Paradigm Shift

Een RPG die zich centreert rond het leven in een stad waar alles kan gebeuren.


Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

Where are you now?

Ga naar beneden  Bericht [Pagina 1 van 1]

1 Where are you now? op zo feb 26, 2012 9:52 pm

Solance Ainsworth

avatar
Ze was niet afweziger of depressiever dan normaal. Of juist wel. Ze wist het niet. Het afgrijselijke monster in haar had geen ruimte gemaakt voor Brian, Becky of Morte. Ze was nog verder heen, had meerdere malen op het punt gestaan om er een eind aan te maken. Bloederige scènes waren al voorgevallen, haar polsen waren getekend met de kenmerkende littekens van een depressief iemand. Ja, ze gaf het eerlijk aan zichzelf toe, ze was depressief en had hulp nodig. Ze hield van Brian, maar ze twijfelde aan hem. Hij was er, maar toch ook weer niet. Hij kon haar niet tegenhouden het mes op haar pols te zetten. Becky niet, Morte niet, Brian niet. Zijzelf al helemaal niet. Ze had iemand nodig die haar hielp, en diegene moest gauw komen.
Haar hoofd gebogen, haar haren hingen slap en futloos langs haar smalle gezichtje. Tranen rolden geluidloos over haar wangen, beschreven de pijn niet die haar hart wel voelde. Waar kwam de pijn vandaan? Ze wist het niet simpel op te noemen, maar redenen waren er zat. Een herinnering kwam naar boven drijven, verzwolg haar en ze kon er niets aan doen.
"Daar zit ze, jongens, schiet op, anders is ze weg!" Geschrokken keek Solance op, terwijl ze haar tas nog iets dichter tegen zich aan trok. Was ze niet goed genoeg verstopt geweest? Zwijgend, met ogen groot van angst, keek ze naar de jongens die steeds dichterbij kwamen, dreigend, kwaad, woest en hatelijk. Oh, dat was wederzijds, die hatelijke relatie. Zij mocht hun net zomin. Minachtend keken de jongens op haar neer, graaide naar haar en trokken haar aan haar haren uit haar verstopplek. Een welgerichte stomp tussen haar ribben. Ze kreunde en viel neer op de grond.
"Je bent walgelijk, freak," kweelde een jongen, Glenn.
"Ja, je bent een freak. Een sukkel, een aliën. Anders dan anderen, je bent niets waard, je kan helemaal niets." Cole danste om haar heen terwijl hij de beledigen naar haar hoofd slingerde. "Je bent dik, lelijk en niemand mag je. Je bent niet slim genoeg. Je bent zelfs heel erg dom. Iedereen weet alles en dan vraag jij altijd weer met dat domme hoofd van je;'Wat was dat ookalweer, meneer?' Stom, dom, ookalweermeneer-meisje!" De opmerkingen deden zeer. Net als de stomp die ze kreeg van Glenn. Nog een schop tegen haar heupen, toen werd er opgewonden gegild dat er leraren aankwamen. Wegwezen!
Als een hoopje vernederd mens was ze daar blijven liggen. Het was niet de eerste keer dat een leraar haar huilend op de grond had aangetroffen.
"Het is ook altijd hetzelfde, Solance. Kom overeind," zei een leraar hoofdschuddend. Hij hielp het kind overeind, wist niet wat er voor was gevallen. Solance zou het hem ook niet vertellen. "Je bent lastig, Solance. We willen je helpen, maar het is genoeg. Je luistert niet naar ons, en elke keer weer ga je op de grond liggen huilen. Als je hulp wilt, moet je naar ons toekomen. Het is dat Cole zei dat je weer op de grond lag. Niemand begrijpt je, Solance. Jij bent de enige die kan veranderen. Iedereen wil je helpen." Solance snikte, keek de man niet aan die haar overeind had geholpen. Nee, zij kon hier niets aan veranderen, de jongens bleven haar pijn doen. En de leraren dachten dat ze enkel op de grond lag voor aandacht.

"Nee!" krijste ze, terwijl ze aan haar haren trok. De voetstappen vielen haar niet op, toen ze huilend op de grond ineen zakte.


_________________

When all we have left are memories. And with so many good memories, the
bad ones are remembered best.

2 Re: Where are you now? op zo jul 01, 2012 11:59 pm

Liam P.

avatar
[mag ik ?]

Liam was net terug van een lange reis naar Los Angeles. Hij had zijn vrienden daar nog een keer gezien. Die waren niet veel veranderd, enkel dat hun vriendengroep vele groter was geworden en dat ze andere vriendinnen hadden. Liam besteedde nog helemaal geen aandacht aan een liefje te hebben want hij moest zich erg hard focussen op zijn belastingen, hoe hij geld moest binnenkrijgen en dat soort dingen. Hij had dan nog een puberzusje die niet al te gemakkelijk was. Ze had nog al een eigen willetje en vroeg elke keer maar om veel geld als ze wegging. Hij wist wel wat ze ging doen, alles opkopen tot de laatste cent. Oké, ze kon ook niet weten dat ze erg moeilijk zaten in afbetalingen maar hij verwachtte toch meer verantwoordelijkheid van haar. Bij deze gedachte haalde hij zijn schouders op. Zijn huis was niet erg groot maar fijn om in te leven. Toen hij van het vliegtuig was gestapt had hij gewoon zijn koffers thuis afgezet en vertrokken naar het meer. Het was zo rustgevend. En daarom kwam hij altijd naar hier om na te denken of om af te spreken met mensen die het moeilijk hadden. Hij probeerde altijd een goede vriend en persoon te zijn voor iedereen ookal leek dat onmogelijk. Er waren zowiezo mensen die hem niet echt mochten maar hij deed zijn best om mensen te helpen die in de put zaten. Diep verzonken in zijn gedachten liep hij bijna tegen een boom aan. Hij grinnikte eventjes zacht. Soms was hij echt lomp, hij kon erg serieus zijn omdat hij al zoveel zorgen aan zijn hoofd had. Normale jongens van zijn leeftijd zouden nog thuis wonen en hun ouders zouden nog alles voor hen doen. Dat was echt niet het geval bij hem.. Zijn ouders waren een tijdje geleden gestorven in een auto-ongeluk. Op slag dood. Die tijd zag hij het even niet meer zitten maar hij dacht aan zijn zusje, waar hij voor moest zorgen. Dat had hij zijn ouders al van kleins af aan beloofd. Dat had hem erdoor geholpen. Nu was hij een spontane, aangename jongen. Opeens werd hij uit zijn gedachten gezogen door een meisjes gil. Hij zette zijn ogen open en begon te lopen. Misschien was er iets erg gebeurd... Hij liep weer bijna tegen een paar bomen en liep door takken waar doorns aanzaten. Die maakten schaafwonden in zijn been. Hij zag een meisje inzakken. Bezorgd sloeg hij zijn armen rond het meisje. Hij mocht haar dan wel niet kennen. Liam bestudeerde het meisje een beetje en ze zag er erg mager en kwetsbaar uit. 'Rustig maar, het komt goed.' Suste hij haar een beetje. Hij wist wel wat er in dat meisje haar hoofd zou omgaan, 'who the f*ck is die gast.'. Op die moment zelf maakte hem dat helemaal niets uit, hij moest er gewoon voor zorgen dat het goed kwam met haar ookal kende hij haar niet. Hij keek een beetje in het rond om te zien of er niemand haar pijn had gedaan.

Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 1]

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum