Paradigm Shift

Een RPG die zich centreert rond het leven in een stad waar alles kan gebeuren.


Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

The road to success is always under construction. [Lawrence]

Ga naar beneden  Bericht [Pagina 1 van 1]

Alice

avatar
Alice zag duidelijk dat Lawrence z'n ouders niet meer onder ogen wilde komen en meteen naar buiten stormde, nadat ze had voorgesteld om weg te gaan. "Jij maakt makkelijk beslissingen als je kwaad bent. Dat moet ik noteren." Een grijns sierde haar gezicht toen ze haar een bepaalde converstatie voorstelde:
'Hee lieverd", "Ja?", "Loop je gefrustreerd van je werk?", "Ja. So what?", "Krijg ik dan een ingebouwd zwembad?", "Sure."
Ze moest lachen met haar eigen insider en probeerde Lawrence niet aan te kijken. Insiders waren nooit goed om uit te leggen; ze werden toch nooit begrepen door anderen en dan stond je gewoon voor schut. Een hevige windvlaag stak op en Alice nam haar haren in haar handen omdat ze anders blindelings naar de auto zou moeten stappen. Benieuwd volgde ze Lawrence naar wat hij van plan was te doen in de garage. Bij het zien van een bestoft doek krulden haar mondhoeken omhoog. "Nou dat is nu eens interessant." Ze hield haar adem in toen ze een rode Chevrolet zag staan. Schaterlachend gooide ze haar hoofd achterover en zwaaide ze haar armen de lucht in. "Nou," proestte ze. "Ik had toch wel een Porsche verwacht hoor!" Ze ging naast Lawrence staan en legde haar elleboog tegen zijn zij, als steuntje. "Maar goed, niet slecht bedoeld hoor." Als een echte bitch zwaaide ze haar haren naar achteren en paradeerde ze -als op een catwalk- naar het midden van de parking. "Ik neem aan dat jij tot bij mij rijdt?" Geen idee waar al dat geshow vandaan kwam, maar Alice kreeg zin in de dagen die volgden. Samen met Lawrence. Hen twee. Samen. Alleen.. Alice grinnikte en legde haar hand op haar voorhoofd om de sterk, prikkende zon uit haar gezichtsveld te verwijderen.  
Toen ze in de auto zaten keek Alice liefjes naar Lawrence. "Ik zal je met veel plezier de weg wijzen." Een zeemzoete glimlach sierde haar gezicht en meteen begon ze instructies te geven. Na een halfuurtje rijden kwamen ze aan in de middle of nowhere. "Niet schrikken, ik leef een beetje afgelegen." Ze stak haar wijsvinger uit naar rechts om aan te geven dat ze er bijna waren en hij hier moest afslaan. Ze kwamen aan op een aardeweg die leidde tot een reusachtige oprit met een groot wit hekken. "Secondje", Alice stapte uit en liep richting het grote hek. Met een zendertje op haar GSM kon ze contact maken met de code van de poort en in no time gingen de poorten open.
"Oké, rijd maar binnen!" Alice probeerde van zijn blik af te leiden wat hij op dit moment voelde qua emoties, maar het lukte haar niet. Straks zouden ze genoeg tijd hebben om te babbelen, daar bestond geen twijfel over.
"Eerst een rondleiding zeker? Laat al je gerief maar zitten, we gaan meteen naar binnen en doen dat later wel!" Ze straalde een enorme vriendelijkheid en zachtheid uit en dat liet ze meteen merken door zijn hand te pakken en hem mee te trekken naar de voordeur. Haar huis bestond uit drie grote delen; Het binneninterieur, het dak en dan nog haar reusachtige tuin waar je evengoed nog een huis kon zetten zoals het hare. "Voor je het gaat vragen: Ik kom niet aan dat geld door hoer te spelen." Ze lachte maar slikte die opmerking snel in toen ze besefte wat ze er net had staan uitstappen. Vluchtig schudde ze het hoofd en streek ze haar haren goed. "Mijn ouders hebben redelijk wat connecties hier en een vrijgevige millonair -beste vriend van m'n vader- vond het goed dat ik in één van zijn tientallen villa's kwam inwonen." En hoe groot en luxueus het huis ook was, ze was niet gelukkiger dan een meisje in een gewoon, normaal huis.
"Ik wil dat je eerst mijn honden leert kennen!" Ze lachte en trok hem mee naar de achterkant van haar huis. Daarvoor moesten ze over een hekje kruipen en een groen grasperkje oversteken met langs de zijkant duizenden soorten bloemen, in alle geuren en kleuren. "Kleine hobby van me", mompelde ze als uitleg en leidde hem richting een groot tuinhuis. Langs de buitenkant zag het er niet echt speciaal uit. Bruin geverfd, een tweetal grote glasramen en een brede deur. "Niet verschieten, ze kunnen een beetje wild zijn." Alice frummelde aan de deur en liet het slot losklikken. Meteen stormden er vier husky's hyperactief naar buiten. De eerste vijf seconden likten ze héél Alice's kleren af, maar hun aandacht werd meteen gevestigd op de nieuwkomer die ze nog nooit hadden gezien. Alice moest lachen toen ze tegen hem aansprongen en het voor hem haast onmogelijk moest zijn om hem recht te houden. "Sorry.. Haha, Rikki, Myra, Danté en Aimé stop het!" Ze kon haar lach niet inhouden en hield hem ook niet in. Het was te lachwekkend en ze dacht dat Lawrence het wel zou redden. "Nou ja, het eerste contact is altijd uitbundig.." Ze grinnikte en aaide Rikki over z'n kop, de rustigste van de hoop en ook de oudste. "Dit hier is Rikki", legde ze Lawrence uit, Rikki aan zijn halsband vasthoudend vooraleer ie weg zou rennen achter z'n vriendjes. Zijn spierwitte vacht was netjes gekamd en zijn felblauwe ogen staken fel af tegen zijn haarkleur. "Hij is er al zes, de oudste die hier rondloopt." Alice liet hem los en keek haar gekke hond glimlachend na, blij ze weer te kunnen zien spelen. "Dat daar is Myra, de koppigste en ook de sluwste. Moet je af en toe mee opletten als je haar loslaat op een drukke plaats", ze wees naar de bruine hond met een witte bles op z'n voorhoofd. Myra was er nu drie jaar en kende al goed de trucken van het vak. "Als ik ze eten geef, weet ze zich altijd het snelst naar mij toe te werken waardoor ze altijd eerst eten heeft." Met haar vinger wees ze naar de voorlaatste hond, de actiefste en ook de vrolijkste. "Aimé is er nu nog maar een jaartje, nog in de fleur van haar leven en zeker niet aan te raden om in huis te nemen als je niet weet hoe je ermee om moet gaan. En dat daar is Danté, een reutje van nu drie jaar oud. Een voorzichtig en snuggere hond, kan je niet alles mee doen wat je maar wilt." Ze lachte en floot op haar vingers waardoor alle vier honden hun oren spitsten en meteen naar haar toekwamen. "Gelukkig voor mij heb ik ze wel onder controle en luisteren ze goed. Ik denk dat ik dat jou ook nog ga aanleren." Een schaterlach verliet haar keel en meteen gooide ze haar armen rond Lawrence's nek en drukte ze een kus tegen zijn wang. "En.. Wat vind je ervan?"

Lawrence Posner

avatar















































L A W R E N C E

Hij lachtte. "Lief, van mij krijg je alles wat je wil." Hij knipoogde. "Wanneer de tijd rijp is en we het ons kunnen permitteren." Hij wist dat ze het niet slecht bedoelde, en gewoon als lachertje, dus dat was ook wat hij deed. Erom lachen, maar toch ook subtiel de boodschap overbrengen dat hij haar het beste van het beste wou geven en daar moeite voor zou doen.
"Ik had toch wel een Porsche verwacht hoor!" Hij lachtte weer, het was ongelooflijk hoe Alice zijn humeur zo in de positieve manier kon veranderen. "Mijn Porshce..." Hij keek even nadenkelijk in de verte en moest ook zijn handen boven zijn ogen zetten om niet door de laaghangende zon verblind te worden. Hij kon op geen grappig excuus komen, totdat er opeens hem een veel beter idee te binnen schoot. Hij grinnikte in zichzelf en verdween nogmaals in de garage waar hij een miniatuurauto - een Porsche - uit een kast haalde die met piepende scharnieren openging. "Hier is mijn Porsche." Hij duwde hel al lachend in haar handen en keek haar na terwijl ze al paraderend naar de auto terug liep, haar heupen wiegend heen en weer. Het beeld van 's nachts toen hij haar bij haar heupen vast had schoot hem weer binnen en hij moest op zijn lip bijten. Niet veel later sloeg hij de deur van zijn auto dicht en zat hij naast haar op de bank, die vanvoor aan een stuk doorliep.
De hele weg was het redelijk stil tussen hen twee, er werd niet veel gezegd, maar hij stoorde zich er niet aan. Hij genoot al van haar aanwezigheid alleen en was blij dat hij er nu niet alleen voor stond. De muziek speelde zachtjes op de achtergrond en hij zag hoe er stilaan minder en minder huizen langs de weg verschenen. Meer open velden, af en toe een klein bosje en in de verte heuvellandschap. De zon deed het landschap een goude glans krijgen en hij was met verstomming geslagen hoe mooi het hier was. "Niet schrikken, ik leef een beetje afgelegen."
Zijn mond viel half open toen hij de auto een enorme dreef opstuurde, de aardeweg aan beide kanten omgeven door grote eikenbomen, die er nu maar kaal bijstonden, maar toch voor een prachtig effect zorgden. De auto kwam tot stilstand voor een groot wit hek, en Alice stapte uit. Hij keek zijn ogen uit, naar het hek dat tot drie keer zo hoog was als zijn auto en naar de bombastische villa die een eindje verder lag. "Oké, rijd maar binnen!" Kort maakte hij oogcontact met Alice, maar van zijn gezicht stond niets af te lezen. Ookal was hij vanbinnen met verstomming geslagen. Ze had hem altijd verteld over haar groot huis, maar dít?
Hij had zijn auto geparkeerd en was uitgestapt, zijn handen weer tegen zijn voorhoofd zettend om de zon uit zijn ogen te houden. Hij staarde omhoog, naar de enorme villa die voor hem omhoog rees. Hij had van zichzelf al gevonden dat hij in een groot huis woonde... "Die rondleiding klinkt heel aanlokkelijk, ik wil binnen en buiten alles zien. Het huis straalt geheimzinnigheid en avonturen uit. En dat alles moet ontdekt worden." Hij keek haar niet aan, maar liet zijn blik over de buitenkant van het huis glijden, waarbij hij zijn hals enkele malen moest draaien om alles gezien te krijgen.
Hij voelde hoe ze zijn hand nam en hij liet zich half meesleuren, nog steeds onder de indruk. "Alice, hoe in godsnaam..." Maar ze was hem weeral voor: "Voor je het gaat vragen: Ik kom niet aan dat geld door hoer te spelen." Lawrence keek haar met een scheve grijns aan. "Dat mag ik hopen van niet." "Mijn ouders hebben redelijk wat connecties hier en een vrijgevige millonair -beste vriend van m'n vader- vond het goed dat ik in één van zijn tientallen villa's kwam inwonen."
De Porsche, het zwembad en nu dit huis... Het leek alsof Alice enkel het beste van het beste wilde, maar toch voelde hij dat ze zo niet in elkaar zat. Als ze in een bungalow had gewoond had dat voor haar even goed geweest, dat kon hij zo zeggen. Zolang ze maar een enorme tuin had voor haar honden.
En zoals gewoonlijk begon ze over hetgeen waaraan hij dacht. "Ik wil dat je eerst mijn honden leert kennen!" Hij lachte terug naar haar waarbij zijn witte tanden schitterden en hij liet zich meevoeren naar de achterkant van de villa. Met een behendige sprong belandde hij aan de andere kant van het hekje voordat hij haar erover heen hefte. "Alsjeblieft prinses." Ze liepen een grasperk over en werden daarbij omringd door duizenden en duizenden bloemen. "Kléine hobby?!" Lawrence begon zich meer en meer af te vragen of ze geen personeel nodig had om haar huis onderhouden te krijgen.
Toen verscheen er een houten tuinhuis in de verte, en hij ging er van uit dat dat dienst deed als een hondenhok voor haar huskeys. "Niet verschieten, ze kunnen een beetje wild zijn." Lawrence deed een stap terug en wendde zijn hoofd een beetje af terwijl hij een gezicht trok en zich probeerde voor te bereiden op iets waar je je niet op kon voorbereiden. Het leek wel alsof het tuinhuis daverden toen de honden eruit kwamen gestormd. Honden... Ze leken eerder op kleine ijsberen, met hun dikke vachten. Op het eerste zicht leken ze zich op Alice te stortten, maar zijn hart had te vroeg een sprongetje gemaakt. Om de beurt sprongen ze tegen hem op en probeerden met hun kwijlende bekken Lawrence volledig af te lekken. Ze waren sterker en zwaarder dan hij had kunnen inschatten en hij verloor bijna zijn evenwicht. Hij kon zich nog net rechtop houden, totdat een van de honden een hogere sprong maakte en tegen zijn schouder aankwam waardoor hij languit in het gras viel. "Hond, zit!" riep hij willekeurig naar een van de beesten, maar natuurlijk luisterden geen enkele door het enthousiasme dat duidelijk aan hun staarten af te lezen was. In de verte hoorde hij Alice hartelijk lachen en hij kon zijn eigen lach ook niet inhouden terwijl hij de haarballen van zich afduwde en rechtop kwam als een veulen dat net leerde wandelen.
"Sorry.. Haha, Rikki, Myra, Danté en Aimé stop het!" Dat waren dus hun namen. Maar Lawrence had er geen van onthouden, maar de honden leken wel terug te trekken, verder de tuin in waar ze samen speelden. Behalve eentje, die Alice vasthield aan zijn halsband. Ze stelde hem voor als Rikki, de rustigste van de hoop. Lawrence vond het een prachtig dier en deed een stap korterbij om de hond over zijn spierwitte kop te aaien. "Wat een prachtige dieren!" Hij keek samen met Alice de hond achterna toen ie werd losgelaten en luisterde naar de namen en beschrijvingen van de anderen. "Dan is het Aimé die me net op de grond heeft gekregen als ik me niet vergis." zei hij lachend en klopte de losse hondenharen van zijn kleren af. "Volgens mij vind ik Rikki de leukste." Gaf hij verlegen toe. Lawrence had nooit honden gehad en wist eigenlijk absoluut niet hoe hij op de juiste manier met ze moest omgaan.
Zijn ogen gingen wijd open toen ze weer op haar vingers floot om ze terug te roepen, hij dacht even rust te hebben. Maar niets was minder waar. De viervoeters kwamen allemaal op haar af gelopen, maar leken tot Lawrence's geruststelling al heel wat kalmer dan net. "Gelukkig voor mij heb ik ze wel onder controle en luisteren ze goed. Ik denk dat ik dat jou ook nog ga aanleren." Hij grinnikte haar mopje weg. "Dat zullen we nog wel eens zien." En toen ontving hij een zoen op zijn wang. Hij glimlachte en keek op toen er een van de honden tegen zijn been aanstootte met zijn neus. Het was de spierwitte hond met felblauwe ogen. "Dag Rikkie." Mompelde hij en knielde neer voor het kwispelende beest. Kort keek hij Alice aan, onzeker over wat hij deed wel goed was. Voorzichtig legde hij zijn hand op het hoofd van de hond en wreef er zachtjes over. "Ik vind het hier prachtig..." Hij dacht even na. "Woorden ontbreken om te beschrijven hoe en wat ik voel, maar het is enkel positief." Hij richtte zich weer geconcentreerd op de hond en liet zijn hand over de hals van het dier gaan, zijn vingers diep in de pluizige vacht begraven.

http://jannegoffinghs.tumblr.com/

Alice

avatar
Alice keek hem zijdelings aan en lachte toen hij zich opeens geen houding wist te geven. "Lawrence Posner", grapte ze, haar handen in haar zij geplaatst terwijl ze een grijns toverde op haar gelaat. "Ben je bang van honden? Of weet je gewoon niet goed wat ermee te doen?" Ze lachte liefjes en ging naast hem staan, Rikki terwijl aaiend om aan te geven dat Lawrence het goed deed en zijn onzekerheid nergens voor nodig was.
"Geen zorgen, mijn honden hebben nog nooit iemand gebeten en ze houden enorm van aandacht. Dus kijk", ze duwde Rikki tegen zijn zij en glimlachte haar tanden bloot toen hij zich zonder tegenpruttelen gewoon liet vallen. Met zijn poten maaide hij door de lucht, verlangend naar de knuffels die Alice hem meteen gaf. "Kom eens", ze nam Lawrence's hand vast en liet hem voor Rikki staan. "Nu moet je gewoon 'rol' zeggen en je wijsvinger naar voren uitsteken." Afwachtend keek ze beide aan en klapte luid in haar handen toen het hem gelukt was.
"Zie je, zo moeilijk is het niet hoor! We gaan dat eens bij jou testen ook hé!" Met een speelse uitdrukking ging ze achter Lawrence huppelen en hield halt bij zijn rug. "Niet weglopen liefje!" Bij het woord 'liefje' legde ze haar handen op zijn schouders en duwde ze zich af op haar voeten. In no time zat ze op zijn rug en duwde ze haar kuiten tegen zijn heupen.
"Hop hop!" En schaterlachend zat ze op zijn rug te zwaaien met haar armen. Op een of andere manier deed het haar denken aan de eerste keer dat ze elkaar hadden ontmoet -aan de brug als ze zich niet vergistte- en ze ook op zijn rug had gezeten.
"Nostalgie is het.." Fluisterde ze in zijn oor, terwijl een kus drukken in zijn nek. Damn, dit voelde allemaal zo goed. Alsof het nooit anders was geweest en dit gewoon een dag was uit haar gewoon, dagelijks leven.
Toen al haar honden opeens jaloers tegen Lawrence's been begonnen te springen, liet Alice zich van zijn rug zakken. "Jaloerse, jaloerse beesten!" Ze gaf één voor een een dikke smakkerd op hun kop en richtte zich terug tot Lawrence. De arme stakker kreeg bijna geen aandacht.
"Kom." Ze trok Lawrence mee het hondenhok door en opende daar een nieuwe deur. Meteen werden ze overdonderd door duizenden rozen, zonnebloemen, anjers, lelies en rechts langs de zijkant door een groot, ingebouwd zwembad waar je nog een tiental strandstoelen zag staan. Links van het zwembad lag er een houten terras waar een houten tafel opstond voor eventueel volk te ontvangen. Als je voor je bleef kijken zag je enkel grasvelden en andere bloemenvelden die ze zelf verzorgde.
"Ja, hier is het gedeelte waar ik vrienden ontvang." Een lieve glimlach speelde rond haar lippen terwijl ze zich naar hem omdraaide en wees naar de grote groene haag die achter het zwembad stond. In het midden van de haag was er nog een kleine opening die leidde tot een aparte ruimte waar ze haar eigen plekje van had gemaakt. "Hier is de plek waar ik volledig kan ontspannen. Niet lachen met de rozen die er naast staan!" Ze legde haar handen over Lawrence's ogen en liet hem naar voren komen. "Kijk maar." Ze liet haar armen neervallen en liet hem neerkijken op een jacuzzi die roos gekleurd was door de rozenblaadjes die erop lagen. Daarrond lag nog een stenen ondergrond waar er een pad was gemaakt met spots die oplichtten wanneer je er overheen liep.
"Toch voor de duidelijkheid.. Ik poch niet met de luxe die ik hier heb. Als ik erover nadenk dat ik in zo'n grote villia zit, op m'n eentje dan nog wel, dan blijf ik het zonde vinden voor de mensen die op straat leven en niets te eten hebben.." Alice ging voor Lawrence staan en duwde hem naar achteren, terug de haag door. "Maar vooraleer we naar binnen gaan wil ik toch nog eventjes iets doen.." Haar groene ogen twinkelden terwijl ze zijn handen in de hare legde en haar buik tegen zijn buik duwde. "Nog een beetje naar achteren.." Fluisterde ze, hem nog steeds liefjes aankijkend. Pas toen ze plák voor het zwembad stonden liet ze haar handen uit de zijne vallen en duwde ze hem in één beweging het water binnen. Schaterlachend zat ze rond te springen, vergezeld door haar honden die er blijkbaar de fun ook nog konden inzien.
"Naïef ben jij.. Tsss", siste ze, nog steeds lachend.

Lawrence Posner

avatar















































L A W R E N C E

Hij hoorde haar lachen en zijn volledige naam zeggen. Zijn donkere ogen keken omhoog, naar Alice die stond te grinnikken en haar handen in haar zij plaatste. "Bang?" Lawrence lachte. "Laten we het maar houden op het feit dat ik echt niet weet hoe ik op de juiste manier met deze beesten moet omgaan." Een stralende glimlach sierde zijn gezicht en zijn kaaklijn tekende fel af onder zijn iets gebruinde huid. Toen ze naast hem de hond kwam staan aaien stond hij op.
"Geen zorgen, mijn honden hebben nog nooit iemand gebeten en ze houden enorm van aandacht. Dus kijk" Zoals ze vroeg, keek hij naar het volgende wat ze deed. De hond rolde om, zag er nu uit als een baby ijsbeer en Alice overlaadde het beest met knuffels. Lawrence keek met grote ogen toe en trok een schuine glimlach. Alice was zo enthousiast tegenover haar honden, hen behandelend alsof het kinderen waren. Hij vond het mooi om te aanzien, maar wist van zichzelf dat hij nooit zo'n liefde voor dieren zou kunnen koesteren. Hij zou niet zonder zijn paard Vixen kunnen, hij hield er van, maar op een andere manier als Alice van haar honden hield.
"Kom eens." Hij werd bij zijn hand gegrepen en voor de hond gezet. "Nu moet je gewoon 'rol' zeggen en je wijsvinger naar voren uitsteken." Even keek hij aarzelend opzij, niet denkend dat het dier naar hem zou luisteren, hij was immers zijn baasje niet. Zo luisterde bijvoorbeeld Vixen ook niet naar een wildvreemde ruiter, als hij naar Lawrence zou luisteren. "Rol." Zij hij met een luide stem, en stak zijn vinger uit naar de hond. Zijn bevel klonk gemeend en zonder aarzelen, maar toch was hij verbaasd dat de hond van de eerste keer naar hem had geluisterd.
Het serieuze was meteen van zijn gezicht verdwenen bij het volgende dat ze zij. "Je wil echt een huskey van me maken." lachte hij terwijl ze nog voor hij het goed en wel doorhad op zijn rug zat. Als vanzelf nam hij haar bovenbenen vast en liep vooruit toen ze haar kuiten tegen zijn heupen aanspande. "Hop hop!" Haar lach deed die van hem ook aanwakkeren en hij draaide zijn hals om haar te kunnen aankijken en de schitterende glimlach op haar gezicht te kunnen zien. Toen fluisterde ze iets in zijn oor en voelde hij haar lippen in zijn hals. "Zeg dat wel ja." Antwoordde hij zachtjes.
Het 'rustige' moment tussen hem en Alice was snel voorbij toen de vier honden tegen hem aan begonnen te springen en hij moeite moest doen om Alice niet te laten vallen, maar ze liet zich op tijd van zijn gespierde rug zakken. Het waren écht jaloerse honden, en Lawrence grinnikten toen ze hun zin kregen en Alice hen een zoen op hun hoofd gaf. "Ongelooflijk. Zoiets heb ik nog nooit gezien." Zij hij half lachend toen Alice zich weer tot hem richtte en hem naar ergens anders mee begeleidde.
Terwijl hij een diep indademde via zijn neus, vulde die zich met de geur van - naar zijn denken - duizenden bloemen. Hij kon zijn ogen niet geloven, rondom hem waren bloemenperken aangelegd die hij nog niet eens op tuinbeurzen gezien had. Hoe Alice het allemaal klaarspeelde wist hij echt niet. Er lag ook een zwembad, een terras met een eikenhoutentafel en in de verte niets anders dan nog meer gras en nog meer bloemen. Ze sprak tegen hem, maar het drong niet echt tot hem door. Hij volgde haar door een gat in de haag, dat leidde naar een aparte, meer afgelegen stukje tuin. Zijn ogen werden bedekt en hij luisterde naar haar stem en de geluiden in de tuin.
Ze haalde haar slanke vingers voor zijn ogen weg en hij zag  een jacuzzi, waarvan het wateroppervlak volledig roze zag van de rozenblaadjes. Hij lachte. "Het valt niet op dat hier een vrouw woont!" Alles was tot in de puntjes uitgewerkt en hij liet zijn blik nogmaals vol verwondering de omgeving rond gaan. "Toch voor de duidelijkheid.. Ik poch niet met de luxe die ik hier heb. Als ik erover nadenk dat ik in zo'n grote villia zit, op m'n eentje dan nog wel, dan blijf ik het zonde vinden voor de mensen die op straat leven en niets te eten hebben.." Hij keek haar aan in haar ogen. "Dat weet ik Alice, maar geniet er met volle teugen van, want het kan zo voorbij zijn." Zijn blik raakte kort de grond en hij dacht aan de luxe waarin hij altijd had gewoond, en hoe hij nu zou zijn als hij Alice niet had gehad.
Ze duwde hem zachtjes weer achteruit, doorheen het gat in de haag. "Maar vooraleer we naar binnen gaan wil ik toch nog eventjes iets doen.." Ze zag de speelde blik in haar ogen en voelde hoe hun lichamen opeens heel kort tegen elkaar plakten. "Nog een beetje naar achteren.." zijn vingers waren in die van haar gevlochten, en hij was van plan om haar richting een van de vele ligbedjes te trekken. Haar ogen maakten hem gek en zijn blik sprak voor boekdelen. Toen opeens liet ze hem los, en Lawrence keek haar vragend aan. Wat... Haar hand duwde tegen zijn borst en hij verloor zijn evenwicht. Toen pas merkte hoe kort ze hem naar het water had geleid en hij zag hoe de blauwe massa korter op hem af kwam. Of beter gezegd, hoe hij er in viel. Water spatte alle kanten op en een enorme plons was hoorbaar. Onder water opende hij verschrikt zijn ogen en voelde hoe het brandde in zijn ogen. Van de koude weliswaar, de koude die zo hard rond zijn borst klemde dat hij het gevoel had dat hij niet meer boven zou komen. Maar gelukkig waren zijn reflexen er nog. Met zijn voeten schoot hij zichzelf omhoog, al slagend met zijn armen om boven te blijven. Hij nam een diepe teug adem en greep pijnlijk naar zijn borst. Het voelde alsof honderd vlijmscherpe mesjes zijn longen doorboorden. Pas toen hij naar de rand van het zwembad keek en Alice zag rondspringen van het plezier, vergezeld door haar honden wist hij weer wat er was gebeurd en kon hij het niet laten van een scheef glimlachje op te zetten, hoe hard hij ook klappertandde.
Zo snel hij kon zwom hij naar de rand en hijste zichzelf uit het ijskoude water. Zijn lippen zagen blauw en bij elke keer dat hij ademde kwamen er grote wolkjes bij mee. Het zonnetje mocht dat wel schijnen, het was moordend koud, zeker met doorweekte kleren rond je lichaam. "Nor..nor..normaal zou..zou ik..k je er t..t..terug i..induwen, m..m..maar..." Hij gaf het op, zijn stem sloeg over en hij kon geen enkel woord fantsoenlijk uitspreken. Hij stond te bibberen op zijn benen met zijn armen rond zichzelf geklemd. Hij trok een pijnlijk gezicht, maar glimlachte terwijl voor zover dat mogelijk was, wat voor een schattige blik zorgde. Met zijn handen gebaarde hij boven zijn hoofd, als een dakje en daarna wees hij richting de villa. "B..b..binnen?"
Hij was inderdaad wel heel erg naïef.

http://jannegoffinghs.tumblr.com/

Alice

avatar
Alice had nog steeds moeite om zich te beheersen en ze kon er niet aan doen dat duizenden klanken uit haar mond vlogen. Een luide, bulderende lach kon je het wel noemen. Eentje die je nooit zou verwachten bij zo'n fatsoenlijk meisje als Alice. Met haar groene ogen gericht op Lawrence besefte ze opeens dat hij het wel ijskoud moest hebben en ze er niet over nagedacht had dat het water ijzig was voor de tijd van het jaar.
"Ohw, wacht, laat me je even opwarmen." Alice kon er niet aan doen te grijnzen toen hij zat te hakkelen en zijn tanden schattig tegen elkaar klapperden. Toch voelde ze zichzelf ietwat slecht dat ze hem dat had aangedaan. "Kom hier." Ze legde haar armen rond zijn middel en voelde zijn natte kleren tegen de hare plakken. Een frisse rilling trok over haar ruggengraat toen ze de nattigheid tegen haar buik voelde.
"Damn, dat is koud.." Alice begon als uit een reflex ook te klappertanden en ze wreef zijn haren de juiste richting in. Want daarnet leek hij sprekend op bieber, met zijn haren plakkend op zijn voorhoofd.
"Kom, we gaan naar binnen!" Alice leidde hem meteen de tuin weer uit en ze trok de achterdeur van haar huis open. Ze waren nu terecht gekomen in de berging, waar een heel arsenaal van wasmachines, kuisproducten, strijkijzers en planken te vinden waren. "Struikel alsjeblieft niet, de kuisvrouw die drie keer in de week komt vergeet soms de boel een beetje op orde te zetten." Een glimlach sierde haar gezicht en ze dacht er niet eens bij na dat ze dat doodnormaal vond dat een kuisvrouw bij haar zoveel keren in de week kwam. Voor haar was het een gewoonte geworden, niets speciaals.
"Doe je kleren hier even uit als je wilt, dan haal ik een handdoek en wat verse kleren!" In een race tempo vloog ze de living binnen waar ze een lange trap naar boven nam. Ze nam de vijfde deur rechts en zocht in een grote dressing naar een trainingsbroek en een groot shirt. Aangezien ze de lekker zittende training van haar broer had meegesmokkeld uit Alaska kon ze deze meenemen, samen met een basketball shirt.
"Hier. Doe deze maar aan, ik zal niet kijken." Een speelse grijns krulde rond haar mondhoeken en ze stak haar hoofd terug door de deur. "Vooraleer ik mijn ogen zal sluiten.." Ze wandelde een paar passen op hem af en legde haar armen op zijn borstkas, terwijl haar lippen smachtend op die van hem drukkend. Ze wist dat dit slecht was om juist niét opgewonden te worden en na een aantal seconden trok ze zich terug. "Kleed je nu maar om", pestte ze hem, haar tong naar hem uitstekend terwijl ze heupwiegend de berging uitstapte en zich richting de keuken begaf.
"Hier liefje, lekker warme chocolademelk met wat slagroom en koekjes." Alice had zichzelf in de grote loungezetel geïnstalleerd waar ze naast zich op een tafeltje de twee dampende mokken had neergezet. "Nu heb je de keus", vertelde ze, hem strak aankijkend en terwijl op haar lip bijtend. Hij zag er zo aantrekkelijk uit in die kleren.. Alice balde haar vuisten om zichzelf te bedwingen en plaatste in plaats van een smachtende blik een grote glimlach op haar gezicht.
"Oftwel kijken we een zoete, romantische film. Oftewel een horror, of doen we iets anders.." Bij dat laatste zond ze hem een knipoog en deed ze alsof ze doelde op hetgeen wat ze gisterenavond hadden gedaan. Maar puur om hem te pesten haalde ze een pak kaarten boven en kon ze het niet laten een lachje vrij te laten uit haar keel.
"Uno is ook een optie!"

Lawrence Posner

avatar















































L A W R E N C E

Met haar hand rond zijn middel begeleidde ze hem naar het huis en dit was ook de eerste keer dat hij het vanbinnen te zien kreeg. Hij was nog niet verder dan de wasplaats gekomen, waar alle mogelijke schoonmaakproducten-, middelen-, en machines te vinden waren. "Struikel alsjeblieft niet, de kuisvrouw die drie keer in de week komt vergeet soms de boel een beetje op orde te zetten." Hij trok een wenkbrouw op, terwijl hij nog steeds klappertandde. Door de warmte die in het huis hing was hij wel weer in staat om fantsoenlijk te kunnen spreken. "Drie keer in de week?" Ongelovig keek hij haar aan, terwijl Alice er heel rustig en kalm onder bleef. Ze was het blijkbaar zo gewoon en vond het doodnormaal. Terwijl het voor hem bijna als onwaar leek. Verder ging hij er niet op in, hij was gewoon benieuwd wat er hem nog allemaal te wachten stond.
Ze vroeg hem om zijn kleren uit te doen en Lawrence glimlachte scheef terwijl hij haar met zijn fonkelende ogen aankeek. Ze verdween, met haar blonde lokken achter haar aan wapperend, de wasplaats uit en verdween uit zijn zicht. Met nog steeds verkleumde vingers begon hij zijn hemd open te knopen en trok hij zijn schoenen en sokken al uit. Nog voor hij zijn riem had kunnen losgespen stond ze weer voor hem, met in de ene hand een trainingsbroek en in de andere een los basketbal tshirt. "Hier. Doe deze maar aan, ik zal niet kijken." Hij zag hoe ze op hem afstapte en voelde haar warme handen op zijn ontblootte borstkas. Hij grijnsde en beantwoordde haar zoen gretig, zijn lichaam al tegen haar aan vleiend. De jeans die hij droeg was zwaar geworden door het water en was lichtjes afgezakt, zijn geruite, losse boxershort was zichtbaar geworden, samen met de V-lijnen onderaan zijn buikspieren. Hij wilde zijn handen net op haar lichaam leggen, maar ze trok plagend terug en overhandigde hem de kleren. Lawrence grijnsde en liet zijn boventanden over zijn onderlip glijden.
Ze verdween uit de wasplaats en hij ontdeed zich van de rest van zijn natte kleren en verwisselde ze voor de trainingbroek en de losse tshirt. Het zat goed, en hij voelde zich erg op zijn gemak in de tenue. Zijn natte kledij had hij op een hoopje in de hoek van de wasplaats gegooid, verder niet wetend wat hij er mee aan moest vangen.
"Hier liefje, lekker warme chocolademelk met wat slagroom en koekjes." Verwelkomde ze hem in de enorme woonkamer. Zijn donkere ogen liet hij snel door de kamer gaan, maar al snel was zijn aandacht gevestigd op de chocolademelk die dampend op de salontafel stond. Met een voet onder zich opgetrokken zette hij zich aan de andere kant van de loungezetel, achteroverleunend met zijn handen in elkaar gevlochten op zijn onderbuik. Van de chocomelk zou hij toch niet veilig kunnen drinken zonder zich te verbranden. "Mijn natte kleren heb ik in de hoek van de waskamer gelegd." Meldde hij, op een toon waardoor zijn stem zwoel klonk, en zijn blik die het plaatje helemaal compleet maakte. "Nu heb je de keus" Hij zag hoe ze op haar lip beet en schuifelde wat heen en weer om zich comfortabeler te zetten, nog steeds met de uitdagende grijs op zijn gezicht. "Oftwel kijken we een zoete, romantische film. Oftewel een horror, of doen we iets anders.." De knipoog die ze hem zond deed iets in zijn ruggengraat tintelen. Hij wou zichzelf net rechtop duwen uit de zetel toen ze langs haar in een houten koffer begon te rommelen en een pak Uno kaarten boven haalde. Hij zag de kaarten en besefte dat hij zich nogmaals door haar charmes had laten vangen. Hij liet zich met een plof terug in de loungezetel vallen en blief zijn wangen bol voordat hij al lachend met zijn handen door zijn gezicht wreef. "Je bent ongelooflijk!" Haar lach weergalmde door de ruime woonkamer en hij keek haar al breed glimlachend aan, zijn witte tanden zichtbaar. "We zullen vanavond een film kijken, maar eerst wil ik samen met jou chocomelk drinken en een koekje eten, en daarna een rondleiding door de rest van je huis!" Zijn vingers gleden soepel door zijn haar dat aan het opdrogen was en maakten zijn kapsel nog wat warriger. Hij zuchtte diep en grinnikte nogmaals terwijl hij naar beneden keek. Daarna ging hij rechter zitten en nam de warme tas chocomelk tussen zijn handen en blies erop. Voorzichtig zette hij zijn lippen tegen de tas en nam voorzichtig een slok. Krampachtig knepen zijn ogen dicht en hij haalde de tas van zijn lippen weg. "Niet weeeer." Jammerde hij met een pruillip en liet zijn tong over het verbrandde stukje gaan.

http://jannegoffinghs.tumblr.com/

Alice

avatar
Alice gooide haar blonde haren achter haar schouders en keek Lawrence met een brede grijns aan. Ergens was ze benieuwd naar zijn reactie. Als hij afging op de wensen van zijn testikels dan zou het snel duidelijk zijn wat ze zouden doen, maar het spel Uno kaarten had hem meteen op andere ideeën gezet.
"Oké. Goed plan! En sorry voor het geplaag, je kent me hé." Ze veranderde de situatie door meteen een slok van haar chocolademelk te nemen, maar die bruusk weer langs de kant te zetten aangezien haar tong meteen roodgloeiend werd. "Verdomme!" Met haar tong uitgestoken sprong ze voorover waardoor ze -heel toevallig- tegen Lawrence aanviel. Haar gezicht plooide zich in een brede glimlach en braafjes ging ze op zijn schoot zitten, zijn handen in de hare nemend. Zonder te twijfelen liet ze haar hoofd voorover hangen en drukte ze haar lippen vastberaden op de zijne. Met haar benen rond zijn middel liet ze zijn handen los en verplaatste ze de hare naar zijn hoofd, er liefkozend over wrijvend. Na een goeie dertig seconden haalde ze haar lippen van de zijne en lachte ze liefjes. "Kwestie van onze tongen te ontsmetten.." Alice liet zich van zijn schoot glijden en ging terug naast hem zitten in kleermakerszit. "Ik stel voor om je nog eerst een rondleiding te geven, onze chocolademelk te laten afkoelen en daarna terug te komen? Goed?" Vurig dat ze was sprong ze al meteen recht en nam ze zijn rechterhand vast. In één simpele beweging trok ze hem met haar mee en leidde ze hem richting de hal.
De muren waren behangen met een rood en bruin bloemenprint en de grond was bedekt met een grote parket. In het midden liep er een reusachtige trap naar boven, eentje die je zou verwachten bij de inkom van een galabal in een of andere melige meisjesfilm. Links naast de trap stond er een grote fauteuil waar haar nonkel vroeger zijn gasten liet wachten wanneer hij nog even iets moest afhandelen. "Natuurlijk gebruiken we die zetel niet meer dus staat hij daar als decoratie." Alice grinnikte en trok hem mee de trappen op. "Als je elke dag vier keren de trap op en af loopt dan heb je je sport wel gehad!" Haar lach echode wel vier keren in de holle ruimte. Toen ze boven kwamen liet Alice Lawrence even rondkijken. Je kon oftewel naar links gaan oftewel naar rechts. Elke richting had een vijftal kamers met zowel een badkamer, slaapkamer, speelruimte, lounge en living met haardvuur. "Vroeger leefde mijn nonkel nog samen met een vriendin van hem, maar wanneer ze elkaar niet konden uitstaan gingen ze elk hun eigen kant op en negeerden ze elkaar door in hun eigen ruimte te vertoeven. Gek hé. Maar kijk, je hebt dus altijd een vluchtruimte als je me beu bent." Ze lachte en draaide haar felgroene ogen naar die van hem. Een twinkeling werd weerspiegelt in de grote luster met wel vijftig diamanten boven hun hoofden. "Kom, dan laat ik je mijn slaapkamer zien." Ze trok Lawrence mee naar rechts, maar hield opeens bruusk halt. "Memoriseer alles goed hé! Dat je morgen niet verloren loopt en ik je moet komen zoeken." Ze zond hem een zuinige knipoog en moest lachen met haar eigen, sullige grapje.
Bij de eerste deur aan hun linker kant gooide ze de eiken deur open en liet ze zich meteen achterover vallen in haar King Size Bed met roze beddengoed. "Mijn excuses.. Je zult in roos moeten slapen vanavond." Ze klopte naast haar op bed en wachtte totdat hij wel of niet naast haar zou komen zitten. "Zoals je kunt zien hangt mijn kamer vol met foto's die ik zelf gemaakt heb, samen met ontwerpen voor mijn kleding." Alice moest zeggen dat ze trots was op haar vele ontwerpen en ze van plan was om ermee te stappen naar een kledingszaak. Er zat potentieel in en dat wist ze. Voor de rest stond er nog een grote dressing aan de rechterkant van de kamer, aangevuld met een bureau en nog een paar andere accessoires.
"En, hoe vindt je het tot nu toe?"

Lawrence Posner

avatar















































L A W R E N C E

Lawrence leunde weer diep achterover in de zetel en zijn blik ging rond in de living. Alles was kraaknet gepoetst en het meubilair was perfect op elkaar afgestemd en de kleurencombinaties paste allemaal. "Verdomme!" Zijn donkere ogen schoten weer naar Alice, en moest lachen toen hij zag dat ook zei haar tong had verbrand. "Ugh..." Zuchtte hij toen ze zich op hem liet vallen, haar lichtrode tong uitgestoken. Voor hij ook maar zelf iets actie kon ondernemen had ze haar lippen op die van hem gedrukt en sloot hij zijn ogen. Haar slanke vingers waren rond zijn hals en hoofd geslagen en kroelden af en toe door zijn vochtige haar. Hij liet zijn grove handen over haar smalle rug gaan en trok haar wat dichter tegen hem. Als het aan hem lag had hij de rondleiding zo willen skippen en rechtstreeks naar haar kamer willen gaan, maar Alice stopte de zoen en glimlachte zoet naar hem. Maar hij moest natuurlijk ook rekening houden met haar. Niet alles draaide om zijn pleziertjes. "Kwestie van onze tongen te ontsmetten.." Lawrence lachte en sloeg zijn nek achterover. "Je bent ongelooflijk!"
Hij werd aan zijn arm meegesleurd, uit de zetel, uit de living. Ze liepen een soort hal in, waar je tot twee verdiepingen hoog kon kijken en er een enorme trap stond, die naar de bovenverdieping leidde. "Natuurlijk gebruiken we die zetel niet meer dus staat hij daar als decoratie." Hij had de fauteuil nog niet eens opgemerkt. Hij leek verloren te gaan in de ruimte, maar nu Alice hem erop had gewezen, zag hij dat het patroon van de zetel overeenstemde met het behang. "Hij ziet er me nogthans comfortabel uit." Hij grinnikte en liep behendig naast haar de trap op. Boven kijk hij naar links en rechts, waar elke keer een lange gang uitrees met een stuk of vier deuren aan ieders kant. Het was hier gigantisch. En dan nog niet eens te bedenken wat er achter de deuren lag. Hij luisterde naar haar uitleg en keek haar terwijl aan, zijn vingers voorzichtig in de hare vlechtend. "Niet dat ik die kamers ooit nodig zal hebben, want alles wat ik nodig heb ben jij." Hij glimlachte lichtjes. "Maar ik zal het in mijn achterhoofd houden." Plagerig stak hij zijn tong uit en drukte een kusje op haar wang. Zijn stoppels schuurde er zachtjes tegen. "Kom, dan laat ik je mijn slaapkamer zien." Zijn ogen werden groter en hij knikte. Hij was echt benieuwd naar haar slaapkamer, ookal wist hij niet goed wat hij er van moest verwachten. Alice was erg onvoorspelbaar, en dat vond hij net leuk aan haar. Hij lachte zachtjes om haar mopje. Het was beter dat hij haar niet zou vertellen dat hij echt al alles aan het memoriseren was, dat hij vanbinnen met de lichte paniek zat om écht te verdwalen wanneer hij alleen door het huis zou lopen.
Zijn gezichtsveld werd overspoeld met roze. Haar bed alleen al was twee op twee meter, en volledig overtrokken met roze beddengoed. Bruusk bleef hij in de deuropening staan en zag hoe ze zich op het bed liet vallen. Hij trok zijn wenkbrouwen op. "Wat was dat met die andere kamers?" Hij lachtte haar toe en gebaarde met zijn deur terug naar de gang. Haar uitnodiging om naast haar op bed te komen zitten nam hij aan, en liet zich naast haar op het bed zakken. "Nu voel ik me een echte prinses." Hij trok een pruillip en liet zijn hoofd op zijn handen leunen, die hij op zijn knieën liet rusten.
"Zoals je kunt zien hangt mijn kamer vol met foto's die ik zelf gemaakt heb, samen met ontwerpen voor mijn kleding." Nu viel het hem pas op. Tegen de muur hingen in mooie composities 101 foto's, en af en toe hing er een schets tussen, van kledij die ze blijkbaar zelf had ontworpen. "Ik ken niets van mode Alice, laat staan van fotografie, maar ik vind het prachtig." Hij stond op van het bed om alles van naderbij te bezien. "Ga er mee verder, ik meen het!" Hij draaide zich om, keek haar in de ogen en stapte weer op haar af. "Het is hier prachtig, prinsesje." Zijn ogen fonkelden en hij drukte zijn lippen kort in haar hals. "Je aanbod van hier tijdelijk te blijven wil ik heel graag aannemen, maar je moet in je achterhoofd houden dat ik wel zo snel mogelijk iets voor mezelf moet vinden." Zijn blik was serieus. "Het laatste wat ik wil is van jou profiteren." Zijn handen hingen slap langs zijn lichaam en zijn ogen keken medelevend. "Maar voor nu wil ik je heel graag gezelschap houden."


http://jannegoffinghs.tumblr.com/

Gesponsorde inhoud


Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 1]

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum