seconden lang wachtte ze tot hij uit zou stappen, maar hij bewoog zich niet.
'Ga maar vast. Ik kom zo wel achter je aan.'
Zijn stem trilde. What the fuck was er met hem aan de hand?
Ze wilde er naar vragen, maar een steek in haar pols wees haar er even fijntjes op waaróm ze ook alweer naar het ziekenhuis moest.
'Best,' snauwde ze, en ze rende naar de ingang toe, haar gewonde arm stevig tegen haar borst gedrukt.
'Ik heb mijn pols gebroken. Morgana Kenfield,' antwoordde ze toen de receptioniste naar haar naam vroeg. Ze moest even gaan zitten in de wachtkamer - het was erg druk en er waren dringender zaken.
Verontwaardigd zakte ze neer op een klapstoeltje en wierp boze blikken op iedereen die langs liep. Verdomme.

98 Re: Anger Management [Oliver] op di mei 19, 2015 6:55 pm

Oliver Edurel

avatar
Morgana was de auto nog niet uit of Oliver zakte langzaam in de autostoel onderuit, voor zover zijn lange benen en brede torso dat toelieten. Over het dashboard kon hij nog net zien hoe de jonge vrouw het ziekenhuis in beende voor hij zacht kreunend een hand over zijn gezicht haalde en zijn ogen sloot. Dat was een complete mislukking geweest.
Waarom, in hemelsnaam, kon hij zich er niet gewoon over heen zetten? Niemand anders had zulke idiote problemen. Hij was een volwassen man, godverdomme.
Met handen die nog na trilden van de zenuwen stapte hij uit en deed de deuren van de auto op slot. Het was nog steeds redelijk fris en Morgana had zijn vest mee naar binnen genomen, maar hij had het in de auto zo warm gekregen dat hij geen last had van de wind en kou van de avond. Zijn telefoon viel bijna tussen zijn vingers uit op het asfalt toen hij deze uit zijn zak haalde.
Hij had geen idee of James thuis was. Hij verbleef momenteel bij Cassie - tenminste, hij zou naar zijn vriendin toe gaan tijdens zijn verlof - en het was al redelijk laat dus hij kon alleen maar hopen dat de jongere man op zou nemen.
Dit was niet het geval. Het enige wat hij te horen kreeg was James' opgewekte stem die hem vertelde dat hij momenteel niet bereikbaar was en als het dringend was, hij vooral een berichtje na de toon achter moest laten.
'Godsamme...' mompelde hij, het scherm wegdrukkend en weer terug naar boven scrollend. Zijn ouders had hij nu niet nodig en de rest van zijn contacten waren voornamelijk werk en kennissen met wie hij nauwelijks praatte.
Cassie. James had hem gezegd dat hij bij Olivers nichtje zou verblijven, misschien zou zij opnemen.
Enkele keren ging de telefoon over en keek Oliver eens naar de hemel, die donkerblauw was maar geen enkele ster vertoonde. Hier midden in de stad was dat niet heel vreemd, en de zon was nog maar net onder. Hij sloot zijn ogen even toen er op werd genomen.
'Cassie Wells?'
De stem van zijn nichtje zorgde ervoor dat er een kleine glimlach op zijn gelaat verscheen. 'Hi, Cas. Met Oliver.'
'Oliver!' Ze klonk verrast om hem te horen. 'Waarom bel je nog zo laat?'
'Nou, eh...' Hij stak zijn hand in de zak van zijn spijkerbroek en wierp een blik in de richting van de ingang van het ziekenhuis. 'Ik wilde James even spreken, maar hij neemt zijn telefoon niet op en ik vroeg me af of hij bij jou was.'
Het was even stil. 'Hij staat onder de douche.'
'Ah.' Hij begon het nu toch wel koud te krijgen. 'Laat dan maar zitten. Kun je vragen of hij me morgenochtend terug belt?'
'Natuurlijk,' zei ze en Oliver ademde langzaam uit. 'Welterusten, Cassie. Doe de groetjes aan James.'
Nadat hij had opgehangen keek hij opnieuw naar de ingang van het ziekenhuis. Zou hij achter Morgana aan gaan, of wachten tot ze terug naar buiten kwam? Hij had niet echt het idee dat ze op zijn aanwezigheid gesteld was.

99 Re: Anger Management [Oliver] op za mei 23, 2015 6:35 pm

Morgana Kenfield

avatar
Bijna een uur later stampte Morgana het ziekenhuis uit, haar gezicht op onweer en haar pols in een verbandje gewikkeld. Een fucking verbandje, en de mededeling dat haar pols niet gebroken was en of haar verzekering de kosten zou dekken?
Verdomme, dacht ze, terwijl ze over de parkeerplaats banjerde. Nee, haar verzekering dekte het niet, omdat ze geen fucking verzekering had. Fucking tweehonderd euro, inclusief administratiekosten? Fuck off.
Als ze haar pols al niet bijna gebroken had, had ze zo een paar auto's wat klappen gegeven. Alleen het feit dat ze nu nauwelijks nog genoeg geld had om eten te kopen weerhield haar van een poging: ze zou niet nóg een bezoekje kunnen betalen.
Al van een afstand zag ze de lange gestalte van Oliver. Klootzak. Was niet eens meer naar binnen gekomen, terwijl hij toch echt de oorzaak van dit alles was.
'Hé. Allergisch voor ziekenhuizen?' vroeg ze chagrijnig toen ze bij hem aankwam. Ze was niet vergeten hoe erg hij tegenzin had uitgestraald toen hij haar naar het ziekenhuis bracht, en ze was ook niet van plan het hem te vergeven. Hij had haar hier mee opgezadeld, al moest ze toegeven dat het nauwelijks zijn schuld kon zijn dat hij stalen borstspieren had, en ze ging hem even haarfijn laten voelen hoe vervelend ze dat wel niet vond.
'Klootzakken dachten dat het leuk zou zijn me tweehonderd euro te laten betalen voor een fucking verbandje.' Ze keek hem aan. 'Oh ja, mijn pols is niet gebroken. Gewoon zwaar gekneusd.'
Ze weigerde zielig te gaan zitten doen, maar als ze niet zo boos was was ze vast gaan huilen. Tweehonderd euro. Ze wist niet eens zeker of ze zo nog wel een fotoshoot kon doen, laat staan dat ze nog kon boxen. Wat moest ze nu doen? Ze had net iets gevonden wat haar constante onrust een beetje zou kunnen intomen, maar ze zou niet in staat zijn dat te doen voor zeker een paar weken lang! En wat nou als ze echt geen fotoshoots meer kon doen? Hoe ging ze dan voor eten zorgen en de rekeningen betalen? Kon ze bij Alex aankloppen? Nee, dat ging tegen haar trots in.
Maar wat dan?

100 Re: Anger Management [Oliver] op do aug 06, 2015 2:39 pm

Oliver Edurel

avatar
Veel sneller dan hij had gedacht was Morgana al weer naar buiten gekomen. Hij had tegen zijn auto aan geleund, zijn handen diep verborgen in de zakken van zijn spijkerbroek. Ondertussen had hij het weer een stuk koeler gekregen - na de rit in de auto was de koele buitenlucht als een absolute verademing geweest. Hij had de radio aan gezet om niet in volledige stilte daar te hoeven staan, en om zich niet te hoeven concentreren op de beelden die voor zijn ogen langs flitsten.
Het zag er een stuk minder ernstig uit dan hij had verwacht toen de jonge vrouw zijn kant op kwam lopen. Ze had haar arm niet in een mitella maar alleen een enkel verband om haar hand en pols. En ze zag er alles behalve blij uit.
Hij richtte zich op en wilde om de auto heen lopen om een deur voor haar te openen toen ze sprak.
'Hé. Allergisch voor ziekenhuizen?' vroeg ze sarcastisch, en onmiddellijk spoelde er een onverwachte golf van woede over hem heen. Hij was al de hele avond gespannen geweest en alleen wat kunnen kalmeren toen ze binnen was geweest, maar de seconde dat ze begon te spreken moest hij zijn tanden op elkaar klemmen om een waterval aan kwade woorden tegen te houden. In plaats daarvan negeerde hij haar en deed de deur van de auto voor haar open zodat ze op de passagiersstoel zou kunnen gaan zitten.
'Klootzakken dachten dat het leuk zou zijn me tweehonderd euro te laten betalen voor een fucking verbandje. Oh ja, mijn pols is niet gebroken. Gewoon zwaar gekneusd.'
Hij keek niet op toen ze weer begon te praten en ging met de sleutels in zijn handen geklemd achter het stuur zitten. Even keek hij om zich heen en realiseerde zich toen dat zij nog steeds zijn vest had.
'Zou ik mijn vest misschien terug mogen hebben?' vroeg hij, niet naar haar kijkend terwijl hij de sleutels al in de auto stak en zijn deur vervolgens dicht trok. 'Ik breng je trouwens wel direct terug naar huis.' Het adres hoefde hij niet te vragen.

Gesponsorde inhoud


Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven  Bericht [Pagina 4 van 5]

Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3, 4, 5  Volgende

Soortgelijke onderwerpen

-

» Oh no, no, this is just anger

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum