Paradigm Shift

Een RPG die zich centreert rond het leven in een stad waar alles kan gebeuren.


Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

Everybody dies but not everybody lives.

Ga naar beneden  Bericht [Pagina 1 van 1]

1 Everybody dies but not everybody lives. op vr mei 02, 2014 11:37 pm

Jayden

avatar
Nog snel een laagje gel, vervolgens checken of er toch echt niets tussen zijn witte tanden zat. Nee, niets te zien. Gelukkig. Nog snel even zijn bloes die tot zijn ellebogen opgerold zat recht doen en nog snel zijn haar naar de ene kant toe schuiven. Zo, perfect. Klaar om te gaan? Nee nog lang niet. Daar was het nog geen tijd voor. Jayden had geweten dat het waarschijnlijk wel wat tijd nodig had om alles nog goed te checken.
Vandaag was namelijk niet zomaar een dag; néé, vandaag zou hij eindelijk Kaya weer eens zien. En iets aan het meisje zorgde er bij de gedachte aan haar al voor dat er een brede glimlach rondom zijn lippen verscheen. Tijdens het Valentijnsfeest had hij haar leren kennen en tsja, dat was wel leuk geweest in zijn belevenis. Wie weet had zij het wel niets gevonden en had ze via sms alleen ingestemd omdat ze anders medelijden met de bruinharige jongen zou hebben. Wist hij veel, waarom ook niet namelijk?
Misschien was het leuk geweest om een kleinigheidje of iets mee te nemen. Alhoewel.. Dat had er vast wel een beetje raar uitgezien, vandaar dat Jayden dat eigenlijk maar had gelaten. Bedoel, waarom zou hij haar meteen iets moeten en willen geven? Dat zou honderd procent zeker raar overkomen, stalkerig of iets. Omkoping? Misschien ook wel. En geen een van die dingen was zijn bedoeling.

Met zijn handen in zijn zakken liep Jayden op een kalm tempo over het looppad richting het park. Hij had maar besloten via het meer te gaan, dan had hij ook nog eens uitzicht terwijl hij liep. Nadat zijn bruine ogen even snel op zijn horloge waren gevallen merkte hij toch nog op dat er nog heel veel tijd was voordat hij had afgesproken met haar in het park, dus vandaar. Het kwam allemaal wel goed.
In het meer waren opvallend veel eenden aan het zwemmen, ganzen, zwanen. Het was mooi zo met die zon die ook nog eens fel scheen waardoor het meer helemaal leek te glanzen en de omgeving in het water weerspiegeld werd.
Uit zijn broekzak trok hij snel zijn iPhone, bekeek nog snel de berichtjes tussen Kaya en hem, scande ze snel met zijn ogen om er zeker van te zijn dat hij toch niet de tijd of de plaats verkeerd had gelezen. Nou ja, het park was vrij obvious maar de tijd was makkelijker om in te vergissen. Maar nee, alles liep precies volgens plan gelukkig. Hopelijk zou hij straks maar niet voor schut staan door iets doms te zeggen of een domme actie uit te voeren. Bij het feest was het niet gebeurd maar.. Dat had redenen. Daar had hij nog wel iets op, hier was hij gewoon nuchter. Maar he, hij was soms best leuk hoorde hij van andere mensen.
Pff, soms had hij wel gewild dat hij wat meer zelfvertrouwen had op momenten zoals deze. Normaal had hij het wel, maar hier twijfelde hij toch altijd wel, met iemand van het andere geslacht. Was hij maar net zo iets als Lawrence.. Nu hij daar zo over hem nadacht.. Hij had zijn broer al veels te lang niet meer gezien, dat werd dus eens hoog tijd dat dat weer eens zou gebeuren. Het had zo zijn redenen, dat wist Jayden ook wel.

Met zijn rug stond hij tegen een boom aan geleund, zijn ogen ieder meisje afzoekend. Niet dat hij straks ineens namelijk zou schrikken van Kaya of iets, dat kwam zo.. Mieterig over. Niet dat hij indruk op haar wilde maken, totaal niet, maar hij wilde niet dat hij anders over kwam dan dat hij normaal was. Grote kans dat dat door de invloed van anderen nog wel eens kon veranderen. Maar, er bleef hoop ofcourse.
Bij het zien van het meisje, nogal in de verte, voelde Jayden hoe zijn hart min of meer een sprongetje maakte. Kwam omdat hij wist dat het leuk ging worden waarschijnlijk. Ze konden hier van alles doen en alsnog; perse hoefde hij nou ook weer niet iets te doen. Praten was eigenlijk al genoeg. Bij iemand anders zijn ook, dat sowieso eigenlijk. Ondertussen was er een lief, klein lachje rondom zijn lippen getoverd en wachtte hij geduldig af hoe ze zijn kant op zou komen lopen als het goed was en ze hem zou herkennen. In een rap tempo was hij van de boom verwijderd en zette hij een paar stappen naar voren op het groene, korte gras. Zijn ogen waren op Kaya gericht en volgde haar. Hopelijk zou ze hem zien, anders zou het trouwens ook nog een mogelijkheid bestaan om haar te schrikken.. Maar.. Nee, dat was zielig. Of niet?

& Kaya.

2 Re: Everybody dies but not everybody lives. op zo mei 11, 2014 10:12 pm

Kaya Scodelario

avatar
Ze haalde diep adem terwijl ze in de spiegel keek. Vanochtend had ze voor Avan alweer ontbijt gemaakt, een gewoonte die ze zichzelf vanaf de tweede dag dat ze bij hem woonde, eigen had gemaakt. Ze woonde nu ongeveer een week bij Avan in huis en het beviel haar wel. Hij was een fijne huisgenote, ze kon met hem lachen, maar de duistere buien die zo af en toe over haar heen vielen, kon hij onmogelijk wegjagen. Niet dat ze op dat soort momenten naar hem toe ging. Ze verschool zich meestal dan in de kamer van zijn zusje of ze ging 'douchen'. Alles uit angst dat Avan haar de deur zou wijzen op het moment dat ze zich echt rottig voelde. Omdat hij haar gestoord zou vinden.
Wat ze ook was, maar ze kon nu nergens meer heen. Hij was het enige wat ze had, hoe debiel het ook klonk.
Vandaag had ze een afspraak met die jongen, 'Jayden', die ze had ontmoet op het feest van laatst. Hij was knap, absoluut, en had een leuke lach. Voor haar voldoende redenen om het er eens van te nemen en hem te leren kennen. Dikke kans dat hij het zag als een date en dat hij haar wou. Grote kans dat zij hem af zou wijzen. Ze was geen figuur voor een relatie. Absoluut niet zelfs. Mocht hij willen. Hij kon, net als de anderen, gewoon betalen. Netjes achteraan sluiten in de rij.
Zo. Een simpele spijkerbroek en om het nog erger te maken een sweater. Op die manier was het wel duidelijk hoe zij ertegenover stond. Sneakers aan en ze kon gaan. Geen make-up, geen gestylde haren, gewoon zoals ze door het dorp zou banjeren als ze te lui was om zich fatsoenlijk te kleden.
Haar handen staken diep in de zakken van haar sweater, een oortje bungelde eenzaam aan zijn touwtje en zachtjes neuriede ze mee met het liedje wat op stond. Ze kwam aan in het park en zag dat hij haar al vanaf de verte aan het opwachten was. Een glimlach bekroop haar lippen. Normaal was het meisje vroeg, maar ditmaal was hij diegene die te vroeg was.
Gauw veegde Kaya de lach van haar gezicht en nam een neutrale houding aan toen ze op de jongen af liep. Ze wou hem geen hoop geven. Waarom ze dan hiermee akkoord was gegaan? Eigenlijk had ze geen idee. Misschien doordat ze zelf hoopte nog een klant op te doen. Hoewel het al duidelijk was geweest dat hij waarschijnlijk niet daar in voor zou zijn, maar goed, de aanhouder wint, dacht ze maar zo.
Hij kwam al op haar afgelopen terwijl een glimlach rond zijn lippen te zien was. Kaya knikte naar hem en liep ook op hem af, waarbij ze het pad afging en het gras betrad. Als vanzelfsprekend sloeg ze haar armen om zijn middel en drukte ze zichzelf even kort tegen hem aan.
"Dag Jayden," zei ze, terwijl ze hem nieuwsgierig aankeek. "Wat heb je allemaal in je mars voor vandaag?" Nu trok er een glimlach over haar gezicht. "Ik hoop dat je allemaal plannen hebt, want geef nou zelf toe: mooie meiden moeten goed vermaak hebben." Ze knipoogde even naar hem en keek hem afwachtend aan.

-short post is short damnit -

3 Re: Everybody dies but not everybody lives. op do mei 22, 2014 10:29 pm

Jayden

avatar
Misschien had hij expres later moeten komen. Of nee, niet zo vroeg. Dit zou waarschijnlijk zo stom staan. Net of hij de hele middag had zitten wachten tot nu. Dat was totaal niet. Of, misschien, een beetje. Niet dat hij dat toe zou geven of zo, maar het had vandaag wel een rol gespeeld in zijn planning eerder.
Toen het meisje op zijn netvlies verscheen had de bruinharige jongen eerst tegen de boom geleund blijven staan, alhoewel hij na een tijdje zijn evenwicht weer in normale stand bracht en op een rustig tempo op haar af liep. Stel je voor dat ze hem niet zou zien staan en weg zou lopen. Alhoewel, dan had hij gewoon achter haar aan kunnen gaan. Ach, boeie. Wat lichtjes werden zijn mondhoeken omhoog getrokken des te meer hij dichterbij kwam. Op het korte gras nam hij voor haar halt aangezien ze ook zijn richting op was gekomen. Al snel voelde Jayden voor kort haar armen rond zijn middel en deed hij hetzelfde bij haar, liet haar al snel weer los. Vluchtig haalde hij zijn hand kort door zijn bruine haren met hier en daar een blondere pluk heen om het weer goed te zetten, de wind speelde namelijk zo nu en dan eens een rol op het open park.
"Dag Jayden," Zijn mondhoeken krulden wat omhoog en kort maakte zijn hoofd een klein knikje. Het was duidelijk dat ze nog niet was uitgepraat, vandaar dat hij haar ook niet onderbrak om nu iets te gaan zeggen. Jayden was veels te nieuwsgierig naar wat voor praat ze allemaal had meegenomen vandaag. Hij vond het wel wat hebben, de dingen die ze zei. Had hij immers al opgemerkt bij het feest op het strand. Wat was het ookalweer.. Het Valentijnsfeest, als hij het nog goed wist. Niet dat Jayden zich er nog veel van herinnerde maar de grove lijnen zaten er zo’n beetje nog wel in. "Wat heb je allemaal in je mars voor vandaag?" Nietswetend haalde hij zijn schouders op, trok hij onbewust zijn wenkbrauwen ook iets omhoog. “Ik zou het niet weten, Kaya. Zou dat moeten dan?” Om eerlijk te zijn had hij ook niets in zijn mars voor vandaag. Want tja, wie weet hoe het allemaal zou lopen en wat haar wensen waren. Natuurlijk had hij wel wat standaard dingetjes om naartoe te gaan of iets dergelijks, maar die dingen zaten altijd in zijn hoofd. Het was nu niet dat hij voor vandaag iets specifieks had bedacht eerlijk gezegd. Had ook helemaal niet doorgehad dat ze dat eigenlijk had gewild. Of ze zat hem nu te plagen. Dat zag hij haar eerder doen eerlijk gezegd. Je wist het maar nooit met haar.. "Ik hoop dat je allemaal plannen hebt, want geef nou zelf toe: mooie meiden moeten goed vermaak hebben." “Mooie meiden? Waar dan?” Wat overdreven keek Jayden om zich heen om een soort van ‘op zoek te zijn naar mooie meiden’, al gaf hij de grap al snel op en keek haar met zijn donkere ogen al snel weer terug aan, kort gegrinnik dat uit zijn keel kwam gevolgd door een grijns die rondom zijn lippen stond. Zachtjes porde hij Kaya vervolgens in haar zij. “Grapje.” Hopelijk was het niet al te beledigend opgevat, dat was immers niet zijn bedoeling geweest. “Maar, om je op te vrolijken; niemand die dan goed vermaak zou verdienen hier behalve jij.” Hé, het was een compliment na de soort belediging die hij had uitgekraamd.
“Maar eh.. Vermaak? Ik zou het niet weten.” Voor kort dacht Jayden toen eens na. Ja er kwamen zoveel dingen in hem op maar al die dingen waren basic, normaal en niet echt leuk. “Wil je een ijsje of zo? Nee, wacht, dat is stom.” Ondertussen wreef hij zijn handen over elkaar. “Ik geef het op. Ik kan niets ter plekke bedenken.” Het was tenminste eerlijk. Niets dat hem leuk genoeg leek om nu te gaan doen samen met haar.
“Dan is de beurt maar aan jou.” Waarna zijn zin werd vervolgd door een korte knipoog en een lichte grijns.

4 Re: Everybody dies but not everybody lives. op do mei 22, 2014 11:02 pm

Kaya Scodelario

avatar
“Ik zou het niet weten, Kaya. Zou dat moeten dan?” Ze hield haar hoofd schuin en keek op naar de jongen die iets meer dan een kop groter dan haar was. Hij was de perfecte lengte voor boyfriend-material. Tevens had hij de abs en had hij zijn uiterlijk ook wel mee. Poor boy, waarom zou hij dan bij haar blijven haken? Ja, oké, Kaya had haar looks ook mee, had haar vlotte babbel mee, maar ze was heel wat meer shit dan hij zich in zijn hoofd kon halen. Ze zou het zichzelf trouwens niet toestaan om wat voor hem te voelen. Hij moest of zakelijk blijven of een semi-vriend waar ze af en toe een slaatje uit kon slaan. Ze kon niet echt met hem gaan daten. Behalve dat ze dan geen inkomsten meer had, zou ze dan gratis seks hebben - en laat dat nou net iets zijn waar ze goed geld mee verdient - en zou ze gevoelens moeten tonen. Kwetsbaar moeten zijn. Dat was toch altijd zo'n gedoe met relatie's. Je wederhelft ging ervan uit dat je hem of haar vertrouwde en dus maar al je gedachtes bij hem of haar deponeerde. Nou, Kaya niet gezien.
Zelfmoordgedachtes waren nou niet echt bepaald feestelijk om te delen. Of kopzorgen om een of andere enge SOA, nee, ook niet echt een pretje.
"Ja, duh." Ze rolde met haar ogen. "Je bent het verplicht aan me, Jayden, alleen dat weet je zelf nog niet." Ze bekeek hem even. Zou hij gek genoeg zijn om haar op zijn rug te dragen? Dat ze een piggy-back-ride van hem kreeg? Dat ontiegelijke romantische? Misschien wel, als ze het hem vroeg. ZO op het strand. Blote voeten, alsof ze een stelletje waren.
Gadverdamme wat klonk dat smerig.
“Mooie meiden? Waar dan?” Kort vernauwde ze haar ogen. Niet omdat ze zijn opmerking serieus nam, maar als hij hier wel wat serieuzer op in ging, waren zijn kansen op een lolletje bekeken. Ze wou namelijk wel gewoon gewaardeerd worden op haar schoonheid. Nou ja, Kaya vond dat ze het daarvan moest hebben in het leven. En niet zozeer van andere 'intelligente' dingen.
“Grapje.” Ze keek hem even met een 'yeh-sure' hoofd aan, maar kon onmogelijk haar gezicht in de plooi houden toen hij zijn volgende opmerking sloeg.
“Maar, om je op te vrolijken; niemand die dan goed vermaak zou verdienen hier behalve jij.” Hij leek het te menen en even maakte haar hart een sprongetje. Zonder wat te zeggen sloeg ze haar armen om zijn middel en omhelsde hem heel kort, zo kort dat hij er niet op kon reageren.
“Maar eh.. Vermaak? Ik zou het niet weten.” Fijn. Nu moest zij dus met dingen op de proppen komen. Was hij niet uiteindelijk diegene geweest die een date wou?
“Wil je een ijsje of zo? Nee, wacht, dat is stom. Ik geef het op. Ik kan niets ter plekke bedenken.” Kaya zuchtte overdreven.
"Geef je alles zo snel op?" vroeg ze toen, half serieus. Als hij echt zo iemand was die snel opgaf, kon hij het ook snel bekijken. "Prima. Verzin ik wel iets."
“Dan is de beurt maar aan jou.” Kaya knikte maar ze kon het onaangename idee van dat hij snel opgaf niet van zich afschudden. Dan was ze de moeite niet waard.
"Ik verzin, jij betaalt." Zo.
"Op naar het strand, ik heb zin om een strandwandeling te maken."

5 Re: Everybody dies but not everybody lives. op do mei 22, 2014 11:30 pm

Jayden

avatar
Een gewaagde keus om meteen zulke dingen uit te halen bij iemand die hij in feite niet zo lang kende, maar ergens had hij het gevoel dat het wel goed zou zitten of zo. En anders moest ze het gewoon zeggen, zou het meisje voor hem vast en zeker ook doen voor zo ver hij haar had meegemaakt. Kaya leek hem wel een persoon die de meeste dingen zei namelijk. Al kon hij er ook echt gigantisch naast zitten ofcourse. Maar goed.
"Ja, duh. Je bent het verplicht aan me, Jayden, alleen dat weet je zelf nog niet." Oh ehm, dat was, nieuw? Althans, normaal gesproken maakte hij ook niet zoveel plannen en bekeek hij maar hoe het liep. Blijkbaar had ze het anders gewild. Nou, goed om te weten dan. Wist hij dat ook weer dat voor áls er een volgende keer kwam, hij iets moest verzinnen wat de plannen waren.
Jayden was hem niet geweest om een of andere flauwe opmerking te maken, al was het in deze situatie misschien beter geweest als hij dat maar achterwege had gelaten, wie weet kon ze d’r niet tegen of wist hij veel. Al had Jayden wel het idee dat hij het door zijn complimentje weer goed had gemaakt gelukkig. Voor hij het wist sloot ze zijn armen om zijn middel en omhelsde ze hem. Maar nog voordat hij de beweging kon maken om hetzelfde te doen was ze al weer weg. Waarom Kaya zo ineens had gedaan? He didn’t know. Wat hij wel wist wat dat het voor een kleine glimlach had gezorgd op zijn gelaat. “Ik kan moeilijk liegen.” Mompelde hij toen vervolgens deels en haalde losjes zijn schouders op.
Nog een tijdje had hij in zijn gedachten gepiekerd over iets maar er schoot hem echt niets te binnen. Wel een paar dingen, maar die waren het niet waard. Vandaar dat hij maar als antwoord had gegeven dat hij het opgaf omdat Jayden het gewoonweg echt niet wist. Als hij het nou van te voren had geweten.. Ja, wat dan. Had hij dan roekeloos op het internet lopen zoeken naar ‘dingen te doen op een date’. Lekker ironisch.
Had hij wel kunnen overwegen trouwens. "Geef je alles zo snel op?" “Soms.” Dat simpele antwoord was echter wel snel bedacht, hoefde overigens niet lang over nagedacht te worden. Het lag er alleen gewoon aan waar het over ging. Al zag hij dit wel onder het kopje ‘lastige beslissingen’ en kon hij het dus maar beter opgeven voor hij onzin uit ging kramen. Dat zou voor schut staan. "Prima. Verzin ik wel iets. Ik verzin, jij betaalt." Als reactie daarop gaf hij een licht verbaasde blik waarbij zijn wenkbrauwen naar elkaar toe werden gedreven maar al snel knikte hij. “Tuurlijk.” "Op naar het strand, ik heb zin om een strandwandeling te maken."
“Wat jij maar wilt.” Sprak hij toen vol overgave. Het was trouwens niet eens zo’n slecht plan en hij kon zichzelf wel voor zijn hoofd slaan dat hij zo dom was dat simpele dingen zoals dat niet in hem op waren gekomen.
Terwijl ze aan het lopen waren wist Jayden niet echt wat hij moest doen om een soort conversatie gaande te houden. Terwijl hij normaal juist de gangmaker was, grof gezien. “Ga je normaal vaak naar het strand?” Right. Maar goed, het hield tenminste een beetje contact terwijl ze liepen.
Van een afstandje was de zoute zeelucht al te ruiken en duurde het niet lang voor het mulle zand zijn schoenen raakte en hij zijn voeten verder op moest tillen. De wind zette af en toe op waardoor er zelfs zand tegen zijn enkels aangewaaid kwam. “Je gaat me toch niet straks ineens de zee in duwen, hè?” Vroeg hij maar aan Kaya voor de zekerheid terwijl een prille glimlach zijn lippen sierde. De zee leek hem immers ontzettend koud op dit moment.

Gesponsorde inhoud


Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 1]

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum