Paradigm Shift

Een RPG die zich centreert rond het leven in een stad waar alles kan gebeuren.


Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

It's a date.

Ga naar beneden  Bericht [Pagina 1 van 1]

1 It's a date. op ma jul 08, 2013 7:23 pm

Taylor

avatar
Met veel moeite en kracht probeerde Taylor zich zelf omhoog te krijgen. De heuvel was niet heel steil maar toch was het lastig om er op te komen met twee zware shopper tassen. Één in elke hand, om nog zo een beetje haar evenwicht te kunnen bewaren. Ze wilde eens wat terug doen voor Avan. Hij deed altijd zo zijn best voor haar, en nu was het tijd om eens wat terug te doen. Ze had al een heel plan in haar hoofd. Zo was het altijd. Ze had altijd plannen in haar hoofd, en ze was ook altijd dingen aan het plannen. Opzich soms wel handig.
Eindelijk boven op de heuvel zette ze de tassen op de grond en steunde even met haar handen op haar knieën om op adem te komen. Ondertussen genoot Taylor wel van het uitzicht. Ze had een van de hoogste heuvels uitgekozen, dus het uitzicht was zeker goed. Nu moest ze maar eens beginnen met uitpakken. Eerst kwam het rood-wit geruite pick-nick kleed uit de tas en die spreidde ze netjes uit. Het zonnetje stond hoog in de hemel en het was super warm. Gelukkig had ze wel een koeltas bij zich voor de hapjes en drankjes.
Rustig haalde ze verder alles uit de tas en zette het op zijn plaats. De glazen had ze neergezet en hier en daar lagen wat bloemblaatjes. Het zag er echt super romantisch uit. Even keek ze goed omzich heen of ze verder niemand zag en liep daarna terug naar de auto. Vanaf daar plande ze de route voor avan met kleine bordjes die ze aan de takken van de bomen hing. Zo klaar en ze ging weer terug naar het kleedje waar ze rustig ging zitten. Taylor haalde haar iphone uit haar zak en stuurde een sms'je naar Avan.
Mijn auto is er mee gestopt, op de parkeerplaats bij de heuvels. X loveyou
De hint zou hij wel begrijpen, dat hij haar nu moest komen helpen of moest komen ophalen. Rustig wachtte ze af op antwoord.

&Avan.

2 Re: It's a date. op do aug 22, 2013 6:17 pm

Avan Rodriguez

avatar
Een warme, maar toch ergens ook frisse wind streek langs zijn lichaam. Door Vanessa was hij haast mee gedwongen mee te gaan naar de stad en omdat hij tijd met zijn zusje niet echt af kon wijzen de laatste tijd had hij uiteindelijk maar mee ingestemd. Avan vond dat hun band toch wel een beetje leek te vervagen, of ja, ze konden altijd wel zonder elkaar daar niet van, maar door dingen die veranderd waren in allebei hun levens was het toch wel anders geworden dan dat het voorheen was geweest. Met haar tassen in zijn handen liep hij naast haar, keek toen eens met zijn donkere ogen de winkels af en liet zijn ogen vallen op een klein juwelierszaakje. “Vanes, zullen we daar kijken?” Had hij tenminste nog iets wat hij echt leuk vond. Misschien vond hij ook wel iets moois voor Taylor, wist hij veel. Oké, hij wist dat je liefde niet kon kopen maar Avan vond het altijd wel leuk om bijvoorbeeld sieraden voor haar te kopen en die hoefde ze dan zo nodig niet eens aan te doen, maar het idee alleen al was voldoende.
Samen met Vanessa stapte hij de winkel uit, één tas rijker. Er zat een doosje in met daarin een zilveren ketting met een zilveren, gesteende sleutel en nog een normale hanger eraan. Avan vond het zelf erg mooi en Vanessa ook waardoor hij het had besloten te kopen. Nu Taylor zijn verloofde was mocht hij haar heus wel wat geven right? ”Eigenlijk ben ik wel klaar.” Losjes haalde Avan zijn schouders op en stelde voor om naar hun huis te rijden, wat ze dus ook deden. Nog voordat hij de auto op de parkeerplaats wilde uitschakelen hoorde hij het deuntje van zijn iPhone waardoor hij die pakte en hem ontgrendelde. Mijn auto is er mee gestopt, op de parkeerplaats bij de heuvels. X loveyou Grinnikend schudde hij zijn hoofd tijdens het lezen van het berichtje. “Taylor, haar auto is ermee gestopt dus ik zal haar wel helpen of ophalen of iets. Neem jij de tassen maar mee, laat de mijne maar staan.” Tijdens dat hij tegen Vanessa had gepraat typten zijn vingers op het scherm een bericht terug. Oké, ik kom er nu aan xx too Snel verzond hij het berichtje en toen zijn zusje was uitgestapt met de tassen en die van hem had laten staan met het cadeautje voor Taylor reed hij door naar de heuvels.
Na zo’n vijf á tien minuten kwam hij aan bij de plaats waar Taylor had bedoeld. Snel stapte hij uit met het doosje met de ketting in zijn broekzak diep verstopt. Nadat hij eens rondkeek en niemand zag staan keek hij even verward en haalde zijn hand door zijn haar. Was hij verkeerd ofzo? Toen er voor zijn neus iets aan een boom leek te hangen liep hij ernaartoe en bleek het een pijl te zijn die een richting op wees. Meteen krulden zijn mondhoeken omhoog, aha, ze had dus een plan voor hem opgezet. Onwijs schattig, vond hij zelf. Kort bekeek hij de pijl waarna zijn schouders toen ophaalde en de pijl maar volgde, degene die daarna kwamen ook. Toen hij na een paar minuten een brunette op een kleedje zag zitten krulden zijn ooghoeken meteen omhoog. “Aha, daar ben je.” Sprak hij glimlachend waarna hij eens bekeek wat er allemaal op het kleedje lag en naast haar ging zitten. Zachtjes en kort drukte hij zijn lippen op haar wang waarna hij het kleedje verder bekeek. Een picknick dus? Geweldig. De bloemblaadjes die verspreid over het kleed lagen maakte het helemaal af. “Dit had je echt niet hoeven doen hoor Tay, veels te lief.” Avan knikte om zijn eigen woorden waarna hij eens lief naar haar lachte.

3 Re: It's a date. op zo sep 15, 2013 4:10 pm

Taylor

avatar
Rustig zat Taylor te wachtten op het kleedje, heerlijk genietend van de zon. Ze draaide haar gezicht omhoog en sloot haar ogen even. Heerlijk die warmte. Even dacht ze terug aan hun 'vakantie', hoe een mega ruzie om kon slaan tot een vakantie in Spanje en ook nog een verloving. Een glimlach sierde haar gezicht. Ze was zo gelukkig, ze had alles wat haar hartje begeerde. Maar ze konden alles van haar afpakken behalve Avan, ze kon zich geen leven voorstellen zonder hem. Met gedachten weer terug naar hem bloeide ze op.
Ze had Amber eigenlijk ook wel hier mee naar toe kunnen nemen. Ze zou hen niet storen, en ze kon hier mooi in de ronte rennen. Maar daar dacht ze al snel niet meer aan toen ze Avan in haar zicht kreeg. Een grote glimlach verscheen op haar gezicht en ze bekeek hoe hij naast haar ging zitten. “Dit had je echt niet hoeven doen hoor Tay, veels te lief.” Fronsend keek ze hem aan. "Veels te lief?" Vroeg ze verbaasd.
"Weetje niet hoe veel je voor mij hebt gedaan de laatste tijd? Ik wilde ook graag wat terug doen!" Zei ze met een glimlach en keek even voorzich terwijl ze wat grassprietjes uit de grond trok. "Je moest eens weten hoeveel je voor me betekend." Ugh wat standaard en cliché,maar het was de waarheid. Kleine blosjes verschenen daardoor op haar wangen. Toch nog verlegen met de gene waar tegen ze alles kon vertellen. Maarja zulke dingen bleven nog wel een beetje gevoelig.
Ze draaide haar hoofd weer terug naar Avan en bekeek hem. Zijn perfecte donkere haar, zijn perfecte bruine ogen, zijn perfecte getinte huid. Pff, niet normaal. I love you so much, that it hurts. gedachtes waren om gedachtes te blijven. "Wil je wat drinken?" Taylor glimlachte en opende de koeltas. "Kies maar." Lachte ze.

blegh prut post.

4 Re: It's a date. op zo okt 13, 2013 11:04 pm

Avan Rodriguez

avatar
Toen hij eenmaal zat, comfortabel en al, gleed zijn hand eens over zijn broek om de grassprieten die op zijn broek waren gevallen eraf te vegen. Avan’ donkere ogen keken toen weer de kant van Taylor op en automatisch verscheen een mooie, volle glimlach rondom zijn lippen, zijn tanden die licht ontbloot werden. "Veels te lief?" Uitbundig en stevig knikte hij op haar verbazende woorden, zo leek het, tenminste. "Weetje niet hoe veel je voor mij hebt gedaan de laatste tijd? Ik wilde ook graag wat terug doen!" Kort dacht hij na, schudde toen zijn hoofd en krabde op zijn achterhoofd. “Dat valt allemaal wel mee. En je hoeft niks terug te doen, dat verlang ik ook niet van je overigens, je doet al genoeg terug door samen met mij te zijn.” Simpelweg haalde hij zijn schouders op, wendde zijn blik toen af naar de omgeving en merkte hij nu eigenlijk pas hoe mooi het hier wel niet was.
Bij het horen van de stem die hoorde bij degene van wie hij het meeste hield van allemaal keek hij naast zich. "Je moest eens weten hoeveel je voor me betekend." Toen de blosjes rondom haar wangen hem opvielen glimlachte hij zo op een manier dat er kleine kuiltjes in zijn wangen ontstonden, van verlegenheid. Avan was dan al wel lang samen met Taylor en hij wist dat hij zichzelf kon zijn en alles kwijt kon en dat soort dingen, zulke dingen bleven nog steeds gebeuren. Net alsof ze nog maar een paar dagen met elkaar hadden. “Jij moest eens weten hoeveel jij voor mij terug betekend.” Want dat was veel, hééí veel. En alleen hij zou dat ooit weten, want als hij moest beginnen met hoeveel Taylor voor hem betekende, zíjn TayTay, was hij na een week nog niet klaar.
Nogmaals waren zijn ogen weer voor hem gericht terwijl hij zo nu en dan naar de grond staarde en aan verscheidene grassprietjes trok, ermee ‘speelde’ als het ware. Niet omdat hij zich verveelde, maar omdat hij zich zo op zijn gemak voelde en te ver in zijn gedachten was verzonken om een compleet gesprek met haar te voeren. Maar dat nam niet weg dat Avan niet dacht dat Taylor het vervelend vond. Misschien was ze het zelfs gewend dat hij niet altijd even veel zei, dat zou ook nog kunnen. En anders had ze heus wel tegen hem gesproken. Dacht hij dan.
"Wil je wat drinken?" Ergens toch wel licht geschrokken keek hij abrupt naast zich en liet zijn mondhoeken geleidelijk omhoog krullen. "Kies maar." Na een paar seconden na te denken knikte hij en keek Avan naar de koeltas die geopend was door Taylor. Snel doorzochten zijn donkere ogen de tas en pakte toen een blikje drinken eruit. Met zijn vinger opende hij het lepje en nam toen zorgvuldig een slok, niet te groot maar ook niet te klein. Met een grijns rondom zijn lippen wierp hij Taylor nog een blik toe en keek toen voor zich. “Ja eh sorry, ik weet niet echt wat ik moet zeggen vandaag..” Verontschuldigde hij zich toen op die manier. “Betekent niet dat je saai bent hoor! Maar dat ligt aan mij; vandaag ben ik nogal afwezig. Denk ik.” Verward door zijn eigen woorden grinnikte hij eens kort en nam daarna nog een slok van zijn drankje, genietend van de koude vloeistof die door zijn keelgat gleed. Het drinken was best fijn, zijn keel was namelijk nogal droog geweest en nu was dat niet meer het geval.

5 Re: It's a date. op ma okt 14, 2013 3:27 pm

Taylor

avatar
Taylor luisterde met een kleine glimlach naar Avan' woorden. Ze hield zo veel van hem, en de volgende woorden zouden in slaan als een bom, zowel waarschijnlijk bij hem, maar ook bij haar. Ze wist al wat ze ging doen, ze wist haar plannen en ze wist haar woorden, maar om het nog hard op te zeggen viel veel zwaarder. Een brok vormde al in haar keel. Ze dacht er over na, en ze merkte hoe de tijd verstreek toen Avan een blikje fris pakte. Ze glimlachte even naar hem, en keek daarna moeilijk naar haar handen. Ze moest het nu vertellen. "Avan?" Begon ze. Taylor zuchtte diep voor dat ze haar verhaal vervolgde. Ze durfde het niet te vertellen, en hoe meer ze er nu over na dacht, hoe meer de drang was om niet te gaan. Maar ze moest, ze moest er even tussen uit, ze moest zich zelf leren kennen, en ze wilde de wereld nog zien. "Dit is niet de enige reden waarom we hier zijn, ik moet je nog wat vertellen." Whoo, dat klonk net als of ze bekend ging maken dat ze zwanger was. Een klein glimlachje verscheen even op haar gezicht, dat nieuws zou fijn zijn, maar dit was even wat anders. "Ik wil er even tussen uit." Begon ze weer, ze durfde Avan echt niet aan te kijken en Taylor ging even met haar vingers langs haar ring. "Ik bedoel er echt tussen uit....Een wereldreis." Een zucht verliet haar keel. "Ik wil het liefst dat je met me mee gaat, maar dat kan ik niet dwingen, en ik weet ook niet hoe lang ik weg zal zijn.'' Even raakte ze in paniek, maar ze herpakte zich zelf en werd weer rustig.
Even de stilte, en ze voelde hoe de tranen op kwamen. Heel langzaam haalde ze de ring van haar vinger en hield die even in haar hand. Met haar andere hand pakte ze Avan' hand en hield die open. Met natte ogen legde ze de ring in Avan' hand. "Ik wil dat je deze geeft aan iemand die net zo leuk is als ik." Lachte ze door haar tranen heen. Ze wilde het niet uit maken, het was niet echt uitmaken, maar zo voelde het wel. Gedachtes dat ze aan de andere kant van de wereld zou zitten zonder Avan maakte haar zeer gelukkig, maar als ze weer terug kwam was de hereneging des te leuker, tenzij het anders zou lopen. Stel ze zou ergens in een ver land blijven wonen, ze wist niet hoe het zou lopen, daarom gaf ze nu ook zijn ring terug. Ze had hem liever gehouden om aan hem te denken, maar dat was niet eerlijk. Als hij iemand anders tegen kwam, had zij er net zo veel recht op.

6 Re: It's a date. op di okt 15, 2013 2:42 pm

Avan Rodriguez

avatar
Zachtjes streek de wind langs zijn haar dat – ondanks de wind dan – gewoon in model bleef staan. Zo nu en dan nam hij eens een slokje van het drinken wat hij in zijn handen had, zijn bruine ogen die in de omgeving staarde. Ergens dacht hij na over waar hij het met haar kon hebben, maar de afgelopen dagen had hij niet echt iets leuks meegemaakt of iets wat leuk genoeg was om met haar te kunnen delen. "Avan?" Door Taylor’s stem werd hij uit zijn diepe gedachten gezogen en een vragende blik wierp hij haar toe. "Dit is niet de enige reden waarom we hier zijn, ik moet je nog wat vertellen." Dit klonk raar. Alsof het iets belangrijks was. Was er iets met Tay aan de hand? Avan zag dat er voor kort een glimlach rondom haar lippen verscheen, maar dat kalmeerde hem niet. In tegendeel zelfs, het leek net of zijn hart er ieder moment uit kon vallen, dat zijn hart vele overuren maakte op deze manier. Wilde hij wel weten wat ze wilde zeggen? Avan was er nieuwsgierig naar, wilde het graag horen, maar iets zei hem dat het geen goed nieuws was. "Ik wil er even tussen uit." Dat was.. Oké. Dacht hij. Dus, ze wilde het uitmaken? Maar voordat Avan nog verder allerlei onbeantwoorde vragen in zijn hoofd überhaupt op kon laten komen hoorde hij Taylor’s stem weer. "Ik bedoel er echt tussen uit....Een wereldreis." Hè? Wat? Nee! Dat betekende dus dat ze écht wegging en hij haar niet meer zou kunnen zien. "Ik wil het liefst dat je met me mee gaat, maar dat kan ik niet dwingen, en ik weet ook niet hoe lang ik weg zal zijn.'' Het liefste had Avan willen zeggen dat hij mee zou gaan, haar zou vergezellen op haar wereldreis. Maar die mogelijkheid was er niet, helaas. Hij had hier te veel om voor te zorgen, kon niemand hier alleen laten omdat best veel dingen om hem gingen hier in HorseHome. Denkend aan Vanessa, Sangre en dat waren ze nog niet eens.. Het kon niet. Het was niet mogelijk. Somber kantelde hij zijn lichaam, keek hij weer voor zich uit naar het uitzicht was ze hadden hier op de heuvel. En toen besefte hij dat hij al een hele lange tijd niks had gezegd, dat hij verbaasd was geweest. Dit alles kwam zo plosteling aan voor hem. Het voelde alsof hij tegen een keiharde muur was opgebotst met zijn hoofd, dit had hij namelijk echt niet aan zien komen. Avan wist niet hoe hij zich moest voelen, wist überhaupt niet wat hij moest doen of denken nu. “Ik.. Ik kan het niet, Tay. Ik kan hier niet zomaar alles achter me laten, wie weet hoe lang die wereldreis zou duren. Het gaat niet.. Sorry.” Zachtjes verliet een zucht zijn keelgat, zijn blik nog steeds strak voor zich uitgericht.
Inmiddels was zijn blik weer op Taylor geplaatst en zag hij hoe haar ogen vochtiger leken te worden. Of het zo was wist hij niet precies, maar het leek wel te zijn. Avan zag hoe ze de ring van haar vinger haalde en meteen begon hij zijn hoofd te schudden. Die wilde hij niet terug! De ring hoorde bij haar, niemand anders zou goed genoeg zijn om de ring aan te kunnen doen. Toen zijn hand werd gepakt en de ring daarin werd gelegd stribbelde hij even tegen, maar sloot daarna zijn hand tot een vuist. "Ik wil dat je deze geeft aan iemand die net zo leuk is als ik." “Maar dat is juist het probleem. Niemand is net zo leuk als jij.” Dat wist hij zeker. Taylor was – voor hem in ieder geval – de ware en niemand zou ooit haar plaats in kunnen nemen. In een fractie van een seconde had hij zonder erbij na te denken zijn armen om haar heen geslagen, zijn hoofd die op haar schouder rustte en zijn ogen die gesloten waren. Zachtjes biggelde er wat tranen naar beneden en toen hij merkte dat hij écht aan het huilen was probeerde hij het tegen te houden, ook al lukte dat niet. “Ik wil niet dat je gaat Tay. Ik kan je niet missen..” De woorden waren op een fluisterende toon uitgesproken. Nadat hij voelde dat hij alweer gekalmeerd was liet hij haar los en schudde toen zijn hoofd. “Nee, sorry. Je moet gaan, als dat beter is voor jou. Ik hou je niet tegen, het is jouw keuze en blijkbaar heb jij jouw keuze al gemaakt. Daarbij zal ik me neerleggen, als dat echt is wat je wilt.” Nog snel slikte hij. “…Dus, dit was het dan, hè?” Daarmee doelde hij erop dat dit het afscheid van haar was, het afscheid van hún was. Nooit had Avan gedacht dat dat er zou komen. Of ja misschien wel, maar zeker niet zo snel. Maar Taylor had al een beslissing gemaakt en hij ging haar niet tegenhouden. Ze waren beide nog jong en moesten doen wat ze wilden. Hij zou er heus wel overheen komen, hoopte hij. Het enigste wat hij wilde was dat Taylor gelukkig was en als dat was door een wereldreis te maken zonder hem, niet wetend hoe lang die zou duren, dan was dat zo en legde hij zich daarbij neer.

7 Re: It's a date. op di okt 15, 2013 6:26 pm

Taylor

avatar
Taylor keek even naar Avan, die dat niet in de gaten leek te hebben. Het was even stil, en met de seconden werd ze zenuwachtiger. Onbewust begon ze met een hand hardhandig grassprietjes uit de grond te trekken. Toen ze het in de gaten had stopte ze meteen. Ze hoopte natuurlijk dat hij mee ging, maar aan de stilte te merken was dat waarschijnlijk helaas niet zo. Nog steeds wachtend op de zenuwslopende reactie was ze aan het bedenken waarom ze eigenlijk weg ging. Om zich zelf te zoeken? Om de zin van het leven te vinden? Om de wereld te zien? Op alle dingen kon ze eigenlijk wel een tegen antwoord bedenken. Zij zelf was bij Avan, de zin van het leven was Avan, en de wereld zien kon je ook doen als je met pension was, en dat kon ook nog eens samen met Avan. Maar haar hoofd schreeuwde zo hard om te gaan, iets trok haar. Moest je op zulke momenten naar je hart luisteren of naar je hoofd? Moest je naar stom buitenland gaan of thuis blijven, waar je alles hebt en met de liefde van je leven kan trouwen? Een keuze die ze niet wilde maken, maar onbewust al had gemaakt. Het liefst kneep ze er tussen uit en dat als ze terug kwam, ze verder konden gaan waar ze waren gebleven, maar dat was haast onmogelijk, en dat kon ze ook niet van Avan vragen.
“Ik.. Ik kan het niet, Tay. Ik kan hier niet zomaar alles achter me laten, wie weet hoe lang die wereldreis zou duren. Het gaat niet.. Sorry.” Het antwoord wat Taylor al had verwacht was dan nu ook hard uitgesproken ze keek van Avan naar het picknick kleed en knikte langzaam. Ze kon het begrijpen, zelf had ze ook veel dingen moeten regelen om weg te kunnen en ze had te veel dingen moeten achter laten.. Alles was verder top geregeld, Chartan stond bij een pension stalling waar hij elke dag gewoon eten en drinken kreeg en er werd ook nog eens gemest. En de dochter van de eigenaren wilde hem ook nog eens gaan rijden. Beter kon het niet. Amber ging met haar mee op reis. Het beestje was nog jong genoeg om zo’n reis aan te gaan. Mensen zouden zeggen, dat is zielig. Maar ze ging niet naar de dead valley in Amerika ofzo, waar het 50 graden was. Dus het viel wel mee. “Ik snap het!” Sprak ze rustig, en probeerde haar ademhaling en haar tranen weer normaal te maken. “Maar dat is juist het probleem. Niemand is net zo leuk als jij.” Taylor’ hart brak bij elk woord. Hoe kon ze hem nou alleen laten? Wat een egoïst was ze ook! Maar de vlucht en alles was al geboekt. Ze zou vanavond al naar Italië vliegen, daar wat dingen bekijken en dan zou ze daar wel weer zien waar ze daarna heen ging.
Ze voelde hoe werkelijk alles los brak toen Avan haar in zijn armen nam. Ze legde haar handen tegen zijn borst en liet de tranen maar lopen. Dit was toch niet gezond. Toen ze zich zelf weer wat bedaard had keek ze omhoog naar Avan. “Kun je nog wel wat voor me doen?” Vroeg ze voorzichtig. “Wil je me vanavond naar het vliegveld brengen, ik wil je tot het laatste moment kunnen zien!” Sprak ze terwijl ze eens zuchtte.

Misschien handig voor de volgende post dat ze naar huis gaan, alles laten bezinken en dat Tay haar spullen pakt en dat ze dan richting vliegveld vertrekken? C:

8 Re: It's a date. op zo okt 27, 2013 3:37 pm

Avan Rodriguez

avatar
Misschien.. Nee, hij zou nooit iemand tegenkomen die even geweldig was als Taylor. Avan wilde wel wachten tot wanneer ze terug zou komen, maar stel je voor dat het járen zou duren. Wat dan? Dan zou hij vast en zeker geen normaal leven meer hebben. En om Taylor iedere dag te moeten bellen of iets dergelijks zou hij vast en zeker toch alleen maar meer vaart naar haar hebben. Hij wist het niet.
Toen Avan haar in zijn armen had genomen besloot hij nog maar even van dit moment te genieten. Als ze weg zou gaan kon dit namelijk niet meer, vandaar. “Kun je nog wel wat voor me doen?” Verbaasd keek Avan op. “Ja?” Hij wilde alles voor haar doen, had hij altijd al gedaan en ondanks dat ze nu niet meer ‘samen’ waren betekende dat niet dat hij niks meer voor haar over had. “Wil je me vanavond naar het vliegveld brengen, ik wil je tot het laatste moment kunnen zien!” Een prille glimlach verscheen rondom zijn lippen. Stiekem voelde hij zich wel een beetje opgelucht dat zij hem ook wilde zien. Maar, vanavond al? “Ga je vanavond al weg?” Eigenlijk had Avan haar nog iets willen geven of iets waardoor ze aan hem kon denken, bang dat ze hem zou vergeten. Maar misschien was het maar beter dat hij dat niet deed ook. Wie weet wilde ze juist expres niet aan hem denken. “Maar, natuurlijk.” Reageerde hij nog op haar vraag en keek daarna eens naar het picknickkleed. Was het niet beter als Taylor zich dan niet klaar ging maken om te vertrekken? Het zou niet lang duren voor het avond was, aan de lucht te zien. Terwijl zijn bruine ogen in de lucht staarde zuchtte hij eens diep in om de tranen die langs zijn wang biggelde niet tot volle loop te gaan. Het was raar om te beseffen dat het niks meer was tussen hem en Taylor en dat ze daarbij ook nog eens op een wereldreis ging, wist hij veel hoe lang, zodat hij haar niet zou zien ook. Avan hield zielsveel van haar en hoewel hij normaal gesproken nooit om zoiets ‘huilde’ was hij niet bang om nu te laten merken dat het wel wat met hem deed, heel veel zelfs. “Ik denk dat het tijd word dat we hier weg gaan.” Na die zin zuchtte hij eens, bevestigde toen zijn blik weer op haar.
Avan had gezegd dat hij haar wel naar huis zou brengen, dat Taylor dan haar spullen kon gaan pakken die ze nog moest hebben en hij wel bij haar thuis zou wachten. Voor de rest zou hij haar toch niet meer echt kunnen helpen, maar het ging er meer bij hem om dat hij de laatste paar uren voordat ze zou vertrekken bij haar kon zijn, Amber nog een paar laatste aaien kon geven, dat soort dingen. Wie weet voor hoe lang hij haar zou moeten missen. Echt, Avan kon nu niet bedenken wat hij zou moeten doen terwijl hij zou wachten. Ja, alle normale dingen die hij normaal ook moest doen dagelijks, maar hij besteedde altijd veel tijd met Taylor, hij wilde ook niets liever.
Toen de auto voor haar huis stopte trok hij de sleutel uit het gat, sloot de autodeur achter zich en vergrendelde de auto. Avan liep, half strompelend weliswaar, achter Taylor aan. Je kon wel zeggen dat hij er niet echt blij van werd om te bedenken dat Taylor straks voor een lange tijd weg zou gaan. Maar het was haar leven, haar beslissing dus moest hij zich er maar bij neerleggen. En Avan wilde dat ze gelukkig was. Als ze dat daarvan werd, dan was dat maar zo. Punt.

OOC: Late&Flut, sorry. D;

9 Re: It's a date. op ma okt 28, 2013 10:01 pm

Taylor

avatar
Gelukkig wilde Avan haar weg brengen. Ze zou het heel moeilijk vinden om daar alleen heen te gaan. Natuurlijk kon hij niet helemaal mee gaan tot het vliegtuig, maar tot het paspoort hokje. Maar elke seconde was haar waard. Ze was helemaal kapot van binnen, maar ze wilde dit door zetten. Aan de andere kant, misschien was ze het in Italië wel zat en had ze zo veel heimwee naar Avan dat ze gewoon weer naar huis kwam. Ze voelde zich zelf best wel egoïstisch dat ze weg ging. Alles achter haar liet, en Avan verdrietig maakte alleen maar omdat ZIJ weg ging. Dat ze hem überhaupt ook nog de vraag had gesteld of hij mee ging. Natuurlijk kon hij hier niet weg. Zijn zusje en alles was hier. Ze wilde eigenlijk het niet uit maken met Avan, maar weg gaan en elke dag contact houden,maar dat was lullig om van Avan te vragen. Hij moest ook verder met zijn leven.
Ze kon zo wel de hele dag blijven zitten in Avan' armen. Het voelde helemaal niet of het nu niks meer was. Avan bleef Avan voor haar, en hij was nu niet in eens een vreemde geworden. Het voorstel van Avan deed haar opkijken. Ja het zou snel avond worden en ze moest de laatste dingetjes nog inpakken. Ze begon maar de spullen wat in te pakken zo dat ze naar haar huis konden gaan. Ze had zomaar het idee dat Avan wel mee ging, dat hoefde ze niet eens af te spreken. Het voelde leeg alleen in haar auto. Ze moest natuurlijk in haar eigen auto nog naar huis.
Aangekomen haalde Taylor de deur van het slot en werd meteen begroet door Amber. Die gekke hond, maar toen ze Avan in het vizier had gekregen sprintte ze langs haar heen naar hem toe. Ze was echt gek op hem, hoe kon het ook anders. Ze hing altijd aan zijn lippen. Tay vond het wel lief. “Ga zitten, pak wat drinken, je weet waar het staat.” Zei ze met een glimlach en gebaarde naar de bank en naar de keuken. “Ik haal even mijn tas van boven.” Zei ze en liep meteen de trap op naar boven. Normaal gesproken volgde Amber haar, maar dat hoefde ze niet eens te denken, die zat natuurlijk bij Avan. Ze vond het wel fijn, Amber ging natuurlijk ook weg, en misschien wilde Avan ook wel afscheid nemen van haar, wist zij veel. Een grote tas stond al naast het bed klaar, niet al te groot natuurlijk anders kon ze het moeilijk mee slepen over heel de wereld. Alle standaard kleren en schoenen pasten er in, ze was niet heel ijdel maar het liefst had ze wat meer kleren mee genomen, maar het was niet anders. Ze ging er van uit dat alles er nog lag als ze terug kwam, dan kon ze gewoon alles weer aan. Snel ging ze op haar knieën en pakte de hondentas waar Amber in het vliegtuig in zou zitten, ze zou haar echt niet in het berg luik laten bij alle koffers. Dus dan maar in een tasje bij haar. Ze zette de tas naast de grote tas, en laadde toen nog de laatste spulletjes in haar hand tas. Paspoort, portomonee,telefoon en een foto van haar en Avan. Er naar kijkend liet ze zich even zakken op het bed en drukte het tegen zich aan. Nee het was tijd om te gaan en goed afscheid te nemen nu. Ze sjouwde haar spullen naar beneden en ging nog even naast Avan op zitten. “Klaar om te gaan.” Zuchtte ze.

10 Re: It's a date. op zo nov 17, 2013 5:15 pm

Avan Rodriguez

avatar
Achter Taylor aan liep hij richting de voordeur van haar huis. Maar nog voordat hij op de helft was om naar haar voordeur te komen vanaf de stoep werd hij enthousiast begroet door Amber, die tegen zijn been op begon te springen en hem likjes op zijn hand gaf toen hij zijn hand over haar kop haalde. Avan liet zichzelf vervolgens door zijn knieën zakken zodat hij op ongeveer dezelfde hoogte als de hond was en begon Amber toen erg wild te aaien, zodat het beestje het zag als een soort van spelen, waardoor er een glimlach rondom zijn lippen vormde. Daarna stond hij weer gewoon op en ging hij ook naar binnen, de hond zou wel volgen, verwachtte hij tenminste. “Ga zitten, pak wat drinken, je weet waar het staat.” Hij knikte. Ja, inmiddels voelde dit ongeveer als zijn tweede huis. Maar dat zou nu veranderen, natuurlijk. “Ik haal even mijn tas van boven.” “Is oké.” Sprak hij nog terug naar haar en liep daarna de woonkamer in. Uit de koelkast haalde hij een fles waar hij een beker mee volschonk en nam toen plaats op de bank, Amber die bij zijn voeten ging liggen. Gekke hond. Het was maar goed dat Taylor die hond had, als hij zich niet vergiste was het namelijk door Amber gekomen dat ze elkaar hadden ontmoet. Phoe, dat leek al sinds de dag van gisteren dat dat gebeurde. Ergens wilde Avan helemaal niet dat Taylor wegging, maar hij kon haar niet tegenhouden. Ze waren dan nog wel jong maar hij wist van zichzelf gewoon dat hij Taylor niet kon én wilde vergeten, dat was gewoon voor hem niet mogelijk. Hoe het voor Taylor was over hem wist hij niet, maar dit voelde voor hem in ieder geval wel zo.
Toen hij voeten de trap af hoorde komen en inmiddels Amber op zijn schoot was komen liggen keek Avan met zijn donkere ogen naar de deuropening en zag hij daar Taylor staan waardoor zijn mondhoeken geleidelijk omhoog krulden. Altijd als hij haar zag was dat eigenlijk wel zo. Nadat ze naast hem was komen zitten aaide hij Amber nog steeds zachtjes over haar vacht heen en keek hij via zijn ooghoeken stiekem naar Taylor. Want ja nu kon het nog en straks niet meer. Al voelde het op dit moment best wel awkward nu het zo uit was tussen hun beiden. “Klaar om te gaan.” Nadat ze dat had gezegd staarde Avan een tijdje voor zich uit, besefte hij dat het er bijna op zat en dat ze dus bijna weg zou gaan. “Ehm, laten we dan maar gaan.” Na een tijdje kon hij dat pas terugzeggen tegen haar en nadat hij Amber op haar schoot gezet had stond hij op. In de gang trok hij zijn jas weer aan en liep toen naar buiten om in zijn auto te stappen en naar het vliegveld te rijden.

Het was een stille reis geweest. Tenminste, van zijn kant dan af. Want hij had niet echt een idee waarover hij nou moest praten of iets en zat er meer met zijn gedachten bij dat hij haar zo écht zou moeten laten gaan. Nadat ze op de borden moesten kijken waar Taylor in moest gaan checken liepen ze daar naartoe en had Avan toch wel stiekem haar hand beetgepakt. Normaal zou hij dat zo doen, maar nu voelde het toch wel anders, als je erbij nadacht dat het bijna niet meer kon. “Ik ga je wel echt heel erg missen..” De woorden waren er met opzet meer mompelend uitgekomen omdat hij eigenlijk wel wilde dat ze bleef, maar ergens toch ook wilde dat ze ging en niet voor hem hier bleef. Dat was hij namelijk niet waard, volgens zichzelf dan. “Maar, je belt me toch wel hè?” Een waterig glimlachje sierde zijn lippen. “Of ja het is maar wat je wilt. Als je dat liever niet hebt snap ik dat ook heus wel.” Want ja, straks zou hij alleen maar meer heimwee van haar krijgen of iets dergelijks..

11 Re: It's a date. op zo nov 17, 2013 8:07 pm

Taylor

avatar
Tayor had haar tas voor het gemak even op zo'n bagage kar gedaan, net zo als haar andere tassen. Amber zat boven op de tas. Ze voelde zich schuldig, maar aan de andere kant had ze ook stiekem wel zin om te gaan. Ze was benieuwd waar ze terecht zou komen. Ze voelde Avan' hand en gaf er af en toe een keepje in. Om te kijken of hij er wel echt was. Het was al donker buiten en het was rustig op het vliegveld, voor al het gedeelte waar zij was. Niet veel mensen gingen door de week met het vliegveld naar Italië. Ze had zich er ook al op voorbereid dat ze waarschijnlijk alleen maar met zakenmensen in het vliegtuig zou zitten.
De grootste last was nu weg, de tas met al haar spullen was 'ingeleverd' en was al op weg naar het vliegtuig. Nu was het al bijna zo ver. Straks moest ze naar haar gate, en ging ze weg. "Ik ga je wel echt heel erg missen." Een prille glimlach verscheen op Tay' lippen. Ze nam zijn hand en liep naar een bankje waarna ze daar op ging zitten. Ze draaide zich naar hem en keek hem aan. "Je bent mijn alles, en ik mis je nu al." En daar ging ze weer. Ze boog haar hoofd even weg en probeerde haar tranen binnen te houden. Toch ontsnapte er een, en rolde rustig over haar wang. "Sorry." Glimlachte ze. Ze trok zich tegen Avan aan en sloot haar ogen even. Dit zou ze missen. Gewoon een simpele knuffel, maar het betekende veel voor haar. "Ik kom terug! En dan gaan we trouwen,en dan gaan we samen op vakantie en dan gaan we nooit meer uit elkaar!" Sprak ze zachtjes en liet daarna Avan weer los met een grijns. Ja, dat hield ze in gedachten, dat maakte haar tenminste wel wat vrolijker.
Er werd omgeroepen of alle mensen voor de vlucht naar Italië naar de gate wilden komen. "Ik moet nu maar gaan denk ik." Sprak ze pijnlijk en stond op. Ze grijnsde na Avan' opmerking. "Ik ga je zo vaak mogelijk bellen, je stem horen om te weten dat je er nog bent." Ze zuchtte en glimlachte even naar hem. Ze drukte snel haar lippen op die van hem, wie weet hoe lang ze die moest missen. "Ik zal van overal vandaan wat voor je mee nemen, en je zit altijd hier!" Sprak ze terwijl ze naar haar hart gebaarde. "Nu moet ik echt gaan." Sprak ze nu duidelijk met tranen in haar ogen. Nog 1 knuffel en ze liet Amber ook nog even, daarna liep ze toch echt weg. Na het paspoort hokje draaide ze zich nog een keer om en blies Avan een kusje toe.
Met een snelle gang kwam het vliegtuig omhoog, het was niet bewolkt dus alle lichtjes beneden op de grond waren te zien. Het was een prachtig gezicht. Nu al dacht ze terug aan Avan, met alle pijn in haar hart. "Ik kom terug!" Beloofde ze Avan mompelend. De reis kon beginnen......

Gesponsorde inhoud


Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 1]

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum