Paradigm Shift

Een RPG die zich centreert rond het leven in een stad waar alles kan gebeuren.


Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

It's a beautiful day

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down  Bericht [Pagina 1 van 1]

1 It's a beautiful day op za jun 16, 2012 4:10 pm

Jaimy

avatar

De pretlichtjes in zijn ogen dansden zoals altijd op en neer terwijl hij elk detail dat hij zag in zich opnam. De omgeving was hier best rustgevend, ideaal om even je gedachten op een rijtje te krijgen, met of zonder paard. Aangezien hij op dit moment zelf geen paard had, moest hij het dus zonder paard doen. De vogels floten op dit moment waarschijnlijk zo van die vrolijke deuntjes terwijl de wind over de rotsen waaide. Allemaal geluiden waarvan hij nooit zou kunnen genieten en dat was het geen waarvoor zijn ouders zich schaamden. Die twee schaamden zich omdat hun zoon niets kon horen, zo goed als doof was. Waarom ze dat deden had de jongen nooit begrepen, maar op dit moment kon het hem niets schelen. Hij was het dan ook afgetrapt voor iets. Jaimy hield halt bij de kliffen waar hij niet meer verder kon. Hij zag hoe het water tegen de rotsen beukte. Niet erg hard, maar toch hard genoeg om te laten zien hoeveel kracht water kon hebben. Als je er een stuk hout in zou gooien zou het water er voor zorgen dat het tegen de rotsen kapot geslagen werd. Hij zou kunnen springen, dan zou niemand nog last van hem hebben of geïrriteerd raken omdat hij niet reageerde als men iets tegen hem zei. De jongen had redens genoeg om te springen en toch bleef hij gewoon staan zonder een vin te verroeren. Zelfmoord plegen was egoïstisch omdat je zelf wel van al je problemen verlost was, maar vrienden en familie bleven er wel mee zitten. Dat was de eerste reden dat hij het niet deed, de tweede was dat hij speciaal naar hier gekomen was om opnieuw te beginnen. Jaimy tikte met zijn vingers op het ruwe hout, eerst random, daarna begon hij er een deuntje van te maken. Niet dat hij het zelf hoorde, hij speelde gewoon op gevoel. Het was niet simpel om doof te zijn, maar hij had ermee leren leven en wist zich makkelijk te redden. Eigenlijk was het best grappig als mensen kwaad op hem zouden zijn en hard zouden beginnen te schreeuwen. Zoiets zou hij nooit kunnen horen, dus ze konden zoveel en zo hard tegen hem schreeuwen als ze wilden. Langzaam zakte hij door zijn knieën en liet zijn benen over de rand van de klif bungelen terwijl de wind door zijn haren waaide. Als het hier overal zo rustgevend was zou hij zich hier heel snel kunnen thuisvoelen. Zolang er in de stad ook leuke discotheken ofzo waren en er hier leuke mensen rondliepen. Mensen zoals zijn zusje, die hem altijd wel aan het lachen kreeg.


&Eileen


2 Re: It's a beautiful day op vr jun 29, 2012 11:27 am

Gast


Gast
Voetje voor voetje schoof hij over de reling, met zijn ogen half samengeknepen. Als hij op deze manier keek, zag hij het onheil beter in de struiken schuilen. Als hij op deze manier keek, leek het net alsof hij alles onder controle had. Controle, het codewoord. Controle, wat ver was te zoeken. Controle, iets wat praktisch gezien onmogelijk was in zijn leven. Vanmorgen, wat was er mis gegaan? Hij had, zoals wel vaker op de zaterdagochtend, een nieuw modelvliegtuigje gekocht. En hij had een ouder vliegtuigje gekocht, die hij al eerder had gehad maar die een van zijn woede-aanvallen niet had overleefd. Het was eergisteren weer misgegaan. Hij kon het niet meer aan, had zijn kamer kort en klein geslagen en was vervolgens in tranen op zijn bed gaan zitten, met zijn mobiel in zijn hand. Het liefste had hij Vanessa gebeld, het meisje wat al sinds de eerste keer dat hij haar zag, in zijn gedachten zat. Ze was gewoon lief. Ze deed normaal tegen hem, beschouwde hem niet als een gigantische uitzondering. En boven alles, ze was Vanessa. Nee, gisteravond was niet zo top geweest. Maar vandaag had hij, tot nu toe, nieuwe modelvliegtuigjes gekocht, was hij nog naar de steenhandel gegaan en had ook daar een nieuw ietsje gekocht. Een ketting, met een onyx in een houdertje. Het was echt een prachtige ketting geworden en hij was er helemaal fan van. Maar hij had besloten dat hij hem niet zelf wou houden. Hij wou hem aan Vanessa geven. Om te laten zien dat hij hoe dan ook achter haar zou staan. Het kettinkje had hij nu zelf om zijn nek gehangen, om wat positieve energie eruit op te doen. Zodra hij weer bij Vanessa zou zijn, zou hij de ketting aan haar geven.
Nu liep hij hier, bij de kliffen. De scherpe punten waren tanden van haaien die hem op wilden eten zodra hij beneden kwam. Zijn ogen knepen zich niet langer samen toen hij zich bewust werd van de jongen die op de kliffen stond. OP een punt. Klaar om te springen?
Op een drafje holde hij op de jongen af, legde zijn hand op diens schouder en draaide hem om.
"Niet springen!" zei hij, terwijl angst op zijn gezicht af te lezen was. De jongen voor hem was relatief kalm. Misschien had Brian het verkeerd ingeschat... "Sorry," stamelde hij. "Ik geloof dat ik het allemaal een beetje verkeerd heb ingeschat. Anyway, ik ben Brian."

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 1]

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum