Paradigm Shift

Een RPG die zich centreert rond het leven in een stad waar alles kan gebeuren.


Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

This is gospel for the fallen ones -OPEN-

Ga naar beneden  Bericht [Pagina 1 van 1]

1 This is gospel for the fallen ones -OPEN- op ma okt 14, 2013 8:41 pm

Rhyme

avatar
De kerk, alweer een dag vol over de bijbel. Over heer god, deze de aarde heeft gemaakt. De schepper, de heilige en... Het ging te ver, Jade was al afgehaakt. Het blonde meisje keek met haar lichte ogen naar de pastoor. Haar hand verveelde met het kruisje op haar nek en een tik tegen haar hand, deed haar opkijken. Ze keek naar haar moeder, die haar met een boze blik aankeek.
"Zing mee." Siste ze zacht in haar oor en ze knikte om te zoeken naar de tekst waar ze waren. Ze had deze al snel gevonden en eigenlijk hoefde ze haast niet meer te kijken. Toch was het fijn om je ogen neer te mogen slaan. Iets te mompelen wat niemand echt verstond. Af en toe keek ze op om even om zich heen te kijken. Dan zag ze haar vader en moeder, die dit alles geloofde en hun hele leven aan hem te wijden hadden. Ze wilde hen geen pijn doen en dat was de hoofdrede dat ze hier zat. Niet voor zichzelf, niet voor god. Maar simpelweg voor haar ouders. Haar gedachte waren overal, behalve bij god en het geloof. Ze was zeventien en had nog geen vriendje gehad, ze praatte wel over jongens. Maar als ze er ook maar bij in de buurt kwam en haar ouders zouden dat zien! Ze probeerde ze te ontlopen, maar ze wilde er ook niet als een zak uitzien.
Iedereen ging staan en in een ruk stond ze zelf ook op. Het was afgelopen, voor het eerst dat ze niet zo goed op had gelet.

Eenmaal buiten bij de kerk, liepen ze zonder te praten richting het huis. Iets waar het mis ging, want als er niks gezegd werd, had ze wat fout gedaan. Toch bleef ze met een opgeheven hoofd lopen, keek ze voor zich uit en toen ze binnen waren en de deur achter hen dicht was, begon het.
"Je was niet aan het opletten jongedame." Haar moeder pakte haar kin vast, zodat ze niet van haar weg kon kijken. Een hele preek kreeg ze te horen over wat ze fout had gedaan. Ze was te laat opgestaan en had twee keer een onoplettende houding aangenomen. Een tik tegen het achterhoofd van Jade maakte een einde aan de preek.
"Ga Serpine maar rijden." Zei ze streng en het enige wat Jade had gedaan, was knikken. Had niks gezegd en ze kwam dan ook nu pas in beweging. Ze liep richting de manege waar Serpine stond. Haar Kiger mustang keek enthousiast op toen hij haar zag. Het meisje poetste hem en zadelde hem op. Ze was blij dat ze een paard had gekregen en het zorgde er ook voor dat ze even uit de wereld van de heilige was. Toen ze hem had opgezadeld ging ze met hem naar buiten, na een uurtje kwam ze aan bij het meer en stapte dan ook van Serpine af en haalde het zadel van zijn rug af. Zelf ging ze zitten en het paard bleef netjes langs haar staan. Een zucht kon ze niet onderdrukken. Soms had ze zoveel genoeg van haar ouders en.. Ze moest stoppen met zo te denken. Want het ging niet werken, haar broer was al verbannen uit de familie en zij had geen zin om hetzelfde mee te maken. Langzaam merkte ze dat de zon oranje kleurde en van plan was om onder te gaan. Maar ze bleef nog zitten, wilde nog niet terug.

Jiao Misaki

avatar

Jiao Misaki
&Royance' Royalty

Royalty brieste zachtjes terwijl de Aziatische jongen hem voorzichtig uit de stallen leidde. Het was zondag, de enige dag dat Jiao geen training had maar gewoon vrij mocht rijden. De enige reden daarvoor was omdat er bijna geen instructeurs waren die vrijwillig op zondag langskwamen om te trainen. Ze waren er wel, maar deze mensen wilden graag driedubbel betaald worden. En hoewel Jiao’s ouders alles overhadden voor zijn ruitercarrière vonden ze het niet nodig. Blijkbaar. Jiao vond het zelf ook wel prettig, minimaal een dag in de week dat hij voor zichzelf bezig kon zijn met paarden. Hoewel voorheen hij eigenlijk geen echte interesse had gehad in de paarden die hij reed, had hij dat sinds Royance’ Royalty wel. Royalty en hij hadden een band. Royalty reed fijn, reageerde goed op hulpen en er zat geen kwaad in het beestje. Hoewel Jiao best wel wat pittige dieren gewend was, vond hij het oprecht prettig om gewoon op een paard te rijden die misschien niet bomproof was, maar zeker wel heel wat ‘proof’.
Jiao nam Royalty mee naar de buitenbak, waar hij de hengst neerzette en waar hij het dier aansingelde. Royalty was een zwarte Hannoveraan met goede ouders, veelbelovend en heel veel waard. Maar door zijn aftekeningen was hij iets in waarde gedaald en zou het geen goede fokhengst zijn, waardoor hij relatief goedkoop was verkocht aan Jiao’s ouders. Ja, Royalty was nu officieel van hen! Hoewel Royalty onder voorbehoud gekocht was, was hij wel veiliggesteld van doorverkoop. Er stond wel tegenover dat Jiao hem reed op wedstrijden zodat ze hem eventueel voor meer konden doorverkopen, mocht het nodig zijn. En hij had zijn andere paarden moeten laten verkopen. Die waren binnen de kortste keren weg geweest en het hinderde Jiao echt niet. Alsof het hem ook maar een moer interesseerde wat er met die paarden gebeurde. Hij had ze in de eerste plaats niet eens willen hebben, omdat hij niet echt een band met ze had.
Jiao zette zijn cap op zijn hoofd, knipte het ding vast en pakte daarna met een hand het zadel vast en met zijn andere hand een beugel. Zijn linkervoet zette hij erin neer, hupte zijn rechterbeen over het zadel heen en liet zichzelf voorzichtig neerkomen in het zadel. Royalty gooide zijn hals naar beneden en trok de teugels uit Jiao’s handen, waardoor Jiao zijn balans verloor en zijn hand op diens hals moest zetten. “Hoo eens, jongen,” mompelde hij terwijl hij de teugels weer in zijn hand nam. Hij legde zijn kuiten zachtjes aan zodat Royalty ging stappen en na een kleine tijd singelde hij hem weer aan. Nu konden ze naar buiten toe, kon hij zich even ontspannen. Royalty’s passen werden groter, zijn oren vlogen naar voren en zijn spieren spanden zich aan om vervolgens als een pijl uit de boog door het hek heen te stappen. Jiao kreeg nauwelijks de kans om hem achter hem te sluiten, want Royalty besloot te gaan draven. Op zijn gemakje ging hij mee in de bewegingen van de statige hengst die absoluut geen zin had om nu nog rustig aan te doen, en in een hoog tempo liep hij de ruiterpaden af. Zonder dat hij er erg in had, liet hij Royalty zelf een route kiezen en kwamen ze uiteindelijk aan bij een meer. Jiao nam hem nu wel wat terug want in de verte zag hij het gedaante van een mens en een paard opdoemen. Royalty brieste en ging terug in een verzamelde stap, te opgewonden om echt rustig te kunnen blijven stappen. Gelukkig bedacht Royalty vaak voor zichzelf al oefeningen om zijn energie in kwijt te kunnen.
De zon was al aan het onder gaan en Jiao baalde dat hij nu al relatief snel terug moest. Gelukkig was het ritje naar de stal een halfuurtje, dus dat was wel te doen, maar als hij te lang weg zou blijven, zou hij dat ongetwijfeld te horen krijgen en zou hij de eerstkomende paar jaar niet meer alleen erop uit mogen van zijn moeder. Ging zijn moeder nog meer voor hem verpesten. Jiao liep op, wat later bleek, een meisje af en liet Royalty stil staan.
“Hi,” zei hij terwijl er een glimlachje op zijn gezicht lag. “Mooie plek om te zitten.” Hij stapte af, maakte de hengst vast aan een boom uit de buurt van het andere paard en haalde het zadel van zijn rug af. Het zadel legde hij tegen een andere boomstronk aan.
“Ik ben Jiao.” Zijn stem klonk zacht en vriendelijk, hoewel er ook een klein beetje vermoeidheid in doorklonk. Hij stak zijn hand naar het meisje uit en nam haar even zwijgend in zich op.
TAG:Jade | WORDS:775 | CREDIT:LESLY

Rhyme

avatar
Het meisje staarde nog steeds over het meer. Ze moest zo terug gaan, ze wilde niet weten wat er gebeurde met haar als ze langer weg bleef. Al kon ze makkelijk zeggen dat ze even verdwaald was en dat zou anders er toch geen verandering op maken. De enige rede dat ze weg mocht, was als ze Serpine moest rijden. Verder kwam ze haast het huis niet uit, ze mocht wel afspreken. Als het meisjes waren van de kerk, die betrouwbaar waren. Het enige probleem, er waren bijna geen meisjes bij de kerk en als ze dat al wel waren, waren het duffe meiden en moest je de twee uur dat je daar was, nog praten over god. Dus dat was ook nooit leuk om te doen. Daarom zat ze vaak alleen thuis op haar mobiel. Deze ze altijd zorgvuldig achter de bijbel had, voor het geval haar moeder binnen kwam.
Ze wilde bijna opstaan, totdat ze een stem hoorde. In een ruk stond ze op, maar ze draaide nog niet om. Twijfelend stond ze naar het water te kijken.
“Mooie plek om te zitten.” Nu draaide ze zich om en alsof het al niet erger kon. Het was ten eerste een jongen en haar ouders zouden haar een jaar lang opsluiten als ze haar zouden zien met een niet westerse jongen. Waar was ze mee bezig? Ze keek toch even om zich heen, waarna ze haar lichtgrijze ogen met een vriendelijke blik op de jongen richtte. Ze had niet geleerd om onbeleefd te zijn!
"Klopt." Beaamde ze met een knikje en toen Serpine naar het andere paard wilde gaan, greep ze snel de teugel om hem terug te trekken. Gelukkig dat het dier luisterde, want als hij echt gewild had was het makkelijk geweest om haar mee te sleuren. Ze streelde het dier even over zijn snuit.
"Het is wel eens fijn om je dagelijkse gebruiken in te ruilen voor het rustige meer." Hij stak zijn hand uit, was het legaal om een hand te geven. In haar hoofd gaf ze zichzelf een tik, eentje die haar moeder vaak genoeg had gegeven.
"Mijn naam is Jade." Zei ze en zijn hand aannam. Haar adem stokte in haar keel, twijfelde aan wat ze gedaan had en sneller als hoorde trok ze dan ook haar hand terug.
"Sorry." Zei ze dan ook snel. "Het is gewoon dat ik hier 'zo' niet mag zijn." Je kon aan haar stem horen dat ze zich er ergens schuldig door voelde. Het was dan wel een openbaar terrein, het was ergens toch afgelegen en er was niemand anders in de buurt. Natuurlijk zou hij het niet begrijpen en ze wist ook eigenlijk niet waarom ze dat tegen hem zei. Ze werd gek van de stomme ongeschreven regeltjes die nergens op sloegen. Maar toch werd ze er zenuwachtig van en werd ze bang dat ze iets deed wat niet mocht. Ja, daar voelde ze zich dan ook behoorlijk lullig over tegenover de jongen, meisjes deden vast nooit zo vaag. Langzaam pakte ze het zadel om het op de rug van Serpine te leggen.
"Ik moet vast als een vervelend mens over komen. Mijn ouders zijn een beetje doorgedreven in een speciaal ideaal." Ze hield haar hoofd schuin met een verontschuldigende glimlach, terwijl een schouder omhoog ging alsof ze wilde zeggen 'ouders'. Al kende ze niemand die zulke ouders hadden en vroeg ze zich af of het niet een zielige beschuldiging was tegenover hen. Ze wilde het zadel van Serpine vast maken, totdat ze geschrokken omkeek. Haar haren die wiegde door de plotselinge beweging.
"Niet dat ze racistisch zijn, niet echt..." Ging ze zichzelf hier eigenlijk ooit uitkrijgen? Op school was het ook altijd zo'n gedoe met mensen en jongens. Konden jongens niet stoppen om tegen haar te praten? Dat klonk ook werkelijk asociaal, ook al zei ze het enkel in haar hoofd. Zij was degene met niet helemaal kloppende ouders. Hoe kon ze zich nu werkelijk goed verontschuldigen tegenover de jongen? Ze had al zoveel lullige dingen tegen hem gezegd. Daarbij kon ze niet gewoon haar mond werkelijk niet houden.....
"Het spijt me echt en.." Ze liet een geïrriteerde zucht over haar lippen komen. Toch bleef ze wat hopeloos staan, wist niet zeker of ze gewoon weg moest lopen, want dat was ook weer zo asociaal.

Jiao Misaki

avatar
Het meisje stond op, geschrokken leek het wel en Jiao keek haar nieuwsgierig aan. "Klopt." Ze greep haar paard vast voordat deze de kans kreeg om naar Royalty toe te gaan. Opzich wel verstandig, hij wist niet altijd zeker hoe paarden op elkaar reageerden.
"Het is wel eens fijn om je dagelijkse gebruiken in te ruilen voor het rustige meer."  Hij knikte, daar had ze helemaal gelijk in. De relaxte sfeer die hier hing zorgde ervoor dat hij even vergat dat zijn ruitercarrière overduidelijk het allerbelangrijkste was wat er bestond. Niet dat hij het vond, maar zijn moeder vond dat wel en was zijn moeders wil niet wet?
"Mijn naam is Jade."  Een glimlach kwam op zijn gezicht tevoorschijn, maar deze maakte plaats voor verwondering toen ze haar hand snel terugtrok toen ze deze even in de zijne had genomen. Was zij dan een andere cultuur? Was ze andere dingen gewend? Of wou ze hem begroeten op zijn traditionele manier? "Sorry. Het is gewoon dat ik hier 'zo' niet mag zijn." Zijn verwondering maakte plaats voor nieuwsgierigheid. Waarom zou ze hier niet mogen zijn? Mocht hij hier ook niet zijn? Even keek hij kort om zich heen om de omgeving in zich op te nemen en te kijken of er ergens een 'verboden toegang' bord stond die hij over het hoofd had gezien, maar hij kon zo een-twee-drie niets vinden.
"Waarom mag je hier dan niet zijn?" vroeg hij verbaasd. "Mag ik hier ook niet zijn? Of is het iets anders?" Zijn antwoord kwam sneller dan hij had verwacht.
"Ik moet vast als een vervelend mens over komen. Mijn ouders zijn een beetje doorgedreven in een speciaal ideaal." Dat verklaarde opzich wel iets. Al vroeg hij zich nu af wat dat speciale ideaal dan wel was. Zijn moeder kon ook extreem doen, terugvallen op hoe zij het wou hebben. Maar om dan niet ergens te mogen zijn. Oh wacht... zou zijn moeder niet super pissig op hem worden als hij naar een wedstrijd ging waar hij niet mocht zijn? Waarschijnlijk wel, waarschijnlijk zou ze uit haar vel springen en tegen hem schreeuwen. Dat deed ze namelijk soms, als ze heel boos was op hem.
"Niet dat ze racistisch zijn, niet echt..." Dat was niet eens in hem opgekomen dat het om zijn uiterlijk en afkomst ging. Verbaasd keek hij haar aan, glimlachte toen.
"'t Is okay, je kan er niets aan doen wat je ouders van je willen, toch?" Jade stond al klaar met het zadel, klaar om weer weg te gaan en Jiao voelde zich schuldig, haast alsof hij haar een fijne avond ontnomen had simpelweg door hier te komen.
"Het spijt me echt en.." Jiao haalde zijn schouders op.
"Ga je weg?" Hij wees naar het zadel en glimlachte schaapachtig. "Ik weet niet wat die speciale ideaal is, maar als dat maakt dat je niet met me mag praten of whatsoever, dan ga ik wel weg. Geniet jij nog lekker van je avond." Hij voelde zich hoogst ongemakkelijk en wou haar niet tot last zijn, wou haar gewoon haar gang kunnen laten gaan zonder dat zij zich rot hoefde te voelen, maar daarvoor in de plaats voelde hij zich behoorlijk rot.
"Ik zou 't niet tof vinden als je door mijn toedoen weg moet." Hij beet even op zijn lip, keek haar onzeker aan en glimlachte toen halfslachtig toen hij het zadel oppakte en op Royalty's rug legde, die er niets van begreep en zijn hoofd omhoog gooide. Gauw singelde Jiao hem aan, maakte hem los en klom op zijn rug.
"Sorry Jade. Ik ga. Ehm, fijne avond nog." Zachtjes spoorde hij Royalty aan, die nu niet meer vast zat en daardoor halsstarrig naar het paard van Jade liep om even flink te snuffelen.
"Royalty, please," zuchte Jiao, zijn wangen rood van schaamte en ergens ergenis. "Doe nou niet!"

Rhyme

avatar
Of hij hier mocht zijn, of alleen zij hier niet mocht zijn? Ze beet aan de binnenkant van haar wang en sloeg haar ogen neer. Schaamde zich voor eigenlijk voor haar ouders.
"Jij mag hier zijn, het is gewoon heel erg vreemd hoe het allemaal in elkaar zit. Daarbij ben ik ook eigenlijk al te laat thuis" Verklaarde ze.
"'t Is okay, je kan er niets aan doen wat je ouders van je willen, toch?" Ze keek hem enkel met een schuine glimlach aan. Haalde daarna haar schouders op. Ze kende veel mensen die tegen hun ouders in gingen, dus vaak voelde ze zichzelf nogal een sukkel om zo goed te luisteren.
"Ga je weg?" Ze keek naar haar zadel toen hij het vroeg en ze wilde het liefst alles terugspoelen. Niet dat ze hem niet mocht en dat ze niet met hem wilde praten. Maar ze was bang gezien te worden, het liefst had ze gewoon tegen hem gedaan en had ze met hem gepraat. Maar hij vervolgde zijn verhaal en ze schudde haar hoofd.
"Het is niet dat ik niet met jou mag praten... Niet specifiek met jou. Ik mag met niemand echt praten. Dus denk niet dat het aan jou ligt." Bij de laatste zin wees ze met haar wijsvinger naar hem en sprak iets strenger, maar dat maakte al plaats voor een onzekere glimlach.
"Ik wil gewoon niet dat ik problemen krijg thuis en dat is stom, want nu moet ik lullig doen tegen jou en-" Ze stopte met haar zin, waarom bleef ze praten? Wilde ze er zo graag voor zorgen dat de jongen zich niet lullig hoefde te voelen. Maar Jade had het gevoel alsof alles wat ze zei, het enkel erger maakte. Hij klom op de rug van zijn paard en ze wilde hem graag vertellen dat hij niet weg hoefde. Maar hoe ging ze dat doen? Wat als ze daardoor in de problemen kwam. Maar in plaats van dat het paard naar hem luisterde en werkelijk wegliep, kwam hij dichter naar hen toe. Jade deed een paar passen naar achteren. Iets waardoor haar paard er even niks meer van snapte. Hij trok aan het halster en dat zorgde ervoor dat Jade tegen zijn hoofd aan kwam en het dier steigerde.
Jade werd meegetrokken, maar kon hem niet meer vast blijven houden. Het touw schuurde pijnlijk langs haar hand en liet een lichte brandende plek achter. Maar omdat ze automatisch zichzelf daarop richtte, was ze niet aan het opletten en een helse pijn en een krakende schouder, liet haar met een pijnlijke kreet haast naar achteren vallen. Maar het lukte haar om nog op haar benen te staan.
"Serpine!" kwam er tussen de tranen door en was haast onverstaanbaar. Maar ze voelde al snel dat haar hoofd draaide en dat ze niet teveel moest doen. Ze voelde de neus van Serpine tegen haar wang en ze keek met haar grijze ogen naar het beest. Het was moeilijk om deze tussen haar tranen door te zien en de pijn van haar schouder maakte het er niet beter op. Ze had niet eens helemaal in de gaten dat de jongen er nog was, het was iets wat even niet in haar op kwam. Jade probeerde haar tranen weg te slikken en recht te staan, maar toen ze haar arm wilde bewegen, kreunde ze toch van de pijn. Ze dacht nu pas weer aan de jongen die er was.
"Het gaat wel." Weer kon het als onverstaanbaar worden beschouwd. Ze draaide haar hoofd niet en draaide zich niet om. Het snikken alleen al deed pijn genoeg aan haar arm. Maar ze moest naar de dokter, hoe kwam ze daar? Nu was de belangrijkste taak om te stoppen met snikken, iets wat te moeilijk leek te zijn.

6 Re: This is gospel for the fallen ones -OPEN- op wo okt 30, 2013 11:58 am

Jiao Misaki

avatar
"Jij mag hier zijn, het is gewoon heel erg vreemd hoe het allemaal in elkaar zit. Daarbij ben ik ook eigenlijk al te laat thuis." Het leek een mager excuus te zijn om al die dingen te hebben gezegd. Ze was al te laat thuis. Kon zijn. Jiao voelde zich lullig omdat hij dat niet geloofde.
"Het is niet dat ik niet met jou mag praten... Niet specifiek met jou. Ik mag met niemand echt praten. Dus denk niet dat het aan jou ligt." Haar poging om het een flauwe grap te maken door streng met haar vinger naar hem te wijzen, viel in het teniet door hoe ontzettend onzeker ze daarvoor tegen hem had gedaan. Hij glimlachte maar vaagjes tegen haar, haalde toen zijn schouders op.
"Ik wil gewoon niet dat ik problemen krijg thuis en dat is stom, want nu moet ik lullig doen tegen jou en-" Jiao beet op zijn lip en keek weg. Hoewel hij Jade niet kende, voelde het niet juist dat ze daarom maar lullig tegen hem deed.
"Je hoeft niet persé lullig te doen tegen iemand," mompelde hij, niet in staat zijn teleurstelling te verbergen. Hij vond zichzelf niet een superpersoon, maar hij vond zichzelf niet onaardig. Hij trok het zichzelf veel te persoonlijk aan als iemand toch niet al te vriendelijk deed en daardoor kon hij lastig met Jade omgaan. Al helemaal omdat alles wat ze zegt indirect zei; je bent hier niet gewenst, laat me met rust!
Toen ging het snel. Jade's paard steigerde doordat Jade hem terugtrok, daardoor klonk er iets krakend en aan de tranen in Jade's ogen te zien moest er iets bij haar gebroken zijn, en niet een takje zoals hij eerst gehoopt had. Al Jade's bewegingen waren stijf, zaten vol met de pijn die hij herkende van de keren dat hij van een paard gevallen was. Toen ze haar arm bewoog, kreunde ze. Oh crap! Jiao liet zichzelf van Royalty afglijden en nam hem mee naar een boom, bond hem gauw vast en liep weer naar Jade toe die heel zacht iets mompelde wat door kon gaan als 'het gaat wel'. Ja vast. En hij was de koning van Engeland. Jiao trok zijn shirt uit, dankbaar dat hij vandaag lange mouwen had aangetrokken, en liep naar Jade toe.
"Sorry," zei hij, voordat hij haar pijnlijke arm vastpakte en deze in een geimproviseerde mitella deed. In ieder geval hing nu haar arm enigsinds stil, wat ervoor moest zorgen dat er iets van de pijn weggenomen werd. "Meer kan ik nu niet voor je doen. Heb geen EHBO-cursus gevolgd." Halfslachtig haalde hij zijn schouders op. "Denk je dat het je lukt om te rijden? Ehm, of om op je paard te zitten en dat ik hem leidt?" Het kwam niet in hem op dat ze zijn hulp wel eens zou kunnen afslaan. Hij was opgevoed om te helpen en zeker in dit soort situaties vergat hij de persoonlijke verhalen van mensen wel eens. Het enige wat hij zag was een meisje wat vermoedelijk haar arm gebroken had en die amper thuis zou kunnen komen zonder hulp. Ze zou alleen op haar paard naar huis moeten rijden, waar haar arm al ontiegelijk veel pijn deed. Paarden waren nog altijd onvoorspelbaar en als je maar een hand kon gebruiken om te sturen en je had super veel pijn, was het niet verstandig om weer op een paard te klimmen zonder begeleiding of what so ever.
"Dat kunnen we wel doen," besloot Jiao weifelend. "Jij gaat gewoon op je eigen paard zitten, maar ik maak de teugels op een andere manier vast zodat ik hem kan leiden. Het enige wat jij hoeft te doen is jezelf vasthouden aan het zadel met je vrije hand." Een klein glimlachje kwam rond zijn lippen te liggen. Het was een goed, uitvoerbaar plan, al zei hij het zelf. Dus pakte hij het zadel van Jade over, zadelde haar paard op en hielp haar bij het opstappen. Pas toen ze veilig en wel zat, maakte hij de teugels los, bond ze opnieuw vast en nam haar en het paard mee naar Royalty, die hij vlug corrigeerde om op die manier te voorkomen dat het paard van Jade weer zou steigeren. Hij maakte Royalty los, klom op zijn rug, hield de teugels van Jade's paard in zijn ene hand en hield met zijn andere hand de teugels van Royalty vast.
"Waar moeten we heen?" vroeg hij toen, terwijl hij zijn benen aanlegde en de paarden liet stappen.

7 Re: This is gospel for the fallen ones -OPEN- op di nov 05, 2013 10:11 pm

Rhyme

avatar
Tranen die ze niet tegen kon houden. Ze wilde het, maakte wat vreemde geluiden en merkte dat het niks uitmaakte. Heftige ademhalingen en hoe graag ze ook tot rust wilde komen, het was moeilijk. Haar grijze ogen stonden vol met tranen en het leek niet of ze ook maar een beetje zou kunnen stoppen.
"Sorry." Ze wist niet waarom hij het zei, totdat ze pijn had. Wilde haar arm terugtrekken. Maar wanneer ze haar spieren aan wilde spannen, deed het nog meer pijn. Totdat de pijn anders werd. De druk leek er iets meer vanaf ze zijn. Ze snikte, had nog tranen. Maar ze probeerde het iets te verminderen. Ze hoorde dat hij niet meer voor haar kon doen en ze schudde haar hoofd.
"Dankje." Kon ze uitbrengen. Snapte niet waarom hij haar nog wilde helpen en niet meteen weg ging. Ze voelde zichzelf zo schuldig tegenover de jongen, hij zei dat ze niet lullig hoefde te doen. Maar ze was gewoon zo bang voor haar ouders, haar broer die al geen contact meer met hen had. Alles maakte haar te onzeker en vooral als ze met een jongen om ging. Natuurlijk kwam dit mede doordat ze al eens met een jongen betrapt was. Nee, ze deed niks met hem. Kende hem pas een half uurtje, maar daar had ze al genoeg van meegekregen. Maar nu was ze meer als blij dat deze jongen hier was. Dat hij haar hielp en niet zijn rug toekeerde. Iets wat zij wel had gedaan. Ze keek hem aan toen hij vroeg of ze nog kon rijden, dit terwijl ze hem even aan keek en toen hij haar vroeg of ze op hem kon zitten en dat hij zou leiden, knikte ze. Iets bedaard van alles, al bleven de pijnlijke steken aanhouden en dit zorgde er dan ook voor dat ze bleef huilen. Hij legde het plan opnieuw uit en een betraande glimlach kwam op haar lippen. Hij was te aardig, hij kon nu ook lullig tegen haar hebben gedaan. Ze knikte wat moeizaam, terwijl ze langzaam richting Serpine liep.
Hij hielp haar opstappen en het meisje zag er een stuk bleker uit als dat ze voorheen had gedaan. Ze was ook iets afwezig en keek pas op toen ze zijn stem hoorde.
"Waar moeten we heen?" Ze keek in zijn richting.
"Kan het ziekenhuis?" Haar stem probeerde ze zekerder te laten klinken, duidelijker. Iets waardoor hij haar nu wel moest verstaan. Ze sloeg haar ogen neer, vroeg zich af waarom ze eigenlijk zo dom was geweest. De verkeerde signalen aan Serpine gaf, die blijkbaar in de gaten had dat ze pijn had. Hij was rustig voor zijn doen en daar was Jade enkel blij mee.
"Dankje." Zei ze hem dan ook, wist dat ze het vast niet meer goed kon maken en dat hij haar ergens vast moest haten. Ze slikte, beet op de binnenkant van haar lip.
"Ik had niet lullig tegen je moeten doen. Ik ben je dankbaar voor de hulp." Ze meende het, ook al kwam het er misschien wat ongemakkelijk en vooral stotterend uit. Ze had het begrepen als hij haar had laten staan. Ze sloot even moeizaam haar ogen, terwijl ze daarna weer naar hem keek.
"Een volgende keer kan ik minder lullig doen?" het was meer een vraag, wilde hij haar überhaupt wel een volgende keer aanspreken of zien. Jade was namelijk niet zoals ze zich nu had laten zien, ze was vaak blij en vrolijk.

-Beetje kort denk ik, sorry-

Gesponsorde inhoud


Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 1]

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum