Paradigm Shift

Een RPG die zich centreert rond het leven in een stad waar alles kan gebeuren.


Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

I don't feel very safe right now. [Demi]

Ga naar beneden  Bericht [Pagina 1 van 1]

1 I don't feel very safe right now. [Demi] op ma okt 20, 2014 7:49 pm

Rowan Riderhood

avatar
(´・ω・`)
Rustig blijven.
Langzaam ademde Rowan in, en zijn longen vulden zich met de koele avondlucht. Zacht kreunend verborg hij zijn gezicht in zijn handen.
Hij gaat zo wel weg.
Hij durfde niet op te kijken nu hij eenmaal zijn ogen had gesloten. Hij kon niet met zekerheid zeggen of de hallucinatie er nog steeds was. Om hem heen was het nog steeds doodstil, afgezien van de auto's in de verte.
'Rowan.'
Hij kromp onwillekeurig nog verder in elkaar, zijn rug tegen de leuning van het bankje, bij het horen van de kille stem vlak naast hem.
Hij was dus toch nog niet verdwenen.
Opnieuw haalde hij trillend adem, drukte zijn handpalmen tegen zijn oogleden tot hij sterretjes begon te zien en ademde weer langzaam uit, maar het lukte gewoon niet om zichzelf wat te kalmeren. Het ging gewoon niet.
'Je weet dat het je eigen schuld is dat dit nog steeds gebeurt?'
Hij kon de aanwezigheid van de man bijna voelen. Er ging een rilling door hem heen. Het enige wat hij kon doen was knikken.
'Arme Kael... Nu zit hij opgescheept met een krankzinnige.'
Plotseling balde hij zijn handen tot vuisten zodat zijn nagels even langs zijn wangen gingen, en hij keek op uit zijn handen.
Ondanks dat hij wist hoe de hallucinatie er uit zag schrok hij iets toen hij de man recht voor hem zag staan, diens donkere, inktzwarte ogen op zijn gezicht gericht. Er verscheen een kleine, vreugdeloze glimlach op zijn gezicht toen de jongen zich iets oprichtte.
'Ik ben niet krankzinnig.' Zijn stem trilde.
'Zo kom je in ieder geval wel over.' De man stapte op het bankje af, en zijn grijns verbreedde toen Rowan achteruit wilde deinzen, zijn rug tegen de leuning van het bankje drukte en onwillekeurig zijn adem even inhield.
'Je bezorgt hem alleen nog maar meer problemen als je hier,' de man maakte een vaag handgebaar in Rowans richting, wiens gezicht iets vertrok, 'niets aan doet. No way dat het goed gaat komen als je dit aanhoudt.'
'Hou je mond.' Rowans stem sloeg bijna over. 'Die medicijnen...'
'Wat?' De man trok zijn wenkbrauwen iets op. 'Die medicijnen zijn erger dan dit?' Hij grijnsde even toen hij Rowans gezicht zag. 'Kijk niet zo verbaasd, ik weet dat je bang voor me bent.'
Rowan klemde zijn kaken op elkaar en wilde protesteren, maar de man legde hem met één blik het zwijgen op.
'Maar ga je gang maar. Gooi de medicatie maar weg waar je grootvader voor betaald heeft. Kan mij het wat schelen.'
'Hou je mond,' herhaalde Rowan, deze keer iets krachtiger. De man grinnikte zacht. 'Arme Rowan... Volledig afhankelijk van anderen. Je kunt ook helemaal niets meer zelf, of wel? Ik denk niet dat het heel lang zal duren of je sterft op straat.'
'Ga - maak dat je wegkomt.' Rowan trok zijn vest om zijn schouders heen en wendde onwillekeurig zijn blik af.
Toen hij geen antwoord kreeg keek hij langzaam op, en tot zijn stomme verbazing was zijn hallucinatie inderdaad verdwenen.
Langzaam haalde hij adem, veegde met zijn hand door zijn gezicht en haalde toen met trillende vingers één van de laatste pillen uit de zak van zijn vest. Normaal gesproken had hij de medicijnen met een grote slok water ingenomen om er voor te zorgen dat de nare bijsmaak wat teniet ging, en zijn gezicht vertrok dan ook even nadat hij het pilletje door had geslikt. Bijna meteen was het gefluister in zijn achterhoofd verdwenen.
Heel even aarzelde hij of hij terug zou gaan naar Kael, maar dat viel meteen af. Hij ging de jongeman niet lastig vallen met zijn paniekaanvallen nu het al zo laat op de avond was.
Misschien was het slimmer de winkelstraten op te zoeken... Daar was het normaal gesproken een stuk warmer, en ondanks het feit dat het iets te druk voor hem was was het beter dan hier in het park de nacht doorbrengen. Hij ademde voor de laatste keer diep in, kwam overeind en begon langzaam te lopen, nog steeds met het gevoel alsof er lood in zijn schoenen zat.

2 Re: I don't feel very safe right now. [Demi] op zo nov 09, 2014 10:29 pm

Demi de la Garza

avatar
10/10 would bang
Gehuld in een zwart, leren jack liep de kortharige brunette over straat. Of beter gezegd; door het park. Ondanks dat haar jack dan misschien wel niet heel erg warm was betekende dat niet dat ze het ontzettend koud had, beter zelfs, haar lichaam was toch behoorlijk op een redelijke temperatuur.
Misschien was het echter geen goed idee om haar lange, blonde haren eraf te laten knippen, het bruin te laten verven en dan ook nog eens een sidecut te nemen; het zorgde ervoor dat de kille wind die langs haar hoofd sneed best gevoelig was en zo héél fijn was dat nou niet bepaald. Ach, niet al haar zetten waren nou eenmaal slim, dat was ze nu allang gewend. Gewoon wachten tot het weer gegroeid was – ook al zou dat waarschijnlijk een eeuwigheid duren – en het daarna nooit meer doen. Maar alright, ze was nog jong en later zou zoiets niet meer kunnen, dus waarom ook niet?
Eerlijk gezegd vond Demi het idee dat ze hier nog liep rond dit tijdstip niet echt geweldig, vandaar dat ze onbewust haar stappen wat groter had gemaakt en ze wat sneller had gezet. Waarom ze zich hier nog eigenlijk bevond was een vraag waar ze geen antwoord op wist, maar het ging er nu toch om dat ze zo snel mogelijk thuis zou zijn.
Of gezelschap vinden, dat kon ook nog wel eens helpen, voelde ze zich niet zo alleen in het donker. Maar nu eerst eens naar huis zien te gaan, zo snel mogelijk als dat kon en dan had ze ook geen gezelschap nodig, hoefde ze die dus ook niet te gaan zoeken.
Kut. Fuck. Damn it. Net wist ze het nog.. Links? Rechts? Rechtdoor? Omkeren? Ja, fuck, geen idee.
En nu? Waar ze nu precies naartoe moest wist ze echt totáál niet en je kon haast wel zeggen dat ze zogezegd verdwaald was. Zo lang leefde ze hier nu ook weer niet dus ze nam het haarzelf niet kwalijk, maar op dit moment kon ze haarzelf toch wel voor haar kop slaan.
Er was ook niemand te zien en ugh.. Wacht. Haar telefoon, maps?
Nee, fuck, 3G leek haar op dit moment echt een beetje in de steek te laten. En ze had nog net een nieuw abonnement afgesloten bij Vodafone HH; dat had dan ook vrij weinig nut gehad? Maar goed, dat kon ze later misschien nog wel op laten lossen maar op dit moment had ze daar geen ene reet aan.
Een zucht verliet haar keelgat waarna haar handen zich verscholen in de zakken van haar jas. Het was inmiddels al wat kouder geworden en enkele minuten verstreken voorbij waarbij Demi bewegingloos bleef staan. Ja, ugh, ze wist het dus echt niet meer. Daarbij had ze beloof om even een bezoekje te brengen bij haar familie hier, maar god mocht weten waar hun huis nu was, dus zou ze ook nog eens gigantisch te laat komen. Niet dat te laat komen een nieuwtje voor haar was want er was volgens haar niks mis met chique te laat komen, maar dit zou echt gigantisch te laat zijn.
De moed was haar zo’n beetje al in de schoenen gezakt, waardoor ze maar een beetje aan het lopen was in het park. Normaal gesproken was het ook nog eens zo dat er altijd wel leven bevond in het park, maar natuurlijk leek het uitgerekend nu dat iedereen dood was en was er niemand te bekennen. Of.. Zag ze het nou goed?
Haar ogen vernauwde zich wat in de hoop dat ze wat beter kon kijken – wat tevergeefs was natuurlijk maar dat maakte toch niet uit. Maar, daar liep iemand! Oké, dit was haar kans of beter gezegd; haar enige kans. Vandaar dat Demi haar stappen vergrootte en ook nog sneller zette zodat ze op tijd bij de persoon zou komen.
“Hey?” Wat voorzichtig en zacht was het uit haar mond gekomen, waardoor ze haar keel schraapte om nog meer op te vallen tegenover de persoon die voor haar liep. “Zou je even kunnen helpen, misschien?” Want die kans zat er ook nog dik in, dat hij haast had en daarom niet open stond voor een vraag, laat staan om haar te helpen.
“Ik ben, nou ja, een beetje verdwaald, zeg maar.” Als ze het zo zei klonk het serieus nog dommer dan hoe dom ze zichzelf in haar hoofd wel niet vond. “En ik vroeg me af of je misschien kon helpen?” Zal je weer niet zien dat hij de weg hier niet goed wist of iets. Ja, tuurlijk. Nou als dat het probleem was had ze het wel voor gezien en ging ze maar weer lekker weg. Haar familie zou het haar hoogstwaarschijnlijk toch niet lang kwalijk kunnen nemen, ze zouden hooguit teleurgesteld in haar zijn dat ze weer eens geen afspraken nakwam. Maar hé, deze keer had ze dan wel een goede smoes. Plus het feit dat het een smoes was die ze niet zelf had moeten verzinnen maar nog echt was gebeurd ook, dat zorgde echt voor de puntjes op de i.

Rowan Riderhood

avatar
(´・ω・`)
Zou hij Jack bellen? Zijn neef wist meestal wel hoe hij om moest gaan met zijn toevallen, al zat hij honderden kilometers hier vandaan. Maar hij had geen idee of de jongeman nu zijn telefoon op zou nemen. Jack Riderhood had, afgezien van een paar dingen die de twee gemeen hadden, een sociaal leven dat niet meer kon verschillen van dat van Rowan. Ondanks dat beiden het alles behalve goed konden vinden met hun vaders, beiden uit huis waren gezet door desbetreffende vaders en ze beiden toevlucht hadden gezocht bij zowel elkaar als bij vrienden had Jack het ontzettend druk. En verder had hij geen familie waar hij op het moment heen kon - zijn grootouders zaten in Canada, Jacks broer Ceirin was een klootzak en hij had nooit echt een goede band gehad met de familie van zijn moeder.
Hij kon het er op wagen.
Met vingers die trilden van de kou en de paniek die nu eindelijk langzaam weg begon te ebben pakte hij de telefoon uit zijn jaszak. Hij kon zich nog precies herinneren hoe hij het ding gekregen had - het telefoontje was van Kael geweest, die zelf een nieuw apparaat aan had geschaft. Toen de andere jongeman had gezien hoe erg hij er aan toe was geweest na een andere uitval van zijn vader had hij Rowan zijn oude telefoon gegeven, zodat die Kael kon bellen als hij ooit heel erg in de problemen zou zitten.
God, als hij Jacks nummer niet had opgeslagen in de telefoon... Hij blies even tegen zijn vingers, die nog kouder waren geworden nadat ze in contact waren gekomen met het koele metaal van het apparaat, voor hij langzaam door de paar nummers begon te scrollen die hij had opgeslagen. De nummers die op zijn vorige telefoon hadden gestaan stonden als het goed is hier ook in de contactenlijst.
Emili.
Dat was nog eens een oud contact. Hoe lang was het geleden dat de echte Emili hem zijn nummer had gegeven? Dat moest echt zes, zeven jaar geleden zijn geweest. De foto die er bij hoorde toonde de Emili die hij zo goed kende - beweerde te kennen - met een brede grijns op haar gezicht. Hij glimlachte onwillekeurig, voor hij verder scrolde.
God zij dank. Onder de contacten Kael (alleen in noodgevallen) en Kathy stond Jacks naam. Met ijskoude vingers drukte hij op het telefoontje op het scherm en bracht het apparaat naar zijn oor.
De toon ging zo'n vijf keer over, voor Jacks stem akelig luid uit de speaker klonk.
'Met Jack Riderhood. Op het moment ben ik niet bereikbaar. Als je naam Simon Abbington is - ik woon naast je, oetlul. Stop met bellen. Als dat niet het geval is, laat dan alsjeblieft een berichtje achter na de piep.'
Een korte toon klonk, en Rowan haalde even diep adem. 'Hi, Jack. Ik ben het.' Hij was even stil, plotseling niet zeker wat hij zou zeggen. 'Zou je me kunnen terugbellen? Het heeft te maken met mijn vader. Je weet wat ik bedoel.'
Zonder verder nog wat te zeggen drukte hij de telefoon uit, liet deze terug in zijn zak glijden en haalde opnieuw diep adem. Hij moest een slaapplaats voor de nacht zien te vinden, en het liefst iets om zijn zere wang mee te verkoelen.
Een tel later hoorde hij voetstappen achter zich, en nogal geschrokken keek hij om. Een jonge vrouw met kort, bruin haar kwam met grote passen zijn kant op.
“Zou je even kunnen helpen, misschien?"
Haar uitstraling stelde hem onwillekeurig iets gerust, al kon hij niet precies zeggen waarom. 'Natuurlijk,' antwoordde hij, zo rustig als dat ging nu hij weer gekalmeerd was. Hij wist zowaar een glimlach tevoorschijn te toveren. Hij wist niet precies wat ze van hem wilde maar iets idioots kon het moeilijk zijn.
"Ik ben, nou ja, een beetje verdwaald, zeg maar. En ik vroeg me af of je misschien kon helpen?”
Ze zag eruit alsof ze zich nogal gênant voelde tijdens het stellen van de vraag en Rowan draaide zich nu volledig naar haar om. Ze wilde dus de weg weten - dan had ze niemand beter kunnen aanspreken. Hij kende ongeveer de hele stad op zijn duimpje.
'Geen probleem.' Hij haalde zijn handen uit zijn zakken, trok zijn capuchon van zijn hoofd en haalde onwillekeurig zijn hand even langs zijn wang om te checken of het nog pijn deed. 'Waar moet je precies heen? Dan kan ik je de weg wijzen. Eventueel loop ik een stukje met je op.'
Als ze dezelfde kant op moest als hij op zijn zoektocht naar een slaapplek, in ieder geval. Maar haar helemaal niet helpen was ook zo lullig.

Gesponsorde inhoud


Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 1]

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum