Paradigm Shift

Een RPG die zich centreert rond het leven in een stad waar alles kan gebeuren.


Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

I don't know how it happend, but now we have a child. || Rosie & Riot

Ga naar beneden  Bericht [Pagina 1 van 1]

Solance Ainsworth

avatar

Solance
don't believe it.

Het hijgende geluid van een hyperactieve hond kwam steeds dichterbij. Solance keek verstoord op van haar brief, die ze nu al tienduizende keren gelezen had, en riep de hond bij zich.
"Patrick, kom eens hier," zei ze zachtjes, terwijl ze haar hand uitstak. Haar hand trilde en zelfs haar stem was niet even vast als hij hoorde te zijn. Het zachte van Patricks vacht kalmeerde haar enigsinds, maar het was maar matig-aan. Hoe mevrouw Burghman had bedacht dat het een goed idee was om een kind naar Solance te sturen, wist ze niet. Het enige wat ze wist was dat ze doodnerveus was. Vanmiddag zou ze samen met Riot naar het park gaan, want daar had mevrouw Burghman besloten dat ze Rosie zou overhevelen. Want ze wisten niet precies waar Solance woonde. En hoe ze dan in godsnaam een kind aan haar toevertrouwde...
"Riot..." Haar stem trilde en ze keek om, naar de blonde jongen, hij waar ze al zo lang mee samen was dat ze geen leven meer zonder hem kon voorstellen. Ze stond op van de tafel en legde haar armen om zijn middel heen, om vervolgens haar hoofd tegen zijn borstkas aan te drukken en zijn geur op te snuiven. De brief wapperde in haar hand, als een vlag van verslagenheid.
"Hoe moet het nou?" Ze wist niet of ze klagerig klonk, maar ze was misselijk. "We moeten zometeen naar het park toe, daar hevelen ze Rosie naar ons over. Oh mijn god, Riot! Straks verpesten we haar! Straks doe ik het niet goed genoeg! Straks shockeer ik haar met mijn wonden en verpest ik haar..." Ze keek omhoog, staarde naar Riots ogen en probeerde zichzelf te kalmeren. Dat lukte, tot op bepaalde hoogte. Riots ogen hadden nog steeds, net als de eerste keer dat het haar overkwam, het verbijsterende en verlammende effect op haar. Waar al haar gedachten verdwenen, verdwenen nu ook al haar zorgen. De jongen waar ze zoveel van hield zou haar helpen, ze zouden het samen doen en ze zou er absoluut niet alleen voor staan. Dat mocht ze niet vergeten. Dat kon ze niet vergeten.
Haar lippen vonden een weg naar de zijne, haast als een opluchting, als een medicijn voor de zorgen. Als uitstel van een executie. Maar het was geen medicijn, nog uitstel van executie. Het was een kus die haar, net als elke keer, het gevoel gaf alsof ze boven zichzelf uit vloog. Alsof ze zichzelf kon zien met Riot, vanaf een afstandje. Een hart die niet in een normaal ritme in haar borstkas hamerde. Handen die zachtjes op zijn borstkas steunde. Haar dat haar kietelde. Stoppels van de man die Riot was. Allemaal vertrouwd, maar toch elke keer weer vernieuwend. Hoe kon ze zonder?
Hoewel ze nu de zorgen over Rosie even van zich af had kunnen zetten, kwamen er in die plaats andere dingen naar voren. Moest ze zichzelf hevig inhouden om Riot niet de hele tijd te blijven zoenen. Zo vlocht ze haar vingers in de zijne, enkel had ze haar linkerhand nog vol aan de brief. Ze moesten gaan, anders waren ze te laat.
Patrick liep in een snel tempo voor hen uit, tong uit de bek, staart omhoog in een vrolijke krul. Gypsy achter hem aan. Patrick de roedelleider, eerder een doedelleider. Suf beest dat het ook was. Het kleine meisje stond er al, naast mevrouw Burghman. Moest die er nou ook zijn? Solance vond het al erg genoeg dat ze mevrouw Burghman twee keer per week zag als therapeut, maar nu ook nog met Rosie? Haar hand die in die van Riot lag, kon nu niet onbeheerst trillen. Haar vrije hand wel. Haar stappen die ze zette waren onzeker, de grond voelde niet heel vast aan haar voeten. Maar toen ze het meisje zag leek het allemaal oké te zijn. Zonder er erg in te hebben liet ze Riot los en ging ze op haar hurken zitten met haar armen gespreid, zodat Rosie naar haar toe kon lopen om haar te knuffelen. Niet dat Solance besefte dat Rosie ook wel eens kon besluiten dat ze Solance níét wou knuffelen. Het kwam niet eens in Solance op. Het moment was gewoon zo perfect en het voelde gewoon juist.
TAG:Rosie && Riot |Other:sawwy when fluttish | CREDIT:LESLY


_________________

When all we have left are memories. And with so many good memories, the
bad ones are remembered best.

Admin

avatar
Admin
"Riot..." Hij keek op. Zijn jas had hij net aangetrokken, maar de rits hing nog open. Eronder droeg hij een oud, donkergrijs T-shirt, het netste dat hij zo snel voor de gelegenheid had kunnen vinden. Solance kwam naar hem toe en legde haar armen om zijn middel. Riot glimlachte, maar toen ze haar gezicht tegen zijn borst drukte veranderde zijn uitdrukking. Ja, hij had ook zijn twijfels hierbij, maar hij had gedacht dat zij er vooral naar uitkeek. Hij legde intuïtief zijn armen om haar heen.
"Hoe moet het nou?" vroeg Solance en een beetje ongemakkelijk haalde de blonde jongen zijn schouders op. Als hij eerlijk was wist hij het ook niet. Geen flauw idee. Nada. Hij vermeed het oogcontact te maken en keek naar de klok aan de wand. Wat voor vader was hij? Hij was eenentwintig, niet eens in staat zijn eigen leven op de rails te krijgen en hij wist ook wel beter dan te denken dat hij iets aan Solance' problemen kon veranderen. In de tijd dat ze samen waren was er voor zijn gevoel bitter weinig veranderd. Toegegeven, van zijn kant ook niet, maar zijn issues brachten hem door de bank genomen niet in levensgevaar.
"We moeten zometeen naar het park toe, daar hevelen ze Rosie naar ons over. Oh mijn god, Riot! Straks verpesten we haar! Straks doe ik het niet goed genoeg! Straks shockeer ik haar met mijn wonden en verpest ik haar..."
Hij slikte. Wat moest hij zeggen?
En ineens kuste ze hem. Het verwarde hem even, omdat ze daarvoor nog zo met haar gedachten compleet ergens anders leek. Echter, zijn gevoel nam het even over en hij sloot zijn ogen.
En toen vertrokken ze. Riot schoof zijn handen in zijn zakken en probeerde zijn nervositeit te verbergen. Zijn nichtje was het laatste kind geweest waar hij echt mee opgetrokken had en dat was lang geleden en onverwerkt.

Met Solance aan zijn hand liep hij het park in. Hij zou het nooit toegeven, maar hij was bloednerveus en elke vezel in zijn lichaam was gespannen. Hij verborg het achter een serieuze, stugge uitdrukking. De vreemden om hem heen hoefden het niet te zien en Solance al helemaal niet. Ze leek zelf al nerveus genoeg, daar hoefde ze zijn stress niet bovenop te krijgen. Dus liep hij met zijn rug recht naar de vrouw en het meisje. De aanblik van het kleine meisje deed zijn mondhoeken even bewegen, maar de zorgen waren sterker dan enthousiasme. Nu ze hier zo stonden realiseerde hij zich pas goed waar ze aan begonnen. Zij twee. Een kind.
Solance liet hem los en ging naar het meisje toe. Riot bleef staan, op een klein afstandje. Hij zou Solance wel eerst kennis laten maken. De vrouw, de therapeute van Solance als hij het zich goed herinnerde, keek hem even aan en glimlachte. Riot glimlachte niet terug, maar keek in plaats daarvan naar het meisje. Solance leek helemaal in haar nopjes. Maakte hij zich dan gewoon teveel zorgen?


_________________

https://discord.gg/3SQZ7nX
Join ook onze Discord server!

Rosie

avatar
”Rosie, kom! Het is tijd om te gaan.” Het meisje met de gouden lange lokken haar keek betreurd op van het tafeltje waaraan ze zat. De tekening van een prinses, gekleurd zoals zij dat kon – buiten de lijntjes dus – met nog geen tekst eronder. “Ik wil nog niet! Eerst afmaken.” Ondertussen was de oudere vrouw haar richting op gelopen, keek mee over haar schouder. ”Niet af..?” “Ik wil er iets op.” Het was meer een hint, dat ze iets voor haar erop moest schrijven.
Nadat de tekening in haar jaszak was opgerold en paste pakte ze de hand van de vrouw beet waarna ze er hardhandig in kneep, bang om haar kwijt te raken. Vandaag was het de dag dat ze eindelijk naar een nieuw gezin mocht. Hier was het saai, kreeg je bijna geen aandacht. Wie de vrouw eigenlijk was wist Rosie niet, maar het was haar verteld dat als ze met de mevrouw mee zou gaan het allemaal goed zou komen. Daar vertrouwde het kleine meisje dus ook maar op. Buiten was het nogal koud waardoor haar kleine lichaam automatisch dichter tegen het van de vrouw aan ging lopen, stapje voor stapje kwam ze vooruit en werd ze steeds meer hyper bij het feit dat ze dadelijk eindelijk weg zou zijn! Bij iemand die net zo aardig was als Iana, of zelfs aardiger? Rosie hoopte het maar. Al wist ze dat iedereen daar het beste met haar voor had; opzich hoefde ze zich geen zorgen te maken. ”Zeg, Rosie, luister eens. Straks komen we in het park en dan zijn daar jouw nieuwe verzorgers. Een stel. Het meisje heet Solance, de jongen Riot.” Huh, wat? Een papa en een mama! Nog voordat ze verder het verhaal had gehoord sprong het meisje van blijdschap, huppelde ze verder over de straten en was de glimlach van oor tot oor niet meer van haar gezicht te verwijderen. Ze was zó benieuwd. Maar het voornaamste was dat ze eindelijk weer een nieuw thuis zou krijgen, weg van daar. En hopelijk hoefde ze er ook nooit meer terug te komen, kon ze voor altijd in hetzelfde gezin blijven. Waarom ze van Iana was weggehaald wist het meisje nu nog steeds niet namelijk, ze had zich iedere dag af blijven vragen wanneer ze weer werd opgehaald door haar, maar dat had ze al een lange tijd opgegeven. Nu hoefde dat niet meer. Wat veilig voelde, érg veilig.

Vogels die hun vrolijke liederen floten. Konijntjes die waren losgelaten in het park en daardoor aan het rondhupsen waren. Honden van mensen die met elkaar aan het stoeien waren. Het zorgde er allemaal voor dat Rosie haar ogen uitkeek en genoot. Zo vaak kwam ze niet hier, maar als ze er kwam was het geweldig. Meestal mocht ze alleen naar buiten in de buurt van het huis, bij een enkele uitzondering dat ze hier kwam. Vandaar dat ze het nu zo geweldig vond. En het idee in haar achterhoofd dat ze straks weg was en in een nieuw gezin terecht kwam deed haar al veel goeds.
”Rosie.” Dat en het tikje op haar schouder zorgde ervoor dat ze van opzij naar de vrouw naast haar keek, die naar de overkant wees en haar blauwe ogen dus daarop gericht werden. Een meisje, een jongen en een hond verschenen op haar gezichtsveld. Ergens wilde ze er naartoe, maar het kon net zo goed zijn dat het de verkeerde mensen waren. Het meisje was ondertussen gaan hurken, haar armen gespreid, haar duidelijk opvangend. Rosie wilde naar haar toe rennen, haar armen ook om haar heen slaan, maar wist niet of het al het goede moment was. Met haar hand waarmee ze verbonden was met de vrouw wees ze vooruit, aangevend dat ze naar haar toe wilde. ”Ga maar.” Dat was voor haar het teken dat ze die hand los kon laten en zo snel mogelijk rende ze naar de overkant toe. Rosie sloeg haar armen om het meisje, wat volgens haar iets heette wat begon met Sol en verstopte haar hoofd in de blonde haren van haar. Zachtjes kriebelde de vingers van Rosie op de rug van Solance, net onder haar haar en lachte het kleine meisje eens, nog steeds in de knuffel houding met Solance. Na een tijdje haalde Rosie haar hoofd weer uit het haar van haar en keek ze haar liefjes aan in haar gezicht. “Ik heb iets gemaakt voor jou.” Sprak ze toen, op een fluisterende toon. Haar ogen schoten naar voren, zagen toen de jongen staan, die op een afstandje hun bleef bekijken. Rustig zette ze een stapje terug, gritste ze de opgerolde tekening uit haar zak en hield hem vast in haar handpalm. Wat ze niet wisten was dat het een tekening was die door haar was ingekleurd, weliswaar buiten de lijntjes, maar dat er ook nog een tekst op geschreven stond. Ik hou van jou. Maar, dat zouden ze straks nog wel zien. Rosie had ondertussen Solance weer bij haar armen gepakt, die zou ze het liefste nooit meer loslaten. Het gaf haar immers een gevoel van veiligheid. Iets wat ze best wel een lange tijd had gemist, maar wat nu in een klap weer was teruggekomen. Zachtjes trok Rosie Solance een beetje mee omhoog, zodat zij ook mee zou lopen naar hem toe en dat Rosie de tekening aan hem kon geven. Toen het kleine meisje eenmaal voor de man stond die wel enkele koppen groter dan haar was, stak ze het ding richting zijn hand en keek hem toen aan, een pril glimlachje die haar lippen sierde. “Voor jou.” Fluisterde ze toen, maar hard genoeg voor beide om te horen.

Solance Ainsworth

avatar
Het kleine, blonde meisje vloog in haar armen en Solance drukte het ding stevig tegen zich aan. Rosie... ze proefde de naam, alsof het een lekkere smaak ijs was. De geur van pasgewassen haar, het kleine postuur van het meisje en de warmte zoog ze in zich op alsof dit gelijk de laatste keer was dat ze zouden knuffelen. Wat natuurlijk onzin was, maar Solance had het zichzelf gewoon aangeleerd om dit soort dingen te onthouden.
Rosie was het mooiste kleine meisje wat Solance ooit had gezien. Niet omdat ze nu onder Riot en Solance' zorg viel, maar ook omdat ze ook echt een heel mooi meisje was. Nadat ze een tijdje geknuffeld hadden keek Solance haar aan. De helderste en stralendste blauwe ogen keken vrolijk terug. Die twinkel, dat lachje! Die kleine melkwitte tandjes zoals jonge kinderen die hebben!
“Ik heb iets gemaakt voor jou.” Solance keek met een glimlach Rosie afwachtend aan. "Oh ja?"
Rosie liet Solance los, wat Solance onverwachts heel erg lastig vond. Ze zag hoe het meisje keek naar de jongen achter haar en haast direct voelde Solance een schuldgevoel over zich neerkomen. Dat ze maar telkens aan Rosie had gedacht, over háár behoefte om Rosie te knuffelen en niet aan Riots behoefte om Rosie ook te leren kennen. Althans, Solance ging ervanuit dat Riot haar ook wilde ontmoeten, dat hij zich ook wilde voorstellen aan het meisje. Kort blikte Solance naar Riot en ving zijn blik. Een liefdevolle glimlach kwam op haar lippen en gelukzalig besefte ze dat dit een soort 'eigen gezin'-idee was en dat ze dit met niemand anders dan met Riot wou. Dat ze nog nooit samen naar bed waren geweest hinderde niet, Solance had Rosie immers niet hoeven baren. Geen kwestie van onbevlekt ontvangen dus.
Uit Rosie's broekzak kwam een tekening zetten en de glimlach die op Solance' gezicht huis had gehouden, veranderde nu in een brede grijns. Dat was waar, kleine kinderen tekenden veel en blijkbaar had Rosie wat tijd gestoken in het inkleuren ervan. Solance vond het afschuwelijk lief en ze kon niet wachten tot al die tekeningen - niet dat ze zeker wist of Rosie superveel tekende - aan de koelkast hingen. Het huisje zou gezellig en levendig worden, Solance zou Rosie om leren gaan met honden en ze zouden samen lekker met de honden kunnen lopen. Oh en als Riot met Rosie zou spelen...
Rosie pakte Solance weer vast aan haar armen en trok haar zachtjes mee naar Riot. Een grote lach klonk over haar lippen terwijl ze Riot stralend aan keek. Pretlichtjes waren in haar ogen te lezen. Het maakte haar gezicht veel rustiger dan het normaal gesproken was. De zorgen die ze had gehad waren ook verdwenen, leken nu niet van belang. Alsof ze er niet waren. Maar ze waren er wel, waren aanwezig op de achtergrond.
Rosie bewoog de tekening naar Riot toe, stak hem in zijn hand. Het kleine gebaar deed Solance haar hart smelten, het gevoel dat ze nu eindelijk een gezin waren maakte haar gelukkig. “Voor jou," fluisterde het kleine meisje. Solance probeerde naar Riot te kijken, wou zijn blik vangen, maar mevrouw Burghman vroeg nog om haar aandacht.
Haast geërgerd draaide ze zich om en keek de vrouw aan.
"Ik ga ervandoor. Ik zie jou overmorgen, dan wil ik een uitgebreid verslag over hoe het is gegaan, oké? Vergeet de formulieren niet in te vullen en mee te nemen." Ja, ze moest voor Rosie een planning gaan maken, voor Rosie en voor zichzelf, zodat mevrouw Burghman er zeker van was dat het meisje een goede besteding had. Mevrouw Burghman kon de graftyfus krijgen. Hier zat geen opdracht aan, vond Solance.
"Tot ziens." En ze was weg. Toen floot Solance haar hond naar zich toe, die vol enthousiasme op kleine Rosie afgerend kwam en zijn neus enthousiast in Solance' knieholte duwde. "Dankjewel, doerak. Ga 's af. Zitten. Nee, Patrick, klaar nu. Ga zit." Patrick plofte neer en bleef hevig kwispelend naast haar zitten met zijn tong uit zijn bek. Hij hijgde hevig, met adem wat meurde alsof hij het iets doods had gegeten. Gypsy kwam ook nog aangerend.
"Oh, ja.. Rose; dat zijn de hondjes. Gypsy en Patrick."


_________________

When all we have left are memories. And with so many good memories, the
bad ones are remembered best.

Gesponsorde inhoud


Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 1]

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum