Paradigm Shift

Een RPG die zich centreert rond het leven in een stad waar alles kan gebeuren.


Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

Anger Management [Oliver]

Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3, 4, 5

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down  Bericht [Pagina 5 van 5]

101 Re: Anger Management [Oliver] op zo sep 13, 2015 4:02 pm

Morgana Kenfield

avatar
Toen hij de deur voor haar open maakte nam ze, een beetje opgelucht, plaats. Ze had heus wel door dat Oliver zijn woede nog maar net in kon houden; de lucht tussen hen in trilde bijna zichtbaar van ingehouden emotie.
'Zou ik mijn vest misschien terug mogen hebben?' Hij keek haar niet aan, wat misschien ook maar beter was. Haar blik had hem misschien in een hoopje as veranderd, en dat kon ze nu echt niet hebben. Het was veel te fris buiten om helemaal naar huis te lopen (laat staan veel te ver) en no way ging zij zelf rijden. Het feit dat ze überhaupt in een auto zat was al genoeg het haar moeilijk te maken normaal te blijven ademen.
'Ik breng je trouwens wel direct terug naar huis.'
'Mijn kleren liggen nog in de kleedkamer,' antwoordde ze monotoon, niet van plan hem te laten weten dat ze zijn vest eigenlijk wilde houden. En niet alleen omdat het koud was. Het was een duidelijk teken dat iemand, niet per sé hij, iets aardigs voor haar had gedaan en dat wilde ze liever niet kwijt. Toch trok ze het uit, enorm onhandig met haar verbonden pols, en na een minuut van worstelen met de stof, smeet ze het zo zacht mogelijk op zijn schoot. Smeet, omdat ze nog steeds boos was. Zacht, omdat ze niet zó boos was. Ze kon hem er niet de schuld van geven dat ze tweehonderd euro kwijt was. Oké, dat kon ze wel, maar, dacht ze, het zou niet eerlijk zijn. Ze had hém geslagen (ja, ze had verwacht dat hij haar tegen zou houden; eigenlijk was het wel knap van haar dat het haar gelukt was hem te raken) en daarbij bijna haar pols gebroken. Waar ze nog meer over in zat was dat ze nu om twee redenen geen les meer kon krijgen: fysiek niet, en omdat ze er geen geld meer voor had.
'Bedankt dat je me gebracht hebt,' mompelde ze terwijl ze uit het raam staarde. Ze sloot haar ogen even en trok zich er voor het eerst in jaren niets van aan dat iemand zou opmerken dat ze moe was, of dat haar stem zo futloos klonk.
Ze had verbaasd kunnen zijn over hoe snel haar woede in neerslachtigheid was veranderd, maar dat was ze niet. Het was haar al zo vaak overkomen, meestal zonder dat er mensen bij waren, maar dat maakte nu toch niet meer uit. Het was nou niet zo dat ze Oliver nog zo vaak zou zien, áls ze hem al zou zien.

102 Re: Anger Management [Oliver] op za sep 26, 2015 12:12 pm

Oliver Edurel

avatar
Zijn spieren spanden zich langzaam terwijl hij wachtte op haar antwoord, maar nog steeds keek hij de vrouw niet aan. Hij wilde haar onder geen beding laten merken hoe hij zich voelde, zeker op dit moment niet, en hij had zo het idee dat, als ze hem aan keek, ze elke gedachte van zijn voorhoofd kon lezen en dat was wel het laatste waar hij op dit moment behoefte aan had.
'Mijn kleren liggen nog in de kleedkamer.'
Oh. Geweldig. Dan zou hij eerst helemaal terug naar de sportzaal moeten en haar daarna nog naar huis brengen? Dat dacht hij dus even niet. Hij gooide zijn vest op de achterbank en keurde haar verder geen blik waardig.
Hij startte de auto en reed langzaam de parkeerplaats op. 'Dan zet ik je daar wel af om je spullen te pakken, en dan kun je een taxi terug naar huis nemen. Het spijt me, maar ik ga je niet helemaal daar afzetten, je huis ligt aan de andere kant van de stad.'
Eenmaal op de weg ging hij sneller rijden, een stuk sneller dan hij op de heenweg had gedaan. Hij leek er nauwelijks bij na te denken toen hij door oranje reed wist hij nog net op tijd een tweede auto te ontwijken.
'Bedankt dat je me gebracht hebt.'
Bijna was hij hard op de rem getrapt. Bedankte ze hem nou? En gemeend nog wel?
Voor een fractie van een seconde keek hij opzij. Doordat Morgana uit het raam staarde had ze dit niet door en snel richtte hij zijn blik dan ook op de weg, maar voor enkele tellen verscheen er een minuscule glimlach op zijn gezicht.
Toen wist hij zichzelf te vermannen en ademde langzaam uit. 'Geen probleem,' antwoordde hij.
De rest van de rit bleef het stil, en toen hij eindelijk stopte voor de sportschool had hij nog geen woord gezegd. Hij stapte uit, liep om de auto heen en hield de deur voor haar open.

103 Re: Anger Management [Oliver] op za sep 26, 2015 7:38 pm

Morgana Kenfield

avatar
Ze reageerde niet toen hij zei dat ze maar een taxi moest nemen. Het enige wat ze deed was in haar hoofd uitrekenen of ze het kon betalen, om vervolgens tot de conclusie te komen dat ze dat niet kon. En oh ja, haar fiets stond nog bij het gebouw. Als het zou lukken kon ze fietsen, en anders moest ze maar lopen.
Ze zuchtte zachtjes toen Oliver: 'Geen probleem,' zei. De rest van de rit zwegen ze allebei, terwijl Morgana in gedachten verzonken naar haar pols staarde en af en toe een snelle blik op Oliver wierp.
Toen de auto stopte en Oliver uitstapte om de deur voor haar open te houden wachtte ze geduldig. Toen ze uitstapte kreeg ze het voor elkaar om hem een glimlach toe te werpen die, hoopte ze, dankbaar uitstraalde en een beetje het feit wist te verbergen dat ze het allemaal niet meer zo zag zitten. Misschien moest ze toch maar even bij Alex langs...
Nee dacht ze, terwijl ze de sportschool binnen liep en naar de kleedkamers liep. Ze zou hem daar echt niet mee lastigvallen. Straks kon ze weer terug naar die psychiatrische instelling.
Oké, het was niet echt een instelling geweest - of voor psychopaten -, maar zo had het wel gevoeld.
Toen ze weer terug naar buiten liep werd ze overvallen door een raar gevoel. Het was pas twee uur geleden dat ze hier was geweest, maar het voelde als maanden. Ze probeerde er niet al te veel over na te denken, daar had ze nu toch niets aan. Waar ze echter wél over na moest denken was hoe ze haar geld moest verdienen, en wat ze nu in haar vrije tijd moest doen.
Ze veegde het haar uit haar ogen, terwijl haar tas onhandig over haar goede schouder hing, en trok haar mondhoeken weer op voor Oliver. God wat was ze zich voor hem aan het uitsloven.
'Nou... Tot ooit dan maar...' mompelde ze, niet te lang stil willen staand bij het feit dat ze, wanneer de onrust terug zou keren, geen manier had om het weg te jagen.

104 Re: Anger Management [Oliver] op di okt 06, 2015 3:17 pm

Oliver Edurel

avatar
Hij wist niet goed waarom hij was blijven staan terwijl de vrouw naar binnen verdween, maar terwijl Morgana haar spullen ging halen in het gebouw bleef hij in de kou staan wachten, zijn handen diep in de zakken van zijn jas, tot ze na enkele minuten weer terug naar buiten kwam.
'Nou... Tot ooit dan maar...'
Hij knikte kort. 'Beterschap. Bel me maar als je de trainingen ooit nog wil hervatten, mijn telefoonnummer staat op de site.' Hij wilde al bijna aanstalten maken om te vertrekken voor hij er iets aan toevoegde. 'En je weet waar ik woon.' Ze was er een enkele keer geweest en het zou hem verbazen of ze sober genoeg was geweest om het adres te onthouden, maar toch. Voor de eerste keer in twee uur was zijn blik weer iets verzacht; hij kon niet lang kwaad blijven. Zelfs niet op haar.
'Fijne avond nog.' Hij knikte haar opnieuw toe, voor hij weer in zijn auto stapte. Terwijl hij weg reed wierp hij voor een laatste keer een blik in de achteruitkijkspiegel en keek hoe Morgana steeds kleiner werd en uiteindelijk verdween toen hij de hoek om reed.

Hij kon pas weer normaal ademhalen toen hij zijn auto geparkeerd had, hij binnen alle lampen aan had gedaan en hij ongeveer een uur later, gedoucht en omgekleed, op de bank zat en zonder echt op te letten naar het nieuws keek. Ondanks het feit dat hij misselijk werd van de beelden die ze toonden - oorlogslanden, nieuwe berichten over de IS, nog een paar honderd dode vluchtelingen - bleef hij kijken tot er voetstappen op de trap klonken. Gealarmeerd richtte hij zich op en zag tot zijn lichte verbazing dat James gapend de woonkamer binnen kwam. 'Moet ik nog koken of bestel je Chinees vanavond?'
Hij was helemaal vergeten dat de jongeman er ook nog was.
'Eh, Chinees klinkt goed,' zei hij snel. 'Ik heb vrij weinig in huis op het moment en ik sterf van de honger.'
'Dat klinkt niet gezond,' antwoordde de ander droogjes, en grijnsde toen Oliver zachtjes lachte. 'Ik bestel wel. Blijf jij maar zitten, je ziet er moe uit.'
'Je bent geweldig,' verzuchtte Oliver, iets verder wegzakkend op de bank.
'Dat hoor ik vaker van je,' klonk het van achter hem, en een tel later verscheen de jonge militair weer in zijn zicht, zijn telefoon al in de hand. 'In een ander universum waren we nu allang getrouwd.'
'Ja, vast.'

105 Re: Anger Management [Oliver] op do okt 15, 2015 6:23 pm

Morgana Kenfield

avatar
Met ogen die zich niet echt op het scherm focusten, maar wel in de richting van de enige lichtbron in de kamer keken, staarde ze naar de televisie. Haar hand, met daarin de lepel, ging weer naar haar mond, en systematisch nam ze een hap.
Ze was de laatste drie dagen het huis niet meer uit geweest. Niet eens om eten te kopen; dat had ze vorige week gedaan. Eten dat lang goed kon blijven omdat ze simpelweg het idee om zich wéér op straat te moeten vertonen niet kon verdragen. Ze was toch niet van plan geweest hele feestmaaltijden te gaan voorbereiden.
Gisteren had Alex nog gebeld. Ze had niet opgenomen, in de staat waarin ze verkeerde. Het was alsof het kleine beetje vooruitgang dat ze had geboekt weer compleet verdwenen was en een bijna nog groter gat had achtergelaten.
Een andere reden dat ze niet had opgenomen toen Alex belde was dat ze precies wist wat hij zou gaan zeggen. Hij probeerde er niet eens meer subtiel over te doen: ze moest een psycholoog gaan zien, en wel meteen. Twee weken terug had hij haar de papieren laten ondertekenen die Zilverregen onder de zorg van de stal bracht waar ze momenteel stond, maar het kon haar weinig schelen. Ze was altijd gaan rijden met Floris. Met wie verwachtte men dat ze dat nu moest gaan doen?
Een traan viel in haar schaal cornflakes, maar ze lette er niet op. Ze huilde al zo lang dat ze zich nauwelijks nog een tijd kon herinneren die níét bestond uit huilen. Zelfs in haar slaap werd haar geen rust gegund.
Haar hoofd schoot omhoog en ze morste was melk over haar t-shirt toen ze iemand hard hoorde kloppen op haar deur.
'Mo? Morgana ben je daar? Mo! Wakker worden Mo!'

Met een razend hart schrok ze wakker. Haar ogen focusten niet meteen, maar terwijl haar hersens nog bezig waren met het verwerken van haar droom veegden haar handen de tranen al van haar wangen en was ze al halverwege de woonkamer. Ze bleef even verward staan toen ze de telefoon hoorde rinkelen en er blijkbaar niet iemand op de deur stond te bonken, maar strompelde toen naar het apparaat toe.
'Wat?' mompelde ze, nog half in slaap. Ze plofte weer neer op haar bed en had de grootste moeite wakker te blijven en zich eraan te herinneren dat ze met iemand aan het bellen was.
'Hey Morgana. Met Oliver...'
Meteen was ze weer klaarwakker. Ze schoot overeind en stootte haar hoofd tegen de nachtlamp die over het bed gebogen stond voor wanneer ze wilde lezen.
'Godver,' mompelde ze.

106 Re: Anger Management [Oliver] op za okt 24, 2015 4:01 pm

Oliver Edurel

avatar
'Je moet wel iemand meenemen volgende week, Francis.' James' stem klonk door de ruimte, terwijl Oliver een shirt over zijn hoofd trok. Hij was net onder de douche vandaan gekomen en net op dat moment had James hem opgebeld. Volgende week was hij door Malcolm Grey uitgenodigd in diens landhuis, en gezien hij wist dat de man niet snel veel mensen inviteerde was het nogal een eer dat een ex-militair wel werd uitgenodigd. Oliver had zo het idee dat Matthias Edurel er achter zat, maar hij had er niet naar gevraagd de laatste keer dat hij tegen zijn vader had gesproken.
En nu kon James het over niets anders hebben dan dat hij iemand mee moest nemen.
'Heb je Hannah al gevraagd?' vervolgde de jongeman aan de andere kant van de telefoon. 'Ik wil wedden dat die daar geen probleem mee heeft. Ze kan nooit nee tegen je zeggen.'
'Ja, ik heb haar al gevraagd,' antwoordde Oliver zuchtend. De jonge dokter was zijn eerste keuze geweest toen hij de uitnodiging had ontvangen. 'Maar ze zit net die week in Italië met haar familie en ze had al afgebeld.'
'Dat had ze mij ook wel even kunnen vertellen.'
Het bleef even stil, voordat Oliver een vraag stelde. 'En Tristan en Christie? Zijn zij er?'
'Volgens mij wel. Christie is uitgenodigd en die neemt Tristan met zich mee.'
'Dan is het toch helemaal niet nodig dat ik iemand mee neem?' Oliver pakte een boek van de tafel, om het gelijk weer terug te leggen. 'Dan zijn we met vijf.' Hij wist dat James zijn nichtje mee zou nemen - hij en Cassie Wells gingen nu regelmatig uit en als de jongeman een glas teveel op had kon hij niet over haar ophouden.
'Nee, Oliver.' Het feit dat hij zijn eerste naam gebruikte betekende dat hij serieus begon te worden. 'Er wordt van je verwacht dat je iemand mee neemt.' Weer was het even stil. 'Oh, wacht! Oliver, wat als je die vrouw van je bokslessen meeneemt? Wat was haar naam - Morgana?'
God, dat was wel de laatste die hij mee wilde hebben.
'James, ik kan haar niet mee uit vragen. Dat is niet gepast.'
'Natuurlijk kun je haar wel mee uit vragen.' James klonk bijna geamuseerd. 'Kom op Francis, het is maar voor een avondje. Grey wil graag dat je komt, anders had hij je niet uitgenodigd.'
Er ontsnapte een diepe zucht aan zijn lippen terwijl Oliver de telefoon van het koffietafeltje pakte en hij op de bank neer zakte. 'Goed, ik vraag haar wel uit. Maar ze is de laatste die ik bel en als ze niet op neemt heb je pech gehad.'
'Oké, oké,' grinnikte James aan de andere kant van de lijn. 'Laat me weten hoe het gegaan is.'

En dat was hoe hij diezelfde middag nog met tegenzin de telefoon weer op had gepakt om de jonge vrouw op te bellen. Het leek een eeuwigheid te duren voordat ze opnam en toen hij eindelijk haar stem hoorde werd de knoop in zijn maag haast nog strakker.
'Hi Morgana, met Oliver.'
Hij haalde diep adem en kneep zijn ogen even kort dicht. Dit was een slecht idee.
'Ik vroeg me af of je volgende week zaterdag iets te doen hebt. Ik ben namelijk uitgenodigd door mijn oud-generaal en ik heb een compagnon nodig.'

107 Re: Anger Management [Oliver] op za okt 24, 2015 4:55 pm

Morgana Kenfield

avatar
Ze kon horen dat hij diep adem haalde en terwijl ze met haar vrije hand over de pijnlijke plek op haar voorhoofd wreef liet ze haar hoofd voorzichtig weer op het kussen zakken.
'Ik vroeg me af of je volgende week zaterdag iets te doen hebt. Ik ben namelijk uitgenodigd door mijn oud-generaal en ik heb een compagnon nodig.'
Ondanks het feit dat de klap van net haar redelijk wakker had geschud duurde het even voordat het tot haar doordrong wat hij vroeg. Ze bleef een tijdje stil. Hij vroeg haar nog een keer uit? Naar zo iets officieels? Het moest wel officieel zijn, anders zou hij echt niet uitgenodigd zijn door een fucking generaal.
'Sorry, misschien heb je de verkeerde te pakken,' zei ze uiteindelijk. Het moest wel een fout zijn, en anders een prank. Hij had het wel erg duidelijk gemaakt dat hij haar nauwelijks nog kon luchten of zien vorige week, daar had ze zelf wel voor gezorgd met haar asociale gedrag.
Toch twijfelde ze. Haar pols voelde al veel beter, en ook al kon ze zeker nog niet boksen, hier in haar eentje langzaam al haar spaargeld op zitten maken en haar eigen gevoelens onder ogen moeten zien zonder een mogelijkheid te hebben wat energie kwijt te raken was nou ook niet bepaald ideaal.
'Wacht even,' mompelde ze. 'Moet kijken of ik dan tijd heb.' Natuurlijk had ze dan tijd - het was niet alsof ze ook maar iets beters te doen had -, maar ze moest wat tijd rekken om na te denken.
Langzaam, om de lamp te vermijden, ging ze weer overeind zitten en soepel sprong ze uit haar bed. Met lichte voetstappen liep ze over de stapels kleren heen die op de grond lagen om haar agenda van haar rommelige eettafel te halen. Volgende week zaterdag...
Jup, helemaal niets. Eigenlijk wist ze niet eens meer waarom ze überhaupt nog een agenda had; afgezien van de - nu wekelijkse - afspraken met haar psychologe en af en toe een fotoshoot (die ze beiden altijd in haar telefoon zette omdat ze het anders vergat) had ze toch nooit iets om te melden.
Met tegenzin moest ze toegeven dat ze het ding eigenlijk alleen maar had omdat hij haar aan haar middelbareschooltijd herinnerde. Dat was nu al vijf jaar geleden, maar het waren (objectief gezien, het huiswerk en de ontelbare toetsen waren absoluut niet prettig geweest) de beste jaren van haar leven tot nu toe, ook al had ze wel een keer moeten verhuizen.
Opeens merkte ze dat ze al minstens een minuut zwijgend naar de agenda had staan staren, de telefoon roerloos in haar hand. Ze schraapt haar keel en bracht het ding weer naar haar oor.
'Oké is goed. Hoe laat begint het? Ik heb ervoor nog wel een afspraak.'
En vandaag ook nog, bedacht ze zich opeens met een blik op haar ouderwetse wekker. Fuck, nog maar een half uur en ze moest er zijn.
Met de telefoon tussen haar oor en schouder geperst haastte ze zich naar haar kast en greep blindelings een trui, een broek, een schone onderbroek en een bh. Ze gooide ze op een stapel op het bed en begon zich snel aan te kleden, ondertussen nog steeds naar Oliver luisterend.

108 Re: Anger Management [Oliver] op wo nov 04, 2015 8:55 pm

Oliver Edurel

avatar
Hij had onwillekeurig zijn adem ingehouden na het stellen van zijn vraag, zijn vrije hand tot een vuist in zijn schoot gebald. Hij wist niet zeker of hij wilde dat ze zijn aanbod accepteerde – hij wist überhaupt niet wat hij wilde.
Het bleef te lang stil, totdat ze zei: ’Sorry, misschien heb je de verkeerde te pakken.’
Ze dacht dat hij een grapje maakte. Met een diepe zucht sloot hij zijn ogen en ontspande zijn hand langzaam. Hij begon zich al voor te bereiden op een luid en duidelijke ‘nee’ – hoe zou dat dan moeten? Zou ze nog wel door willen met haar bokslessen? Naar wat hij begrepen had was het niet echt bepaald haar keuze dat ze daar elke week was – tot haar stem weer te horen was.
’Wacht even. Moet kijken of ik dan tijd heb.’
Hij maakte een laag, kort geluidje om duidelijk te maken dat ze vooral haar tijd moest nemen en leunde langzaam naar achteren op de comfortabele bank. Had hij het ooit wel eens over Morgana gehad tegen Tristan of de anderen? Als hij dat niet had gedaan dan was James hem vast voor geweest; die zag de anderen veel vaker dan hij en kon niets voor zichzelf houden.
Opnieuw bleef het lang stil. Aan de andere kant van de lijn kon hij de vrouw rond horen lopen, waarschijnlijk op zoek naar een kalender of agenda. Modellenwerk… zou dat veel tijd in beslag nemen? Nu hij er aan dacht had hij haar nooit echt in magazines of tijdschriften gezien, maar het enige wat hij ooit aan tijdschriften las was de National Geographic waar hij om de een of andere reden nog steeds op geabonneerd was. Niet dat hij het niet interessant vond, maar daar zou hij Morgana wel als laatste aantreffen.
'Oké is goed. Hoe laat begint het? Ik heb ervoor nog wel een afspraak.'
Automatisch ging hij weer rechtop zitten toen ze weer sprak. ‘Eh, hoe laat – de aanvang is van acht tot negen. Ik kan je best komen ophalen als dat beter uit komt.’
Hij zou wel een taxi nemen. Of zo. Hij zou haar niet op het openbaar vervoer naar iets zoals dit nemen. Als hij alleen ging kon het nog net, maar daar was Morgana hoogstwaarschijnlijk niet van gediend.

109 Re: Anger Management [Oliver] op zo nov 08, 2015 7:48 pm

Morgana Kenfield

avatar
‘Eh, hoe laat – de aanvang is van acht tot negen. Ik kan je best komen ophalen als dat beter uit komt.’
Ze knikte, ook al wist ze dat hij dat niet zou zien, en huppelde ongemakkelijk op één been op en neer om haar broek aan te krijgen, ondertussen proberend haar pols zo min mogelijk te belasten en de telefoon tussen haar oor en schouder geklemd te houden.
'Ja, is goed,' wist ze eruit te persen terwijl ze de broek omhoog trok en het oude shirt waarin ze sliep naast zich neergooide. 'Eh, ik neem aan dat het formeel is? Wat draag je. Ik wil niet in een zwarte jurk aankomen terwijl jij een grijs pak aan hebt of zo iets.'
Ze wreef weer over de plek op haar voorhoofd. Shit, dat werd een duidelijk zichtbare plek. Wat zou Mevrouw "Praat-toch-maar-eens-over-je-gevoelens-ik-ben-er-voor-je-rouwen-is-gezond" daarvan denken?
Ze schudde lichtjes haar hoofd bij die gedachte. Alsof het haar een flikker kon schelen wat die vrouw van haar vond. De wekelijkse sessies waren een marteling, maar zolang ze daar niet zat hoefde ze zich er geen zorgen om te maken. Behalve dan als ze na zo'n sessie naar een formeel feest moest om Oliver's ex-baas tevreden te stellen - speaking of... Waarom deed ze dit ook alweer? Was ze echt zo wanhopig op zoek naar aandacht dat ze daarvoor Oliver zou helpen?
Nou, je hebt anders nog nooit iets anders gedaan dan hem uitschelden, slaan en... nou ja, een soort van verkrachten.
Ze onderdrukte een kreun maar kon een geïrriteerde zucht niet tegenhouden. God, als haar geweten nu ook nog eens op kwam dagen kon ze een thee-party gaan organiseren. Alex, mam, pap en Floris zouden er ook zijn, en weet je wat? Waarom ook niet gelijk Oliver, James en vijftig van hun kennissen uitnodigen. Wat kon er in godsnaam misgaan?
Ze trok een schoon shirt aan en liep naar de keuken, toen ze zich realiseerde dat ze eigenlijk helemaal geen tijd (of zin) had om te eten. In stilte - maar dan ook echt in stilte, zo stil dat ze het zelf nauwelijks merkte, laat staan het monster dat haar elke nacht zwetend en huilend wakker maakte - bedankte ze Oliver dat hij had wakker gebeld. Ze wist uit ervaring dat alleen maar op bed liggen en eten een hele slechte manier was om de tijd te doden, en misschien zou dit feest weer een beetje een prettige sfeer aan haar leven geven.
Oh, zijn we bezig met sfeer nu? Pap, mam en Floris liggen in een graf. Misschien daar ook wat sfeerverlichting ophangen? Gewoon om de boel een beetje fucking op te vrolijken.
Ze kneep haar ogen dicht en vocht tegen de neiging haar telefoon tegen de grond te smijten. Daar zou ze niets mee bereiken.
'Hé Oliver,' zei ze, er niet om gevend dat ze hem misschien onderbrak. 'Wanneer kunnen we onze volgende les inplannen? Mijn pols voelt al een stuk beter en ik heb een contract aangeboden gekregen bij zo'n modeblad, dus de betaling is geen probleem.' Het was waar. Terwijl ze bezig was geweest met wakker worden, de nachtmerries van zich af te schudden en proberen na te denken was ze helemaal de reden vergeten dat ze in haar agenda moest kijken. Een contract. Geen uitgezaaide, random afspraken meer, maar een vast baan. Ze zou er toch bijna om gaan lachen.

110 Re: Anger Management [Oliver] op do dec 03, 2015 8:48 am

Oliver Edurel

avatar
Oliver wist niet goed of hij blij moest zijn met haar reactie. Ze had ingestemd, op een normale, rustige manier nog wel, en dat betekende dat hij een partner had voor de avond. James zou ook tevreden zijn. Ze was niet  door het lint gegaan wat inhield dat het later minder gênant zou zijn als ze elkaar tijdens de training weer zouden zien.
Tenzij er iets mis zou gaan op de avond zelf. Hij wist niet zeker of hij haar nu zo graag mee wilde hebben. Hannah was een heel ander verhaal - Hannah kende hij, ze was ongeveer de enige vrouw bij wie hij zich tegenwoordig comfortabel voelde sinds het ongeluk - en Lauren - en Morgana...
Tja, die was, en bleef nu eenmaal Morgana.
Hij ging rechtop zitten en kneep zijn ogen even dicht. Hij had lang naar de tv zitten staren en zijn ogen waren gaan tranen. Hij moest zich niet zo aanstellen. Hij was een volwassen man van twee meter lang en bijna een meter breed, als hij fysiek tegen een stootje kon moest hij mentaal ook wel ergens tegen kunnen. Hij gedroeg zich als een watje.
'Ik draag een zwart pak,' antwoordde hij toen, zich neerleggend bij het feit dat Mo degene was die met hem mee zou gaan. Misschien zou het zo erg nog niet zijn - haar woede was immers wat gezakt in de tijd dat ze elkaar nu kenden. 'Het is inderdaad formeel maar verder is er niet echt een dress code.' Hij had niet echt verstand van vrouwenmode en hoe haar jurk bij zijn pak zou staan kon hem weinig schelen, maar anders had ze er niet naar gevraagd.
Het bleef stil aan de andere kant van de lijn, en Oliver kon de jonge vrouw horen rommelen. Wat ze precies aan het doen was werd niet duidelijk gezien het geluid te vaag was maar dat ging hem verder eigenlijk ook niet aan. Een paar momenten later klonk haar stem weer door de telefoon.
Wanneer de volgende les zou zijn. Hij kwam overeind van de bank en liep door naar de keuken, waar hij zijn agenda had liggen, pakte een pen en begon door de agenda te bladeren.
'Fijn om te horen dat je pols weer beter aanvoelt.' Zijn stem klonk een stuk zakelijker dan eerst. 'Ik ben de komende weken elke donderdag- en woensdagavond vrij, vanaf half vier. Op dinsdag de vijfde heb ik één training staan dus daar zou je nog voor of na kunnen. In de weekenden geef ik geen les.' Hij legde de pen op zijn agenda. 'Wat voor jou het best uitkomt.'

111 Re: Anger Management [Oliver] op di dec 15, 2015 6:07 pm

Morgana Kenfield

avatar
'Fijn om te horen dat je pols weer beter aanvoelt,' zei hij, en ging vervolgens verder door op te noemen wanneer hij les gaf en wanneer niet. Ze wierp een snelle blik op de klok en voelde hoe er, geheel ongewenst, een stoot adrenaline door haar lichaam ging.
'Wat voor jou het best uitkomt.'
Ze dacht razendsnel na terwijl ze door haar tas rommelde om haar fiets- en huissleutels te vinden. 'Eh...' rekte ze. 'Donderdag avond om 5 uur, is dat goed?' Zonder verder op antwoord te wachten verplaatste ze de telefoon naar haar andere oor en zei: 'Sorry Oliver, maar ik heb haast. Is het goed als ik je later terug bel? Dank je.' Met die woorden haalde ze de telefoon van haar oor en kapte het gesprek af. Juist. Op naar het Mens.

112 Re: Anger Management [Oliver] op di apr 26, 2016 10:07 am

Oliver Edurel

avatar
Oliver had al eerder ervaren dat tijd twee keer zo snel leek te gaan als normaal als je ergens tegen op keek, en dat was ook nu het geval. Hij had helemaal geen zin in aankomende zaterdag om meerdere redenen: hij zou in een ruimte vol met mensen zijn die hij voor het grootste deel nauwelijks of helemaal niet kende, zijn gastheer was iemand die hij al bijna een jaar niet meer in persoon had gezien en de enige mensen met wie hij eventueel zou kunnen optrekken was zijn eigen vriendengroepje. Dat laatste idee maakte alles gelukkig nog een beetje dragelijk, gezien hij waarschijnlijk geen hele avond vol ging houden als zij er niet waren geweest.
En misschien was het maar goed dat Hannah er niet was, anders zouden dingen nogal vreemd uit kunnen pakken, vooral met Morgana als zijn compagnon.
De jonge vrouw leefde niet al te ver bij hem vandaan, dus tegen een uur of zeven was hij in zijn auto gestapt. Langzaam maar zeker was het beter gegaan met het rijden op de openbare weg, vooral na de enkele keren waarbij James in de passagiersstoel had gezeten om hem af en toe de goede kant op te sturen.
Eenmaal gearriveerd bij het adres, zo'n tien minuten voor half acht, trok hij nog snel even zijn stropdas recht, voor hij uit de auto stapte, zijn vingers door zijn haar haalde en toen rustig naar de voordeur liep en aanbelde. Toen zette hij beleefd een pasje terug, zijn handen in de zakken van zwarte broek, en wachtte geduldig tot er open werd gedaan.

Gesponsorde inhoud


Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven  Bericht [Pagina 5 van 5]

Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3, 4, 5

Soortgelijke onderwerpen

-

» Oh no, no, this is just anger

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum