Paradigm Shift

Een RPG die zich centreert rond het leven in een stad waar alles kan gebeuren.


Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

From the eastern penthouses to the slums outside the suburbs, all the same (Jaydon)

Ga naar beneden  Bericht [Pagina 1 van 1]

Zane Northland

avatar
Hij hees zijn rugzak iets hoger op zijn schouders terwijl hij stug doorliep, de gigantische villa's voorbij, zijn blik strak op de grond gericht. Hij voelde zich altijd zo nietig in deze straten.
Hij was dan ook dankbaar toen hij eruit was. Hoe netjes en schoon het er ook was, deze rijke wijk deed hem zich onveilig voelen. De mensen hier hadden niets met de buitenwereld en zouden vermoedelijk bij calamiteiten hooguit de politie bellen als ze er zelf baat bij hadden.
De villawijk ging over in een standaard buitenwijk van het soort waar men vakkundig langs elkaar heen leefde, zich niets van elkaar aantrok en blind was voor alles wat niet onder sappige roddels viel.
Seth zuchtte. Dit waren ookal het soort mensen bij wie hij zich slecht op zijn gemak voelde. Hun botheid, hun onverschilligheid, nee daar kon de enigszins schuwe jongen niet mee omgaan.
Al vlug maakten de vrijwel identieke woningen plaats voor aftandsere gebouwen. Hij kwam nu zo langzamerhand in de buitenwijken terecht. Het was dat hij er hoe dan ook doorheen moest.
Vlug en vol schuldgevel stapte hij een junkie voorbij. Hij wist dat hij de magere man niet kon helpen, en dat hem geld geven zinloos was, maar toch raakten de man zijn smeekbedes hem.
Hij dwong zichzelf door te lopen; zijn portemonnee trekken zou zijn dood kunnen worden hier.
Met neergeslagen ogen passeerde hij een groepje hangjongeren, die de junk vermoedelijk compleet negeerden. Zij woonden hier,hoorden ze niet op zijn minst voor hun buurtgenoten te zorgen?
Natuurlijk niet.
"Hey, emo-kid!" riep een van de jongens. Seth slikte. Als hij iets niet was dan was het wel een vechter.
Hij liep gehaast door.
Hij hoorde snelle voetstappen achter zich maar weigerde om te kijken. En sterke hand greep hem bij zijn kraag en draaide hem om. Hij wist dat om hulp roepen zinloos was. Alleen een voorbijganger die zich het lot van anderen aantrok kon hem helpen, maar daar durfde hij niet op te hopen.
"Wat doet iemand als jij hier?" werd hem grinnikend gevraagd.
"Lopen," mompelde hij.
"Gaan we bijdehand doen?"
Oh crap, nu had hij ze kwaad gemaakt. Hij was zich sterk bewust van het feit dat hij zich totaal niet kon verdedigen.
Zijn rugzak werd hem afgenomen. Hopelijk lieten ze het alleen bij het afnemen van zijn geld.
"Jezus wat ben jij een schijterd," mompelde een van de jongens. Seth zweeg. Ja, hij was een schijterd. Hij was mensenschuw, nerveus en zijn social vaardigheden lieten enigszins te wensen over.
"Hmm, hij heeft weinig los geld. Zullen we 'm laten pinnen?"

Gast


Gast
Het vibrerende geluid van een trillend mobieltje op zijn nachtkastje maakte hem wakker. Hij was pas laat naar bed gegaan, iets wat het minder raar maakte dat hij rond deze tijd nog sliep. Gapend ging hij zitten, wreef in zijn ogen en knipte het nachtlampje aan. ‘Nicki’ stond op het schermpje van zijn mobiel. Hij gaapte nogmaals, nam vervolgens op. Huilend vertelde zijn tante hem dat zijn neefje weer weg was, iets wat direct een belletje bij hem deed rinkelen. Nicki was een alleen staande moeder, de typische vrouw waarvan haar zoon alles mocht. Jake was het zoontje die daar het meest van profiteerde; hij deed alles wat God hem verbood. Jeydon vertelde zijn enige tante dat het goed zou komen; hij zou Jake wel gaan zoeken. Snikkend bedankte zijn tante hem en vervolgens hing hij op. Langzaam gooide hij zijn benen over de rand van zijn bed, liet zijn gezicht in zijn handen rusten. Hij wist precies waar hij de jongen moest vinden, enkel zei hij het niet tegen zijn tante om meer paniek te voorkomen. Hij stond op, raapte een zijn broek op die naast zijn bed lag. Hij knipte zijn nachtlampje uit, trok zijn gordijnen opzij. Nogmaals verliet een gaap zijn mond toen hij kast opendeed. Een van zijn favoriete T-Shirts lag boven aan de stapel, twijfelend trok hij hem aan. Ach, waarom niet? Snel rende hij naar beneden, gunde zijn haar geen aandacht. Het zat meestal toch warrig, deze ware net-uit-bed-look stond gelijk aan zijn vaste coupe; enkel bevatte dit haar geen halve pot gel. Hij schoot de trap af, pakte zijn jas van de kapstok.

De achterbuurt, noemde hij het altijd. Het was een plek met junkies, drugsdealers maar ook gewone mensen, zoals hij, leven in deze wijk. Hij controleerde de tijd, hij had de vrij lange afstand toch gered in tien minuten. Hij ging de hoek om, richting de plek waar hij Jake vorige keer ook had gevonden. En daar, tussen een grote groep jongen, stond zijn neefje. ’JAKE!’ Hij rende richting de jongen, met als gevolg dat de jongen om Jake heen verschillende kanten opvlogen. De jongen zelf, Jake, bleef verstijfd staan. ’Ah nee.’ hoorde hij de jongen mompelen. ’Oh ja!’ hij trok de jongen aan zijn kraag mee, had geen aandacht voor de spullen die de jongen in zijn handen had. ’Auw, auw’ hoorde hij de jongen piepen, maar ook daar schonk hij geen aandacht aan. Hij wou het liefst direct uit deze buurt verdwijnen; het was niet een van zijn favorieten plekjes. Hij liet zijn blik door het gebied glijden, om er zeker van te zijn dat niemand hem gezien had. Nee, als mensen wisten dat hij in deze buurt kwam, zou hij zeker geen baan vinden. Zijn ogen kwamen terecht op een jongen, die duidelijk ook niet in deze buurt hoorde. Een hand greep de jongen in zijn kraag, iets wat duidelijk negatief bedoeld was tegenover hem. Hij richtte zijn blik weer op zijn neefje, een twijfelend gevoel betrok zijn lichaam. ’Ga naar huis’ Hij liet de jongen los, duwde hem richting de weg die hem uit deze buurt bracht. ’En laat het me niet merken dat je hier weer eens bent’’ Hij had genoeg vrienden die in drugs gehandeld hadden, genoeg jongens die hun diploma niet hadden. Met grote passen liep hij op het geval af, hoorde de jongen nog net zeggen "Hmm, hij heeft weinig los geld. Zullen we 'm laten pinnen?" Hij trok de jongen van de ander af, hield hem half aan zijn kraag omhoog. Wat was het toch geweldig dat hij enkele maanden geleden zichzelf aan het sporten had gezet. ’Zullen we eens kijken hoelang jij onderwater kan?’ het klonk minder drijgend dan hij bedoelde, maar het moest toch negatief overkomen. ’Of doen we dat er hier niks gebeurd is en ga jij weer terug naar de kinderopvang?’ Ergens in zijn hoofd lachte hij om zijn opmerking, iets wat niet erg van pas kwam. Hij liet de jongen los, richtte zijn blik op de andere jongen. Het was raar om te vragen of het goed ging; dat was duidelijk niet het geval. Hij richtte zich weer op de andere jongen en keek hem vragend aan. ’Wat word het?’

- weet niet of dit de bedoeling was? -

Zane Northland

avatar
Met verbijstering keek Seth toe hoe een jongen een einde aan de belaging maakte, simpelweg door autoritair te zijn. Met een lichte steek van jaloezie realiseerde Seth zich dat hij dat wellicht nooit zou kunnen.
Bij de opmerking over kinderopvang grinnikte hij even maar een van hen groepje keek hem dreigend aan en hij wist dat hij zich beter rustig kon houden; nu leek het erop dat alles met een sisser af zou lopen, maar als hij dit soort tuig tegen zich in het harnas joeg kon dat nare gevolgen hebben. Hij wist hoe graag bendes mensen eens opzochten met wie ze nog iets te vereffenen hadden.
"Wat wordt het?" hoorde hij de jongen vragen en zijn blik ging van hem naar de jongen tegen wie het gezegd werd, die vaag mompelde dat hij wel wegging.
En dat deed hij; hij rukte zich los, gebaarde naar zijn vrienden en vertrok gehaast.
Seth haalde diep adem en raapte vlug zijn rugzak op. De rits zat gelukkig nog dicht. Hij slikte en zwaaide het ding over zijn schouder.
Gezien Seth's postuur lag het niet erg voor de hand dat de jongen zo schuw was; hoewel hij niet uitzonderlijk gespierd was, was hij ook zeker niet tenger en had hij weinig lichaamsvet.
Het was puur die nervositeit tussen zijn oren, die mensenschuwheid en angst voor vreemden die hem in zichzelf gekeerd en zenuwachtig maakten.
Hij keek op naar de jongen die hem te hulp was geschoten en zijn lippen krulden even om tot een licht onzekere maar dankbare glimlach.
"Dank je," zei hij. Hij keek het groepje na, dat gehaast om de hoek verdween.
"Als je niet had ingegrepen.." hij maakte zijn zin niet af, maar dat was vermoedelijk ook niet nodig; het sprak voor zich wat volk als die jongens als tijdverdrijf zag.
Hij herinnerde zich dat de jongen tegen een van Seth's belagers had gepraat alsof hij op een bepaalde manier boven hem stond en hem kende, maar hij vroeg er niet naar; dat was ook iets waar hij bij onbekenden gewoon niet spontaan en voorlijk genoeg voor was.
Hij speelde een beetje opgelaten met een koordje aan zijn tas. Hoewel hij blij was met de hulp die hij had gekregen, schaamde hij zich ook. Waarom was hij dan nooit in staat zich eens fatsoenlijk te verdedigen, al was het maar verbaal. Hij was een watje; zonder meer. Hij zuchtte licht, balend daarvan. Nu de angst van de situatie was weggeëbt, geneerde hij zich des te meer.

Gesponsorde inhoud


Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 1]

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum