Paradigm Shift

Een RPG die zich centreert rond het leven in een stad waar alles kan gebeuren.


Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

Fuck. BALANCE WHERE THE HECK ARE YOU?! [Riot]

Ga naar beneden  Bericht [Pagina 1 van 1]

Pasqual Scodelario

avatar

At the skatepark

Met een arm uitgestrekt en met een andere arm die een skateboard omklemde, liep hij op straat. De ene arm die uitgestrekt was, moest doelen om de zon uit zijn gezicht te halen. Hij was zoveel zonlicht niet gewend. Hij had een hele tijd thuisgezeten, zowel voor Chloë als voor zijn moeder. Ze waren beide ongerust over hem, bang dat hij nog niet genoeg hersteld was van zijn ongeluk. In zijn ogen was dat onzin, als hij zichzelf sterk genoeg voelde om uit huis te gaan, dan konden ze toch op zijn oordeel vertrouwen?
Ergens was weggaan momenteel een uitvlucht. Hij voelde zich in het nauw gedreven, en een kat in het nauw maakt gekke sprongen. Zo voelde hij zich ook. Als die kat. En ja, hij maakte hele gekke sprongen. Hij werd gek van de bezorgdheid, iedere stap die hij deed moest geanalyseerd worden. Die totale controle, hij was het niet gewend. Daarbij, het ongeluk was gebeurd op de weg, niet op straat! Als hij overdag op straat zou lopen, zou hij niet direct doodgaan. Althans, dat dacht hij zelf.
Toen liet hij een lachje horen om zijn eigen gedachten. Hij moest toegeven, zo in de buitenlucht leek alles minder erg. Zijn getwijfel om Chloë, zijn getwijfel om dat hij zo weinig deed met paarden, ronduit; alles. Ja, er waren nog veel meer dingen waar hij om twijfelde en uiteraard ook nog de angsten van het ongeluk. Hij wou het niet bekennen, maar zelfs dat had sporen achtergelaten. Hij zou niet zo snel meer achter het stuur kruipen, dat wist hij wel.
Het vervelendste van alles was dat hij nauwelijks nog dingen wist van vóór het ongeluk. Hij kon zich vaag iets herinneren over een jongen die van een klif was gestort. En oké, de eerste keer dat hij iets met Chloë had gedaan. Hun eerste avond samen, dat ze in zijn bed lag en niet goed was, kon hij zich ook nog heugen, maar meer niet. Het was een verwarrende boel.
Pasqual keek even om zich heen, legde toen zijn skateboard op de grond en ging er met een voet op staan. Met zijn andere voet zette hij zich af, tapte af en toe voor wat snelheid en zoefde tussen mensen door. Meiden keken hem na, ouderen mompelden verontwaardigd, en het enige wat hij deed was lachen. De wind over zijn gezicht was aangenaam, ookal leek het meer op een zacht briesje. Hij maakte een ollie en lachtte verrukt over het feit dat hij het nog steeds leek te kunnen. Hij leunde op de achterkant van zijn board om af te remmen en met een soepele sprong kwam hij er vanaf. Een grijns van oor tot oor was op zijn gezicht te zien. Dit had hij gemist! Gelukkig hadden ze in HH een skatepark, daar ging hij nu ook heen. Hij had zelfs zijn skates bij zich, in zijn rugtas die met een band om zijn schouder hing. Het was een mooie dag en als Pasqual niet ontzettend bedachtzaam was geweest, had hij spontaan gezongen. Nu bracht hij er een vrolijk melodietje vanaf. Hij floot zachtjes en vrolijk voor zich uit.
Het skatepark was in zicht. Die jongen, Jordan, had geen enkel woord teveel gezegd over de grootheid ervan. Pasquals grijns werd groter en hij ging bij een van de halfpipes staan. Oudere jongens stonden daar te stunten, elkaar aan te stoten en naar meiden te gluren. Maar de meeste meiden die hier zaten waren al bezet. Een meisje met felrode haren kwam met haar rollerskates de halfpipe afzetten, maakte een draai en skate weer verder. De jongens stootten elkaar opgewonden en opgetogen aan. Pasqual kon niets anders doen dan lachen. Het meisje zag dat hij lachte en stopte toen.
"Ola," zei ze vriendelijk. Hij zag iets blinken in haar neus. Een neuspiercing, dat was best wel episch.
"Hi," antwoordde hij. "Ken ik jou?" Het meisje grinnikte en schudde haar hoofd.
"Maar ik jou wel." Ze zag zijn uitdrukking en voegde eraan toe: "Van Kaya, weet je wel? Ze raakt niet over je uitgesproken." Pasqual knikte bedachtzaam. Het ontging hem heus niet dat zijn zusje hem zoveel aandacht schonk. Het was haast verontrustend.
"Je hebt veel bekijks," glimlachte hij. Het meisje knikte.
"Yeah, ik weet 't. Jongens die hun pik achterna gaan en dergelijke. Gelukkig voor mij dat ik niet op jongens val. Oh, ik ben trouwens Lorena, ik had me nog niet voorgesteld." Ze keek even over haar schouder naar de jongens die nog steeds stonden te blaten.
"Je bent lesbisch?" Het was niet echt een schok voor Pasqual. Hij bedoelde maar; iedereen mocht zijn wie hij wilde zijn, toch? Daarbij, Lorena was erg vriendelijk en gezellig.
"Ik ga trouwens," verkondigde ze. "Heb nog genoeg dingen te doen. Have fun, zeg die jongens maar dat ik niet geïnteresseerd ben." Pasqual lachte.
"Zo makkelijk kom je er niet vanaf," grinnikte hij. "Je zegt het ze zelf maar." Lorena bekeek hem geringschattend en gaf hem toen een klap op zijn schouder.
"Zie je later, bro! Laat Kaya maar mijn nummer aan je geven, ik ben al laat!" En weg was ze. Pasqual klom de halfpipe op en liet zichzelf gaan.
Op een gegeven moment toen hij dat wel weer gezien had en toen hij op wat rails aan het glijden was, verloor hij zijn evenwicht en viel hij om. Verslagen bleef hij zitten. Hij was behoorlijk uitgeput en moe. Het was toch uitputtender dan hij verwacht had.

Admin

avatar
Admin
Het smerige, platte dak meurde een uur in de wind door de brandende zon die er al de hele dag op scheen. Op het dak lag iemand, ruggelings, die er al niet veel frisser bijliep. Zijn shirt lag in een zielig hoopje naast hem en zijn gespierde armen waren onder zijn hoofd gevouwen. Witblond haar hing slordig en losjes rond zijn nu voor de verandering eens ontspannen gelaat en hij ademde langzaam in en uit.
Hij neuriede een nummer dat hij vaak op de radio hoorde en bromde wat van de lyrics.
"There's a time for us all and I think yours has been, so can ya please hurry op, cus I findcha obscene. We can't wait for the day that you're never around, when that face inn't here, and ya rot unn'erground."
Goed, de officiele lyrics neigde meer dan normaal Engels, maar Riot had nou eenmaal een beetje een straataccent als hij sprak; educatie was nooit echt aan hem besteed geweest.
"I can creep up beside, put-a gun in yar mouth"
Hij richtte zich op. Hij verveelde zich. Jezus, wat was hij voor een mietje? Een beetje hitte hield hem toch niet in bedwang? Hij stond op en rekte zich uit, waarna hij zijn shirt aantrok.
Hij nam een aanloop en sprong. Het volgende huis was niet eens zo gek ver; de sprong was een eitje. Zijn vingers klemden zich om de rand van het volgende dak en het volgende moment zat hij daar gehurkt op. Hij schoot door; rennend. Lichtvoetig gebruikte hij een schutting als brug en deed hij drie herders verwoed blaffen.
Hij nam een grote sprong. Een moment van vrije val. Hij landde gehurkt op een schuurtje dat net wat lager was dan gewone daken. Hier hield de rij huizen op, dus hij sprong er soepel vanaf, op de grond.
Voor het eerst sinds tijden voelde hij zich echt gelukkig. Hij was zo in zijn element, als hij de stad als een jungle doorkruiste. Hij stak de straat over en kwam bij een gebouw dat vooral een ruïne was.
Dit gaf hem de mogelijkheid ertegenop te klimmen. Hij spurtte door en bereikte een parkeerplaats. Hij landde onzacht op het dak van een oude hummer die toch al gedeukt was en sprong door naar de dichtstbijzijnde wagen, een Fort Transit. Het alarm ging erdoor af. Fuck. Hij sprong van de wagen en doorkruiste over de grond de rest van het parkeerterrein terwijl achter hem deuren openvlogen.
De daken maar weer op dan.
Hij besloot naar een onschuldiger deel van de stad te gaan; vandaag had hij absoluut geen zin in butthurt gezeik van buurtbewoners.
Dit was Riot als hij zich goed voelde; energiek, temperamentvol en ongepolijst. Hij wilde zich nu even nergens druk om maken, genieten van de adrenaline die onvervalst door zijn systeem gierde.

Uiteindelijk arriveerde hij bij het park. Hij kwam hier niet vaak omdat er teveel mensen waren en hij liever de ongerepte natuur had, maar ach, het was weer eens wat anders. Hij wist dat hij hier een abominatie was; zijn bezwete lijf, onverzorgde voorkomen en trotse, felle houding vielen zwaar uit de toon. Hij hoorde het geluid van een skateboard en zag een bekende gozer over een rail gaan- om vervolgens te vallen. Riot keek even verbaasd toe; Pasqual. Damn, die had hij lang niet gezien.
Hij overwoog even de jongen als een oude bekende te groeten, maar herinnerde zich toen diens geheugenverlies. Nee, hij zou het van Pasqual af laten hangen of ze nog bekenden van elkaar waren.
Omdat hij niet vanaf hier in kon schatten hoe erg de val was, liep hij gehaast naar de jongen toe om hem vervolgens kort op te nemen.
"Hey dude, gaat het?" vroeg hij, voor zijn doen niet onvriendelijk. Hij stak zijn hand naar de jongen uit om hem overeind te helpen en nam hem kort om, zich ervan vergewissend dat het Pasqual zonder meer was. Hij had niet gedacht ooit nog in een dergelijke situatie te komen; iemand tegen komen die hem had gered maar die dat vermoedelijk niet meer wist.


_________________

https://discord.gg/3SQZ7nX
Join ook onze Discord server!

Pasqual Scodelario

avatar
De stem kwam haast onverwachts, net als de herinnering. Maar toch, die twee waren onherroepelijk met elkaar verbonden. Hij sloot zijn ogen, liet alles over zich heen stromen.
Verrassend genoeg dit keer geen hele scene, maar enkel de details die terug op hun plek schoten. Dit was Riot, dé Riot. De jongen die van een klif was gelazerd en die Pasqual gered had. Een glimlach schoot over zijn gezicht, net zoals opluchting. Hij wist eindelijk iets op deze planeet waar hij zeker van was.
De hulp kwam tamelijk onverwacht, zeker van Riots kant, maar Pasqual nam hem zonder aarzelen aan.
"Yeah, 't gaat wel," begon Pasqual, terwijl hij Riot aankeek. Gelukkig was de jongen goed opgeknapt van zijn val en zag hij er verrassend goed uit. Hij moest moeite doen om niet in elkaar te krimpen bij het zien van zijn spieren, vergeleken met Riot was Pasqual een mager scharminkeltje, hij verbaasde zich erover dat Chloë echt alleen maar bevriend was met hem. Hij kon zich niet voorstellen dat ze niet onder de indruk van hem was. Pasqual was het wel. Pasqual kon zich goed indenken hoeveel meiden voor hem zouden zwichtten. Maar aan de andere kant, Riot had iets over zich, iets wat hij niet kon benoemen. Hij was niet een figuur dat makkelijk door meiden te overtroefen was. Zou hij een vriendin hebben?
"Jij bent Riot, hè?" vroeg Pasqual. Hij grijnsde. "Ik weet 't. Weet het weer, weet het nog." Hij klopte wat op zijn hoofd. "Misschien mag mijn grijze massa een flinke optater hebben gehad, jou kan ik tenminste nog wél plaatsen!" Het grimmige ondertoontje was voor Chloë bedoelt. Ze kon er niets aan doen maar het was verdomd lastig. Even zuchtte Pasqual en pakte toen zijn skateboard op.
"If you don't mind, dan gaan we even op 't gras zitten." Hij was uitgeput. De hitte en zijn lichaam deden hem de das om. Hij was helaas nog niet in zo'n goede conditie als hij had gehoopt en in zijn blik lag dan ook iets verontschuldigends.
"Normaal gesproken ben ik wat fitter, maar nou ja.. Ongeluk hea?" Hij had 't er best moeilijk mee, hij wou gewoon meedoen met Riot, wat lol trappen, een beetje jongens onder elkaar zijn. Hij liet even een gefrustreerde zucht horen maar glimlachte toen. Het was oké. Het was even voor een moment oké. Hij liep naar een plekje wat hem wel oké leek, deed zijn rugzak af, legde zijn skateboard neer en ging in het gras zitten. Ontspannen legde hij zijn armen onder zijn hoofd en sloot zijn ogen.
"Fijn om weer een teken van leven van jou te zien, Riot," zei hij. Hij meende het oprecht. Hij was blij om Riot weer te zien. Dat Riot een vriend van Chloë was, betekende niet dat hij geen vriend van Pasqual kon worden. Dat leek 'm wel wat. Geen gedoe. Hij zou ook geen zooi over Chloë tegen hem zeggen, hij zou 't lekker voor zichzelf houden.
En op een of andere manier luchtte die gedachte hem op.

Admin

avatar
Admin
"Jij bent Riot, hè?"
Riot keek Pasqual verrast aan, positief verrast; dit had hij niet zien aankomen, dat Pasqual zich hem nog wel herinnerde.
"Ik weet 't. Weet het weer, weet het nog. Misschien mag mijn grijze massa een flinke optater hebben gehad, jou kan ik tenminste nog wél plaatsen!"
Riot grijnsde even, hoewel Pasquals ondertoon hem niet ontgaan was; hij had niet het idee dat het werd gewaardeerd als hij ernaar zou gaan informeren.
"If you don't mind, dan gaan we even op 't gras zitten."
Riot knikte instemmend. "Sure, is goed," zei hij. Echt moe was hij niet, maar een beetje relaxen kon hij na alle actie van vandaag ook wel gebruiken.
"Normaal gesproken ben ik wat fitter, maar nou ja.. Ongeluk hea?"
Ja, dat kon Riot wel snappen. Naast alle keren dat gevechten verkeerd uit hadden gepakt was hij met freerunnen ook een aardig aantal malen gecrasht. Meestal in de regen, als hij te roekeloos was. Dan werd hij een dag of twee later wakker op een stretcher of een ziekenhuisbed en was zijn conditie ook een tijdje aardig fucked up. Yep, hij kon aardig meeleven met Pasquals situatie wat dat betrof.
Hij liep met Pasqual mee en liet zich ook in het gras zakken. Hij was vandaag voor zijn doen buitengewoon opgewekt, wat er wellicht mee te maken had dat deze ontmoeting zo goed was verlopen. De zonnige dag had er wellicht ook mee te maken; nare dingen leken vandaag gewoon een stuk verder weg dan anders.
Hij keek het park rond. Hier en daar zinderde de lucht lichtjes in de warmte. Kinderen speelden in vijvers, ouderen zaten op bankjes. Dit was waarschijnlijk hoe vrede het beste uitgebeeld kon worden.. Of niet, dacht hij, toen twee kleuters met plastic schepjes op elkaar in begonnen te slaan en hun moeders gehaast aangedraafd kwamen.
"Fijn om weer een teken van leven van jou te zien, Riot," hoorde hij Pasqual zeggen en hij keek diens kant weer op. Zijn mondhoeken krulden om tot een glimlach.
"Insgelijks," grinnikte hij. Hij besefte zich dat, sinds ze elkaar voor het laatst hadden gezien hij al meerdere malen opnieuw bijna het loodje had gelegd. Man, hij moest echt voorzichtiger worden.
Nah, dat ging hem toch niet lukken.
Hij knikte naar het skateboard. "Skate je al lang?"
Hijzelf had ooit eens op zo'n ding gereden, toen hij een jaar of elf was, maar was het verleerd. De laatste keer dat hij er weer op had gestaan was hij er bijna meteen weer afgelazerd.
Het feit dat Pasqual zich aan zo'n rail had gewaagd zei hem dat de donkerharige jongen heel wat meer ervaring had dan hij. Hij liet zich op zijn rug zakken en genoot van de zon op zijn gezicht en armen.


_________________

https://discord.gg/3SQZ7nX
Join ook onze Discord server!

Pasqual Scodelario

avatar
Hij haalde lachend zijn schouders op.
"Ik heb het een beetje laten versloffen vanwege Chloë, maar ik geloof niet dat ik 't verleerd ben. Ik skate al sinds ik vet klein ben. Niet op hoog niveau, ik zou niet aan professionele wedstrijden kunnen meedoen, maar ik geloof dat ik toch wel... een goed niveau heb." Hij wou niet opscheppen, maar skaten was wel een van zijn hobby's. Al sinds hij jonger was, in Spanje al. Hij was daar van zijn vriendengroepje een van de betere en hij kon het nooit laten om niet op te scheppen. Daardoor hadden hordes meisjes zich om hem verdrongen en aandacht van hem gesmeekt. Niet dat hij erop reageerde, maar het was wel grappig, uiteraard. De gezichten van zijn vrienden waren kostelijk.
Pasqual besloot dit met Riot te delen. Het was een leuk en grappig verhaal. Ondanks dat hij vandaag luchtig wou houden, wou hij vragen naar Chloë. Riot kende haar...
"Vroeger, toen ik nog in Spanje woonde, had ik zo'n vriendengroepje, bestaand uit allemaal skaters en surfers. Ik was daar ronduit de beste en nou ja, laten we zeggen dat ik nogal van het opscheppen was. Dus ik had altijd alle meiden om me heen verzameld. Die zure gezichten van de jongens als ik weer een meisje vertelde dat ik niet geïnteresseerd was..." Pasqual grijnsde maar hoopte dat Riot het niet verkeerd opvatte.
"Ik ben geen jongen die meiden laat denken dat het wat kan worden als het echt hopeloos is, hoor," zei hij gauw. "Maar ik vind het wel grappig dat ze mij aandacht geven terwijl mijn vrienden er zo ongeveer om smeken." Pasqual liet een klinkende lach horen en pakte toen zijn rugzak. Daaruit haalde hij twee flesjes water. Hij wist dat het warm ging worden vandaag dus had hij voor de zekerheid twéé flesjes meegenomen. Handig, want nu had Riot ook wat.
Zonder moeilijk te doen gaf hij het flesje aan Riot, als hij hem niet wou, kon hij hem altijd nog gewoon in het gras zetten.
Zelf draaide hij de dop open en nam een flinke teug van het vloeibare, naar niks smakende goedje. Water was misschien wel zijn minst favoriete drank. Gaf hem maar een sterke kop koffie, of misschien een lekker ijskoud glas met seven-up. Water was niets. Zelfs limonade ging er bij hem nog beter in. Maar hij had nu dorst en dan dronk hij water, zelfs dit smakeloze spul.
Toegegeven, kraanwater vond hij wel heerlijk. Dat smaakte ergens naar. Dit kant en klare 'bronwater' smaakte vies, plat, smakeloos. Maar als hij water dronk, vond hij kraanwater wat een avondje in een glas had gezeten het lekkerst. Waarom? Dat wist hij zelf ook niet. Hij wist alleen dat hij dat erg lekker vond. Een beetje zoet zelfs.
Alles wat hij niet opdronk, deed hij weer in zijn tas. Zijn blik gleed weer naar Riot.
"Sorry dat ik mijn iets onserieuze gebabbel onderbreek maar ik beloof je dat ik daar zo weer op over ga. Ik wil 't nu.. eventjes hebben over Chloë, misschien weet jij meer van hoe ze dit alles opvat. Je bent immers wel haar vriend." Hij glimlachte verontschuldigd en stak toen zijn handen in een onschuldig gebaar omhoog.
"Ik zal echt voor de rest niets meer vragen, maar genieten van mijn middag. Het moet gewoon eventjes en dan ben ik er voor verlopig ook vanaf."

Admin

avatar
Admin
Riot luisterde aandachtig. Hijzelf had van jongs af aan hele andere sporten beoefend.
Spanje.. Door de hitte hier kon hij zich een redelijk voorstelling maken hoe het moest zijn geweest; een groepje jongens, types als Pasqual, skaters, gewoon doend waar de heck ze zin in hadden, jaloers wordend als Pasqual alle vrouwelijke aandacht kreeg. Riot grijnsde licht. Hij kon het zich voorstellen, maar zich niet indenken hoe het was om daartussen te zijn, tussen dergelijke lui, om zorgeloos te sporten, vrouwen van je af te houden op een sympathieke manier..
Hij riep zichzelf terug; geen melancholische bullshit. God nee.
Hij pakte het flesje aan dat Pasqual hem aangaf en nam een teug. Het water was verfrissend. Een enkele druppel gleed langs zijn kin. Hij gaf het flesje terug.
"Thanks," zei hij.
"Sorry dat ik mijn iets onserieuze gebabbel onderbreek maar ik beloof je dat ik daar zo weer op over ga. Ik wil 't nu.. eventjes hebben over Chloë, misschien weet jij meer van hoe ze dit alles opvat. Je bent immers wel haar vriend."
Hij keek de jongen verrast aan. Dit had hij niet aan zien komen. Hij beet op zijn lip en haalde diep adem. Hij zag het meisje zelden meer, maar herinnerde zich hun laatste ontmoeting. Had ze het goed opgevat? Nee, bepaald niet. Ze had erg van streek geleken.
Riot keek weer naar Pasqual. Hij besloot gewoon eerlijk te zijn; had die gast het meeste aan.
"We zien elkaar erg weinig, maar we kwamen elkaar laatst toevallig tegen en ze vertelde wat er was gebeurd. Ze leek vrij van streek door de gebeurtenissen. Tenminste, die indruk maakte ze op me," zei hij zonder omhaal. Goed, zoals hij Chloë kende was het ze een meisje dat nogal veel drama maakte, maar dit leek zonder meer oprecht, hoe zo'n dramaqueen ze ook kon zijn.
Hij haalde zijn schouders op. Hij kon zich er zo in de zon niet vreselijk druk om maken; ze kwam er wel weer overheen. Was ze sterk genoeg voor.
"Zit het nog wel goed tussen jullie?" vroeg hij nuchter aan Pasqual. Het was niet echt typisch voor hem om naar dat soort dingen te informeren, maar hij mocht deze gozer wel dus dan kon hij toch net even wat meer geduld opbrengen voor dit soort gesprekken en kon hij er ook naar luisteren. Het was anders dan het zoveelste aandachtszoekende heroïnehoertje dat tegen je kweelde over haar leven terwijl ze maar op één ding uit was. Dat was eigenlijk een mooi stereotype van het soort mensen dat vooral met hem over persoonlijke zaken wilde praten, dus dat had ook grotendeels zijn beeld gevormd.
Zo, jongens onder elkaar, echter, vielen simpele, niet al te diepgaande gesprekken best mee en voelde hij zich eigenlijk wel aardig ontspannen.
Een dun wolkje schoof voor de zon, maar ondanks dat was het nog steeds warm. Riot voelde de maffe aandrang naar de vijver vlakbij te lopen en er doodleuk te gaan zwemmen, puur omdat het kon. Hij hield zich in. Misschien later.

-Tijdssprong vol informatie-

Riot had kalm geluisterd. Te kalm. Voor een vreemde zou dit de indruk wekken dat het hem allemaal maar weinig deed. Een bekende zou weten wat het echt inhield. En degenen die het al eens eerder mee hadden gemaakt, zouden weten dat het een heel, heel slecht teken was. Onder de oppervlakte was Riot namelijk woedend. Niet ht soort woeden dat hij direct afreageerde, maar gechannelde woede, richting Richard. Er was dus maar een mogelijkheid om het te ventileren. En die kon eindigen in een ware hel.
Abrupt stond Riot op. Een misselijkmakend beeld van Chloë die misbruikt werd drong zich aan hem op en even trok er een rode waas voor zijn ogen langs.
"Ik moet gaan. Ik moet nog iets doen," zei hij zacht en resoluut keerde hij zich om, het park verlatend. Hij zou de man vinden. Hij zou hem vinden en dan zou hij hem laten voelen wat hij verdiende te voelen. Hij balde zijn vuisten.
In de straten van de stad koerste hij regelrecht naar de buitenwijken, waar dat soort volk veelal te vinden was. Hij had nu een hand in zijn zak, zijn vlindermes omsluitend. Adrenaline gierde door zijn lijf, maar hij bleef geheel kalm. Mensen gingen voor hem aan de kant; hij straalde iets gevaarlijks uit. Hij was nu ook gevaarlijk. levensgevaarlijk.
Waar was die klootzak? Riot's woede zakte niet, maar leek exponentieel te groeien, zich op te bouwen. De ontlading zou vreselijk zijn.
Hij doorkruiste de ene wijk na de andere, koortsachtig, fanatiek, als een roofdier dat prooi rook en deze meedogenloos achternazat. En meedogenloos zou hij zijn, daar kon Richard van op aan.
Hij vond hem. In een steegje.
Eindelijk.
Richard keek op en duwde de zestienjarige meid waarmee hij had staan vozen van zich af. Hij stuurde haar weg en ze rende gehaast de steeg uit.
De man grijnsde minachtend. "Heb je het gehoord Riot, van je vriendinnetje? Het verbaasd me dat ze je niet op is komen zoeken; dat had ik geweten."
In een paar stappen was Riot bij de man, die geen schijn van kans maakte tegen de jongen die simpelweg een bonk haat, woede, verdriet en verwarring. Haat, jegens de man wiens schuld dit was. Woede, om alles. Verdriet om hoe Chloë was misbruikt. Verwarring, omdat ze zonder hem ook maar íets te zeggen de rug toe had gekeerd. Hoezeer hij ook medelijden met haar had; zijn vertrouwen had ze hiermee kapot gemaakt.
Richard grinnikte.
"Boos?"
Ze keken elkaar een moment lang aan en Riot zag de blik van de man in angst veranderen. Hij viel aan.
Genadeloos troffen zijn vuisten de man keer op keer op keer op keer; geen deel van zijn lijf werd gespaard. Botten braken, bloed vloeide, en Riot nam wraak.
Uiteindelijk hield hij het ellendige hoopje Richard tegen de muur gedrukt. Het gezicht van de man was een ramp; zijn neus en kaak waren aan gort geslagen, zijn ogen zaten half dicht en het leek no het meest alsof een trekpaard hem vol in zijn gezicht getrapt had. Bloed liep uit zijn neus en mond. Hij kreunde en haalde piepend adem, half stikkend in zijn eigen bloed. Riot trok het mes, klapte het open. Hij had geen controle meer over zichzelf.
"Ik vraag me af. heb je je wel eens door haar laten pijpen? Want ik heb iets nieuws voor je en ik hoop dat je de techniek een beetje kent," zei Riot zacht. Richard kronkelde om los te komen, maar hij was te verzwakt om iets uit te richten.
"Doe je mond eens open. Je gaat een mes pijpen," siste Riot. De man sperde zijn ogen voor zover mogelijk op.
"Doe het." Riot zette de punt van het mes onder Richards oog. Trillend en kreunend van de pijn opende deze langzaam zijn mond. Riot schoof het mes langzaam zijn mond binnen, maar drukte niet door. Richard keek hem een moment lang aan. Riot keek terug. In die ogen zag hij.. verbitterdheid. Hij fronste. Geen seconde voelde hij medelijden met de man en zijn greep om het mes verstevigde. Hij keek naar het kapotgeslagen gezicht en kwam weer enigszins bij zinnen. Hij zuchtte diep en trok het mes langzaam terug.
"Nee." zei hij zacht en hij schudde zijn hoofd. "Nee, ik ga je niet martelen. Ik ben niet wreed."
Richard maakte een opgelucht geluidje en Riot's woede laaide weer op, zei het controleerbaar nu. in een kille haal sneed hij de aorta en halsslagader van de man door, die hij vervolgens op de grond liet vallen. Pijnloos zou zijn dood niet zijn. Snel wel. Meer humaniteit hoefde Richard niet te verwachten. Riot draaide zich om. Na enkele stappen keek hij om. Met een gorgelend geluid stierf Richard. Chloë en het zusje van Pasqual waren gewroken. Riot voelde een soort berusting. Het was gruwelijk wat hij had gedaan, maar wroeging was er niet. Daarvoor had deze man teveel levens verwoest. Hij had bij Chloë ingebroken, toen zij en Riot in haar appartement geweest waren. Hij was opgedoken in de hideout waar Akira Riot had afgetuigd. Hij had Chloë ontvoert, een hoer van haar gemaakt en vervolgens hetzelfde gedaan met de zus van Pasqual, om die uiteindelijk te vermoorden. En dat waren alleen de misdaden waarvan Riot op de hoogte was. Dit verdiende hij. Riot keek weer voor zich, en toen naar zijn kleren, nog steeds stilstaand halverwege het steegje. Hij zat onder het bloed en hield het mes nog vast. Hij veegde het af aan zijn broek, klapte het in een borg het op. Solance zou dit nooit weten, besloot hij. Zoals ze ook niet hoefde te weten wat hij in soortgelijke buien aan had gericht.
De lucht betrok. Riot keek omhoog. Donkere wolken pakten dreigend samen. Strafte God hem? Die gedachte deed hem mismoedig glimlachen. Bullshit. Sentimentele bullshit. Er was geen God. Geen hemel, geen rechtvaardigheid. Er was alleen hel en dat was hier, op deze verrotte planeet die door moest gaan voor een plek waar in harmonie geleefd kon worden.
Nog eenmaal keek Riot om naar het lijk. Het was beter zo. De eerste druppels vielen; het zinderend hete weer van net sloeg om zoals het alleen kon in een gebied als dit, waar bergtoppen in de buurt waren die nog sneeuw op zich droegen.
De donder rommelde en de regen zette door. Riot keek op. Liet het water zijn gezicht raken, genietend van de koelte. Opdat het zijn woede weg kon wassen, opdat hij kon verwerken wat hem was verteld. Dat hij het kon verwerken dat een meisje waarvan hij dacht dat ze een vriendin van hem was hem zonder aarzeling de rug toe had gekeerd, omdat hij blijkbaar niet belangrijk genoeg was om afscheid van te nemen. Zijn gezicht betrok even en hij voelde zijn ogen branden. Nu pas kreeg het verdriet een kans. Hoe kon ze? Hij begreep ook wel dat ze getraumatiseerd was, maar om continenten ver te reizen zonder het hem ook maar te laten weten. Waren ze wel vrienden geweest? Had hij überhaupt iets voor d'r betekent?
Hij weigerde tranen toe te laten. De laatste keer dat hij dat wel had gedaan was geweest toen Solance bijna zelfmoord gepleegd had. Solance, die oprecht van hem leek te houden, hoe moeilijk dat ook te bevatten was. Voor Chloë wilde hij geen tranen laten; dat was zijn eer te na. Als hij uit haar leven was geschrapt, wat deed ze in hemelsnaam dan nog in het zijne? Ze was hier niet meer, ze zou er niet meer zijn en zelfs al keerde ze terug, dan had hij zeker niet de illusie dat ze nog met elkaar op zouden trekken. Hij boog zijn hoofd tegen de nu in zijn gelaat striemende regen en liep de steeg uit. De donder rommelde nu luidruchtig boven hem, maar hij hoorde het amper.


_________________

https://discord.gg/3SQZ7nX
Join ook onze Discord server!

Pasqual Scodelario

avatar
Pasqual was verbaasd dat Riot zo plotseling opstond, maar een angstig gevoel overviel hem. Wát ging hij doen? Pasqual wist over Riot's reputatie. Natuurlijk, hij wou Richard dood hebben, maar... Wacht, dat ... ging Riot dat doen? Pasqual moest het weten. Het zou niet eerlijk zijn. Of wel. Twijfel greep hem naar zijn keel en het duurde zolang eer hij weer tot zijn verstand kwam, dat Riot al ruim en breed weg was.
"Verdomme," schold Pasqual niet zeker op de blondharige jongen. Ja, hij wist dat Riot op zijn eigen manier van Chloë had gehouden, maar... Moest die Richard dat echt met de dood bekopen? Pasqual sprong op en rende de richting uit die Riot uitging. Hij moest snel zijn, efficiënt, zeker weten waar Riot heenging. Maar het ging al mis. Toen Pasqual de stad in kwam, waren er zoveel mensen dat hij niet wist waar hij moest zoeken. Dus begon hij rond te vragen. De eerste de beste 'jongere' die hij zag, schoot hij aan.
"Mag ik wat vragen?" begon hij beleefd.
"Nee, ik koop niets van zwervers." Pasqual keek hem beledigd aan, greep toen zijn shirt vast, trok hem dichtbij zich en siste;
"Dit gaat om een zaak van leven of dood. Heb jij een jongen met tamelijk armoedige kleding, opvallend blond haar en een starre blik gezien?" De jongen die Pasqual zo ruw vast had, begon te bibberen.
"W-waarom vraag je dat?" piepte hij. Pasqual keek hem kwaad aan.
"Doet er niet toe. Zeg het me verdomme, oké? Heb je hem gezien?" De jongen knikte, wees een richting uit en Pasqual liet hem los.
"Dankjewel." Hij rende de aangewezen richting uit en bleef rennen. Waarom sommige jongens zo irritant bleven doen, was hem een raadsel. Pasqual keek ieder steegje in en hoopte dat hij hem kon vinden, maar tot nu toe...
Wat? Pasqual leek een glimp op te vangen van een jongen die Riot look-a-like was. Deze jongen liep een steegje in. Pasqual volgde stilletjes en keek om het hoekje. Nee. Het was geen Riot. Het was een blonde jongen die... een freakin' meisje was.
"Sorry, maar kan ik je helpen?" vroeg ze toen ze doorhad dat Pasqual naar haar staarde. Hij schudde zijn hoofd. Toen knikte hij.
"Misschien wel. Heb je toevallig een blonde jongen gezien met een blik alsof hij iemand gaat vermoorden?" Het meisje liet een vrolijke lach horen en schudde toen haar hoofd.
"Ben bang van niet. Ik moet trouwens gaan, succes met zoeken!" Het meisje liep verder het steegje in en liet Pasqual achter. Hij zuchtte. Het ging onmogelijk worden om Riot te vinden.
Na wat uren leken, had Pasqual dan eindelijk een steegje gevonden. Hij keek om het hoekje en zag Riot over Richard gebogen staan. Hij kon niet horen wat er gezegd werd, maar het bloed was wel te zien en de snee die Riot maakte ook. Pasqual wou gillen, naar de man toelopen, hem redden. Maar toen dacht hij aan Kaya en een bitterheid overviel hem. De man stierf en Pasqual keek vanachter een hoekje naar Riot. Hij hoorde het rommelen in de verte en een paar druppels vielen op zijn hoofd. Vermengd met tranen om zijn fucking zusje. Die klootzak had zijn zusje vermoord! Had ervoor gezorgd dat Chloë verdwenen was. Zwijgend stapte hij naar Riot toe, keek hem niet aan, maar verkocht Richard een rotschop. Toen stapte hij achteruit en zakte op de grond in elkaar, half in shock van wat hij zojuist gezien had.
"Riot..." Zijn stem klonk gebroken. "Ik wist niet.. had gehoopt... dat je niet compleet iemand zou kunnen doden." Hij staarde voor zich uit. Een afschuwelijk gevoel bekroop hem.
"Je gaat naar de freakin' gevangenis... Je gaat... wij gaan.. Ik ben medeplichtig. Riot, fuck!" Hij keek Riot nu met een afgrijzen aan. "Riot, je verkloot je toekomst, oké? Wil je soms..." hij had verhalen gehoord. Riot had een meisje. Solance. Toch?
"Je toekomst. Solance. Wil je háár soms in gevaar brengen? Begrijp je wel wat je aan het doen bent? Riot, verdomme! Je brengt niet alleen jezelf in gevaar, maar ook je vriendin, mij ook! Riot... Ik snap het, oké? Ik snap het, maar had je niet beter iemand anders het af kunnen laten handelen? Je hebt iemand vermoord, oké? Dat gaat niet meer uit mijn kop. En waarschijnlijk komen Richards handlangers achter je aan." Hij rilde van afschuw toen hij nadacht over de vreselijke dingen die die handlangers van Richard anderen konden aandoen.
Regen begon extremer te stromen en Pasqual volgde Riot de steeg uit. Zijn benen trilden, zijn gezicht stond vol met tranen. Niet omdat hij het jammer vond dat Richard dood was, maar meer omdat hij nadacht over de gevolgen. En die waren niet mis.

Admin

avatar
Admin
Riot keek geschrokken op toen Pasqual opeens opdook. Toen deze tegen het lijk schopte was hij verbijsterd, maar toen Pasqual tegen hem begon te praten fronste hij.
"Ik wist niet.. had gehoopt... dat je niet compleet iemand zou kunnen doden."
Riot sloeg zijn ogen niet neer maar keek Pasqual recht aan. Die woorden vertelden hem dat de jongen het wel enigszins had verwacht. Niet vreemd. Riot zei niets. Ja, hij was hiertoe in staat. Het was jammer dat een aardige knul als Pasqual er zo achter moest komen, maar het was niet anders. Hij had geen spijt van wat hij gedaan had.
"Je gaat naar de freakin' gevangenis... Je gaat... wij gaan.. Ik ben medeplichtig. Riot, fuck!"
"Bullshit. Als de autoriteiten het lijk al vinden zijn ze hooguit blij dat hij dood is. Dit soort volk make ze geen werk van," zei Riot kortaf. Het was waar. De laatste keer was dat ook zo geweest. Bij Pasqual's volgende woorden kwam er zowaar een bittere, vreugdeloze lach over Riot's lippen.
"Toekomst? Je kent me niet Pasqual, ik heb geen toekomst. Dit is niet eens de eerste keer dat ik mijn zelfbeheersing zo heb verloren. Dat ik hierna rechtstreeks doorga naar de hel staat toch al vast," zei hij bot. Het was waar; hij mocht dan een low-rate baantje hebben, van zijn leven was toch al niets meer te maken. Hij was uitschot, het soort dat wellicht deze cesspool niet eens uit zou komen.
"Je toekomst. Solance. Wil je háár soms in gevaar brengen? Begrijp je wel wat je aan het doen bent? Riot, verdomme! Je brengt niet alleen jezelf in gevaar, maar ook je vriendin, mij ook! Riot... Ik snap het, oké? Ik snap het, maar had je niet beter iemand anders het af kunnen laten handelen? Je hebt iemand vermoord, oké? Dat gaat niet meer uit mijn kop. En waarschijnlijk komen Richards handlangers achter je aan."
Riot luisterde onbewogen. Bij de frase over Solance fronste hij.
"Solance is veilig," zei hij uiteindelijk toen Pasqual zweeg. "En de handlangers van dit uitschot zijn ook bekenden van Akira Akatsuki, dus hen heb ik al lang achter me aan. Jij hoeft niet in gevaar te komen. Als iemand ernaar vraagt vertel je gewoon wat je me hebt zien doen, desnoods dik je het aan. Kom je wel mee weg."
Zijn woede was al lang weg en hij keek zijn kameraad - als hij hem nog zo kon noemen - lang aan. Hij wilde dit niet; wilde niet dat Pasqual slecht over hem dacht, maar het was niet anders. Zoals het nu leek liep hun vriendschap hier dood nu Pasqual Riot's donkere kant gezien had.
Eenmaal buiten de steeg keek hij om. Pasqual's gelaat deed een zucht over zijn lippen rollen.
"Hij verdiende het en ik red me wel," zei hij, kalmer dan hij zich voelde. Langzaam zakte alles e hij voelde zich alsof er een steen in zijn maag zat. Hij keek naar de licht getinte jongen. Dus dit was het dan? Hield het hier op? Eerst Chloë, nu Pasqual.
"Als je hiermee naar de politie wil gaan hou ik je niet tegen," zei hij. Hij wist niet of hij Pasqual daarvoor aanzag of niet, want zo lang kenden ze elkaar eigenlijk nog niet, maar hij wist wel dat hij het de jongen niet kwalijk zou nemen; ik Pasqual's wereld waren dit soort zaken waarschijnlijk niet zo gewoon als in die van Riot. Riot was opgegroeid tussen puin en een verloederde samenleving; op jonge leeftijd had hij al geleerd dat dit soort dingen niet vreemd waren. Hij had al teveel verminkte lijken gezien om ervan onder de indruk te zijn en had al teveel fucked up shit gedaan en meegemaakt om zich hierover op te kunnen winden. Ja, hij was een ramp, een wrak van wat een normaal mens had kunnen zijn. Hij was instabiel, gevaarlijk en had anger management issues. Dat wist hij allemaal. Hij wist ook dat hij al lang te ver heen was om ooit nog een normaal mens te kunnen zijn, zoals alle anderen.
De regen had hem doorweekt en hij had het ijskoud.
Opnieuw ging zijn blik over Pasqual en hij voelde even de idiote aandrang de jongen te smeken zijn vriend te blijven, terwijl hij zich realiseerde hoe snel hij hem eigenlijk in vertrouwen had genomen. Was dat voor niets geweest?
Je hebt iemand vermoord, oké? Dat gaat niet meer uit mijn kop. Hij wist wat dat betekende; hij zou nooit meer dezelfde zijn voor Pasqual. Zou deze hem nu ook zien als een freak? Een monster? Hij slikte. Nu sloeg hij zijn ogen wel neer, zich erbij neerleggend dat de kans groot was dat Pasqual hun vriendschap hier en nu zou willen beëindigen.
Water liep uit zijn haar, over zijn gelaat, dat nu donker en teruggetrokken stond.
"Zeg niets tegen Solance, mocht je haar ooit spreken. Ze weet dat ik een monster ben, maar dit hoeft er niet bij," zei hij uiteindelijk zacht.


_________________

https://discord.gg/3SQZ7nX
Join ook onze Discord server!

Pasqual Scodelario

avatar
Pasqual liet een lange, diepe zucht over zijn lippen rollen. Een hele lange en diepe zucht. Hij keek even weg van Riot, bedacht bij zichzelf dat Riot wel gelijk had, en ergens vermoedde hij ook dat Riot Pasqual heus wel in bescherming zou nemen. Hij kon er niet helemaal van op aan, maar als hij het zou vragen, zou hij het weten.
Pasquals woedende blik verdween uit zijn gezicht en hij voelde zich kalmer en opgeluchter. Richard was er niet meer, hij had een zeer pijnlijke dood gehad en hij die Kaya had vermoord, had zelf een zeer onprettige dood gekregen. Dit moest oké zijn, hier moest Pasqual mee kunnen dealen. Nee, natuurlijk ging het beeld niet zomaar zijn kop uit, en natuurlijk.. Eigenlijk wist Pasqual allang dat Riot zo gestoord was. Zo ziek vanbinnen. Maar iets anders trok Pasqual naar de jongen toe. De jongen was goed, ondanks zijn slechtheid. Als je naging wie Riot vermoord had... Riot was in feite op die manier een goede jongen. Vast en zeker dat er ook slachtoffers tussen zaten die minder slecht waren die Riot vermoord..
Pasqual wou niet nadenken over meer mensen die vermoord konden zijn door Riot dus schudde hij zijn hoofd.
"Oké... Oké... Ik krijg dit niet meer uit mijn hoofd, maar ik moet er maar mee dealen, right? Ik denk dat jij veel meer van dit soort zieke shit in je leven hebt gezien, anders ben je niet zoals jij bent. Ik keur het niet goed, en jezus wat zal ik hier een raar gevoel aan overhouden, maar ik denk dat je gelijk hebt. Kunnen we hier nu alsjeblieft weg?" Pasqual keek even naar de jongen die nu zijn ogen neersloeg en daarna zachtjes zei;
"Zeg niets tegen Solance, mocht je haar ooit spreken. Ze weet dat ik een monster ben, maar dit hoeft er niet bij." Pasqual schudde zijn hoofd.
"Nee... Jij bent geen monster," antwoordde hij zachtjes. "Richard was een monster. Hij nam onschuldige meiden hun leven af en hij heeft Kaya vermoord. Hij zal eeuwig branden in de hel, mocht deze bestaan. Jij.. Jij bent geen monster, want als je dat wel was geweest, zou je niet moeilijk doen over het feit dat Solance het zou weten of niet. Je wilt haar beschermen. Dus ja, je bent geen monster. Iedereen die Solance beschermt is goed, somehow." Pasqual legde zijn hand op Riots schouder en wou dat de jongen hem aankeek.
"Ik zou je alleen een ding willen vragen. Stel nou dat een of andere debiele handlanger op me af komt, zou ik dan jouw hulp mogen inschakelen? Ik ben niet compleet hulpeloos als het op vechten aankomt," er kwam een gemene grijns rond Pasquals lippen, "maar het zou wel fijn zijn als ik wist dat ik een medestander heb en niet alleen een gevecht hoef aan te gaan. Dit soort gasten vechten toch nooit eerlijk, dan hoef ik het ook niet te doen." Weer blies hij zijn adem uit.
"Chloë is terug. Chloë is terug en ik weet niet wat ik ervan moet vinden. Ze is terug maar ze is zo... ze is zo het slachtoffer. Ik ben mijn zus verloren. Ik heb een tijd gehad waarin ik haar nodig had. Ik ben eraan onderdoor gegaan en nu is zij het slachtoffer. Ik wil niet zeggen dat ik het slachtoffer ben, maar laat ik nou op dit moment iets meer shit aan mijn laars hebben. Riot, weet jij wat ik moet doen?" Het laatste kwam er een beetje smekend uit en Pasqual kuchte. "Oké, dat klonk raar. Maar heb je enig idee hoe ik me moet gedragen? Want ikzelf weet het niet meer. Niets voelt meer zoals het zou moeten voelen en ik ben mezelf niet meer." Hij had veel gezegd over de situatie, iets wat hij niet meer kwijt raakte aan anderen. Hij voelde zich eenzaam en verloren, maar tegelijkertijd voelde hij zich zo sterk. Misschien wel omdat hij er was geweest voor Chloë en hij voelde dat zij elke keer diegene leek te zijn die er niet voor hem was. Misschien was dat waarom hij zich zo sterk hield. Misschien moest hij maar eens gaan overdenken of het echt nog wel nut had. Ja, natuurlijk kreeg ze nog een soort van kans, maar ze moest deze dan ook zeker goed benutten.
Ergens ver weg klonk er een sirene en Pasqual kreeg een bleke kleur rondom zijn neus.
"Op naar een café, voor wat warme chocolademelk?" stelde hij voor aan Riot.

Admin

avatar
Admin
"Oké... Oké... Ik krijg dit niet meer uit mijn hoofd, maar ik moet er maar mee dealen, right?"
Riot keek Pasqual bewegingloos aan. Ja, Pasqual moest er maar mee dealen; Riot zou niets aan de situatie kunnen veranderen, immers, zelfs al zou hij het willen, hij zou die vuile klootzak niet weer tot leven kunnen wekken.
"Ik denk dat jij veel meer van dit soort zieke shit in je leven hebt gezien, anders ben je niet zoals jij bent. Ik keur het niet goed, en jezus wat zal ik hier een raar gevoel aan overhouden, maar ik denk dat je gelijk hebt. Kunnen we hier nu alsjeblieft weg?"
Briljante conclusie. Ja, Riot had genoeg gezien, gedaan en meegemaakt wat vergelijkbaar was met dit en wellicht had hem dat inderdaad gevormd tot de mens die hij vandaag de dag was. Het onderstreepte alleen maar meer het beeld dat de instabiele jongen van zichzelf had.
Maar ik denk dat je gelijk hebt. Bij het horen van deze woorden keek Riot Pasqual verwonderd aan; die verbazing kon hij niet verbergen. Hij had niet verwacht dat de jongen dat op zo'n haast neutrale manier zou zeggen. Bij het horen van Pasqual's vraag knikte hij kort. Waar ze heen konden wist hij niet, maar ze kwamen wel weer ergens terecht; de omgeving hier was gevarieerd genoeg.
Pasqual's reactie op zijn verzoek niets tegen Solance te zeggen kwam nog voor hij verder kon lopen en verraste hem opnieuw.
"Nee... Jij bent geen monster."
In Riot's ogen verscheen iets wat iets weg had van onzekerheid. Meende Pasqual dit, of was het een truc? Hij keek de jongen strak aan om te kunnen ontwaren of hij op zijn hoede moest zijn of niet. Pasqual echter, leek volkomen oprecht, waardoor Riot iets ontspande. Hij was geen monster? Een bittere lach wist hij nog net binnen te houden. Blijkbaar kende Pasqual hem dan uiteindelijk toch niet goed genoeg; wat kon hij anders zijn? Hij wist hoe men over hem dacht, op hem neerkeek en als de dood was dat hij compleet door zou slaan. Er waren maar een paar mensen die hem als een volwaardig mens zagen en- zijn gedachtengang werd abrupt onderbroken door een realisatie; als Pasqual dit meende, hield dat dan in dat hij Riot ook gewoon als gelijkwaardig zag, ondanks alles? Dat was een vreemd idee; iemand die hij nog maar zo kort kende, maar die hem dan al wel voldoende vertrouwde om.. Riot was verward, zonder meer. Hij hield niet zo van hopen, dus hopen dat Pasqual dit inderdaad meende probeerde hij te vermeiden.
"Richard was een monster. Hij nam onschuldige meiden hun leven af en hij heeft Kaya vermoord. Hij zal eeuwig branden in de hel, mocht deze bestaan. Jij.. Jij bent geen monster, want als je dat wel was geweest, zou je niet moeilijk doen over het feit dat Solance het zou weten of niet. Je wilt haar beschermen. Dus ja, je bent geen monster. Iedereen die Solance beschermt is goed, somehow."
Hij voelde Pasqual's hand op zijn schouder en hij keek op. Misschien had Pasqual gelijk, was hij ergens diep van binnen een goed mens... Nee, dat kon niet. Mensen als Pasqual waren goed; mensen die vriendelijk bleven, ondanks wat er gebeurde en die dingen normaal konden bekijken. Riot was niet goed. Riot was messed up, twisted en gewelddadig. Hij kon zichzelf niet als goed zien. Ja, hij deed wat in zijn ogen goed was, maar hij wist ook wel hoe de maatschappij hem zag en hoewel hij aan de meeste mensen geen boodschap had, deed het hem wel degelijk iets, altijd worden gezien als tuig.
Zijn eerste reactie op Pasquals verzoek dat volgde was irritatie; hij was geen huurling. Wat dacht Pasqual, dat Riot als uitsmijter in te huren was? Een frons tekende zich af op Riot's gelaat en zijn ijsblauwe ogen keken Pasqual vanonder het vrijwel witte haar schattend aan. Hij ging zich niet laten gebruiken. Hij luisterde naar de verdere woorden van de jongen.
"Ik laat je heus niet aftuigen door dat volk," zei hij uiteindelijk, op koelere toon dan net. "Maar maak niet de fout me als gun for hire te zien."
Hij wist dat dat onvriendelijk klonk, maar hij wilde het duidelijk hebben; het maakte hem op een aparte manier blij dat het erop leek dat hun vriendschap niet kapot was gegaan, maar hij bleef een wantrouwig iemand en zat er niet op te wachten uitgebuit te worden, door wie dan ook.
"Chloë is terug. Chloë is terug en ik weet niet wat ik ervan moet vinden. Ze is terug maar ze is zo... ze is zo het slachtoffer. Ik ben mijn zus verloren. Ik heb een tijd gehad waarin ik haar nodig had. Ik ben eraan onderdoor gegaan en nu is zij het slachtoffer. Ik wil niet zeggen dat ik het slachtoffer ben, maar laat ik nou op dit moment iets meer shit aan mijn laars hebben. Riot, weet jij wat ik moet doen?"
Riot verstarde. Ja, hij had niet verwacht dat Chloe ook nog maar een poot naar hem uit zou steken maar toch stak dit; dit gaf weer even opnieuw aan dat hij geen fuck meer voor die trut betekende. Waarom had hij eigenlijk gedacht dat hij dat ooit wel had gedaan?
Hij keek naar Pasqual. Het feit dat, na alles wat zijn kameraad was overkomen die meid zich nog steeds als een slachtoffer gedroeg maakte dat hij alleen maar meer weerzin voor haar voelde. Weerzin, omdat hij wist hoe het was om een dierbaar iemand te verliezen; dan ging je niet zelf het slachtoffer uithangen.
"Oké, dat klonk raar. Maar heb je enig idee hoe ik me moet gedragen? Want ikzelf weet het niet meer. Niets voelt meer zoals het zou moeten voelen en ik ben mezelf niet meer."
Riot haalde zijn schouders op. "Aan mij heb je nou niet meteen een objectieve waarnemer. Na wat ze gedaan heeft kan ze mij de pot. Ik zou geen energie meer in 'r steken," zei hij zonder omhaal. Terwijl hij die woorden uitsprak had hij er even spijt van, maar dat drukte hij resoluut weg. Zijn vriendschap met het blonde meisje was over; dat had ze meer dan duidelijk aangegeven en hij ging niet achter haar aan hollen om dat terug te krijgen. Ze had zijn vertrouwen verpest en niets zou dat nog kunnen herstellen. Ondanks zijn harde voorkomen was Riot vele malen kwetsbaarder dan hij leek; zijn toch al fragiele vertrouwen was gemakkelijk kapot te maken, immers.
De sirene in de verte deed Riot ietwat opschrikken. Hij keek naar zijn kleren, waar nogal wat bloed aan zat.
Bij het horen van Pasqual's voorstel keek hij op.
"Prima, maar beter gaan we eerst even langs mijn eh.. huis; zo kan ik moeilijk een cafe binnenstappen," zei hij nuchterder dan hij zich voelde.
Hij begon te lopen, in tegenovergestelde richting van de sirenes. Het leek hem niet onverstandig om zoveel mogelijk door steegjes te gaan, puur omdat de kans daar gezien te worden zeer klein was. Hij kwam langs een prullenbak en trok in een opwelling zijn shirt uit, dat hij erin flikkerde. Als dat ding werd gevonden dan was dat maar zo, en hij viel nu nog steeds op, maar op een minder macabere manier en mochten ze dat shirt vinden dan redde hij zich daar later wel weer uit.
Terwijl hij verder liep wierp hij een korte, zijdelingse blik op Pasqual, die hij moeilijk te peilen vond. Meende hij wat hij had gezegd? Zag hij daadwerkelijk goedheid in Riot? Hij staarde naar de smerige tegels op de grond en schopte een half verroest blikje weg dat voor zijn voeten was gekomen. Zijn gedachten dwaalden even af naar Solance. Hij wilde absoluut niet dat het meisje dit alles te weten zou komen. Het voelde zonder meer verkeerd om dingen voor haar te verzwijgen, maar toch.. Nee, het was beter zo.


_________________

https://discord.gg/3SQZ7nX
Join ook onze Discord server!

Pasqual Scodelario

avatar
- Oké er klopt even wat niet in dit topic, dus ik laat Pasqual Riot wel bijpraten. :'3 -

Zwijgend liepen ze richting Riots huis. Verschillende dingen maalden door Pasquals hoofd. Het vertrek van Chloë. Het gezeik en de rotgevoelens die hij daardoor over zich heen had gekregen. De nachtmerries. Het verdriet. Het pijnlijke gevoel en zijn maandenlange depressie. Toch leek het hem niet iets om met Riot te delen. Hij wou de jongen immers niet tot last zijn, aangezien Riot ook zijn eigen shit had waar hij mee moest dealen. Terwijl ze naast elkaar liepen, beiden in hun eigen wereld van gedachten, gleden zijn gedachten af naar wat hij zojuist gezien had. Een vlaag woede bloeide weer in hem op. Ongelooflijk. Hij zou uiteraard nooit zelf die Richard zo hebben afgetuigd.. alhoewel... Even balde hij zijn vuisten terwijl de pijn weer door zijn lichaam jaagde. De mentale pijn die Richard hem had gegeven. De hele toekomst die Pasqual ooit in zijn hoofd had om te hebben met Chloë, naar de tyfus. Maar, bedacht Pasqual zich, hij moest sterk zijn. Sterk voor iedereen. Sterk voor zichzelf. Een lichte zucht ontglipte uit zijn lippen toen hij besloot het te laten rusten. Oké, de beelden van Richard gingen zijn kop niet uit, maar hij moest het laten rusten. Hij moest verder gaan.
Een gegil wat door merg en been ging, kwam uit een steegje zetten en Pasqual keek vluchtig even naar Riot. Het was geen gegil van plezier en het was gewoon het soort gegil waar je direct kippenvel van kreeg. Pasqual spande zijn spieren aan en trok een sprintje in de richting van het geluid. Het bleek een meisje te zijn wat waarschijnlijk een jaar of veertien, vijftien was. Zij had niets te zoeken hier! En al helemaal niet bij een groep van een stuk of drie jongeren die een jaar of achttien zouden kunnen zijn. Opgeblazen kwallen die eruit zagen alsof ze het minderjarige meisje zo onder haar rokje zouden kunnen grijpen. Het meisje had ook inderdaad een erg kort rokje aan en had zo'n gigantische laag make-up op dat Pasqual zich niet kon voorstellen dat haar moeder ermee akkoord was gegaan dat ze zo de deur uit was gelopen. Maar oké, dat daargelaten, het was niet haar bedoeling om verkracht te worden. Dacht hij dan.
Het meisje had lange bruine haren die tot rond haar navel kwamen. Het was lang en glanzend en door de combinatie van het lange haar en de hoeveelheid make-up was het meisje waarschijnlijk ten prooi gevallen aan deze zeer charmante heren. Het meisje bleek opvallend grijze ogen te hebben waarmee ze angstig naar Pasqual tuurde, hoogstwaarschijnlijk in de waan dat hij bij het groepje hoorde.
'Blijf van haar af,' zei Pasqual terwijl zijn ogen zich vernauwden. Het meisje haar mond trilde kort en ze schoot achter Pasqual. Ze legde haar hand op zijn middel en keek met grote angstogen naar de groep mensen.
"Ja," zei ze angstig. "Doe wat hij zegt en blijf van me af! Ik zei toch dat ik 'n vriend had die jullie wel pakt?!" Pasqual had de neiging om het meisje achter haar rug vandaan te trekken en zo weer in de groep te gooien en te zeggen; "Oh well, fuck it, you guys can have her." maar hij deed het niet. Hij speelde het spelletje vrolijk mee.
"En wie breng je daarvoor mee?" lachte een van de jongens schamper. Pasqual keek even achter zich en zag Riot. Een glimlach tekende Pasquals gezicht. Zodra Riot aan de proppen kwam, kon niemand anders meer winnen.
"Doet er niet toe," gromde Pasqual terwijl hij zijn vuisten balden. "Ik heb een deal voor jullie. Één aanbod. Jullie donderen op en laten haar hierzo met rust, laten haar voor altijd met rust, en wij doen jullie niets." Een van de jongens deed een stap naar voren en grimaste.
"Grapjas," grinnikte hij met een valse blik in zijn ogen. "Ik heb een deal voor jou, jij geeft haar hier en ik sla je tanden niet uit je bek." Dat was teveel voor Pasqual. Hij duwde het meisje naar achteren, vloog naar de man toe, omklemde met zijn vuist het shirt van de jongen en raakte met zijn vrije vuist de kaak van de mafklapper die dacht dat Pasqual lief en onschuldig was.
"Heb ik je niet gewaarschuwd, fucker?" siste Pasqual kwaad, terwijl hij de gozer woest van zich af duwde. De jongen haalde naar Pasqual uit en raakte deze op zijn slaap. Een wee gevoel trok door Pasqual heen en hij voelde zich nu wel in het gedrang komen. Alleen tegen deze jongens ging hij het niet redden, maar dat mocht hij niet laten merken.
"Kom dan," siste hij terwijl zijn blik van jongen naar jongen flitste. Riot.. help!

Admin

avatar
Admin
Elk woord had hij gehoord en met ijzige blik in zijn ogen, die het bevroren water op wel meer manieren leken te representeren kwam hij de hoek om. Twee jongens herkenden hem, een leek oprecht geschrokken.
Een van de jongens haalde naar hem uit. Riot ontblootte zijn tanden, dook weg en liet zijn voet vervolgens in de maag van de jongen neerkomen. De gozer die Pasqual had geslagen bemoeide zich er ook mee en in enkele seconden was Riot omsingeld.
Van de grond raapte hij een stevig stuk steen op. Een donkere jongen greep zijn arm, om vervolgens een stuk steen in zijn gelaat te krijgen. Stil zakte hij in elkaar. Een vuist kwam uit het niets en trof Riot in zijn maag. Hij klapte dubbel en voelde hoe hij aan zijn haar naar achteren werd getrokken. Iemand sloeg hem in zijn gezicht en hij voelde warm bloed over zijn lippen stromen. Hij rukte zich los en wankelde achteruit, tot hij de smerige, kille muur tegen zijn rug voelde. De twee die nu nog bij bewustzijn waren kwamen op hem af. De eerste sloeg hij tegen zijn kaak, de tweede raakte hem in zijn zij, waarop hij reageerde door om zijn as te draaien en hem een knietje in zijn lever te geven.
Hoeveel kans maakte hij in dit gevecht? Een ander iemand zou dat berekend hebben. Riot was gewoon een en al woede en adrenaline, niets meer niets minder.
Hij greep een van de twee bij diens zwarte, vettige dreads en ramde zijn gezicht tegen de muur, waarna hij de bewusteloze jongen liet vallen. Er was nu nog een over. Deze leek de beste vechter van het stel en hij keek Riot berekenend aan.
“Je hebt met de verkeerde lui lopen kloten gozer,” siste hij. Riot ontblootte slechts zijn tanden.
Hij schoot naar voren. De knie van de jongen trof hem tegen zijn kaak en terwijl het even licht in zijn hoofd werd, vloog hij naar achteren om met een klap tegen de muur te komen. Duizelig stond hij op. De jongen was al bij hem, maar Riot was ook al weer enigszins bij zijn positieven en greep de jongen bij zijn schouders, hem achtereenvolgend een kopstoot, een knietje en een paar genadeloze klappen geven. Hij trapte hem van zich af. Dat was het dan. Riot rechtte zijn rug en veegde met de rug van zijn hand zijn gezicht af. Het bloed aan zijn vingers veegde hij weer af aan zijn kleren waarna hij naar Pasqual toeliep, ietwat onvast.
"Gaat het?" vroeg hij de jongen. Hij nam zijn vriend kort op. Zijn blik dwaalde vervolgens kort over de jongens.
Hij keek naar het meisje.
"Je hebt Pasqual hier gebruikt, of niet?" zei hij tussen opeengeklemde kaken door. Net zomin als hij zelf niet wilde worden gebruikt gold dat ook voor zijn vrienden.
"Ja, hallo, wat moest ik dan?"
"Je had je bek kunnen houden en het ons gewoon op kunnen laten lossen," beet Riot haar toe. Ze keek hem opstandig aan.
"Jonge, ik kan mijn eigen beslissingen wel nemen. Jezus."
"Is verkracht worden daar een van?" Riot voelde zich weer kwaad worden.
Ze begon te schelden en Riot duwde haar resoluut tegen de muur.
"Bek houden," gromde hij, en ze was direct stil. Hij liet haar los.
"Maak dat je wegkomt."
Hij wendde zich tot Pasqual, zonder haar na te kijken.
"Beter gaan we hier weg," mompelde hij. Hij kon wel wat rust gebruiken en Pasqual vermoedelijk ook wel.


_________________

https://discord.gg/3SQZ7nX
Join ook onze Discord server!

Pasqual Scodelario

avatar
Pasqual kon zijn opluchting niet onderdrukken en voelde nog meer genegenheid voor Riot toen deze hem te hulp kwam. Hij volgde Riots bewegingen en voelde ongemakkelijk hoe zwak hij in tegenstelling tot Riot was. Het meisje omklemde Pasquals middel nu en leek overdreven zachtjes te snikken. Ja ja, het was een nare situatie, bladiebla, gezeik en gezever, maar het kon hem niet schelen. Ruw trok hij haar los, duwde zijn eigen hand naar zijn hoofd en keek met een wazig blikveld naar Riot. Verdomme. Hij moest echt naar de sportschool gaan en spieren kweken. Dit was gewoon zielig en sneu. Terwijl Riot al de klappen ving, was uiteindelijk Pasqual diegene die het gevecht had laten beginnen. Het bloed wat over Riots gezicht liep, gaf overduidelijk aan dat die jongens veel te sterk voor Pasqual moesten zijn. Trouwens, sinds wanneer voelde Pasqual zich zo? Hij beet op zijn tanden en vloog naar de jongen toe die bewustenloos op de grond lag, maar inmiddels een paar lichte bewegingen aan het maken was. Pasqual zette diens voet op de schouder van de jongen, boog zich naar voren en siste zachtjes in diens oor; "Beter van niet. Hou je maar gedeisd, knul." Riot.. well, Riot had de andere jongen ook te pakken genomen en Pasqual stond te wachten tot hij klaar was. Stond te kijken, maar er was.. er was geen plaats voor afschuw. Hooguit voor het stomme meisje wat nu met lange uithalen stond te snikken. Hij had zin om tegen haar te snauwen, aan haar te vragen of haar moeder wist dat ze er als een kindhoer bij liep.
"Gaat het?" Pasqual keek Riot aan en glimlachte. "Beetje duizelig. Hersenen.. oh well. Wat ik nog had zal nu wel kapot zijn." Hij gebaarde met een hoofdknik naar de jongens die op de grond lagen. Eentje die hij nog onder de duim hield. Hij hief zijn voet op, gaf hem de kans om op te staan en weg te rennen. De knaap maakte er dankbaar gebruik van en liet zijn 'vriend' achter in de steeg. Tja.. Vriendschap... Ondertussen volgde Pasqual het gesprek met het zeer merkwaardige meisje, het zeer merkwaardige kindhoertje. Vermakelijk en eigenaardig ding. Vermakelijk om eens ontzettend hard te slaan... En hij sloeg meisjes niet eens!
Het meisje was het overigens niet bepaald eens met wat Riot tegen haar te zeggen had. Een aantal scheldwoorden die voor Pasqual nieuw waren, rolden vlekkeloos over haar lippen en de frons in zijn wenkbrauwen werd steeds groter. Whut? Wat had dit kind? Toen Riot er klaar mee was, duwde hij het gratenpakhuis tegen de muur aan en zei dat ze haar bek dicht moest houden. Direct effect. Tja, zij had net ook wel gezien wat Riot met de jongens had gedaan.
"Beter gaan we hier weg," zei Riot. Pasqual knikte, terwijl het meisje nu hem weer eens snotterend om de middel wou vliegen. Pasqual duwde haar zwijgend van zich af, en mopperde iets in de richting dat ze maar beter kon optyfen. Hij had er geen zin in.
"Zo.. eh, nog steeds richting jouw huis?" vroeg hij toen, toen het meisje slechts een geur van parfum had achtergelaten. "Of.." Hij nam de jongen kort in zich op. "Ik weet niet of mijn huis dichterbij is, daar kun je uiteraard ook van kleding wisselen. Ouders die zijn.. god mag weten waar, plus dat ze -" Pasqual viel stil. Hij had willen zeggen dat zijn ouders toch niet om hem gaven, maar dat was niet helemaal waar. Zijn ouders gaven hem zoveel vrijheid, ookal was Kaya aan de vrijheid overleden. Misschien omdat Pasqual alles wel had overleefd? Misschien omdat ze beseften dat ze Pasqual maar beter niet vast konden binden? Hij wist het niet. Hij besefte wel dat het een vreemde gang van zaken was.
"In ieder geval, je kan je kleding bij me wisselen. M'n ouders doen er niet moeilijk over en ik heb toch zat." Dit laatste werd gezegd met de nodige bitterheid. Ja, hij had zat. Altijd genoeg. Maar ...
"Misschien is jouw huis toch beter." Het was allemaal van die bullshitkleding, van die gesteven dingen, rijkelui kleding. Dingen die Pasqual nooit droeg. "Tenzij je een skaterbroek met gaten goed genoeg vind? De enige dingen die geen gaten hebben zijn mijn... sjieke broeken en van die supernette blousejes. 'k Mot ze niet, maar kweet niet of jij er wel zo blij mee bent." Pasqual haalde zijn schouders even luchtig op en vroeg zich ineens af sinds wanneer hij zo onzeker was geworden. Wat kon het hem schelen? Riot zou geen slechte dingen denken als Pasqual iets goeds voorstelde? Jeez. Zelfvertrouwen? Waar was het?
Ze liepen het steegje uit, de jongen bewusteloos achterlatend, en Pasqual grimaste even. De dood van een man in een ander steegje. Een bewusteloze jongen in dit steegje. Als het zo de hele dag door ging... Zou je dan op een gegeven moment een volledig pad van moord krijgen? Zijn hartslag miste een slag waardoor Pasqual door zijn duizeligheid door een knie zakte. Hij knipperde verwoed met zijn ogen, probeerde deze scherp te stellen, maar hij wist al wat er ging komen. De voortekenen van een migraine-aanval waren de duizeligheid, daarna barstende koppijn en vervolgens de misselijkheid. In combinatie met de klap die hij zojuist op zijn slaap had gehad, een niet al te beste..
Hij krabbelde zwijgend overeind, knikte naar Riot, mompelde; "jouw huis," en kotste toen nog net niet zijn schoenen onder maar wist naast zichzelf te kotsen. Whoops, fase overgeslagen, dacht hij in zichzelf.
"Oh well, liever hier dan ergens anders," sprak hij met een vies gezicht. "Let's go. Ik heb het wel gehad."

Admin

avatar
Admin
Riot's uitdrukking verzachtte toen Pasqual hardop overwoog naar wiens huis ze het beste konden gaan. De jongen leek de indruk te hebben dat wat hij thuis te bieden had niet goed genoeg zou zijn. Riot's blik gleed over zijn eigen kleren; afgedraken, vies.. wat kon er slechter zijn dan dit?
"maar kweet niet of jij er wel zo blij mee bent."
Riot wist eigenlijk niet wat hij op die woorden zeggen moest. Het maakte hem namelijk niet uit naar wiens huis ze gingen, de enige reden om Pasqual's aanbod af te slaan zou zijn omdat hij hem niet tot last wilde zijn, maar zeker niet omdat de kleding van de jongen hem te min zou zijn.
Ze liepen weg. Riot keek geschrokken op toen Pasqual zijn evenwicht leek te verliezen en kort daarna overgaf. Hij vloekte.
Zijn huis? Prima. Zonder te overleggen pakte hij resoluut Pasqual's arm en legde deze om zijn nek om zo de jongen te ondersteunen. Of deze dat nodig vond of niet had de blonde jongen eigenlijk schijt aan op dit moment; hij zag Pasqual als een vriend en het kwam niet vaak voor dat hij een vriend kon helpen; meestal was Riot zelf degene die in de problemen kwam. Zo zag hij het zelf, in ieder geval.
Hij begeleidde de jongen naar zijn huis, waar hij hem losliet om de deur van slot te doen.
"Als je je even op wil frissen kan dat. Je mag ook even gaan liggen als je daar meer aan hebt. Ik kleed me even om," zei hij uiteindelijk en hij liep naar zijn kamer. Hij had er weinig moeite mee dat Pasqual hier rondliep; hij begon de jongen op zich wel te vertrouwen, wat waarschijnlijk zo snel ging door de manier waarop ze elkaar ontmoet hadden; hij was honderd procent aan de donkerharige jongen overgeleverd geweest toen hij daar halfdood op de stenen had gelegen. Dat had hem al snel duidelijk gemaakt dat de jongen hem niets zou doen, want immers, had Pasqual kwaad gewild, dan had Riot niets tegen hem kunnen doen.
Op zijn kamer lag Gypsy in een mandje. De hond werd wakker en dartelde enthousiast om Riot heen, die het dier even liefdevol achter diens oortjes krabbelde. Vervolgens rechtte hij zijn rug en trok hij zijn broek en shirt uit, om snel iets relatief schoons aan te trekken in de vorm van een vaal shirt dat eens zwart was en een lichte spijkerbroek met gaten bij de knieën van een valpartij die het resultaat van een klimpartij was geweest.
Hij liep door naar de badkamer, waar hij met een frons in de spiegel keek. Door de bloedneus die een van die klootzakken hem had geslagen zat de onderkant van zijn gezicht onder het deels opgedroogde en deels half weggeveegde bloed en bij zijn slaap begon zich een blauwe plek af te tekenen.
Hij deed de kraan open en schepte water in zijn handen. Ruw maakte hij zijn gezicht en hals schoon. Het deed wat zeer, maar het kon erger; zijn neus was niet gebroken en waarschijnlijk zou de pijn de volgende dag pas echt onaangenaam zijn.
Hij haalde een hand door zijn lichte haar en vertrok naar de keuken, waar hij twee glazen frisdrank inschonk. Een voor hem en een voor Pasqual. Kwaliteit was anders, maar veel geld had Riot nou eenmaal niet om handen en hij was er aan gewend; het smaakte prima.
Hij leunde tegen het aanrecht en wachtte op zijn vriend. Hij besefte zich hoe sterk zijn leven eigenlijk ondanks alle shit in positieve zin was veranderd; hij had Solance, het meisje waarmee hij oud wilde worden en waarmee hij samen woonde, hij had Gypsy, het bolletje pret dat er zonder hem niet eens meer geweest was, hij had Pasqual, die ondanks wat hij had gezien nog steeds bevriend met Riot wilde zijn, hij had Iseco en Margaret, die nog altijd als een soort vervangend paar maffe ouders voor hem waren... Riot slikte. Voor het eerst in tijden voelde hij zich sentimenteel zonder direct kwaad op zichzelf te worden. Hij glimlachte even en hoorde de korte hondenpootjes gehaast de trap af stommelen. Met Gypsy die rond zijn benen stuiterde wachtte hij rustig op Pasqual.


_________________

https://discord.gg/3SQZ7nX
Join ook onze Discord server!

Pasqual Scodelario

avatar
Pasqual kon niets anders doen dan een diepe genegenheid voelen voor Riot toen deze Pasquals arm om zijn schouder sloeg en hem mee verder hielp. Onafgesproken, de ongeschreven regels van iets wat je een vriendschap kon noemen. Hij wou Riot bedanken maar wist even de woorden niet te vinden. Het leek er even niet toe te doen, in de tocht naar het huis van Riot. Pasqual vroeg zich af waar Riot eigenlijk woonde. Riot leek hem wel een type voor een kraakpand, een flatje of iets in die richting, dus toen ze richting bos verdwenen was hij verbaasd. Maar het deed er eigenlijk niet toe. Riot liet Pasqual los en deed de deur open. Het was een cozy boerderijtje in het middel van het bos en het lag behoorlijk verscholen als je niet wist waar het was. Wat een prachtig ding was het!
Toen hij binnenkwam was hij haast nog verbaasder. Wat was het hier netjes! Hoewel alles redelijk oud was, wat boerderijen vaak ook waren gezien het feit dat het boerderijen waren en die tegenwoordig niet echt meer gebouwd werden, was het toch nog behoorlijk spik en span.
"Als je je even op wil frissen kan dat. Je mag ook even gaan liggen als je daar meer aan hebt. Ik kleed me even om," zei Riot en me tdie woorden verdween hij naar wat vermoedelijk zijn kamer was. Pasqual zakte uitgeput neer in een stoel en keek om zich heen. Honden. Hondensporen overal. Een blonde golden retriever kwam op hem aangesneld en het was dat hij redelijk bekend was met Patricks manier van doen, maar anders was er van zijn mannelijkheid weinig overgebleven. De hond drukte zijn snuit in de lies van Pasqual en Pasqual grijnsde naar het dier. Als Patrick hier was, moest Solance hier ook zijn maar hij hoorde niets. Even gaf hij toe aan Patrick, die duidelijk geaaid wou worden en geen genoegen met 'nee' nam. De grote logge kop kwam op Pasquals knie te liggen en een klein lachje kwam over diens lippen. Patrick was een grappig en lief beest en hij kon zien dat Patrick echt een goede vriend van Solance was, want tja... Hoeveel vrienden had je nou die je zo enthousiast begroette elke keer als je ze tegen kwam? Pasqual veegde Patrick met lichte dwang aan de kant, hoewel Patrick nog lang niet klaar was met het bedelen om aandacht, en hij bewoog zich redelijk langzaam voort naar de wc. Hij sloot de deur achter zich zonder de moeite te nemen hem op slot te doen en hoorde hoe Patrick afdroop en rustig naar de woonkamer toeliep. Pasqual zocht naar het lichtknopje en toen hij die had gevonden, staarde hij naar zijn spiegelbeeld. Bloeddoorlopen ogen, blauwe plek, bloed en wat vegen vuil. Hij liet het kraantje stromen, ving de druppens op met zijn middel- en wijsvinger en poetste het vuil zachtjes maar grondig van zijn gezicht af. Dat zag er al beter uit. Daarna spoelde hij zijn mond met het water, liet het er even doorheen gaan en spuugde het weer uit om zo van die nare, zurige kotssmaak af te komen.
Even naar de toilet, waardoor hij een aantal blauwe plekken had gespot. Oh, crap. Nou ja, viel niets aan te doen. Zijn kleding was er niet al te best aan toe, maar het was niet te storend dat hij Riot nog meer gezeur ging geven door te vragen om kleding. Daarbij, hij had ook sterk het gevoel dat Riot zijn maat niet zou hebben. Andere bouw en dat soort dingen.
Nog even liet hij zijn polsen het koude water uit het kraantje opvangen, spoelde de wc door en liep toen weer terug naar de woonkamer, waar hij een andere, nieuwe hond tegenkwam. Die kon hij niet. Deze liep richting de keuken dus Pasqual volgde, want volgens zijn vermoeden was daar Riot of Solance. Het was Riot met twee glazen frisdrank.
"Leuke broek, die gaten maken het echt af." Pasqual knipoogde naar Riot en nam een glas in zijn handen. "Ik dacht dat rafeltjes aan de onderkant in waren, maar ik zal me wel vergist hebben." Dat laatste om Riot ervan te verzekeren dat Pasqual geen moeite had met versleten kleding en dat het niet als zeikopmerking was bedoeld. "Hoe lang woon je hier al? En eh, niet om heel flauw te zijn, maar ik zie je nou eenmaal niet als schoonmaaktype, woon je hier samen met Solance?" Patrick kwam nu ook de keuken ingedrenteld waardoor deze nu aardig vol was met twee mannen en twee honden en hij begon vrijwel direct weer te bedelen om aandacht.
"Ah, Patrick," mompelde Pasqual toen het logge beest op zijn tenen ging staan. "Moet dit nou echt?" Hij gaf hem een kleine duw en gaf een hoofdknik naar de woonkamer. "Zullen we daar gaan zitten? Daar kan ik mijn kont keren zonder dat Patrick me direct bespringt. Nou ja. Dat misschien niet, maar we kunnen comfortabel zitten?" Een flauwe grijns, een onzeker gevoel. Het was niet zozeer dat hij rare dingen over Riot dacht, maar hij wist niet tot hoe ver hij kon gaan met wat hij zei, want het was niet zijn bedoeling om Riot voor het hoofd te stoten.

Admin

avatar
Admin
"Leuke broek, die gaten maken het echt af."
Op Riot's gezicht brak spontaan een jongensachtige grijns door, die grijns die hem een stuk jonger deed lijken.
"Ik dacht dat rafeltjes aan de onderkant in waren, maar ik zal me wel vergist hebben."
"Mode en ik zijn nooit echt een koppel geweest," antwoordde hij luchtig. "En ik heb het geld niet om vaak nieuw spul te kopen," voegde hij er schouderophalend aan toe. Echt een leuk onderwerp was dat niet, maar het viel hem alles mee hoe gemakkelijk hij dat aan Pasqual vertelde. Hij geloof niet dat de jongen hem zou veroordelen.
Riot was iemand die erg veel tijd nodig had om iemand echt te vertrouwen, maar Pasqual was al een heel eind om weg om Riot's vertrouwen te winnen. Riot had geen idee of de jongen dat wist, maar schatte dat het niet moeilijk was om tot zo'n conclusie te komen; Riot was puur en hoe gecompliceerd hij inmiddels ook was, hij bleef op een bepaalde manier een simpel mens; hij had een muur om zich heen, maar buiten dat was hij wie hij was; hij acteerde niet, kon hij niet eens. Het enige wat aan het begin doorgaans nep aan hem was, was de air van onverschilligheid, het hele I-don't -care-about-anyone, maar dat viel doorgaans wel weg als hij iemand begon te mogen.
"Hoe lang woon je hier al? En eh, niet om heel flauw te zijn, maar ik zie je nou eenmaal niet als schoonmaaktype, woon je hier samen met Solance?"
Opnieuw grijnsde de blonde jongen, maar deze werd beïnvloed aan de gedachte aan Solance en had de duidelijke kenmerken van iemand die verliefd was.
"Yeah.. Iseco heeft dit voor ons geregeld toen ik.. de stad even uit moest, zeg maar," legde hij uit. Hij zou er geen moeite mee hebben de reden aan Pasqual uit te leggen als die nieuwsgierig was, maar echt relevant leek het hem niet om het er nu bij te zeggen.
Patrick voegde zich bij hen en had direct aandacht voor Pasqual. Riot was dol op Solance' hond geworden. Net als op Gypsy. De twee waren een geweldige aanvulling in zijn leven.
"Zullen we daar gaan zitten? Daar kan ik mijn kont keren zonder dat Patrick me direct bespringt. Nou ja. Dat misschien niet, maar we kunnen comfortabel zitten?"
Riot knikte. "Prima," zei hij, en hij liep naar de woonkamer. Hij zette zijn glas op het tafeltje en plofte toen op de bank, waarna hij zich comfortabel iets onderuit liet zakken. Doordat hij nu zat staken zijn knieën een stukje uit de scheuren in zijn broek, maar hij sloeg er geen acht op.
Hij keek op naar Pasqual en het viel hem nu eigenlijk pas op hoe diens kleren eraan toe waren. Hij fronste.
"Moet je zo niet even wat schoons aan? Je kan wel wat van mij lenen," zei hij. Zijn kleding was vaak aan de grote kant, maar het paste vast wel; voor broeken had je riemen en shirts.. ach, who gave a fuck about shirt sizes. Riot droeg er vaak genoeg die een deel van zijn sleutelbeenderen lieten zien, vaak omdat ze ook niet heel meer waren, maar hij was het gewend.
Gypsy sprong vlug naast hem op de bank en hij kriebelde de hond liefdevol achter diens oren, waarna deze direct half op Riot's buik kwam liggen.
"Voel je je trouwens al beter?" vroeg hij Pasqual vervolgens. Hijzelf voelde zich wel weer redelijk; zijn buik, zij en neus waren beurs van de klappen, maar hij was het gewend; dit was met een weekje allemaal wel weer weg, schatte hij zo.
Hij bedacht zich dat het de eerste keer in jaren was dat er een kameraad bij hem thuis was. Er waren wel lui die hij via Iseco kende en oprecht aardig was gaan vinden, maar dat ging niet verder dan dat; het was oppervlakkig en echt vertrouwen deed hij hen niet, niet op de manier zoals hij inmiddels open stond voor mensen als Solance, Pasqual, Margaret en Iseco.


_________________

https://discord.gg/3SQZ7nX
Join ook onze Discord server!

Pasqual Scodelario

avatar
"Mode en ik zijn nooit echt een koppel geweest." Pasqual grijnsde breed.
"Niet? Oh, en ik dacht nog wel dat jullie zo'n goede match waren. Nou ja, my bad." Niet dat Pasqual ook maar enig gevoel voor mode had. Dat gedeelte van de genen had bij Kaya gelegen en Kaya had hem merendeel van de tijd aangekleed. En vaak genoeg uitgescholden omdat hij zich niet 'hip' genoeg kleedde. Tegenwoordig kon hem het niet zo heel veel meer schelen wat hij droeg, omdat hij eigenlijk niet onzeker genoeg was om zich er ook maar iets van aan te trekken. Vroeger was dat wel anders en kleedde hij zich voornamelijk naar het vriendengroepje waarmee hij omging.
"Yeah.. Iseco heeft dit voor ons geregeld toen ik.. de stad even uit moest, zeg maar," gaf Riot antwoord op zijn vraag. De manier waarop hij het zei bracht alweer een glimlach op Pasquals gezicht. Nee, Riot had iets uitgespookt wat het daglicht niet kon verdragen en daardoor waren er bepaalde gevolgen waardoor het verstandiger was als Riot ergens anders ondergebracht werd, samen met Solance want zij zou vermoedelijk ook een gevaar lopen bedacht Pasqual zich zo. Het ging Pasqual niet echt aan welke zaken, vond hij. Plus dat het niet uitmaakte, Pasqual had zich er bij neergelegd dat Riot was zoals hij was en het kon Pasqual geen zak schelen zolang hij respectvol tegen hem bleef. Maar Pasqual achtte Riot niet als een persoon die ineens zonder goede reden respectloos tegen hem zou gaan doen. Het zou niet echt Riot-achtig zijn.
Ze gingen op de bank zitten en nog voor ze goed en wel zaten sprong Riots hond op zijn schoot. Patrick daarintegen blafte opgetogen naar Pasqual, duwde zijn snuit flink in de jongen zijn ribben en zwaaide zo hard met zijn staart dat het Pasqual niets zou verbazen als er eens iets omgevallen was vanwege het toedoen van diens staart. "Teeeering Patrick, kalm aan joh, ik blijf je wel aaien,' mompelde Pasqual met een zweem van een glimlach. Hij vond het aanhankelijke van Patrick wel ontzettend aandoenlijk, maar hij dacht niet dat hij er zelf ooit iets mee zou willen. Met een hond... Oké, hij mocht misschien nu wel alleen wonen, maar om een hond te nemen dat ging een beetje ver. Met zijn trainingsstal waar hij Riot zo nog voor moest vragen zou hij waarschijnlijk niet eens tijd hebben om er nog een hond bij te houden, tenzij deze flink getraind werd zodat hij wel met paarden samen kon. Maar als Pasqual uiteindelijk samen wou gaan wonen met Aya...
Dat was een gedachte die hij nooit hardop had uitgesproken en ook eentje die hij voorlopig niet hardop zou uitspreken. Hij was zo dol op het meisje dat het eigenlijk gewoon vervelend werd, maar niemand die hij in vertrouwen nam door te zeggen wat er allemaal in zijn hoofd rondging. Das was men liebt das neckt sich...
"Moet je zo niet even wat schoons aan? Je kan wel wat van mij lenen." Pasqual keek even bedenkelijk naar zijn kleding wat er niet uitzag en knikte toen. "Als je wat kan missen, graag. Ik.. zie eruit alsof ik wat zombies heb afgeslacht in een zombie-apocolyps." Een goede vergelijking was het niet, maar het gaf wel een beetje weer hoe hij zichzelf eruit vond zien. Smoezelig en bloederig.
"Voel je je trouwens al beter?" Pasqual knikte. "Jeb. Drinken en jezelf even opfrissen doet wonderen. Daarbij... ik ben wel wat klappen gewend." Niet helemaal waar. Hij was heus wel wat gewend, maar de echte vechtpartijen daar had hij nooit echt bijgestaan. Hij was liever iemand die de zaak een beetje bedaard hield, probeerde over het algemeen zijn emoties binnen te houden en wou gewoon open en vriendelijk overkomen. Daardoor was hij er niet het type voor om direct slaags te raken, maar in sommige gevallen van onrechtvaardigheid dan kon hij niets anders dan slaags raken.
De deur ging open en Patrick die twee seconden geleden nog bij Pasqual had gestaan, stond nu te springen en te stuiteren voor het blondharige meisje. Blondharige meisje in kwestie was Solance die vandaag haar haren in een lage staart had gebonden en deze over haar rechterschouder had hangen. Ze droeg een lichtblauwe skinnyjeans met zwarte enkellaarsjes met hak. Boven die broek droeg ze een wit hemdje met daaroverheen een spijkervestje van donkerblauwe spijkerstof. Een betoverende glimlach lag rond haar lippen en haar ogen schoten direct naar Riot toe. Blijkbaar nam ze hem in zich op en had de situatie al vrij snel beoordeelt want het eerste wat ze zei was;
"Ik hoop dat Pasqual de meeste klappen heeft gevangen." Hoewel dat allesbehalve aardig was, klonk het ook als een soort... Alsof ze gewoon zoveel om Riot gaf dat ze niet wou dat hij de meeste klappen had gevangen. Pasqual kon er nog een excuus voor verzinnen. Toch irriteerde deze opmerking hem mateloos en moest hij zijn kaken op elkaar klemmen om geen witty opmerking te maken tegen het meisje.
"Ik ben zo weer weg hoor," zei ze gericht tegen Riot. Ze was voor hem gaan staan en had haar handen op zijn wangen gelegd om vervolgens liefdevol een kusje te geven. Pasqual keek de andere kant op om het tweetal hun privacy te gunnen maar blijkbaar werd dat door Solance heel anders geïntepeteerd.
"Awh kleine Pasqual is jaloers omdat z'n Aziatische chick er niet is. Maak je maar geen zorgen, ze laten daar geen mensen los. Deze vlucht niet weg naar Verweggistan." Pasqual balde zijn vuisten en keek Solance even kwaad aan. Toen haalde hij diep adem en keek weer weg. Dit bracht een lach teweeg bij Solance waardoor Pasqual weer even op keek.
"Ik maak vanavond het eten, okay? Ik had nog wat leuke ideeën. Heb alleen niet genoeg voor drie personen."
"Ik ben vanavond gewoon thuis," mompelde Pasqual.
"Mooi, dan hoef ik me niet schuldig te voelen als ik geen rekening met je hou." Ze gaf Riot nog een kus op zijn wang en liep toen weg. Pasqual draaide zich naar Riot met een wanhopige uitdrukking op zijn gezicht.
"Weet jij wat ik verkeerd heb gedaan?" fluisterde hij. "Zo doet ze altijd tegen me. Altijd. Echt waar.."

Admin

avatar
Admin
Riot knikte bij het horen van Pasquals reactie en nam zich voor zometeen even iets toonbaars voor hem te pakken.
Hij was ook blij te horen dat Pasqual zich al weer wat beter voelde. Het gold voor hemzelf ook. Zijn neus begon wel meer zeer te doen, maar het was op zich prima te verduren.
En toen kwam Solance binnen. Riot voelde een schuldbewuste maar toch ook vrolijke grijns op zijn gezicht verschijnen. Schuldbewust omdat hij wist dat ze liever had dat hij niet om de zoveel tijd de nodige verwondingen opliep, en vrolijk omdat hij gewoon blij was haar weer te zien. Zijn vriendin. Het was apart. Het was al lang geleden dat hij echt een vaste vriendin gehad had, en zelfs dat was anders geweest dan zijn relatie met Solance.
Ze wist hem echter te verbijsteren met de manier waarop ze met Pasqual omging. Hij wist van verbazing eigenlijk niet wat hij moest zeggen.
"Ik ben zo weer weg hoor," zei ze, en ze kwam voor hem staan. Hij wilde zeggen dat ze best kon blijven, maar ze had hem al gekust en even was hij vergeten wat hij wilde zeggen.
De volgende woorden die ze zei echter, kwamen lang niet alleen bij Pasqual aan.
"Awh kleine Pasqual is jaloers omdat z'n Aziatische chick er niet is. Maak je maar geen zorgen, ze laten daar geen mensen los. Deze vlucht niet weg naar Verweggistan."
Riot keek met een ruk op. Toen bedacht hij het zich weer; het deed er niet toe wat er over Chloë werd gezegd, zijn boosheid richting de ex van Pasqual deed er ook niet meer toe. Had hij haar immers niet uit zijn leven geschrapt? Ze had hetzelfde met hem gedaan. Hij zou een goeie broer zijn geweest. Ja, ja, dacht hij bitter.
En toch, ook al had hij haar 'geschrapt', ergens stak het toch weer. Wellicht omdat zijn vertrouwen zozeer was beschaamd. Ook al zou ze ooit terugkeren, Riot wist dat het tussen hem en Chloë onmogelijk ooit nog weer goed zou kunnen komen. Er was teveel gebeurd. En teveel niet gebeurd; ze had immers geen poot naar hem uitgestoken.
De conversatie tussen Solance en Pasqual ging echter al verder en even later keek Riot zijn vriendin verslagen na, die een kant van zichzelf had laten zien die de witblonde jongen tot nu toe nog niet kende.
Pasqual keek hem aan.
"Weet jij wat ik verkeerd heb gedaan? Zo doet ze altijd tegen me. Altijd. Echt waar.."
Riot haalde zijn schouders op.
"Dit is nieuw voor mij," bromde hij. Hij keek Pasqual aan. "Ken je haar al lang?" vroeg hij toen, zich realiserend dat hij eigenlijk niets wist van de verstandhouding tussen de twee.
"Trouwens, ik moet Gypsy nog uitlaten, als je wil kunnen we dat nu doen, hebben we het er zo wel over," zei hij kort daarop, zich realiserend dat het wellicht geen gek idee was om even naar buiten te gaan.


_________________

https://discord.gg/3SQZ7nX
Join ook onze Discord server!

Gesponsorde inhoud


Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 1]

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum