Paradigm Shift

Een RPG die zich centreert rond het leven in een stad waar alles kan gebeuren.


Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

I'm a wild child [Abigail]

Go down  Bericht [Pagina 1 van 1]

1 I'm a wild child [Abigail] op di sep 17, 2013 12:54 pm

Megan Derley

avatar
( ͡° ͜ʖ ͡°)
Bezweet struikelde het platinablonde meisje de kleedkamer in, om direct door te stommelen naar de badkamer. Ze trok de deur achter zich dicht en zakte in elkaar, tot ze nog slechts een hoopje was van haar normaal zo trotse houding.
In een agressieve ruk trok ze de parelketting los en ze smeet het ding weg. Goedkope nepparels rolden over de witte tegels.
Alona stond wankelend op, werkte zich moeizaam uit haar Burlesque-geïnspireerde pakje, bestaande uit een donkerrood korset en een zwart rokje, met ruches en glitters.
In haar ondergoed, een setje lingerie dat duidelijk veel had gekost, stond ze voor de spiegel. Een van haar nepwimpers zat wat los, maar ze nam niet de moeite hem op zijn plek te duwen. Haar dikke, zwarte oogschaduw was door het zweten uitgelopen en ze zag er rampzalig uit. Haar haar plakte hier en daar aan haar hals en gezicht en zag er piekerig uit, alsof het getoupeerd was. Ze haalde diep adem en pakte de fles Jack Daniels die op de badrand stond. Ze nam een paar slokken en gooide de toen bijna lege fles zonder omhaal kapot in de badkuip.
Ze gooide de deur open en stapte de kleedkamer weer in, waar ze haar mede danseressen straal negeerde. Die wisten beter dan zich met haar te bemoeien. Ze was al de hele dag zó. Die typische buien die je niet aan zag komen, maar die je meed als de pest als ze er waren.
Voor Alona waren ze het ergst, omdat het meisje dan bij God niet wist wat ze met zichzelf moest. Dus ze deed maar wat, alles wat haar zich beter kon laten voelen. En daar waren anderen of de dupe van, of niet, als ze mannelijk en aantrekkelijk waren.
Ze hees zich in een netpanty, een kort leren rokje en een getailleerde, felrode blouse. Haar oren decoreerde ze met ringen waar lange felgekleurde veren aan hingen, en om haar polsen hing ze genoeg metaal om een metaaldetector op een kilometer afstand af te laten gaan. Om haar vingers deed ze een ruim aantal behoorlijk grote ringen. Ze stapte in hoge, glanzende, rode hakschoenen die ze soms met optredens ook droeg.
“Waar ga je heen?” vroeg een van de meisjes uiteindelijk aarzelend. Schamper keek Alona om.
“Weet ik veel,” zei ze onverschillig en ze liep de gang op, de trap af en het steegje achter de club in.
Daar bleef ze even staan. Ze ademde een paar keer diep de koele nachtlucht in, waar ze iets van opknapte. Met een houding alsof ze iets had om trots op te zijn stapte ze dan ook de weg op, richting het stadscentrum lopend, iets wankel, maar vol zelfvertrouwen. Want hoe kut ze zich ook voelde, aan zichzelf twijfelen deed Alona niet.
Ze schudde haar haar naar achteren en liep door. Bij een andere club hield ze stil. De muziek kwam haar al tegemoet en ze grijnsde vreugdeloos.
Ze stapte naar binnen en voelde meteen dat alle ogen op haar gericht waren. Watch, fuckers, watch, dacht ze. Ze genoot van de aandacht. Het was verslavend. Een jongen floot naar haar en onverschillig stak Alona haar met ringen behangen middelvinger op.
Ze liep naar de bar en bestelde een glas vodka, dat ze in een keer achterover sloeg, waarna ze direct door paradeerde naar de dansvloer, om in een waas van wat zij dacht dat zelfrespect was te laten zien wat ze in huis had.
Een dreunende beat. Gejuich. De alcohol die veel effect had op haar vrijwel lege maag. Toen ze was gestopt met dansen kreeg ze meerdere drankjes aangeboden. Ze sloeg er niet een af, dronk vrolijk door, zoende met meerdere jongens en dronk meer, waardoor het kwam dat ze uiteindelijk half bezopen naar buiten strompelde, wanhopig voor frisse lucht. De losse nepwimpers zaten ergens op haar bloes en als haar oogschaduw eerst al een ramp was geweest, was het nu een ware catastrophe.
Misselijk begaf ze zich richting het stadscentrum, waar haar appartement stond.
Heldere lichten. Stemmen van de mensen om haar heen. Opmerkingen. Negatieve aandacht was ook aandacht. Zo goed als ze kon hield Alona haar hoofd rechtop. Een paar jongens versperden haar de weg. Met haar ellebogen werkte Alona zich er onbeschoft doorheen.
“Ah kom op meisje-”
Alona luisterde niet. Ze waren niet interessant. Ze wilde nu naar huis. Of naar een leuke club als ze langs een kwam. Ze was in ieder geval nog maar een straat of tien van haar appartement verwijderd. Het slechte nieuws was dat haar maag protesteerde en voor ze het wist hing ze kotsend boven een prullenbak.
Ze hoestte. De zurige smaak in haar mond was walgelijk en ze wilde dat ze iets als een fles Fireman had om het gewoon weg te spoelen. Ze probeerde tevergeefs overeind te komen. Daar zat ze dan, ingestort, midden op straat. Naast de prullenbak stond een kapotte lege wijnfles.
Een jongen kwam aarzelend op haar af en met een ruk keek Alona op, naar de fles grijpend. Ze vloekte toen het puntige glas haar handpalm open sneed.
“Rot op!” snauwde ze naar de jongen, die geschrokken doorliep.
Een nieuwe golf van misselijkheid diende zich aan en weer hing Alona boven de prullenbak, waarna ze zich opzij rolde tot ze tegen de muur zat, amper nog bewust van de wereld om haar heen. Haar hoofd tolde en ze voelde zich beroerd. Toch had ze nergens spijt van. Ze deed wat ze wilde. Ze was nog jong, ze kon ook doen wat ze wilde, niemand die haar daarvan weerhield, verdomme.

2 Re: I'm a wild child [Abigail] op di sep 17, 2013 2:17 pm

Abigail

avatar
De warme stralen die op haar lichte huid neervielen, deden het meisje goed. Wat roze kleurstof kleurde deels van het water roze en zorgde ervoor dat haar haren weer wat minder fel waren. Het meisje trok een simpel jurkje aan en schoof in roze pumps. Het jurkje had roze aspecten en je kon meteen zien dat ze goed voor haar lichaam zorgde. Haar nog vochtige haren bond ze in een staart en ze gooide een tas over haar schouder heen. Soms waren dagen zoals deze, die waren leuk en ze werd weer mooi opgemaakt. Ze kwam de studio binnen en begroette iedereen met een brede lach. Abigail keek met haar bruine ogen om zich heen terwijl ze naar de make-up stoel werd begeleid. Daar werden de punten blauw geverfd en haar haren stijl gemaakt en haar make-up werd aangebracht en ze werd in felle kleding gepropt.
Ze deed wat ze moest doen en dat in meerdere outfits, steeds weer een ander kapsel, steeds weer een andere houding. Toen de avond begon te vallen, was ze dan eindelijk klaar. Het was een lange dag geweest en ook al zag ze er nog goed uit, ze voelde dat haar lichaam toch wilde slapen. Thuis zou ze de make-up afhalen en in fijne kleding gaan zitten. Met dit in gedachte had ze haar korte jurkje weer aangetrokken en haar hakken aangedaan.
"Wanneer is het de bedoeling dat het in een blad komt te staan?" Vroeg ze dan toch nog aan de vrouw glimlachte vriendelijk.
"Volgende week. Het gaat over roze." Abigail glimlachte naar de vrouw.
"Dat lijkt me leuk." Zei ze dan ook met een glimlach om zich vervolgens om te draaien. Een zucht kwam over haar lippen, sommige dagen waren makkelijker als de andere. Dit was een dag die te lang had geduurd. Het meisje kwam langs een bar, merkte nu pas dat ze eigenlijk te weinig had gedronken en een droge mond had. Ze stapte dan ook naar binnen om wat te drinken. Het begon met een simpele cola, maar toen iemand haar een drankje aanbood veranderde dat in wat meer alcohol. Ja, ze moest weg, de jongen kwam te dichtbij en als ze ergens op dit moment geen zin in had, was het in klef gedoe. Ze sprong op haar voeten om naar buiten te lopen en liep meteen richting de stad om vanuit daaruit naar haar huis te gaan. Normaal had ze het niet erg gevonden om lang ergens te blijven, maar niet in het gezelschap wat hier allemaal rond liep. Ze vond de mensen die enkel in een bar kwamen om te bezatten erg vervelend, want ze werden agressief en vervelend aanhankelijk. Dan konden ze enkel nog aan seks denken en wilde het liefst meteen met een hand onder je rokje gaan. Iets wat niet ging gebeuren, niet eens een beetje. Maar ze werd uit haar gedachte gehaald door een meisje dat over de prullenbak hing. Abigail stond abrupt stil en zag dat het meisje tegen een muur aan ging zitten. Haar schoenen maakte een dof geluid op de tegels. Met wat haast hurkte ze langs het meisje neer, nu pas bedacht ze zich wat te doen. Wat moest ze doen? Ze had ergens geen idee wat ze nu moest zeggen.
"Waar moet je naartoe?" Vroeg Abigail dan rustig en met een kleine glimlach op haar gezicht. Een hand ging door haar roze haren.
"Ik kan je helpen." Zei ze er snel achteraan, wist niet of ze teveel gedronken had, misschien iets verkeerd had gegeten. Ze wist enkel dat het niet goed met haar ging en als ze kon helpen, dan deed ze dat graag.

Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 1]

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum