Paradigm Shift

Een RPG die zich centreert rond het leven in een stad waar alles kan gebeuren.


Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

Sunset

Ga naar beneden  Bericht [Pagina 1 van 1]

1 Sunset op wo jun 27, 2012 3:33 pm

Ty

avatar
Sufferd
Het was al zo lang geleden, die paarden, die zon. Maar elk weggaan had een terugkomen. En dat terugkomen brak vandaag aan. Hij miste het allemaal te hard, en kon niet langer van de plaats wegblijven. Waarom hij weg was gegaan, dat kon hij zelf ook niet achterhalen. Maar het moest een goede reden zijn. Ookal had hij die niet. Nu zijn moeder gestorven was, kon hij niks anders doen dan verder gaan in zijn leven. Misschien was dat de reden dat hij vertrokken was, hij moest het misschien verwerken. Ty reed met zijn jeep over een hobbelig wegje. Het was een kortere weg naar HH. Hij wist niet wat hij moest zeggen als hij zijn vrienden terug zou zien. Misschien zouden ze hem niet eens meer terug willen. Maar dat maakte hem niet uit, het enigste wat hij terug wou was zijn paard. Die hij had achter gelaten... Hij was zo boos op hemzelf, waarom was hij vertrokken? Hij schudde alles even van zich af en reed door. Eindelijk kwam de zon in zicht. En de huizen. Hij was er. Er kwam een vreugdevol gevoel in hem naar boven. Nog even en hij was thuis.
Daar was zijn huis. Er was nog niks veranderd. het enige wat anders was is dat zijn moeder er nu niet meer was. Ze was vijf maanden geleden gestorven. Ze was dement, ze herkende haar man niet meer, en toch was ze gestorven aan een hartstilstand. Het was allemaal gebeurd terwijl Ty bij zijn paard was geweest. Soms had hij nog spijt dat hij niet genoeg bij haar was geweest. Maar niemand had die hartstilstand kunnen voorkomen... Of... Hij parkeerde zijn jeep en stapte uit. Hij wachtte even voor de deur voor hij ze open deed. Hij ademde diep uit en draaide het sleutelgat om. De eeuwen oude piepende deur ging open. Ty stapte naar binnen. Het was nog steeds even netjes als altijd. Het leek alsof het nog nooit bewoond was geweest. Hij liep vanuit de woonkamer naar de keuken. Alles was netjes. Hij wou zo snel mogelijk naar het asiel, waar hij Equinox had gezet. Hij ging terug naar zijn auto en reed de oprit af. Het asiel lag hier niet ver vandaan. Het was ongeveer twee straten verder. Al snel was hij er en sprong uit zijn auto. Deur niet op slot. Hij ging naar binnen. De meneer herkende hem en groette hem met een knikje. Ty liep op hem af. "Meneer, mijn paard, die ik hier vijf maanden geleden heb binnen gezet. Is die hier nog?" Alsjeblieft... De man twijfelde. "Equinox? Ja hoor!" Ty werd gevuld met vreugde en opluchting. "Kunt u me er alstublieft naar toe brengen!" De man lachte. "Geen probleem!" De man bracht Ty naar de stal van Equinox. Maar het was er donker. Ty zag niks. De man tikte op de staldeur. Het prachtig zwarte beestje stak zijn hoofd weer door de deur. Hij had hooi in zijn mond maar zijn ogen lieten verbazing zien. Ty kreeg een enorme glimlach op zijn mond. "Equinox!" Het paard brieste. Nog steeds verbaasd. Ty grinnikte. Hij aaide de ruin over zijn hals en keek naar de man. "Ik zou hem graag mee terug nemen, meneer." De man kon alleen maar knikken. "Ik haal zijn halster even." Ty bleef bij Equinox. Hij opende de staldeur en ging bij hem binnen. "Je zult wel boos zijn, neem ik aan... Maar dat begrijp ik wel. Ik had je nooit mogen achterlaten, dat was een hele grote fout. Maar nu ma dood is... Zullen we het samen moeten redden, jongen..." Zei hij. Equinox duwde zijn neus in zijn gezicht. Hij was blij hem terug te zien. En dat deed Ty goed. De man kwam terug met Equinox' halster. Ty deed het bij hem op en nam hem de stal uit. Hij realiseerde zich nu pas dat zijn trailer nog thuis stond. "Oh... Mijn trailer staat nog thuis." Maar eigenlijk kon hij niet langer wachten om met Equinox te gaan rijden. [/i]"Meneer, zou ik mijn auto hier nog even kunnen laten staan, ik wil gelijk even met Equinox gaan rijden. Ligt mijn zadel hier ook nog? Dat had ik ook binnen gebracht."[/i] De man knikte. Ook dat ging hij halen. Het paard zijn oren gingen meteen op staan. Hij was dol op rijden, hij moest het waarschijnlijk heel erg vinden dat hij al zo lang geen zadel meer gevoeld had. Ook Ty... De man kwam terug. Gelijk zadelde Ty Equinox op. De ruin stond te popelen om te vertrekken. "Jongeman, ons asiel sluit wel over een paar minuten. Maar ja, dat u auto daar staat kan geen kwaad. Maar als u nog dingen hier hebt liggen, zou u die best al in u auto kunnen stoppen." Zei de man. Ty knikte. "Maar ik moet alleen maar mijn rijhalster nog hebben. Maar de rest heb ik nu allemaal." De man ging het gelijk halen. Hij kwam direct weer terug. "Alstublieft, en ik bewonder je liefde voor paarden. Je geeft echt om Equinox!" Zei de man. Ty keek naar de ruin en knikte. "Nou en of."
Nadat TY het rijhalster in de jeep had gelegd, en afscheid had genomen van de man, kon hij eindelijk op Equinox kruipen. Ty zette zijn rechtervoet in de linker beugel en stapte op. Daar zat hij dan. "Daar gaan we dan, jongen." Equinox brieste en ze begonnen te stappen. Ty nam het weggetje richting de heuvels. Daar was hij te graag. Ty kreeg langzaam genoeg van het stappen en begon rustig te draven. Alhoewel Equinox al sneller wou gaan hield Ty het bij rustig. De heuvels kwamen al in zicht. Het was prachtig. De laatste zonneschijn van de dag weerkaatste over het heuvel gebergte. En dat gaf een prachtig effect. Ty ging al wat sneller lopen om op de eerste heuvel te komen. En toen ze een constant plaatsje vonden begonnen ze heerlijk te galoperen. Equinox' oren stonden vrolijk naar voren. Ty was alles weer vergeten. De dood van zijn moeder... Alles verdween. Ze galopeerden de hoogste heuvel op en gingen toen langzaam terug naar draf en vielen uiteindelijk stil. Er waren verschillende mensen nog hier en daar aan het lopen. Net als Ty genoten ze van het laatste zonnetje van de dag. Maar Ty herkende niemand ervan. Hij stapte af en nam de teugels in een hand. Hij ging op de grond zitten. En Equinox snuffelde aan zijn kleren. Het kietelde. "Nee, jongen. Ik heb geen snoepje bij." Maar hij bleef zoeken. Ty aaide hem. Ze genoten van het laatste zonnetje.

&Valerie



Laatst aangepast door Ty op wo jul 04, 2012 3:04 pm; in totaal 2 keer bewerkt

2 Re: Sunset op wo jun 27, 2012 9:33 pm

Valerie

avatar
Valerie had verdriet. Normaal dacht ze er niet zo veel bij na, maar vandaag. Ze voelde zich niet zo lekker. Ze lag in bed en had de drang om daar de hele dag in te blijven liggen. Ze miste Ty. Haar lieve vriendje Ty. Maar tergelijkertijd was ze vreselijk boos op hem. Hoe kon hij haar nou verlaten? Zonder een teken, zonder iets, een enkel teken van leven van hem. Straks was hem iets gebeurd, straks was hij dood. Het was precied de zelfde sitiatie als met Reggi. Hij was weg gegaan, maar hij kreeg een ongeluk en raakte coma, Valerie wist van niks en kon er niks aan doen. En toen in eens na een half jaar stond hij weer voor de deur. Ze was boos op hem maar ze had het hem vergeven. Maar weer ging hij weg, ook zonder iets te weten van hem waar hij naar toe was. En dat was nou al ander half jaar geleden. Waarschijnlijk zou hij nooit meer terug keren en als hij dat wel zou doen, zou ze nooit meer tegen hem praten. Hij had haar zou veel pijn gedaan. En dat twee keer. En dat had Ty nu ook gedaan. Het voelde zo machteloos als je je vriend kwijt was, en hem niet kon bereiken, niet wist wat er met hem aan de hand was. Toch met een diepe zucht stapte ze uit bed. Ze voelde zich gewoon zo ziek van verdriet. Ze wist niet dat missen je zo...moe kon maken. Snel trok ze haar rijbroek aan en een shirtje. Ze liep naar beneden en aaide die gekke Junior over zijn hoofd. De hond had Ty ook gemist, dat dacht ze tenminste. Snel was er een broodje verdwenen in haar maag en daarna ging ze naar buiten. Het was buiten redelijk warm. Was snel liep ze naar de stallen en pakte Spartan. Ze ging even met hem wandelen of rijden. Ze wist het nog niet. Ze deed hem zijn hoodstel in en liep met hem het erf af. Op een gegeven montent kon ze het toch niet weerstaan om op zijn rug te klimmen. De hele middag had ze gereden op een rsutig tempo zodat Spartan niet vermoeid zou raken en heel erg zou gaan zweten. Toen ze hem weer helemaal verzorgd in zijn stal had gezet ging er een steek van pijn door haar hart. Ze moest echt even haar hoofd leeg mken. Ze besloot maar om even een stukje te gaan wandelen over de heuvels. Daar was ze altijd met Ty omdat hij dat altijd zon mooie plek vond. Ze ging nadenken over de mooie tijden en zich e dan over heen zetten. Op de heuvels stond een lekker fris windje die haar haren die i een staart zat naar achteren blies. Maar toen een paard die haar erg bekend voor kwam, kwam in haar zicht. Maar dat was het paard van Ty. Ze hadden hem samen nog uitgezocht. Misschien was hij nu bij een ander want hij was naar het asiel gebracht. Ze liep meer in de richting maar raakte toen evn in shock. Alles werd licht in haar hoofd en alles begon te draaien. Er stond een jongen naast het paard en dat was Ty. Ze wist het zeker. Ze deed nog een paar stappen naar voren. "Ty?" Vroeg ze met een lichte trilling in haar stem. Toen de jongen zich om draaide zag ze hem. De paniek kwam tot haar en ze begon te huilen. Het was alle verdriet die zat opgekropt. Snel begroef ze haar gezicht in haar handen. Toen ze die er uit haalde keek ze hem aan. "Ik was zo bang." Zei ze nog steeds huilend. Ze wist niet wat ze moest doen. Ze wou hem omhelsen en nooit meer loslaten.

3 Re: Sunset op do jun 28, 2012 1:30 pm

Ty

avatar
Sufferd
Het werd donkerder en donkerder. Maar Ty bleef. Hij wou niet zo maar weg gaan. Hij was echt een idioot. Dat kon hij van zichzelf wel zeggen. Equinox leek de hele tijd ergens naar te kijken, maar hij wist niet naar wat. Waarschijnlijk had hij weer een hert gezien ofzo, daar was hij natuurlijk zo gefascineerd door. Maar Ty kon er op dit moment niet zo goed mee lachen, hij had meer aan zijn hoofd. Langzaam stond hij terug recht en begon de hals van Equinox te masseren. Dat deed hem waarschijnlijk even deugd, na altijd maar in die stal te hebben gestaan. Vijf maanden langs weggeweest. Dat klonk misschien weinig, maar Ty vond het meer als een eeuw. Hij haalde zijn hand voor zijn gezicht. Wat had hij gedaan, wat had hij gedaan... Misschien moest hij hier helemaal niet meer zijn, was iedereen zo boos op hem... Misschien moest hij weer terug naar zijn vader, die computer werk deed. Misschien was dat wel beter voor hem. Hij schraapte zijn keel en ging verder met masseren. Hij was kwaad. Heel kwaad. Maar op zijn eigen. Hij wist dat hij het zichzelf nooit zou gaan kunnen vergeven. En dat was maar goed ook. Dan zou dit een goede levensles voor hem zijn. Maar hij wist nog één ding waar hij nog het meest mee zat. Valerie. Of ze er nog was, wist hij niet. Of ze hem nog ooit wou zien, wist hij ook niet. Of ze zou terug komen... Hij bleef maar denken aan de woorden die zijn moeder hem elke dag zei: 'Het leven is hard'. Hij wist het wel, maar dat wilde niet zeggen dat je er dan niks van moest maken. "Ty?" Achter hem. Ty draaide zich met een snelle draai om. Valerie. "Ik was zo bang." De tranen rolden over haar wangen. Ze moest hem haten. Maar als een reflex ging hij op haar af. Equinox stond los, maar Ty vertrouwde hem, hij zou nooit weggaan. Ty pakte Valerie's arm en sloeg zijn armen rond haar heen. "Het spijt me," zei hij zacht. Hij kon niks meer anders eruit krijgen. Hij wilde alleen maar dat ze hem niet ging haten... Hij had zo veel spijt. Hij heeft het misschien al duizenden keren tegen zichzelf gezegd, maar dat zal nooit genoeg zijn. Equinox volgde hem. Maar hij bleef op een afstandje staan. Hij begon te grazen. Ty zuchtte. Idioot. Idioot dat hij was. Hij wilde zichzelf in het gezicht slaan. Zo kwaad dat hij was. Hij drukte hem wat van Valerie af en keek in haar gezicht. "Haat me niet." Valerie leek niet boos te zijn... Maar gekwetst. Maar ze zat nu met allemaal verschillende gevoelens. Het moest zwaar zijn. Het was allemaal zijn schuld. Spijt was niet genoeg.

4 Re: Sunset op do jun 28, 2012 10:34 pm

Valerie

avatar
Ty haar oude beste vriend stond zomaar weer voor haar. Hij nam haar arm en sloeg zij armen om haar heen. Valerie drukte haar gezicht tegen zijn schouder en probeerde te stoppen, maar heel gemakkelijk ging dat niet. Ze hield van hem en nu was hij er weer. Ze waren altijd er voor elkaar. Stiekem had ze al een hele tijd een zwak voor hem gehad, maar dat durfde ze nietv te vertellen want ze was bang om de vriendschap op het spel te zetten. Dingen die hun samen hadden mee gemaakt waren bijzonder. En dat miste ze ook. "Het spijt me." Zei hij toen hij haar ietsje los had gelaten en haar aan keek. Valerie keek hem aan. Dat was ook wat Reggi zei toen hij terug kwam. Ze was gewoon zo bang dat haar hart nog een keer bebroken werd door Ty. Dat hij nog een keer weg zou gaan. Maar dan was ze er helemaal klaar mee. Dan had ze gewoon een bindings angst gekregen. Nog een keer drukte ze zich tegen hem aan. "Haat me niet." Zei Ty zachtjes. Valerie schudde haar hoofd en droogde haar tranen wat. Nee ze haatte hem niet, maar hij mocht gewoon nooit meer weg gaan. "Ga nooit meer weg." Fluisterde ze angsit. Bang voor wt er komen zou keek ze hem weer even aan. Straks was hij hier voor 1 dag ofzo. Nog steeds was hij die zelfde jongen waar ze zo veel van hield. "Mag ik met je mee rijden?" Vroeg ze na snikkend. Waar heen maakte haar niet uit. Maar ze kon zich vasthouden aan Ty en nooit meer los laten. Het kon geen kwaad, ze hadden het al zo vaak gedaan. Was dit geen droom? Nee want ze kon hem aanraken.

5 Re: Sunset op vr jun 29, 2012 11:42 am

Ty

avatar
Sufferd
De ganse wereld leek verdwenen te zijn. Hij sloot zijn ogen rustig en probeerde het te geloven dat alles weer goed was. En dat was ook zo. Alles was weer goed. Hij kon terug zijn waar hij zich goed voelde, en daar bleef het bij. ""Ga nooit meer weg." Fluisterde Valerie. Ty knikte. "Ik beloof het je," zei Ty rustig. Hij liet Valerie langzaamaan weer los en probeerde haar tranen te drogen. "Mag ik met je mee rijden?" Vroeg Valerie. Ty knikte. "Natuurlijk mag dat." Hij ging op Equinox af en pakte zijn touw. De zwarte ruin keek verbaasd op en wandelde weer mee. Equinox was een jong en sterk beestje, hij zou gerust twee mensen kunnen dragen, alleen moesten ze niet te veel doen. Ty sprong handig en lenig op Equinox' rug en strekte daarna zijn hand uit naar Valerie. "Kom."
Een deel van hem wist waarom hij weg was gegaan, verdriet was iets heel vervelends in je leven, je kon er niet tegen strijden, het was er altijd en overal. Overal zat verdriet in, zelfs in de leukste dingen. Je kon de strijd aangaan, maar dan moest je vechten. Dat was precies was Ty niet had gedaan. Hij was gevlucht voor het verdriet en had dierbare in de steek gelaten. Hij heeft net het gene gedaan wat je niet moet doen. En nu pas besef je dan wat echt juist is. En dat is hier zijn bij Valerie. Dat was waarschijnlijk wat hij echt moest doen. Het kwam uit zijn hart. Hij wist niet wat hij voor Valerie voelde, misschien was het en bleef het vriendschappelijk, maar er was iets tussen hun waarbij hij stond na te denken. Het was onbeschrijfbaar. Ze hadden een hele speciale band. Dat deed hem goed eigenlijk. Toen Ty Valerie op Equinox had geholpen, stapten ze voorzichtig de berg af. Equinox deed rustige passen, hij voelde heel ontspannen aan, dat was maar best ook. Hij zou het vast fijn vinden vanavond terug in zijn eigen weitje te mogen staan. Toen ze terug op het wandelpad zat keek Ty even naar Valerie. "Mijn moeder is dood, Val.." Zei hij zuchtend. Hij wilde het eigenlijk nog niet vertellen, maar het lag hem tot hier. "Daarom ben ik weg gegaan... Ze is gestorven aan een ehm... Hartaanval." Hij draaide zich terug naar voren en zuchtte diep. Hij miste zijn moeder. Natuurlijk. Het was ook allemaal zo plotseling gegaan, en dat was de reden waarom hij het allemaal even niet meer zag zitten. Valerie mocht het weten. Hij wachtte geduldig op een antwoord van Valerie, zij had zijn moeder ook ongeveer drie keer gezien, maar natuurlijk zei de vrouw dan niet veel, ze was dement... Ty probeerde zijn hoofd even leeg te maken. Alles was goed nu...

6 Re: Sunset op zo jul 01, 2012 9:18 am

Valerie

avatar
Gelukkig mocht ze mee met Ty. "natuurlijk mag dat." Was zijn antwoord. Valerie glimlachte. Dat vond ze erg fijn. Ty liep in de richting van Equinox en pakte hem vast. Daarna sprong hij er lenig op. Valerie grinnikte daar even om. Dat kon hij altijd zo grappig, en als ze eerlijk moest zijn, het zag er dan ook niet verkeerd uit. Ty stak zijn hand naar haar uit. "Kom." Zei hij. Valerie stapte naar voren en pakte Ty' hand. Die hand alleen al, was zo lief, zo zorgzaam. Ze wou hem liever niet los laten, maar toen ze op Equinox zat kon ze zich vast houden aan Ty. En dat deed ze dan ook toch echt liever. Ze sloeg haar armen om hem heen en drukte haar hoofd tegen zijn rug. Ja dit kon ze wel voor altijd blijven doen. Ze reden rustig en voorzichtig de heuvel af. Ty keek achter om, en Valerie keek hem verbaasd aan. Dit was zo'n kijk van ik ga wat ernstig zeggen. En dat was ook zo. "Mijn moeder is dood,Val..." Haar ogen werden groot. Oh god, daarom was hij natuurlijk weg. Zijn moeder was overleden, hij moest afscheid nemen van haar, en alles regelen. Dat kon ze hem echt niet kwalijk nemen. Maar dat hij haar niks liet weten was een ander verhaal, maar misschien kon hij het even niet meer aan en dan snapte ze het ook. Dat arme mens, ze was aardig. "Daarom ben ik weg gegaan... Ze is gestorven aan een ehm... Hartaanval." Wat moest ze hier nog op zeggen. "Wat...Wat erg." Zei ze en drukte zich nog sterker tegen hem aan. "Als je maar weet, ik zal altijd..Altijd voor je klaar staan." Zei ze lief, en probeerde wat omhoog te komen zodat ze haar hoofd op zijn schouder kon leggen. Daarna drukte ze een kusje op zijn wang. Dat had hij wel verdient. "Wil je nog ergens naar toe? Iets speciaals?" Vroeg ze. Misschien wou hij wel naar het graf, of ergens anders naar toe. Dan wel zonder Equinox natuurlijk.

7 Re: Sunset op zo jul 01, 2012 6:39 pm

Ty

avatar
Sufferd
Ty was heel blij dat Valerie het begreep. "Als je maar weet, ik zal altijd.. Altijd voor je klaar staan." Dat was heel aardig van haar, maar hij kreeg er even geen woorden meer uit. "Wil je nog ergens naar toe? Iets speciaals?" Vroeg Valerie. Ty schudde zijn hoofd. "Laten we naar huis gaan, je mag vannacht wel blijven slapen, het word al laat." Toen ze zijn huis naderde en ze van Equinox waren afgestapt realiseerde Ty zich net dat zijn jeep nog bij het asiel stond. Ze moesten wel even gaan wandelen. Ty haalde de volle lading van Equinox' rug en zette hem in zijn wei. Hij begon meteen te grazen. Ty vertelde Valerie het nieuws dat ze nog even met de voet naar het asiel moesten gaan omdat zijn huissleutels nog in de auto lagen. Ty en Valerie liepen samen op het voetbad richting het asiel. Ze zeiden niet veel, ze hadden elkaar momenteel even niks te zeggen. Na een paar minuten stappen kwamen ze bij het asiel aan en pakte Ty zijn autosleutels. Hij stak de sleutel in het slot en opende de deur. Hij ging aan het stuur zitten. "Stap maar in." Zei hij tegen Valerie. Hij startte de auto. Hij reed voorzichtig de oprit af en reed terug naar zijn huis. Het was een heel dom systeem dat Ty weer had uitgewerkt maar ook wel weer slim van hem. Hij parkeerde zijn auto op zijn oprit. Ty haalde zijn huissleutels van de achterbank en stapte weer uit. Hij wachtte tot Valerie uit de auto was gestapt en opende zijn voordeur. Hij stapte binnen. "Kom binnen," zei hij aardig tegen Valerie en sloot de deur achter haar. Hij drukte snel op de lichtknop en alle lichten sprongen aan. Handig, één knopje voor 3 lampen. Hoe deed zijn moeder het. Hij miste haar toch wel verschrikkelijk. "Heb je nog honger? Of zo?" Ty zelf had helemaal geen honger meer. Er was iets in hem dat hij wilde doen maar hij wist niet wat het was. Ty ging voor Valerie staan. Voor hij het wist drukte hij zijn lippen op de hare. Hij wist niet wat hij deed, maar het voelde veel beter. Hij hield haar hand voorzichtig tegen haar wang. Hij wist niet hoe ze zou reageren. Maar het maakte hem niet uit. Dit was het gene wat hij al zo lang moest doen. En wat hij nu eindelijk kon doen. Hij wreef rustig over haar wang maar liet weer los. "Het spijt me." Zei hij stil. Maar hij hield zijn gezicht dicht bij het hare. Hij wilde bij haar zijn en bij niemand anders. "...Maar ik denk dat ik van je hou." Zei Ty.

-Ik ga die kus nog even negeren, want ik heb nog een speciaal plannetje voor de boeg-> lees deze tekst maar(;-

8 Re: Sunset op ma jul 02, 2012 5:04 pm

Valerie

avatar
Op de vraag van Valerie schudde Ty zijn hoofd. Dat maakte haar niet uit, ze vond het wel best."Laten we naar huis gaan, je mag vannacht wel blijven slapen, het word al laat." Er verscheen een glimlachje op haar gezicht. Oké, dat vond ze best wel leuk! "Ja is goed." Zei ze vrolijk. Ze reden terug naar zijn huis. Ty zadelde Equinox af en zette hem in het weiland. Valerie leunde op het hek en bekeek het paard wat rustig begon te grazen. Daarna keek ze Ty aan, die vertelde dat ze naar het asiel moesten lopen omdat daar zijn auto nog stond, en zijn huissleutels zaten daar ook in. Samen gingen ze op weg naar het asiel. Er werd niet veel gezecht. Maar dat was niet erg, het was een goede stilte. Valerie zuchtte eens met een glimlach. Al snel kwamen ze bij het asiel aan, en Ty haalde auto van het slot en stapte in. "Stap maar in." Zei hij. Valerie knikte en stapte de auto in. Alles leek nog precies het zelfde als een tijd terug. Dat was een vreemd gevoel. Ze keek naar buiten en af en toe wierp ze een blik naar Ty. De rit was snel al weer afgelopen en kwamen al weer bij zijn huis aan. Ty opende het huis. "Kom binnen." Zei hij aardig. Valerie keek hem aan en stapte naar binnen. Wow, echt alles was nog het zelfde. Ty drukte op de coole knop waardoor er drie lichten aan sprongen. Ze grinnikte even. "Heb je nog honger? Of zo?"Valerie schudde haar hoofd en keek hem aan. "Nee hoor." Zei ze met een glimlachje. De gevoelens waren zeker weer opgespeeld toen ze hem weer zag en weer bij hem was. Dus haar honger was ingeruild voor vlindertjes, die haar buik kietelde van binnen. Hij ging in eens voor haar staan en drukte zonder dat ze er bij na kon denken zijn lippen op de hare. Dat had ze niet verwacht. Haar wenkbrauwen gingen dan ook even verbaasd omhoog, maar na een seconde ontspande ze zich helemaal en sloot ze haar ogen. Ze voelde zijn hand op haar wang, en hij streelde het. Allemaal gevoelens gingen door haar heen. Er was vuurwerk in haar hoofd, en haar hele lichaam borrelde van geluk. Het was dan wel zo´n kus, maar daar had ze al lang genoeg op gewacht, sinds dat ze wat voor hem voelde. Een vriendschappelijke kus was er wel eens geweest, en heel vaak op de wang enzo, maar zo was het echt nog nooit. Ze vond het vreemd, want ze had echt niet geweten dat Ty ook wat voor haar voelde. Het was al veel te snel weer over, maar het was in ieder geval een begin. "Het spijt me." Zei Ty toen hij was gestopt. Zijn gezicht was dicht bij de hare en het was dan ook moeilijk om hem niet te kussen. Zachtjes beet Valerie glimlachend op haar lip. Ze schudde haar hoofd. Nee dit mocht geen vergissing zijn, geen ongelukje, maar die gedachten waren snel weggedreven. "...Maar ik denk dat ik van je hou." Zei hij snel daarna. Dat was onverwachts. Maar het was maar goed ook want zij hield ook van hem. Ze drukte een lief kusje op zijn lippen en keek hem daarna weer aan. "Dat komt goed uit." Zei ze een tikkeltje speels. "Want toevallig hou ik ook van jou." Zei ze een streelde even kort met haar hand over zijn rug. Dit was echt een mooi moment.

klaarr:)

9 Re: Sunset op di jul 03, 2012 7:56 pm

Ty

avatar
Sufferd
Ty grijnsde. Valerie gaf hem nog een kus op zijn lippen. "Want toevallig hou ik ook van jou." Zei Valerie speels. Alles was mooi nu. Hij kon haar nu eindelijk zo veel omhelzen en kussen als hij wou. Ty sloeg zijn armen rond haar middel en hield zijn hoofd weer recht voor de hare. "Ik mag mezelf een enorme bofkont noemen dan." Ty voelde dat zijn oude hem weer terug naar boven was gekomen. Iemand die van het leven genoot, met de dingen speelde, en er het beste van maakte, die dingen kwamen allemaal terug naar boven, en dat zou allemaal niet zo moeilijk worden, vooral niet met iemand erbij zoals Valerie. Ty kon het niet laten en kuste Valerie zo lang als hij wilde. Hij liet weer los en keek haar aan. "Vanaf nu zit je toch met mij opgescheept." Lachte Ty. Valerie had voor hem alles terug goed gemaakt. Haar ontmoeten was het beste wat hem ooit was overkomen. Als hij haar niet ontmoeten had, zou hij nu nog steeds even depressief zijn. Hij hield van haar, dat kon hij nu pas écht zeggen. Hij hoefde het niet langer te ontkennen. Want hij wist dat dit juist was. Ty liet haar een beetje meer los, maar hij wilde haar niet gans los laten. "Dus... Wat gaan we dan nu doen?" Vroeg Ty met een lachje. Hij was geen plannenmaker, hij zou altijd opgaan in een idee van een ander. Het maakte hem niets uit. Naar buiten gaan, binnen samen zijn... Hij wilde alleen maar bij haar zijn, en hij wilde dat ze gelukkig was. "Ik wil alleen maar bij jou zijn, en dat je gelukkig bent." Ty kreeg een klein lachje op zijn gezicht dat hij er de komende dagen niet snel af zou krijgen. En dat was maar best ook. Gelukkig zijn was nooit slecht. Geluk was altijd beter dan verdriet. Ty wist dat er ergens in de buurt en meertje was. Het stond prachtig in het maanlicht, het zou een goeie plaats zijn om met Valerie naar toe te gaan. Maar ze zou het natuurlijk ook zelf moeten willen. "Ik ken hier in de buurt een klein meertje, het uitzicht daar is echt prachtig! Zou je er heen willen gaan?" Ty bedacht in zijn hoofd al een gemeen plannetje om Valerie in het koude water te gooien. Hij grijnsde bij de gedachte. Ty keek even naar de grond. Van al de vriendinnetjes die Ty ooit had gehad, wist hij wel zeker dat Valerie de beste zou zijn. De rest waren allemaal tutten geweest. Geen idee wat Ty in ze had gezien. Maar het was altijd hetzelfde liedje bij hun. Ze beginnen een relatie met een jongen. Je doet alles wat je wilt met hem. Je doet alsof hij de belangrijkste jongen is. En daarna dump je hem door met een ander te staan zoenen. Ty had het twee keer meegemaakt, en sinds dien is hij nooit meer met zo eentje geweest. Eigenlijk had hij sinds dien geen vriendin meer gehad... Het probleem was dat zijn ex-vriendin Trish nog vaak contact met hem zocht door hem te bellen. Maar Ty nam dan nooit op. Hij haatte haar. Maar waarom zat hij nou aan de gemene Trish te denken, als hij Valerie voor hem had. Hij pakte haar weer goed vast. Ja. Dit was echt veel beter. Valerie was degene bij wie hij echt wilde zijn.

10 Re: Sunset op do jul 05, 2012 11:00 am

Valerie

avatar
Ty liet haar weer wat los en keek haar aan. "Ik mag mezelf een enorme bofkont noemen dan." Zei hij. Valerie glimlachte en beet even kort op haar lip."Nee ik ben de bofkont hoor." Zei ze en porde een keer zachtjes in zijn buik. Dit was echt geweldig. In eens voelde hij ook wat voor haar, misschien was dat al wel langer maar dat wist ze natuurlijk niet. In iedergeval was het het mooieste wat haar ooit was over komen! Nu Ty een soort van haar vriend was, was ze de gelukkigste meid op aarde. "Vanaf nu zit je toch met mij opgescheept." Zei Ty weer. Valerie keek voor de grap even nadenkend. ""Mhh, daar kan ik mee leven."
Zei ze grinnikend. Ty liet haar een beetje los en keek haar aan. "Dus... Wat gaan we dan nu doen?" Valerie dacht even na. Wist zij veel wat ze zouden gaan doen. Maar heel veel maakte het haar niet uit. Als ze maar bij hem was, en ze konden nog zo veel gaan doen. Ze bleef hier slapen dus naar huis hoefde ze niet. Junior was wel alleen thuis, maar hij redde het wel een nachtje alleen, hij had nog genoeg water en er was een automatisch voer systeem. Als ze morgen ook bij Ty bleef, dan zou ze wel vragen of Junior hier dan ook kon zijn, dan was die gekke hond niet zo alleen. Ze had geen spullen bij haar, maar misschien kon ze wel slapen in een shirt van Ty. Dat was genoeg voor de nacht. "Ik wil alleen maar bij jou zijn, en dat je gelukkig bent." Valerie keek hem met een glimlach aan toen hij dat zei. "Ik ben gelukkig, zolang jij bij me bent." Zei ze en ze tekende even met haar vinger een figuurtje op zijn buik. Ze keek langs hem en zag uit het raam dat het echt al donker was. Wow, de tijd was echt heel snel gegaan! "Ik ken hier in de buurt een klein meertje, het uitzicht daar is echt prachtig! Zou je er heen willen gaan?" Valerie keek hem even verast aan. Dat zou echt romantisch zijn. Onder het maanlicht, want het was echt een super heldere nacht, en dan met uitzicht, wat Ty zei. Ze had alleen geen uitzicht nodig, want ze kon de hele dag ook wel naar Ty kijken. Misschien konden ze zelfs even gaan pootje baden, het was tenslotte een warme dag geweest, maar dat zei niks over de temperatuur van het water. "Lijkt me leuk." Zei ze met een grijns. Ze kon hem daar misschien wel afleiden en dan in het water duwen, ja dat zou een goed plan zijn. Ze keek even in zijn ogen, shit misschien was hij ook wel wat van plan. Nou ja, straks zou ze er wel achter komen. Ze keek hem aan met een lieve scheve glimlach.

11 Re: Sunset op vr jul 06, 2012 8:09 pm

Ty

avatar
Sufferd
"Nee ik ben de bofkont hoor." Ty dacht in zijn hoofd: 'neen'. Maar hij liet haar maar doen. Hij grinnikte. ""Ik ben gelukkig, zolang jij bij me bent." Het deed hem goed dat ze nu echt gelukkig was. Hij wilde ook niets liever dan bij haar zijn, dus dat zou voor hem niets moeilijks worden. Toen Valerie had ingestemd om naar het meer te gaan knikte Ty alleen maar. Hij kon even geen woorden uit zijn mond krijgen, hij kon wel springen van geluk. Hij nam Valerie bij haar middel en liep met haar de deur uit. Toen ze samen naar zijn auto wandelde dacht Ty er even aan hoe het allemaal gebeurd was. Hoe ze elkaar hadden leren kennen. Het was een grappige ontmoeting geweest. Hij morste met mayonaise over haar blousse, en had haar toen getrakteerd op een starbucks. Hij vond het een ontmoeting om nooit te vergeten, en dat was ook het mooiste wat hij ooit had kunnen meemaken. Valerie was alles. Hij zou haar dood verwennen, hij zou zielsveel van haar houden, hij zou er voor haar zijn, hij zou haar beschermen, hij wilde dat ze gelukkig was en dat ze tegen hem kon zeggen dat ze ook van hem hield. Ty kon het maanlicht al zien, en stond te popelen Valerie de prachtige plek te laten zien. Hij stapte uit samen met haar en wandelde er naar toe. "Is het niet prachtig?" Het was afgelegen, proper en helder meertje, en hij wist niet hoe het kwam maar er scheen op dit plekje altijd wel eens maanlicht. "Het is beeldschoon, net zoals jij." Zei Ty en terwijl hij langs haar stond gooide hij zijn arm rond haar heen en drukte haar dicht tegen hem aan. Het meertje stond er rustig bij, en je hoorde de laatste geluiden van de natuur erdoor. Equinox vond deze plek ook geweldig. Hier kon hij echt genieten. Ty keek even kort naar Valerie. En net toen ze het niet door zou hebben pakte hij haar op en gooide haar in het water, hij barstte in lachen uit en ging gehurkt op de grond zitten om Valerie haar gezicht te zien. Zolang zij hem er maar niet in zou gooien, vond hij het allemaal prima. Hij lachte en zag Valerie boven komen.

Een flut, sorry!:'(

12 Re: Sunset op za jul 07, 2012 6:07 pm

Valerie

avatar
Samen liepen ze richting de auto. Ja alles was helemaal goed nou. Ze was nou bij Ty en hij wou het allemaal ook. Ze zou zeker goed voor hem zorgen,koken en alles wat er allemaal bij hoorde. Eindelijk kwamen ze aan bij het meertje. Zo te zijn stond Ty te popelen om het te laten zien, en Valerie stond te popelen om hem in het water te duwen. "Is het niet prachtig," zei Ty toen ze voor het meertje stonden. Wow, eht was echt prachtig. Het was echt beeldschon. De volle maan liet het water mooi oplichten. De planten aan de waterkant leken te gloeien. En het leek als of er over het hele meer een gloed hing. Valerie staarde er met. volle bewondering naar. Ty was dichtbij haar, dus ze was niet bang dat hij weg zou gaan."Het is beeldschoon net als jij." Zei Ty. Hij verwende haar echt met complimentjes. Soms wist ze dan niet wat ze moest zeggen, zoals nu, dus zat er niks anders op dan lief naar hem te glimlachen. Op eens, zonder dat. Ze het door had werd ze opgetild en zo het water in gebonjourd. Het water voelde koud aan op haar lichaam, en ze voelde hoe ze zwaarder werd door dat haar kleren ook helemaal doorweekt waren. Ze was helemaal koppie onder, dus nogiets droog was er niet. Ze vond het eigenlijk helemaal niet prettig in dit soort wateren, eigenlijk voelde ze zich alleen maar veilig in zwembaden. Je wist nooit wat voor beesten hier zwomen en waar precies. Snel zwom ze naar boven en toen ze haar ogen opende zag ze hoe Ty gehurkt bij de kant zat. Mooi die kon ze nu goed terug pakken. Ze zwom met een speels glimlachje op haar gezicht naar de kant, en legde haar armen op het gras. Ze duwde zich iets omhoog en stopte haar gezicht een paar centimeter voor die van Ty. Nu ging ze even haar acteer kracht in het spel gooien. "Ty,ik heb zo lang naar je verangt." Zei ze verleidelijk en glimlachte een tikkeltje ondeugent. Heel langzaam drukte ze een kusje op zijn lippen en trok haar gezicht langzaam naar achteren. Ongemerkt waren ze nu een stuk naar achteren maar dat hoorde allemaal bij het plan. Ze keek hem weer aan toen ze haar lippen van de zijne had gehaald. "Wil je meer?" Zei ze verbaasd en grinnikte. Ze legde haar handen op de wangen van Ty en kuste hem weer. LangAam zwom ze naar achteren, zover dat Ty zich niet meer vast kon houden en ook in het water belanden. Valerie lachtte. "Oepsie." Zei ze lachend en probeerde weg te zwemmen. Even slaakte ze een kreetje en zwom daarna onder water terug naar Ty en kwam vlak voor hem weer boven.

Ook flut:(

13 Re: Sunset op zo jul 08, 2012 3:26 pm

Ty

avatar
Sufferd
Ty genoot volop van zijn avondje met Valerie. Het voelde zeer leuk nu Valerie in het water zat. Maar haar verleiding was groots. De kusjes voelden prettig aan, en haar zachte maar koude handen op zijn wangen deden het helemaal. Hij had er even niet bij stil gestaan dat het een truc was geweest. Ty dook met zijn hele gewicht in het water. Hij zwom altijd met zijn ogen open in het water, waarom? Geen idee, maar het was een gewoonte van hem. Het water was echt ijskoud, en hij wilde niets liever dan eruit gaan, maar misschien zou Ty er wel aan gaan wennen. Hij kwam boven en Valerie was ook net voor haar boven geraakt. "Dat was gemeen, jij verleidster." Maar ja, dat was Valerie waarschijnlijk, en hij had er zeker geen problemen mee. Hij keek Valerie even in de ogen aan en dacht even na. Verdiende hij haar wel. Ze was toch veel te goed voor hem. Maar misschien had hij het mis, en waren ze juist wel voor elkaar gemaakt. Hij bleef naar haar kijken, en hij zag Valerie even raar kijken. Hij lachte kort en duwde haar hoofd onder water en maakte dat hij weg kwam. Wraak van Valerie was nooit goed. Daarom was ze altijd zo mysterieus en hij kon nooit zien aankomen wat ze zou zeggen. Valerie kwam al meteen weer boven en Ty dook onder water, het water zag er heel proper uit. Het was helder, en je kon er goed in zien, omdat de maan het water verlichtte. Hij kon zijn adem goed lang in houden. Maar het was echt heel koud, het leek alsof hij aan het bevriezen was. Hij kwam terug boven. Kom maar op dan met die wraak, Valerie.

14 Re: Sunset op zo jul 08, 2012 11:23 pm

Valerie

avatar
Valerie keek Ty brutaal aan. "Dat was gemeen,jij verleidster." Zei Ty. Ja als het zo uit kwam, dan kon ze dat prima. Maar dit was eenmalig, ze zou eerlijk tegen Ty zijn, en hem niet verleiden om er om heen te draaien. Ze zette en klein pruillipje op. "Was ik zo gemeen dan?" Maardaarna verscheen er al weer een glimlachje. Ty duwde opeens haar onder water en zwom weg. Valerie zwom achter hem aan en omhelsde hem. Snel kneep ze een keer in zijn kont en keek hem als een engeltje aan. Daarna zoende ze hem. Het ztilhangen in het water, werd wel erg koud en het drong nu door heel haar lichaam. Ze stopte en keek hem aan. "Zo dat was je straf." Zei ze terwijl ze al wat begon te klappertanden. "Maar nu moeten we wel zamen onder de douche, en dat is toch wel een nachtmerrie van mij." Zei ze sarcastisch en drukte een klein kusje op zij lippen. "Maar kom we gaan er uit,ik heb het koud." Zei ze en haar lippen begonnen nou al blauw aan te lopen. Snel zwom ze terug naar de kant en ging daar even zitten, met haar knieën tegen haar aangetrokken. Toen Ty er ook uit was stond ze op en pakte zijn hand. "I love you." Zei ze op fluister toon. Ze shakte wel een beetje wat opzich vreemd was want ze liep naast Ty en hij was hot. Bij die gedachten grinnikte ze even. Bij de auto kneep ze even alles goed uit, zodat niet alles onder zou zitten. Gelukkig waren ze snel al bij zijn huis. Valerie was echt toe aan een warme douche met Ty.

15 Re: Sunset op ma jul 09, 2012 4:04 pm

Ty

avatar
Sufferd
Toen ze samen thuis aankwamen, helemaal nat en helemaal bevroren, had Ty het op zich genomen om Valerie eerst te laten douchen, dat was waarschijnlijk het vriendelijkst, wat een gastheer normaal dus zou moeten doen. Hij vroeg zich af wat Valerie na de douche aan zou moeten. Haar natte kleren ging ze zeker niet terug aan doen, maar hij herinnerde zich wel dat hij nog een paar kleren van Trish haar liggen. Maar misschien ging ze dan veel vragen stellen... Hij had ook nog altijd zijn moeder haar kleding kast. Ze was heel klein geweest, zelfs Valerie was groter dan haar. Dus misschien had zijn moeder ook nog wel iets liggen wat hij aan haar kon geven. Maar hij zat toch liever bij de optie van de kleren van Trish, de blonde barbiepop... Toen ze samen naar binnen gingen werd het al een stuk warmer, de lucht was lekker en er was hier geen koud water. "Ga jij maar eerst in de douche, ik moet eh, nog even iets doen." Zei hij, waarmee hij bedoelde de kleren van Trish zoeken, die had hij ergens goed verborgen. "Je zult wel zien wat het is, maar ga jij maar lekker douchen, want anders zit ik hier zo meteen met een bevroren sneeuwman, en dat wil ik niet." Zei hij met een grijnsje en drukte nog een laatste kus op haar zachte maar echt koude lippen. Hij duwde Valerie richting de douche. En daarna holde hij de trap op naar boven. Hij zocht in zijn kamer naar kleren van Trish maar hij vond ze nergens. Ze hadden ook een zolder, maar hij herinnerde zich niet meteen dat hij daar ooit de kleren had gelegd. Het spookte daar op zolder, het was daar niet aangenaam. Niet dat Ty er bang was, maar het was niet de meest chillaxte plaats in het huis. Ty sprong op en neer om aan het laddertje te geraken wat in het plafond gebouwd was. Hij kreeg het na twee keer springen te pakken en trok het mee tot aan de grond. Hij klom het laddertje omhoog en ging de koele ruimte in. Hij probeerde niet aan de kou te denken die hij voelde tegen zijn lichaam, en zocht in dozen. Er was hier geen licht, maar hij vond wel een zak lampje. Super leuk, zo'n mini lampje dat even groot als je duim was?! Hij moest het er daar maar mee doen en zocht met het kleine licht straaltje over de ruimte. Eindelijk, een doos met kleren. Hij rommelde er even in en ja, daar waren ze. De kleren die Trish hier ooit had laten liggen. Hij keek even naar ze. Het was een zwarte strakke broek, en een los kasjmier t-shirt met pofmouwtjes met een gewone klassieke witte tint. Het was de typische Trish stijl geweest, ze droeg vaak naar die dingen. Haar kleren roken altijd naar appels en fruit parfum. Nu al even niet meer, nu roken ze naar niets. Hij nam de kleren mee naar beneden en hoorde dat Valerie al volop aan het douchen was. Prima, want dan kon Ty nog even iets te eten halen, hij had al sinds namiddag niets gegeten, en hij wilde echt niets liever dan iets lekkers in zijn maag krijgen. Hij keek in de koelkast, argh, weer koelte. Maar hij pikte er snel een banaan uit en pelde hem open. Vroeger toen zijn moeder er nog was, had hij haar altijd moeten helpen met de banaan te schillen, hoewel het eigenlijk niet grappig was, vond Ty het soms wel een lollige herinnering. Hij was gek op zijn moeder, en dat zou hij altijd blijven. Of ze er nu was of niet. Hij was echt heel blij dat hij Valerie nu had, hij kon haar alles vertellen, zij kon hem alles vertellen. Hij was van haar. Zij was van hem. Alles perfect. Hij wist niet hoe het vroeger met hem zat, maar Trish had hem dus echt niet verdient. Trish zat nu waarschijnlijk te rotzooien met een of andere jongen die een baan had en een creditcard. Ja ja, het zou hem niets verbazen. En dan nog bellen dat ze hem terug wilde, hoe lomp kon je zijn? Hij mocht heel trots zijn dat hij iemand zoals Valerie had gevonden, want zoals haar waren er geen twee.

16 Re: Sunset op ma jul 09, 2012 7:42 pm

Valerie

avatar
Valerie keek even naar Ty, die het waarschijnlijk ook koud was. Maar hij bleef toch het schatje en liet haar eerst douchen, dat hoefde helemaal niet perse van haar, maar hij wou het zo, dus ze liet maar gaan."Ga jij maar eerst in de douche, ik moet eh, nog even iets doen." Iets doen? Wat bedoelde hij daar nou weer mee? Nou ja, misschien lagen er nog allemaal kleren in zijn kamer ofzo, dat hij dat even ging opruimen. Veel zorgen maakte ze zich er niet over. "Je zult wel zien wat het is, maar ga jij maar lekker douchen, want anders zit ik hier zo meteen met een bevroren sneeuwman, en dat wil ik niet." Zei hij met een grijns, en drukte nog een kus op haar lippen. Waarom moest ze nou douchen? Ze wou hem verder kussen, maar Ty duwde haar al richting de douche. Hij wou zeker echt niet dat ze het koud zou hebben. Ze liep de bad kamer in en deed de kraan van de douche aan, waarna ze zich uit kleedde. De drijf natte kleren kwamen van haar lichhaam,maar nu was het laatste beetje warmte dus ook verdwenen. Ze deed de deur niet op slot, wat kon haar het nou schelen dat Ty haar zou zien? Oke, misschien was het even wennen, omdat ze zolang vrienden waren geweest, maar nu waren ze samen, en dan was het zeker niet raar, dat hoorde er gewoon bij dan. Bibberend haalde ze het elastiekje uit haar haar, en sprong de douche in, waar en warme water straal haar omhelse als een deken. Alleen begon wel eerst even alles te branden door de temperatuur verandering op haar huid. Die tintelingen waren gelukkig al snel verdwenen. Ze zong zacht een vrolijk liedje, maar dat was gewoon om dat ze ook echt vrolijk was. Vrolijker dan dit kreeg je haar haast niet. Ondanks de kou die er net was, maar nu had ze het lekker, en straks zou ze met Ty in 1 bed liggen, nou haar avond kon niet meer stuk. Al snel was ze klaar en draaide de kraan weer uit. Wat moest ze nou eigenlijk aan doen? Ze pakte een grote handoek en droogde zich af, daarna sloeg ze hem om haar heen."Ty, kom eens." Riep ze naar hem. Waarschijnlijk had hij al een oplossing bedacht, maar dat zou ze zo wel zien.

17 Re: Sunset op di jul 10, 2012 3:01 pm

Ty

avatar
Sufferd
Toen Ty zijn banaan op had, hoorde hij Valerie roepen. Ze moest vast kleren hebben. Hij pakte de kleren mee, maar hij had er niet bij stil gestaan dat het al wat later was, en dat je nu best een pyjama aan zou doen, maar hij had toch echt waar niets anders. Hij ging de badkamer binnen, hij nam aan dat Valerie het niet erg vond. Hij legde de kleren op de wastafel. "Vraag maar niet hoe ik er aan kom, maar denk maar niet dat ik in het echt een meisje ben want dat is niet zo." Grapte hij. Hij keek even naar de kleren, vroeg zich af of ze er verder naar zou vragen, maar hij wou het liefst zelf het vertellen. "Deze kleren zijn van Trish, mijn eh... Ex. En die heeft ze hier ooit laten liggen, het kan zijn dat het je maat is, ik hoop het. En anders heb ik mijn moeder nog, maar een pyjama heb ik zo direct niet, tenzij je een t-shirt van mij aan wilt." Zei hij met een grijns op zijn gezicht. Het zou zeer schattig zijn als Valerie rondliep met een shirt van hem. Hij had al iets in zijn hoofd. "Je kunt eens op mijn kamer gaan kijken, misschien vind je daar iets, of dat hoop ik toch in elk geval." Hij gign haar niet in die kleren laten slapen, daar was het veel te warm voor. Ty zijn natte kleren begonnen echt te hangen aan zijn lijf, waardoor hij ook nog pijn begon te krijgen ook. Toen hij Valerie de tijd even had gegeven om haar om te kleden, sprong ook Ty onder de douche. Hij zette het water op zijn hoogst, hij mocht echt wel wat warmte gebruiken, niets liever. Valerie was waarschijnlijk in zijn kledingkast gaan kijken, de straling kwam echt heerlijk over hem heen. Toen hij klaar was met douchen, deed hij gewoon weer andere kleren aan, hij had nog geen zin om zijn pyjama aan te doen, hij bleef namelijk tot laat op. Hopelijk was Valerie er ook zo eentje. Hij deed de kleren aan, een vest, en zwart shirt en een gewone zwarte broek. OP zijn sokken liep hij de badkamer uit en zocht waar Valerie uit hing.

[In 3 minuten ;d]

18 Re: Sunset op wo jul 11, 2012 11:09 am

Valerie

avatar
Ty kwam al snel binnen met kleren. Kleren van een vrouw, die zeker niet van zijn moeder waren. Hoe kwam hij daar nou weer aan? . "Vraag maar niet hoe ik er aan kom, maar denk maar niet dat ik in het echt een meisje ben want dat is niet zo." Oh ze mocht er niet naar vragen. Dan deed ze dat ook maar niet. Even grinnikte ze en keek naar de kleren. "Deze kleren zijn van Trish, mijn eh... Ex. En die heeft ze hier ooit laten liggen, het kan zijn dat het je maat is, ik hoop het. En anders heb ik mijn moeder nog, maar een pyjama heb ik zo direct niet, tenzij je een t-shirt van mij aan wilt." Zijn ex? Nou ja, een ex was een ex, en ze had hem er nog nooit over gehoord dus dan was het vast ook niks. Ze vertelde elkaar alles, dus als er iets aan de hand was had ze dat al vast wel gehoord. En ze was niet zo'n jaloers typ dat ze nu allemaal dingen ging bedenken. Dat laatste wou ze horen. "Je kunt eens op mijn kamer gaan kijken, misschien vind je daar iets, of dat hoop ik toch in elk geval." Valerie knikte met een lief glimlachje en kleedde zich in ieder geval even aan. De kleding van Trish zat wel iets te strak, maar ze liep toch liever rond in kleding van Ty dan in kleding van zijn ex. Snel trippelde ze naar zijn kamer en deed de kast open. Ze pakte een gewoon T-shirt en legde die op het bed. Daarna kleedde ze zich weer uit en deed het T-shirt aan. Dat zat toch wel even wat fijner. Zijn moeder zou toch wel ergens een haar borstel hebben. Valerie twijfelde even, maar keek toen toch in wat laadjes. Mooi, al snel kwam er een te voorschijn. Valerie kamde haar haar en liet het lekker los hangen. Daarna keek ze weer terug in Ty' kast en haalde er een paar sokken aan. Ze bekeek zich zelf in de spiegel en moest even lachen. Ze had een mannen shirt aan, en die sokken stonden er ook zeker beeldig bij. Grinnikend liep ze naar de woonkamer en liep meteen door naar de keuken. Waar ze wat drinken voor beide in schonk, en die op de tafel zette. Daarna drukte ze de tv aan en ging op de bang liggen, netjes wachtend op Ty.

19 Re: Sunset op wo jul 11, 2012 4:20 pm

Ty

avatar
Sufferd
Ty ging even boven kijken, maar nee, daar was Valerie niet meer. Hij zag wel de kleren van Trish netjes opgevouwen op zijn bed. Hij grijnsde. Ze had zijn kleren aan gedaan, dat zag hij ook. Er was in zijn kast gerommeld. Oke, dat was lief. Hij wilde haar zo snel mogelijk zien. Hij had haar die paar minuten al moeten missen. Rustig ging hij de trap af en daar zag hij haar, zijn kleren aan. Hij voelde zich vereerd, het was een van zijn lieveling shirts. Maar zijn favoriet lag in de wasmand. Hij kwam langzaam de laatste treden af en keek haar aan. "Wouw, wat een topmodel jij." Grijnsde hij. Hij liep naar de zetel toe en ging bij haar zitten. "Moet je vaker aan doen, staat je echt geweldig." Zei hij aardig, en gaf haar kus op haar voorhoofd. "Trouwens, ik heb je kleren van daarstraks in de droogkast gedaan, je kunt ze morgen vroeg gewoon weer aan doen als je wilt, ze zijn dan weer droog." Hij nam Valerie in zijn armen, en streelde terwijl hij iets onnozel keek met zijn hand door haar glanzende bruine haren. Hij voelde dat Valerie langzaam in slaap dobbelde. Er verscheen een glimlach op zijn lippen, ze was super schattig als ze sliep. Terwijl Valerie in slaap viel bleef Ty nog naar iets kijken dat op stond, maar zette de televisie ook na een tijdje dan uit. Ty zette zijn ogen op de zwarte piano die in de rechterhoek van de kamer stond. Langzaam viel hij ook in slaap.

Die ochtend...

Ty voelde de brandende zon door de ramen op hem schijnen. Hij werd met een zacht gevloek wakker. Hij haatte zon. Hij was meer een winter mens. Valerie sliep nog diep. Hij stond op en probeerde Valerie niet wakker te maken. Eens zien wat ze als ontbijt konden nemen. Hij kon haar ook lekker verwennen op verse broodjes van de bakker. Ja, Ty, je flikt het weer, dacht hij bij zich. Hij pakte zijn auto sleutels en opende de deur. Valerie zou nog wel even doorslapen, nam hij aan. Hij reed een stukje met zijn auto en parkeerde hem toen bij de bakker. Hij had geluk dat hij zo in het centrum woonde, daar kon je zelfs met de fiets naar de bakker als je wou. Ty was een van de eersten dus hij had nog goed veel keus. Hij besloot croissants en pistolets te pakken. De geur van de zoete broodjes deden hem kwijlen. Het rook overheerlijk. Hij was aan de beurt. Hij bestelde en stuk of zes pistolets en drie croissants. "5 euro 50, meneer." Ty grinnikte bij de aanspreking 'meneer'. Dankje of zo? Daarbij leek het alsof je een oudje was. Die meneer hoefde voor hem er echt niet bij, maar he, daar ging hij nu echt niet over wakker liggen. Hij antwoordde gewoon beleefd 'alsjeblieft' en ging er toen mee naar zijn auto. Toen hij terug thuis kwam, en de deur open deed, lag Valerie er nog steeds. Hij had zin om een foto van haar te maken, en hem gewoon in te kaderen. Ty zette alle broodjes op de tafel en begon de tafel te dekken. Croissants in de mand, pistolets in de andere mand. Ty was trots op zijn presentatie en ging toen even op zijn piano kruk zitten. Ty vroeg zich af of hij het nog kon, piano spelen. Hoogst waarschijnlijk... Niet? Hij wist het niet, maar hij wilde het niet uit proberen tot Valerie wakker was. Hij keek naar het prachtige meisje dat daar in de zetel lag. Hij kon haar nu 'zijn vriendin' noemen. Er verscheen een glimlachje op zijn mond. Hij was nu gelukkig.



20 Re: Sunset op do jul 12, 2012 2:45 pm

Valerie

avatar
Valerie hoorde boven de kraan van de douche uit gaan. Mooi Ty was klaar. Even later hoorde ze wat gebonk, hij was haar dus waarschijnlijk aan het zoeken. Ze grinnikte eventjes. Maar al niet veel later verscheen hij. "Wouw wat een topmodel,jij." Zei hij. Valerie glimlachte en beet eventjes op haar onderlip. Topmodel? Was hij blind. Ze lag in een shirt en sokken. Zo kon je echt niet de catwalk op ofzo hoor. Maar het was een lief complimentje wat ze zeker kon waarderen. "Heb jij ff geluk." Zei ze grappend. Ty ging bij haar op de bank zitten en gaf haar een kus op haar voorhoofd. Ze voelde zich vereerd. "Moet je vaker aan doen, staat je echt geweldig." Valerie fronsde haar wenkbrauwen. Geweldig, ze moest nu nog een brilletje op en ze was echt een nerd. Maarja als Ty het geweldig vond moest ze het maar aanhouden. Een malig maar natuurlijk. Ze moest straks naar huis, om Junior te halen en wat kleren. Maar ze kon wel even blijven tot morgen ochtend na het ontbijd, maar Junior kon daarna echt niet langer alleen blijven. Dat was hij ook helemaal niet gewend, want overal waar ze naar toe ging nam ze hem mee. "Trouwens, ik heb je kleren van daarstraks in de droogkast gedaan, je kunt ze morgen vroeg gewoon weer aan doen als je wilt, ze zijn dan weer droog." Valerie knikte en ging in zijn armen liggen en keek naar de tv. Ze voelde hoe Ty met zijn handen door haar haar ging, dat was een prettig gevoel. Door de aanraking werd ze erg moe, en viel dan ook al best wel snel in slaap. Zonder dat ze daar enige erg in had.
De volgende morgen werd ze wakker door een zonnestraal die in haar gezicht scheen. Even verward ging ze zitten ze bekeek de omgeving. Ze zat op een bank zonder Ty. Oh ja ze was bij hem thuis in slaap gevallen op de bank, maar waar was hij dan. Maar al snel verscheen er een grijns op haar gezicht toen ze hem zag zitten achter de piano. Ze stond op en liep in zijn richting. Van achteren gaf ze hem een knuffel."Goeiemorgen." Zei ze zacht in zijn oor en gaf hem een kusje op zijn wang. Daarna trok de tafel haar aandacht. Hij was gedekt, en er lagen verse broodjes in manden. "Awwh, Dat had je toch niet hoeven doen gekkie." Zei ze waarna ze naar de tafel liep en even de geur op snoof van de broodjes."Sta is op?!" Zei ze grinnikend, en wachtte tot hij was opgestaan. Toen hij stond rende ze op hem af en sprong in zijn armen, waarna ze hem zoende. Na even liet ze hem weer los en keek naar de piano. "Kan je spelen?" Vroeg ze benieuwd. Dat zou ze wel even willen horen.

21 Re: Sunset op vr jul 13, 2012 3:40 pm

Ty

avatar
Sufferd
Ty zag Valerie langzaam ontwaken. Ze zag er verward uit, en dat was schattig. Ze zag hem en er verscheen een glimlach op haar mond. Ze kwam naar hem toe en gaf hem een knuffel langs achteren. Zalig, die omhelzing van haar. "Goeiemorgen." Zei ze met een schorre stem in zijn oor. Het deed hem grijnzen. Valerie liep naar de tafel toe. "wwh, Dat had je toch niet hoeven doen, gekkie." Zei ze. Ty dacht na. Ja, toch wel. En van die dingen mocht ze nog heel veel verwachten zolang ze samen waren. "Voor jou alles." Zei hij terwijl zijn ogen even op de grond gericht waren. Toen Valerie vroeg of hij wou opstaan deed hij dat gelijk en ze sprong in zijn armen. Ty lachte even. "Ben je een cheerleader oefening aan het uitproberen?" Zei hij met een lachje en hij zoende haar. Hij zag Valerie al staan in een minirok, niet mis, maar wel veel te sletterig. Het zou hem doen denken aan Trish en haar gemake-upte barbie vriendinnen. Dus Ty hoopte van niet. Valerie liet hem lachend weer los en keek naar de piano. "Kan je spelen?" Vroeg ze. Ty keek haar even aan zonder iets te zeggen. "Eh, ja, ik kan wel spelen. Maar het is even geleden," vertelde hij. Hij had op de begrafenis van zijn moeder gespeeld. Hij stond erop, zijn moeder was gek op zijn piano talent. Ze hield er van als hij piano speelde. Het was een mooi laatste geschenk voor haar geweest. Dat wist Ty zelf ook. Hij keek Valerie aan. "Ik heb laatst gespeeld op de begrafenis van eh... Mijn moeder, dus dat is zo'n vijf maanden geleden." Zei hij en lachte even ongemakkelijk. "Ik denk dat ik het nog wel kan." Maar hij was er niet zeker van. Hij raakte met zijn vingers het keyboard aan. Piano & paardrijden, altijd graag gedaan. Hij zocht naar de ogen van Valerie en keek haar door en door aan. Haar blauwe ogen leken wel te schitteren in dit licht. Hij was er jaloers op. Hij had maar groene doppen. Hij pakte langzaam haar hand. Valerie's hand voelde warm en zacht aan. Hij wilde hem nooit meer loslaten. "Ik ben er voor je, en ik zal er altijd voor je zijn." Kwam er opeens uit zijn mond.

- Sorry als Valerie geen blauwe ogen heeft

22 Re: Sunset op di jul 17, 2012 9:34 am

Valerie

avatar
Ty kon dus wel spelen. Alleen het was een tijd geleden op de begrafenis van zijn moeder. Nog steeds vond Valerie het heftig. Ze knikte dan ook alleen maar. "Ik wil het dol graag horen." Zei ze. Ty stond op en keek haar diep in haar ogen. Wow,dat was best wel raar. Haar blik bleef daar haken. "Ik ben er voor je, en ik zal er altijd voor je zijn." Zei Ty in eens. Valerie keek hem even verbaasd aan, maar daarna verscheen er al een glimlach op der gezicht. Dat was lief,echt lief. Ze wou hem never nooit verliesen, maar dat was bijna niet mogelijk want ze waren voor elkaar gemaakt. Bij hun vielen alle puzzel stukje direct goed in een. De karakters overlapten elkaar. Alles was helemaal goed. "Kom je eten." Vroeg ze vrolijk en ze ging aan de tafel zitten. Ze pakte een pistoletje en deed er hageltjes in. "Eeumh, als ik hier blijf dan moet ik straks wel naar huis om Junior en wat kleren op te halen." Zei ze toen ze net een hap had door geslikt. Ze moest Flair ook even voeren en op het land zetten. Maar misschien wou Ty vandaag niks doen, en dan ging ze wel gewoon naar huis om thuis te slapen. Niet omdat ze zich dan afgewezen voelde. Ze vond het prima hoor, maar dan kon ze Flair gewoon rijden enzo. Ze moest Junior ook nog uitlaten. Die moest vast heel erg nodig. "Misschien kunnen we paardrijden, dan haal ik thuis Flair op." Stelde ze voor.

Flutt

23 Re: Sunset op vr jul 20, 2012 7:01 pm

Ty

avatar
Sufferd
Ty glimlachte en ging ook zitten. Eens kijken. Hij kon haast niet kiezen tussen alles wat hij meegenomen had van de bakker. Toch nam hij een croissant in zijn handen en propte hem in zijn mond. De smaak was heerlijk. Hij wilde dit wel vaker eten -zijn moeder had echt nooit iets in huis gehad-. Ty keek Valerie even aan en at toen verder. Valerie vertelde over Junior & Flair. "Tuurlijk," Zei Ty. "Lijkt me super tof." Hij glimlachte naar haar en zag zijn dag al helemaal voor zich. Hij at zijn croissant helemaal op en ging aan de piano zitten. Hij zuchtte diep. Zijn vingers gleden over het keyboard. En hij speelde het liedje dat hij op de begrafenis van zijn moeder had gespeeld. Toen had hij gezongen. Maar hij wist niet of hij het nu moest doen. Maar het ging vanzelf. De woorden gleden uit zijn keel.
"I don't know where I'm at
I'm standing at the back
And I'm tired of waiting
Waiting here in line, hoping that I'll find
what I've been chasing.

I shot for the sky
I'm stuck on the ground
So why do I try, I know I'm gonna fall down
I thought I could fly, so why did I drown?
Never know why it's coming down, down, down."

Zijn ogen stonden op het keyboard geplaatst. Zijn keel zat vast. Zijn moeder zat zo dichtbij. En herinneringen aan haar kwamen terug boven. Hij haalde diep adem en eindigde zijn lied. Hij keek op naar Valerie. En hij deed moeite om zijn tranen in te houden. Zijn vingers trilden en ze bleven op het keyboard liggen. Hij haalde zijn vingers van links naar rechts en haalde diep adem. Ty wilde dat zijn moeder er nog was. Als hij een wens mocht doen, dan zou hij dat zeker wensen.

Gesponsorde inhoud


Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 1]

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum