Paradigm Shift

Een RPG die zich centreert rond het leven in een stad waar alles kan gebeuren.


Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

What the hell, I love you, big bro! - Open -

Ga naar beneden  Bericht [Pagina 1 van 1]

1 What the hell, I love you, big bro! - Open - op do mei 03, 2012 12:49 am

Gast


Gast
Zwijgend had ze naar de preek geluisterd die haar moeder had gegeven. Ze had op de juiste momenten geknikt en op de juiste momenten haar hoofd geschud, maar ze had geen enkel moment toegegeven. Misschien dacht haar moeder van wel, maar Kaya weigerde naar haar moeder te luisteren. De preek was eens totaal iets anders dan wat ze gewend was. Haar moeder was er namelijk achter gekomen dat Kaya zich begon te gedragen als een kleine slet, met vrijwel iedere jongen mee ging. Maar haar moeder vergat dat Kaya niet naïef was, dat Kaya ook wel wist dat er jongens waren die foggel wouden en dergelijke. En haar moeder vergat op het moment ook even wie Kaya was. Dus dat Kaya tegenover haar moeder zat, op de juiste momenten knikte en haar hoofd schudde, betekende niet dat 'dit gedrag' ging stoppen. Want Kaya deed niets met de jongens en de jongens deden niets met haar. Kaya had, om heel eerlijk te zijn, zelfs nog nooit meer gedaan dan zoenen. En wat streelwerk, maar serieus, nooit zo ver bij een jongen. Dat haar moeder dacht dat ze met iedere jongen sliep die ze tegen kwam, was misschien wel een beetje haar schuld, maar oké.
"Dus, Kaya. Als ik ook nog maar een keer van Pasqual hoor..." En hier haakte Kaya al af. Oh ja, Pasqual. Haar blik gleed even over haar broer heen, die onderuitgezakt in een stoel zat en haar blik angstvallig probeerde te vermijden. Ze rolde overdreven met haar ogen om haar irritatie kenbaar te maken, maar hij zag het niet. Hij voelde zich slecht omdat hij haar 'verraadde' had. Lol. Stomme, domme broer. Lieve, zorgzame jongen... Pasqual, knappe jongen, lieve ogen, mooie lippen, volle spierbundel.
Kaya beet op haar lip en scheurde haar blik los. Ze keek weer naar haar moeder en deed haar best om schuldig te kijken. Ze was maar al te opgelucht dat haar moeder die blik geloofde.
"Goed, ga maar," zuchtte haar moeder. Dat liet Kaya zich geen twee keer zeggen en ze stoof haar stoel uit. Op de gang pakte ze haar tas met zwemspullen en bleef daarna even plakken voor de spiegel. Daardoor had Pasqual de kans om naar haar toe te komen. Ze beet op haar lip en deed moeite om niet tegen hem uit te varen en hem alles uit te leggen.
"Sorry," zei hij, met die puppyogen van hem. Oh wat had ze graag haar armen om hem heen geslagen, zich verstopt in zijn armen en gezucht; "Jij kan alles bij me doen, en nog maakt het me geen flikker uit." Ze keek hem uit haar doen aan en sloeg toen haar ogen neer, maar Pasqual interpreteerde het verkeerd.
"Oh Kaai, ik wou niet dat het zo zou lopen! Ik wou gewoon... dat jij veilig was!" Hij liep naar haar toe en sloeg zijn armen om haar heen. Kaya wurmde zich los en keek hem toen aan. Met een doffe stem zei ze;
"Laat me met rust, Pasqual, alsjeblieft," en weer interpreteerde hij het verkeerd.
"Kaya, alsjeblieft," smeekte hij. Bij haar sprongen de tranen in haar ogen en zwijgend griste ze haar tas van de grond. In een fors tempo gooide ze de deur open en rende weg, weg van hem, weg van de zorgen, weg van het onbegrip en verkeerd begrepen worden.
Zand knerpte onder haar voeten en toen ze eindelijk het meertje in zicht kreeg, zuchtte ze opgelucht. Daar plofte ze neer en liet haar gedachten de vrije loop. De gedachten aan Pasqual. Ze wist dat het niet goed was, maar ze wist ook dat ze er niets meer aan kon doen. Ze was onherroepelijk verliefd op haar broer geworden en kon niets doen om hem uit haar hoofd te krijgen. Ze verborg haar hoofd op haar knieën, haar haren vielen als een gordijn langs haar gezicht en ze kreunde. Dit was echt wanhopig, dit was gestoord. Je kon toch niet verliefd worden op je broer? Wat als hij erachter kwam? Wat moest ze dan? Kreeg ze dan nog de kans om normaal met hem om te gaan? Ze kon sowieso niet normaal meer tegen hem doen sinds ze erachter was gekomen. Sinds die ene keer dat hij haar een kusje had gegeven en zij had verlangt naar meer, bij haar bloedeigen broer! Het was gewoon te gek voor woorden! Ze gromde even en sloot toen haar ogen. Maar direct vlogen haar ogen weer open want ze zag iemand anders naderen. Haar ogen volgden diegene en toen diegene binnen hoorsafstand was, vroeg ze zich af of zij moest beginnen met praten, of dat het diegene's taak was.

- Open -

Ess


Het was lang geleden dat ze de verfrissing van natuur water op haar zachte huid had gevoelt. Sterker nog, ze kon de laatste herinnering slechts ophalen als een vage gedachte, die bijna niet te grijpen was. Het was toen ze nog dicht bij de zee woonden... Langzaam daalden haar wimpers neer om zo haar blauwe kijkers te sluiten.

"Ess lieverd? Kom je?" Suisde door haar gehoorgangen tevens als de wind die zich van de zee had gelaten en op het strand naar de oren van enkele strandgangers zocht. "Ja mam." Haar kleine voetjes trappelden door het zand om haarzelf bijna tevergeefs voort te bewegen, maar stapje voor stapje kwam ze dichter bij de natte zeegrens. Hier en daar liet ze haar handen door het zand glijden om enkele hulpeloze diertjes op te rapen. Een kreeftje... een slakje, een zeesterretje. Het was pas toen ze haar tedere vingertjes op het slijmerige lichaam van een kwal wou zetten dat haar moeder ingreep en haar meesleurde. "Dat is gevaarlijk, kom nu maar mee de zee in." Zei ze terwijl Ess haar zwembandjes nog eventjes na gekeken werden. Ess wist niet hoe snel ze de golven in moest lopen en ging alsmaar dieper... en dieper het woeste water in. Tot ze het water tot bijna aan haar schouders had staan. Ze keek achterom, niet wetend dat voor haar zich een enorme golf vormde. Pas net toen de golf haar lichaampje opslokte keek ze voorover en...

Ze schrok wakker uit haar dagdroom en voor ze ook maar naar de wereld kon kijken hoorde ze het gekraak van nieuw leder, het leder in een bruintint dat zich rond haar kuiten begaf. Haar nieuwe paardrijlaarzen had ze van dezelfde vrouw gekregen die haar toen de tijd voorstelde om het blauwe monster in te lopen. Nooit was ze daar geheel over heen gekomen en er bestond altijd nog wel een angst voor golven, maar het water aan het einde van het stoffige pad waar ze liep leek stiller te liggen dan de grote steen die zich aan de rand had gelegd van het meer. Zonder haar ogen eerst de kost te geven van de omgeving ontdeed ze zich van haar shirt en broek en daarna trok ze in alle zorgvuldigheid haar bh en onderbroek uit die ze veilig aan een tak hing van een nabije boom. Met een paar passen en een krachtige spierspanning in haar benen gooide ze haar lichaam in het water, meteen sloot een aangename kou om haar poedelnaakte lichaam heen. Pas toen ze bovenkwam zag ze de gedaante van iets in het gras, niet wetend wat het was besloot ze met grote halen zich naar het gedaante toe te bewegen. Pas toen ze zag dat het in dit geval om een mens gaan deinsde ze iets achteruit, maar gelukkig was het water troebel en ze had waarschijnlijk toch niet gezien dat ze naakt erin was gesprongen. "Hey." Zei Ess terwijl ze zichzelf naar de kant toe trok en daar met haar armen op de oever stil lag in het water.

Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 1]

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum