Paradigm Shift

Een RPG die zich centreert rond het leven in een stad waar alles kan gebeuren.


Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

Is het echt?

Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3, 4  Volgende

Go down  Bericht [Pagina 2 van 4]

26 Re: Is het echt? op do aug 18, 2011 10:20 pm

Gast


Gast
Alex keek naar Lena die nogmaals haar hoofd schudde. Oké dan echt geen drinken. Naast hem voelde hij Lena dichter tegen hem aan komen zitten. Problemen had hij daar echt niet mee, verre van. Hij knikte op wat Lena tegen hem zei. Als ze straks naar huis wou zou hij haar niet tegenhouden. Bovendien was hij behoorlijk moe geworden van alles wat vandaag was gebeurd. Een tijd lang zat hij samen met Lena op de bank. Zijn arm om haar lichaam heen, te bang dat ze plots zou verdwijnen. Niet nu, niet nu hij zich weer levend voelde. Net nu voelde hij zich compleet, vrolijk, weer eindelijk één geheel. Hoe had hij toch ook zo stom kunnen zijn om weg te gaan. Hij dacht net aan vanochtend toen Lena haar hoofd hief en vroeg of de kopers rond deze tijd kopen. Aan zijn hand werd hij omhoog getrokken. Zodra hij op zijn voeten stond wankelde hij even maar het was al snel over. Hand in hand met Lena wandelde hij naarvde garage. Daarnet had het nog geregend, nu scheen het zonnetje. Alex opende de garage en slaakte een zucht. Vandaag ging hijnzin hobby opgeven, er eindelijk afscheid van nemen. Geen ongelukken meer, geen stomme sprongen. Helaas. De kick tijdens een sprong was geweldig. Onder een zwarte hoes stond zijn motor. Opgepoetst zonder een deukje. Met zijn vrije hand haalde hij de hoes er vanaf. Straks zou die ook mee gaan met de koper. De zwart met rode motor was zichtbaar geworden, zijn helm hing aan het stuur met bijpassende kleuren natuurlijk. Alex liet Lena haar hand een moment los om de motor van de standaard af te halen en hem naar buiten te rollen. Net toen hij hem op de standaard zette kwam er een auto aangereden. Een man met zoon kwamen uit de auto gestapt. Er ontstond een gesprek waarom hij hem wegdeed, wat voor motor blok erin zat en nog meer vragen waar hij telkens maar antwoord op gaf. Na het inladen ontstond er nog een gesprekje over wat er met de motor ging gebeuren. Hij werd uitgenodigd tot een club waar ze onderlinge wedstrijden hielden. Het aanbod sloeg hij vriendelijk af. Even geen ritten meer voor hem. Tot hij weer goed kon lopen, dan wou hij toch echt wel weer een motor in zijn bezit hebben. De man en jongen gaven hem en Lena een hand voor ze de auto in stapte en weg reden met de speciale oprijwagen erachter. Alex sloeg zijn arm om Lena heen en trok haar zachtjes tegen hem aan. [i]"Dus, wanneer gaan we zwemmen?"[i/] Vroeg hij lichtelijk nieuwsgierig maar plagend. Zwemmen met Lena, geen problemen mee.

Flutje, sorry

27 Re: Is het echt? op do aug 18, 2011 11:26 pm

Lena

avatar
Lena werd meegenomen naar een garage, Alex haalde met zijn vrije hand de hoes van de motor en onthulde een zwart met rode motor die Lena een even grootte afschuw als fascinatie bekeek. Ze kende de kick die zo'n motor gaf, de snelheid die dat ding kon bereiken, en de sprongen die je ermee kon maken. Maar dat ding had ook Alex zijn been verwond, dus het liefst van al zou ze het zelf naar het schroot brengen. Maar als Alex er geld voor kon krijgen kon hij dat beter doen. Alhoewel, als je het naar iemand bracht die ijzer verzamelde was je er ook vanaf... Haar hand werd losgelaten. Iets wat ze niet leuk vond omdat ze zich dan zo leeg voelde. Een auto kwam aanrijden en een man met zijn zoon kwam eruit. Lena was terug langs Alex gaan staan en reikte naar zijn hand. Haar ogen spuwde bijna vuur toen hij werd uitgenodigd om in een club te komen, maar verzachtte toen hij het aanbod afsloeg. Ze kreeg een hand van de man en zijn zoon en toen vertrok de vervloekte motor. Ze gloeide bijna toen ze zijn arm om haar heen voelde en ze tegen hem aan werd getrokken. Nu was ze helemaal warm geworden. Toen vroeg hij wanneer ze gingen zwemmen. Lena keek bedenkelijk voor zich uit. Ze lachte en draaide zich naar hem toe en legde haar armen om zijn nek, waarbij ze op de tuppen van haar tenen moest gaan staan. "Natuurlijk heb ik wel de noodzakelijke luxe in mijn huis laten zetten dus de kelder is een zwembad. Zin om te gaan zwemmen?" Ze zei het alsof het niet was dat ze een zwembad in de kelder had, natuurlijk, het was meestal heel donker, en alleen in het zwembad was er licht. Je kon evengoed tegen de muur staan en iemand aan de rand van het zwembad zag je dan niet. Hij moest van haar geen baantjes trekken, alleen samen zijn was al genoeg. Ze boog zich wat naar hem toe en trok hem wat omlaag omdat ze niet groot genoeg was. Ze gaf hem een kus en glimlachte, ze leek de afgelopen twee jaar alweer vergeten te zijn.

28 Re: Is het echt? op vr aug 19, 2011 1:03 pm

Gast


Gast
Daar ging zijn motor. Op naar een plekje waar hij wel gebruikt ging worden en niet alleen maar misbruikt. Zijn motor wegdoen was minder moeilijk geweest dan Evelyn weg doen. Het kleine tinker veulentje die hij had gevonden en redelijk had opgevoed had hij weg moeten doen na zijn eerste val. Ze was bij een god huisje terecht gekomen. En naar zijn weten werd er nog veel met haar gedaan. Alex stopte met wandelen toen Lena opeens voor hem kwam staan en haar armen om zijn nek heen sloeg. Kon het echt zijn? Was het echt geen droom? Het zou een hele fijne droom zijn, tot Lena weg zou gaan en hij weer alleen wakker zou worden. "Zin om te gaan zwemmen? Met jou altijd." Antwoordde hij opgewekt. In Lena haar vorige huis was er zoveel aanwezig geweest. Van zwembad tot thuisbioscoop. Toen Lena omhoog kwam en hem iets naar beneden trok boog hij naar haar toe. De kus die hij kreeg warmde hem op van binnen, voor zover dat nog mogelijk was. Een moment was hij verbaasd. De verbazing liet hij echter snel varen waarna hij haar terug kuste. Alex hield zijn armen om Lena heen. "Zullen we Jiali blij gaan maken?" Huisdieren had hij zelf nooit echt gehad. Paarden verstond hij niet onder huisdieren. Een hond, kat, konijn, en nog veel meer dieren, waren huisdieren. Katten waren naar zijn idee te lui, konijnen te saai en honden meestal te druk. Natuurlijk waren er honden die niet druk waren en katten die wel actief waren. Maar ja, hoeveel kans had je op een huisdier die aan al je behoefte voldeed?


Omg, mega flut o.o

29 Re: Is het echt? op zo aug 21, 2011 12:48 pm

Lena

avatar
Een glimlach verscheen op haar lippen toen hij zei dat hij altijd met haar wou gaan zwemmen. Tijdens de kus voelde ze zijn verbazing, maar die was al heel snel vervangen door iets anders. Haar hart klopte overuren, ook nadat ze zich een stukje had teruggetrokken. Zijn armen bleven om haar heen en leken te branden op haar huid. Maar niet pijnlijk, eerder hyperbewust van ieder deel van hem dat haar aanraakte. Met spijt in haar hart maakte ze zich los, "ga je zwembroek dan halen. Dan kunnen we Jiali gaan blij maken." Ze wachtte buiten op hem, tot hij naar buiten kwam en stapte dan in de auto. De auto ging aan en ze wachtte geduldig tot Alex zijn gordel aan had. Dan trapte ze op het gas en ze reden weg. Haar hand lag terug in de zijne terwijl ze reed en een zachte glimlach bevond zich onophoudelijk op haar lippen. Omdat Lena -gek genoeg- alleen op de weg was en het een soort mini-snelweg was ging de snelheidsmeter omhoog. Oh natuurlijk, ze lette wel op met wat ze deed, maar met zo'n auto was het soms moeilijk om niet te genieten van de snelheid die het ding kon bereiken. Door hun snelheid waren ze al snel bij haar thuis en stapte ze uit. Lena deed de auto snel even op slot en zag Jiali nog net naar buiten komen. Ze ging voor Lena staan, die bukte zich en Jiali gaf haar een kusje op haar wang en keek toen boos naar Alex. Ze moest erom lachen en nam Alex' hand en liep naar binnen. De hond leek wel te mopperen en liep ook mee naar binnen.
Lena nam hem even mee naar haar kamer. In de badkamer die erbij zat ging ze even een paar handdoeken pakken en een bikini. Ze had Alex even op het bed gezet toen ze naar de badkamer toe ging. Haar kamer had drie hoofd-kleuren, zwart, grijs en donkerrood. Maar het was heel mooi gecombineerd. Ze nam zijn hand terug en nam hem mee naar een deur die verstopt zat achterin haar kamer. Je zou hem niet zien als je niet wist waar die was. Ze gingen de trap af en je zag de blauwe gloed al een beetje. Wat het zwembad was het enige in de kamer dat verlicht was, en dat was met blauwe lichten. Er waren twee blauwe deuren, de muren leken uit rots te zijn gehakt want de muren waren net rotsen en zwart. Het zwembad zelf was niet zo vreselijk groot, maar wel groot genoeg. Lena's leek wel paars in combinatie met het blauwe licht. En aangezien ze altijd een hele lichte huid had was ze net een smurf met donkere lippen. Ze ging de ene deur in, Alex de andere. Zij kleedde zich zo snel mogelijk om in een zwarte bikini. Ze liet haar haar los hangen en pakte de handdoeken en legde die voor de deur. En kwam terug recht. Het was er niet zo warm, maar wel fijn. Het water was normaal gezien zo'n 28 graden, niet zo vreselijk warm, maar dat kon ze aanpassen. Jiali kwam ook de trap af en ging naast de handdoeken liggen terwijl Lena naar de waterkant wandelde en met haar rug naar de deur op Alex wachtte. Kleine luidsprekers hingen overal in de ruimte en de Ipod die erbij zat lag op een krukje met een doorzichtig hoesje erom, dan kon ze de muziek ook aanpassen als ze nat was. Ze hoorde de deur zachtjes open en dicht gaan en voetstappen richting haar. Lena bleef naar het water voor haar kijken dat een beetje heen en weer bewoog door het filtersysteem. Het gaf een blauwe gloed aan alles wat er in de buurt was. Zelfs Jiali was gedeeltelijk blauw. Uiteindelijk draaide ze zich om en glimlachte naar Alex. Alleen het gevoel dat hij er was liet haar hart al sneller gaan.

30 Re: Is het echt? op zo aug 21, 2011 2:11 pm

Gast


Gast
Alex liep snel naar binnen toe om zijn zwembroek te halen. Terwijl hij zocht belde hij naar zijn huisgenoot dat hij weg was, wanneer hij terug was wist hij niet maar hij had zijn pillen mee net zoals zijn mobiel. Eenmaal terug beneden pakte hij zijn sleutels van de tafel af en liep naar buiten. De radio had hij daarnet al uitgezet net zoals het licht boven. Nadat hij de voordeur op slot had gedaan verplaatste hij zich naar de auto van Lena waar hij zich weer in de bijrijders stoel liet zakken. Nog altijd vond hij Lena haar auto geweldig. Vooral omdat hij zo lekker hard kon en er ook nog eens gaaf uit zag. Heel lang duurde de rit niet, helaas, naar Lena haar huis. Het kon komen omdat ze snel hadden gereden, of gewoon omdat het niet zo heel ver was. Alex stapte uit en keek toe hoe Jiali naar Lena toe rende. Natuurlijk kreeg hij weer een boze blik. Zo zie je maar weer dat honden het niet op hem hadden. Hij hield het wel gewoon bij paarden, als hij er tenminste nog bij in de buurt durfde te komen. Na zijn eerste val wou hij niets meer met paarden te maken hebben. Zijn hand werd weer gepakt en hij werd meegenomen naar binnen. Binnen werd hij op Lena haar bed gezet terwijl Lena bezig was dingen pakken. In de tijd dat zij bezig was keek hij de kamer rond. Aparte kleuren maar wel mooi. Subtiel, en vooral niet te druk. Al snel was Lena terug en werd hij weer meegenomen, dit keer naar het zwembad. Dankzij het bewegen van daarnet liep hij soepeler dan normaal de trap af. Beneden zag je niet veel, genoeg om te kunnen zwemmen. Daarbij had het wel een leuke sfeer. Alex ging de ene deur door en kleedde zich om. Lange tijd had hij niet willen zwemmen omdat je onder zijn knie nog altijd een litteken zag van de operatie. Tegenwoordig had hij er vrede mee gesloten. Vroeg of laat zou je het litteken niet meer zien. Daarnaast was zwemmen ook nog eens veel te leuk om niet te doen vanwege een stom litteken. Eenmaal omgekleed ging hij de deur weer door. Lena was al klaar en stond bij de rand van het zwembad. Ze was zo perfect, niemand kon haar aan haar tippen. Ze draaide zich naar haar om en glimlachte, hij glimlachte terug en wandelde naar haar toe. Zijn short die normaal gesproken donkerblauw met wit was zag er apart uit in het blauwe licht. Het stoorde hem niet, maar het viel wel op. Alex pakte Lena haar hand beet en trok haar in het water waarna hij zijn armen om haar middel heen sloot en haar zachtjes tegen zich aan trok. Zijn blik gleed naar Jiali die overeind kwam en hem in de gaten hield. "Jiali kijkt eng." Zei hij zachtjes. Niet dat het hem veel kon schelen maar het was wel grappig om te zien, en misschien een beetje eng.

31 Re: Is het echt? op zo aug 21, 2011 2:46 pm

Lena

avatar
Lena's hand werd door de zijne gepakt en ze werd in het water getrokken. Ze werd dicht tegen hem aan getrokken en gloeide helemaal. Jiali was overeind gekomen, maar Lena stond er met haar rug naartoe dus zag ze het niet. Toen Alex zei dat ze eng keek moest ze lachen. "Jiali, naar boven." De hond vertrok met een uitdrukking die duidelijk maakte dat ze het niet leuk vond. Maar ze ging wel weg. Lena trok hem een beetje mee naar een dieper stuk. Lena was kleiner als Alex en kwam nu nog net met haar schouders boven het water uit. Ze gingen op de toppen van haar tenen staan en... werd weggeduwd van Alex door een natte hond die heel stilletjes erbij was gekomen. Lena was naar een dieper stuk geduwd en als ze op de toppen van haar tenen gingen staan kwam ze nog net boven het water uit. Ze stond er even verbaasd naar te kijken en werd toen boos. Maar net toen ze haar mond wou open doen om Jiali onder haar voeten te geven duwde de hond haar verder van Alex weg en voelde geen grond meer onder haar voeten. Even zakte ze weg onder water en kwam toen terug boven. "JIALI!!" Oh ja, ze was boos op de hond. Maar die trok zich daar niets van aan. "ERUIT!" De hond trappelde geïrriteerd weg en keek soms om en zag dan de boze blik van Lena en trappelde wat sneller. Ze hoorde de pootjes op de trap en keek toen terug naar Alex, haar blik verzachtte onmiddellijk. Lena zwom achteruit, nog verder van Alex weg en voelde na een tijdje de kant tegen haar schouders botsen en hees zichzelf uit het water en bleef daar zitten. Ze glimlachte, wat een leuke manier om Alex te laten zwemmen! Ze zette haar handen langs weerszijden van zichzelf en sloeg haar benen over mekaar. Oh, natuurlijk wou ze graag naar hem toe, maar zwemmen was goed voor hem. "Kom me maar halen. Mijn benen zijn te moe om naar jou te komen." Natuurlijk was dat niet zo, ze had een goede conditie en kon heel lang doorgaan met zwemmen. Maar dit was zoveel leuker. Want als hij kwam kreeg hij een kus, nu was er geen Jiali om tussen hen in te komen.

32 Re: Is het echt? op zo aug 21, 2011 3:33 pm

Gast


Gast
Nieuwsgierig keek hij naar Jiali die met tegenzin naar boven ging. Best grappig, een jaloerse hond. Alex werd meegetrokken naar wat dieper water waar hij nog altijd kon staan. Bij Lena daar in tegen kwam het water steeds hoger te staan. Dat Jiali in het water was gekomen had hij niet eens gehoord. Het was hem waarschijnlijk niet eens opgevallen als Jiali niet tussen hen was gekomen en Lena niet weg had geduwd van hem. Behoorlijk verrast en verbaasd keek hij hoe Jiali Lena steeds verder en verder het diepe in duwde. Het was grappig een jaloerse hond maar nu werd het irritant. Straks kon hij helemaal niet meer samen zijn met Lena zonder dat Jiali tussen het beide in kwam. Alex zette een pas naar voren toen Lena onder water ging, niet dat hij bang was dat ze ging verdrinken maar het was een reflex. Hij wist dat Lena kon zwemmen, daarbij kwam ze al snel weer naar boven om Jiali op haar kop te geven. Hij hield zich stil tot Jiali naar boven was verdwenen. "Zou ze me ooit leuk gaan vinden?" Vroeg hij voornamelijk aan zichzelf maar voor Lena was het ook te horen. Zijn aandacht ging al snel van Jiali naar Lena. Ze zwom weg van hem, waarom? Bij de rand kwam ze eruit en bleef er zitten met de smoes dat haar benen te moe waren om naar hem toe te komen. Alex kreeg een glimlach op zijn gezicht en haalde diep adem waarna hij onderwater dook en zo naar Lena toe zwom. Onderwater was je sneller als boven water. Daarbij was hij dan gelijk helemaal nat. Voor de rand kwam hij omhoog en zette zijn handen op de rand. Soepel strekte hij zijn armen zodat hij half uit het water hing en zo dus bij Lena kon. Hij boog naar haar toe en gaf haar een kus op haar mond. Nog altijd was ze meer dan perfect. [i]"Je benen zouden maar te moe zijn om te zwemmen."[i/] Sprak hij licht plagend. Hij liet zich terug het water in zakken en zwom een klein stukje achteruit. Zwemmen voelde hij wel aan zijn been maar het was minder aanwezig dan tijdens het hardlopen op de loopband. Uitdagend keek hij naar Lena, nu Jiali weg was kon hij tenminste niet bij Lena weggehaald worden of andersom.

33 Re: Is het echt? op zo aug 21, 2011 6:30 pm

Lena

avatar
Lachend keek ze toe hoe hij glimlachte en onder water dook. Voor de rand, vlak voor haar benen zette hij zijn handen en kwam omhoog. Hij hing half uit het water en gaf haar een kus. Hij plaagde haar een beetje en zakte terug in het water. Een deel van haar wou hem dicht tegen zich aan hebben en kon er niet tegen dat hij buiten haar bereik was. Toen hij een stukje achteruit ging was dat geen deel meer, maar gewoon zijzelf. Hij keek uitdagend naar haar. Zij sloeg haar ogen ten hemel en gleed het water in. Sneller dan hij daarnet was ze bij hem en kwam een stukje uit het water en gaf hem een kus. Nu klopte haar hart hoorbaar voor hen allebei en liet haar wangen een beetje roder. Ze trok zich een stukje terug en glimlachte naar hem. "Voor een kus zijn ze nooit te moe." Ze bleef nog een tijdje in zijn armen terwijl haar hart nog steeds hoorbaar klopte. Uiteindelijk maakte ze zich los na nog een kusje op zijn wang en zwom terug naar de kant. Ze draaide zich even naar hem toe. "Ik ben zo terug." Ze hees zichzelf uit het water en stond recht. De grond was best glad dus liep ze heel voorzichtig. Ze pakte de Ipod van het krukje waar die opzat en zette die aan. De lijst met liedjes was zeker niet klein, zo'n duizend, tweeduizend liedjes. De lijst met de titel die ze zocht vond ze al snel, samen met het liedje. I Have A Dream. Lena vond het een heel mooi liedje. Toen ze terug liep richting de kant gleed ze uit. Haar voet bleef heel even haken achter de kant en ze viel in het water. De lucht werd uit haar longen geslagen door de klap van het neerkomen en ze zonk naar de bodem. De lucht die haar longen zo graag wouden was hier niet en het luchtgebrek maakte haar licht in haar hoofd. Haar lichaam kwam met een bons op de grond terecht. Toen ze haar mond opendeed om te kunnen ademen kwam er water in plaats van zuurstof. Iets trok haar omhoog, haar gezicht kwam boven water en ze begon te hoesten. Afgezien van de schrik en zometeen een schorre keel had ze alleen maar haar voet omgeslagen. Eindelijk kon ze terug ademhalen toen het hoesten ophield, iets wat ze dan ook dankbaar deed. Het water in haar ogen werd onbewust weggewreven door haar hand en ze opende hen. Het was niet de eerste keer dat ze uitgeschoven was, maar meestal zwom ze dan terug gewoon naar boven. Maar nog nooit was de lucht uit haar longen geslagen.

Ruzie bijgelegd, jeej!

34 Re: Is het echt? op ma aug 22, 2011 9:40 am

Gast


Gast
Een lach verscheen op zijn gezicht toen Lena zichzelf het water in liet glijden en kwam naar hem toe. Alex kreeg een kus waarna hij zijn armen om Lena heen deed. "Gelukkig maar." Zonder verder iets te zeggen hield hij Lena in zijn armen. Nog altijd vond hij dat de blauwe gloed van het water een bepaalde sfeer had waar hij geen woord aan kon knopen. Hij keek op toen Lena zich losmaakte uit zijn armen en naar de kant zwom. Zelf dook hij onder water en zwom hij nog een stukje van de kant af. Van kinds af aan was hij al een waterrat geweest, liever onder water dan boven water. Op het moment dat hij boven kwam hoorde hij iemand het water in gaan. Niet zachtjes, behoorlijk luid. Nieuwsgierig keek hij om waarbij hij Lena nog net kopje onder zag verdwijnen. Ze kwam niet boven, waarom kwam ze niet boven. Het duurde een paar seconde voor hij alweer onder water was en naar Lena toe zwom. Kwam het school zwemmen van vroeger toch nog van pas. Luchtbellen dreven omhoog vanuit Lena haar mond, haar rug kwam tegen de grond aan. Alex zijn arm gleed om Lena haar middel heen zodat hij haar makkelijker boven kon houden. In plaats van naar boven te zwemmen zette hij zichzelf af tegen de grond. Eenmaal boven kwam hij eerst zelf uit het water zodat hij Lena er makkelijker uit kon tillen. In plaats van stilte was een hoop gehoest hoorbaar, gelukkig maar. Als ze helemaal stil was geweest zou hij pas helemaal in de stress schieten. Het was net een droom, alleen dit keer had hij haar bij zich kunnen houden. Normaal gesproken kon hij niets doen, wanneer hij in beweging kwam leek de afstand groter en groter te worden. Hij hield zijn mond tot Lena op was gehouden met hoesten en haar ogen open deed. "Kan ik iets voor je halen? Iets voor je doen?" Vroeg hij bezorgd. Overbezorgd kon je het ook wel noemen want nog altijd voelde hij de druk die hij had gevoeld toen hij naar haar toe was gezwommen. Opgelucht was hij wel dat ze haar ogen open had, niet meer hoestte en dat hij haar nog steeds naast zich had.

35 Re: Is het echt? op ma aug 22, 2011 10:54 am

Lena

avatar
Een beetje natrillend van de schrik draaide ze zich een stukje. Alex hield haar vast en was stil geweest totdat ze stopte met hoesten. Hij klonk heel bezorgd toen hij vroeg of ze niets moest hebben of dat hij iets moest doen. Ze begreep zijn bezorgdheid wel, zij had hetzelfde gedaan als hem iets zou overkomen. "Nee nee, het gaat alweer." Ze klonk wat hees, maar dat zou straks waarschijnlijk al terug weg zijn. Alex hield haar vast bij haar middel, dus daarom bleef ze boven, ze vond het al zo raar. Ze maakte zich niet los, maar ze schoof wel wat op richting de kant, daar waren ze toch al niet zo ver vandaan. Eenmaal daar duwde ze zichzelf omhoog en ging zitten. Ze draaide zich totdat ze zijlings op de kant zat en trok haar benen uit het water, liet haar bovenlichaam tot op de grond zakken en trok een van haar benen omhoog. Haar handen lagen in elkaar gehaakt op haar buik. Natuurlijk wou Lena Alex kunnen zien, dus draaide ze haar hoofd opzij. "Zwem maar verder, ik ben alleen wat moe." Haar ogen sloten zich bijna en vlogen plots terug open. "Alex, bedankt." Voor hem was het misschien een nachtmerrie geweest, maar uit het water gevist worden door Alex was eerder een droom dan een nachtmerrie. Ook al was ze dan heel hard verschoten en voelde ze een beetje pijn aan haar voet. Tijdens het vallen waarschijnlijk omgeslagen. Haar ogen sloten zich opnieuw en ze zonk weg in een licht, maar overheerlijke slaap. Geen geschreeuw of nachtmerrie's. Alleen maar Alex. Beste droom in de afgelopen twee jaar. Na een kwartiertje opende haar ogen zich terug en keek ze rond. Waar was...? Ah daar, fijn zo. Hij was niet in rook verdwenen. Ze voelde iets raars langs zich en keek opzij. Jiali had dus de deur open gekregen en was bij haar komen liggen. Zolang Jiali niets deed dat tussen haar of Alex kwam mocht ze blijven. Ook al mocht ze heus eens beginnen met Alex te accepteren want die liet ze niet meer los. Heel zacht glimlachte ze toen ze hem zag, hij was even belangrijk als de lucht in haar longen. In een soepele beweging ging ze terug recht zitten. Jiali keek toe, maar bleef gewoon lekker lui liggen. De muziek speelde nog steeds zachtjes op de achtergrond. Ze liet haar voeten in haar water en zakte verder in het water en zwom naar een stuk waar ze kon staan. Ze liep door totdat ze tot haar middel in het water stond. Haar enkel deed wel wat pijn, maar dat negeerde ze gewoon. Haar blik volgde Alex, net als Jiali, die ondertussen recht was gaan zitten. Maar blijkbaar had de op-haar-donder-geven-omdat-ze-niet-tussen-Alex-en-haar-mag-komen-woede-uitbarsting zijn werk gedaan want ze bleef netjes zitten.

36 Re: Is het echt? op ma aug 22, 2011 7:58 pm

Gast


Gast
Alex keek strak naar Lena om te kijken of het wel goed met haar ging. Ze kon nog bewegen en praten, daarbij hield ze zich rustig. Met tegenzin haalde hij zijn blik van Lena af en opende hij zijn armen om in schoolslag nog een rondje te zwemmen. Hij staakte zijn actie toen hij opeens een bedankt hoorde. "Voor jou altijd." Mompelde hij zachtjes. Maar liever niet nog een keertje. Als ze nog een keer zou vallen was het logisch dat hij ingreep, maar ja ze moest natuurlijk niet nog een keer vallen. Hij zwom naar het diepere water en dook weer eens onder water om daarna naar de kant toe te zwemmen. Ondertussen begon hij zijn been te voelen, hardlopen op de band en dan ook nog eens zwemmen was niet bepaald een pretje. Het was dan wel weer even goed voor dus ging hij maar gewoon door. Tegen de kant zette hij zich af en zwom hij weer verder. Veel had hij niet te doen, aan baantjes trekken deed hij niet dus zwom hij maar telkens rondjes terwijl hij Lena in de gaten hield. Het leek alsof ze sliep, maar het kon natuurlijk ook wat anders zijn. Na een kwartiertje opende ze gelukkig haar ogen weer. Gelijk viel er gewicht van zijn schouders af. Stel je voor dat er wat was gebeurd in zijn bijzijn terwijl hij had in kunnen grijpen. Nooit zou hij het zichzelf vergeven. In de tijd dat Lena had liggen slapen was Jiali naar beneden gekomen. Hij had niet veel aandacht aan haar gegeven, straks beet ze nog. Daarbij was ze bij Lena gaan liggen wat er erg schattig uit zag. In plaats van te zwemmen wandelde hij dit keer zo goed als mogelijk door het water naar een wat ondieper gedeelte. Zwemmen was vermoeiend en hij had al niet zo'n goede conditie meer. Lena kwam het water ook in maar ging niet dieper als tot haar middel. Na een paar passen te hebben gezet stond hij achter haar en kon hij zijn armen om har middel heen doen. "Niets bezeerd tijdens je val?" Vroeg hij bezorgd. Het was een nachtmerrie geweest. Lena zien vallen en onderwater zien gaan, precies zoals een nachtmerrie kon zijn. Het was het alleen niet. Dit keer had hij in kunnen grijpen voor het misging. Jiali bleef wonderbaarlijk genoeg op de kant zitten en keek enkel naar hen zonder in actie te komen. Was het standje die ze van Lena had gehad toch goed geweest. Nadat hij antwoord had maakte hij zijn armen los en zwom hij naar de kant waar hij zichzelf omhoog hees. Hij ging er niet helemaal uit, zittend op de kant bungelde hij met zijn voeten nog in het water. Morgen zou hij wel verder kijken, als hij nog naar boven wou kunnen lopen moest hij toch echt stoppen.

37 Re: Is het echt? op di aug 23, 2011 2:11 pm

Lena

avatar
Lena kreeg een kriebelend gevoel in haar buik toen ze zijn handen om haar middel voelde. Zijn stem klonk heel dicht bij haar oor, hij vroeg bezorgd of ze niets had bezeerd. "Ik denk dat ik mijn voet heb omgeslagen, maar ik heb er niet veel last van." Hij liet haar los en zwom naar de kant. Daar bleef hij zitten, met voeten en tot onder zijn knie nog in het water. Had hij pijn? Het was ook een drukke dag geweest. Hard lopen en zwemmen, het zou wel zijn tol eisen. Lena zwom naar hem toe en bleef vlak voor hem zwemmen. "Gaat het?" Ze hield haar hoofd een beetje scheef toen ze het vroeg. Ze kwam aan zijn rechterkant uit het water, goed uitkijkend dat ze hem geen pijn zou doen. Ze stond recht nadat ze even langs hem had gezeten en ging twee handdoeken pakken. Eentje legde ze om zijn schouders, en in eentje wikkelde ze zichzelf. "Je zult wel moe zijn. Laten we naar boven gaan." Ze stak haar hand uit en hielp hem recht. Ontspannen liep ze naar de twee blauwe deuren en gaf hem nog een handdoek. Vlak voor dat ze zich omkleedde ging ze even zitten en droogde zich onbewust wat af. De grond had van die nopjes erop, uitschuiven zat er niet in. Terwijl ze zat moest ze toch wel glimlachen en voelde ze zich helemaal warm. Nadat ze ongeveer droog was maakte ze haar haar zo droog mogelijk en kleedde ze zich om. Haar oog viel op Alex' trui. Met haar natte haar ging ze die niet aan doen, dan zou de trui nat worden. Ach, ze had het nu toch niet koud en was thuis, dus had truien zat. Ze kwam de deur uit en glimlachte toen ze Alex al zag staan. Snel wandelde ze naar de Ipod en zette die af en griste te tas van de grond. Die zou ze zo wel ergens neerzetten in haar kamer. Jiali had de deur al opengeduwd en was al boven. Lena pakte Alex' hand en wandelde ontspannen langs hem. Haar tempo aanpassend aan dat van hem. Ze had wat last van haar voet, maar dat was een peulenschil in vergelijking met zijn been. Toch was het vrij prettig om zo ontspannen en rustig te lopen. Bij de trap ging ze voorop en hield hem in de gaten, nu was zij bezorgd om hem. In haar eigen kamer zette ze de tas naast haar bed en ging toen naar de woonkamer. Daar zette ze hem neer in de zachtste zetel die ze zich kon bedenken. Te klein voor haar erbij, maar wel heel comfortabel. Soepel ging ze in kleermakerszit op de grond zitten, vlak voor Alex. Nee, ze vond het niet erg, soms was het fijn. Jiali kwam naar Lena toe en duwde haar op haar rug. De hond leek precies te weten waar Lena niet tegen kon want al snel lag ze lachend op grond terwijl ze Jiali van zich af probeerde te duwen omdat ze niet tegen het kriebelen kon. Jiali leek het grappig te vinden en negeerde Alex. Lena trok haar knieën op legde haar handen voor haar gezicht van het lachen. Jiali leek er genoeg van te hebben, want die ging voor de open haard liggen. Zij bleef gewoon liggen en haalde haar handen voor haar gezicht weg. Haar wangen waren rood en haar ogen glinsterden van het vocht. "Heb je honger? Of dorst? Als je iets wilt moet je dat gewoon even zeggen." Lena draaide haar hoofd opzij zodat ze hem kon zien. Jiali keek berekenend naar haar, alsof ze wou kijken of ze Lena nog ging kietelen. De zon was begonnen aan zijn aftocht en wierp de eerste van zijn laatste gouden zonnestralen. Zou Alex naar huis moeten? Heel stiekem wou ze dat niet. Maar als Alex naar huis wou zou ze hem niet tegen houden. Ze wist niet eens of het wel mocht van zijn dokter/huisgenoot. Maar ze had het lef ook niet om het te vragen. Na een tijdje kwam ze met een kreun recht en glimlachte naar Alex en ging terug in kleermakerszit zitten.

38 Re: Is het echt? op di aug 23, 2011 3:34 pm

Gast


Gast
Alex volgde Lena haar bewegingen nauwkeurig, vooral toen ze dichter naar hem toe kwam volgde hij haar. De vraag die hij had kunnen verwachten werd aan hem gesteld. "Het gaat prima." Antwoordde hij luchtig. Het ging ook prima, zolang hij niet hoefde te bewegen en rustig op zijn gat kon zitten kijken hoe Lena aan het zwemmen was. Tijdens haar val had ze haar voet omgeslagen, dat baarde hem voor nu zorgen. Uit ervaring wist hij dat je er nog wel een tijdje last van kon houden. Maar blijkbaar deed het niet veel pijn. Hij draaide zijn hoofd om Lena te kunnen volgen die uit het zwembad kwam en naar een aantal handdoeken liep. Voor hij het wist lag er een handdoek rondom zijn schouders en werd er voorgesteld dat ze naar boven gingen. Het kostte enige moeite maar Alex kwam overeind en wandelde met Lena mee naar de blauwe deuren waar hij daarnet ook doorheen was gegaan. Voor hij zich om ging kleden kreeg hij nog een handdoek mee. Lang duurde het niet of hij was helemaal afgedroogd en weer aangekleed. Kort nadat hij de deur uit was gekomen en stond te kijken hoe groot het zwembad eigenlijk was hoorde hij een deur achter zich open gaan. Lena zette de muziek uit en pakte zijn hand waarna ze samen naar boven liepen. De trap op was niet zo moeilijk, zolang hij het rustig aan kon doen. Weer paste Lena zich aan aan zijn tempo, waar was hij toch zonder haar? Boven werd hij zonder pardon in een zetel gezet die wel heel erg comfortabel zat. Ogen openhouden zou nog moeilijk gaan worden. Gelukkig gebeurde er iets wat hem wel wakker hield. Jiali plaagde Lena door haar te 'kietelen'. Helaas verdween Jiali al snel weer naar de open haard waar ze heerlijk voor ging liggen. Vooral Lena haar gezicht was grappig om te zien toen ze overeind kwam. Honger? Nee. Dorst? Nee. Hij kon wel wat anders verzinnen maar Lena zat er zo schattig bij. Hij schudde zachtjes met zijn hoofd als antwoord en stond op. Ondanks dat ze er schattig bij zat pakte hij haar hand en trok haar omhoog. Alex liet zich terug in de zetel zakken en trok Lena zachtjes op schoot. Overdwars omdat het anders niet lekker zat. "Op een schaal van 1 tot 10, hoe erg zou Jiali het vinden dat je hier nu zit?" Zijn mond ging weer dicht net zoals zijn ogen langzaam dicht vielen. Elke keer dat hij het merkte opende hij ze vlug weer maar veel hielp het niet. Bah, nu voelde hij zich net een klein kind. Uiteindelijk viel hij dan toch in slaap, zijn hoofd tegen Lena haar schouder aan.

Wist niet anders meer xD

39 Re: Is het echt? op di aug 23, 2011 6:53 pm

Lena

avatar
Lena keek een beetje verbaasd toen hij opstond nadat hij zijn hoofd had geschud op haar vraag. Wat ging hij doen? Hij trok haar overeind en ging terug zitten. Waarna hij haar op zijn schoot zette. Een warm gevoel overspoelde haar, liet haar glimlachen. Hij opende zijn mond en vroeg hoe erg Jiali het op een schaal van 1 tot 10 vond dat ze hier zat. Lena keek even naar Jiali die op was gestaan en wel leek te mokken van ergernis en in de keuken ging liggen. "Een 11 denk ik. Ze heeft gewoon geen zin om nog eens zo op haar kop te krijgen." Alsof de hond haar woorden beaamde, zuchtte die eens eens diep en luid. Lena zag hoe hij moeite deed om zijn ogen open te houden, best grappig eigenlijk. Uiteindelijk won de moeheid en viel hij in slaap. Met zijn hoofd op haar schouder. Daar werd ze nu echt helemaal warm van. Ze bleef zo zeker een uur zitten, maar haar nek en rug begonnen te branden, nog hield ze het even vol. Maar toen werd het teveel en maakte ze zich voorzichtig los en stond op. Haar rug knakte drie keer. Jiali bleef liggen, maar hield haar nauwgezet in de gaten. Een snelle blik op de klok liet haar weten dat het 11 uur was. En haar eigen ervaringen gaven haar in dat in die zetel wakker worden een hoop rugpijn kon bezorgen. Heel stilletjes boog ze naar hem toe en fluisterde met een liefdevolle en zachte stem in zijn oor. "Alex, wakker worden." Jiali stond recht, maar kwam niet dichterbij. "Kom, als je wilt mag je bij mij slapen." Ze wachtte geduldig tot zijn ogen goed open waren en trok hem toen heel voorzichtig recht. Jiali ging mee, in het voorbij gaan van de deur deed Lena snel even het licht uit en nam hem mee naar haar slaapkamer. Ja, ze had nog wel een veel en veel te grote joggingbroek die ze had gekocht met een weddenschap. Die zou hem wel passen. Maar een shirt van zijn maat had ze niet, bij haar weten. Ze liep de inloopkast in, die was niet zo heel groot, maar groot genoeg. Reikend naar de plank waar te grote dingen lagen knakte haar rug nog eens een paar keer. Ze pakte de jogging en vond alleen een shirt van zijn maat dat knalroze was en met glitter letters Super Girl opstond. Dan sliep hij waarschijnlijk nog liever zonder, waarom had ze dat eigenlijk ook alweer? Ze ging de jogging brengen en gaf hem een kus op zijn wang. Toen ging ze terug in de kast om haar eigen pyjama te pakken. Een witte short en een grijs topje met spikkeltjes. Ontspannen deed ze de deur van haar kast terug dicht. Jiali was op de rode mat gaan liggen en hield Lena in de gaten.

40 Re: Is het echt? op di aug 23, 2011 7:46 pm

Gast


Gast
Dromen deed hij niet, sinds een lange tijd had droomde hij niet en had hij ook geen nachtmerrie die hij mee maakte. In plaats van heel de tijd te bewegen in zijn slaap zat hij stil op de stoel met Lena op zijn schoot. Bewegen was dan ook wel moeilijk met iemand op je schoot maar het kon. Ergens in de verte hoorde hij haar stem, dat kon niet. Het kon niet. En toch, hij opende zijn ogen en daar stond ze. Haar perfecte gezicht, haar engelen stem. Het was geen droom. Alex kwam langzaam overeind en wandelde nog half slapend met Lena mee. Waar ze heen gingen boeide hem niet, zolang hij maar bij haar was. Terwijl Lena een kast in verdween stond hij te kijken waar Jiali was. Liep zij niet overal heen waar Lena ook heen ging? Het verbaasde hem niet dat Jiali aan kwam sloffen en op de grond ging liggen. Dacht hij het niet. Waar hij zich wel over verbaasde was dat Lena hem een joggingbroek in zijn handen duwde. Waar had ze die opeens vandaan gehaald? Zonder er verder over na te denken kleedde hij zich om. De joggingbroek paste ook nog eens. Normaal gesproken sliep hij ook zonder shirt dus het haalde hem niet uit dat hij geen shirt aan had. Ondertussen begon hij waker te worden en kreeg hij door dat hij bijna een uur had geslapen. In plaats van ergens in een zetel te gaan zitten ging hij in kleermakerszit naast Jiali zitten. "Niet grommen." Zei hij een klein beetje smekend. Aaien deed hij maar niet, hij liet haar alleen aan zijn hand snuffelen. "Ik ga Lena heus niet van je af pakken hoor. Maar je gaat me denk ik wel vaker zien. Want weet je, ik hou van Lena en laat me niet zomaar wegjagen door een hondje." Voorzichtig streek hij met zijn hand over Jiali haar kop heen. Hoe erg moest hij oppassen om niet gebeten te worden? "Welterusten Jiali." Het kostte enige moeite maar hij kwam weer recht te staan. Zolang hij wist waar zijn tas was zou hij hier wel redden tot morgen. In zijn tas zaten namelijk zijn pillen, zonder pillen zou hij heel hard op zijn kop krijgen en ook nog eens amper kunnen lopen.

41 Re: Is het echt? op di aug 23, 2011 8:15 pm

Lena

avatar
Lena was zich aan het omkleden en hoorde Alex tegen Jiali praten. Even hield ze stil om te luisteren naar wat hij zei, en onwillekeurig kwam er een beetje vocht in haar ogen. Wat was dat lief. Intussen stond ze al in haar kamer en keek ze liefdevol naar Alex en Jiali. Het had Alex wat moeite gekost om recht te komen, het liefst van al zou ze zijn pijn wegnemen. Maar dat kon ze niet. Lena hurkte bij Jiali en gaf een kusje. De hond drukte haar neusje tegen Lena's wang en ging toen slapen. Ze stapte naar Alex en pakte zijn hand en gaf hem ook een kus. "Ik hou van je," fluisterde ze tegen zijn lippen. Ze haalde de lakens een stukje van het bed. Het was een anderhalfpersoonsbed, maar ja, in vergelijking met elkaar telde ze maar voor de helft van Alex. Dus het maakte niet uit, dan kon ze ook fijn tegen hem aan kruipen. Terwijl hij in het bed stapte hield ze hem nauwlettend in de gaten, want hij had duidelijk last van zijn been. De omgeslagen voet leek een beetje te bonzen, maar ze had er niet echt last van. Het laken was zeker niet dik, wel was het warm genoeg om het niet koud te hebben op een frisse zomeravond. Met een glimlach kroop ze lekker dicht tegen Alex, oppassend met zijn been. Lena had het gevoel, dat als haar hart nog sneller zou kloppen het uit haar borstkas zou komen. Na een tijdje bedaarde het een beetje en vielen haar ogen langzaam dicht, haar hartslag en ademhaling vertraagde en ze bewoog geen spier. Normaal gezien woelde ze zodanig veel dat ze in haar laken in de knoop zat. Nu had ze een droomloze nacht, eentje die ze al heel lang niet had gehad.

Volgende dag
De zon wierp zijn zonnestralen al in de kamer en Lena werd wakker. Ze voelde een hand om haar middel. Maar doordat ze met haar rug tegen Alex sliep had ze niet door dat hij het was. Aangezien ze niet gewend was dat hij er was en er los van overtuigd was dat gisteren een droom was geweest verschrok ze zo hard dat ze uit het bed viel, zich niet bezerend want het was geen hoog bed en de grond was een zachte mat, en tegen de muur aan kroop. Jiali schrok wakker, rekte zich eens goed uit en slofte toen naar Lena. Die was ondertussen opgestaan en aan het ijsberen. Natuurlijk had ze ondertussen gezien wie erbij had gelegen. "Hallucineer ik nu al? Of ben ik dood? Oh dit kan niet!" Ze ging gewoon door met ijsberen en leek langzaam helemaal in paniek te raken. Tja, wat verwacht je, ze was er los van overtuigd geweest dat ze Alex nooit meer zou zien en gisteren een droom was geweest. Het eerste wat haar uit haar geijsbeer haalde was de pijn die het ijsberen aan haar voet gaf. Toen ze keek zag die een beetje blauw aan de zijkant en aan haar enkel. Haar ogen werden groot en toen vloog ze het bed op en kuste hem. "Je bent het echt! Je bent geen droom!" Helemaal blij kuste ze zijn hele gezicht onder. Jiali was op het bed gesprongen en keek met haar kopje een beetje scheef naar de gekkiteit van haar baasje.

42 Re: Is het echt? op di aug 23, 2011 9:06 pm

Gast


Gast
Achter hem stond Lena die naar Jiali toe liep en haar een kusje gaf. Wat zag dat er toch schattig uit. Alex keek op toen hij een kus kreeg en Lena zei dat ze van hem hield. Die woorden had hij gedroomd, telkens weer. Zonder enige twijfel opende hij zijn mond om wat terug te zeggen. "Ik hou ook van jou." Kon je op wolken lopen? Zo voelde het op dit moment voor hem. Zijn geluk kon niet meer op. Met Lena naast zijn zijde leek het wel alsof hij alles aan zou kunnen. Voor hij het helemaal door had lag zijn hand om Lena haar middel. Slapen ging niet, hij was er te wakker voor. In de tijd dat Lena in slaap viel keek hij naar haar. Ze lag zo stil, zo vredig. Nog altijd bonsde zijn hart hevig, zijn lichaam leek in brand te staan door de aanraking met Lena. Kon het echt niet alsnog een droom zijn? Dat wanneer hij morgen wakker werd hij terug in zijn eigen bed lag en dat Lena er helemaal niet zou zijn. Uiteindelijk kreeg de slaap vat op hem en viel hij in slaap. Een heerlijke dromeloze slaap waar hij zo van kon genieten.

In de verte was herrie te horen, alsof er iemand uit bed was gevallen. Daarnaast was er ook nog eens gepraat van één iemand te horen. Degene die hij zo graag hoorde nog wel. Wakker was hij nog niet helemaal of iemand vloog het bed op en hij werd ondergekust. Waar had hij dat opeens een te danken? Het drong langzaam tot hem door maar uiteindelijk kreeg hij door wat er aan de hand was. Zijn slaperige ogen vlogen open en hij keek recht in het gezicht van Lena. Hij ging recht zitten en keek de kamer ook nog eens rond. "Ik ben geen droom? En jij dan?" Hoe kon het geen droom zijn? Een andere verklaring was er wel maar het was raar. Hoe had hij haar gevonden? O ja, op de markt. Langzaam maar zeker begon alles door te dringen en wist hij weer wat er was gebeurd. In een opwelling duwde hij Lena zachtjes op haar rug op het bed en boog hij over haar heen terwijl hij haar kuste. "Als dit een droom is wil ik eeuwig slapen zodat ik bij jou kan zijn." Fluisterde hij in Lena haar oor voor hij zich op zijn zij op jet bed liet zakken. Droom of niet, de momenten samen met Lena zou hij koesteren.

43 Re: Is het echt? op di aug 23, 2011 9:56 pm

Lena

avatar
Alex was gaan rechtzitten, deze keer was hij het die niet zeker was dat het een droom was. "Ik ben geen droom! Als ik mezelf knijp wordt mijn huid blauw. En ik kan jou knijpen maar dan doe ik je pijn en dat kan ik niet en..." Het leek alsof ze meer wou zeggen, maar ze was haar stem ongeveer kwijt. Hij duwde haar heel voorzichtig op haar rug en boog zich over haar heen. Het suisde in haar oren en haar lippen leken in brand te staan. Hij fluisterde iets in haar oor dat haar hart, zo mogelijk, nog sneller liet kloppen. Ze bewoog zich niet toen hij zich op zijn zij liet vallen en leek verstijfd. Haar hart was nu echt luid hoorbaar en ze hapte zo ongeveer naar adem. Was dit een droom? Nee, want ze voelde haar voet een beetje pijn doen en de warme stoten door haar buik voelde veel te echt om een droom te zijn. Ze glimlachte en deed een been over hem heen en duwde hem op zijn rug. Nu was zij het, die over hem heen boog. Haar handen stonden aan weerszijden van hem. Ze kwam wat dichter, tot vlak bij zijn lippen, ze raakte mekaar net niet. "Je betekent alles voor me. Dit is te mooi voor een droom." Ze had zich ondertussen op haar ellebogen laten zakken en kuste hem. Het voelde alsof ze de controle over haar eigen lichaam kwijt was, want een van haar handen lag op zijn borstkas, zonder dat ze dat bewust had gedaan. Het rode haar was als een gordijn langs hun gezicht. Ze beëindigde de kus door haar gezicht iets op te heffen, haar ogen langzaam open te doen en haar hand van zijn borstkas af te halen. Ergens achteraan in haar hoofd vroeg ze zich af wanneer ze die daar had gelegd, maar Alex was belangrijker, veel belangrijker. Na nog een kusje kwam ze van hem af en ging op haar rug liggen. De lucht in haar longen was niet genoeg met haar gewone ademhaling en haar hart bonsde luid en duidelijk genoeg om gehoord te worden door Alex. Wat hield ze van hem, zoveel. Toen Jiali merkte dat niemand Lena opeiste was het volgens haar Jiali's beurt. Dus kwam ze Lena's gezicht helemaal onder likken. Haar staart vrolijk kwispelend, want Lena was weer aan het lachen. De hond wist precies waar Lena niet tegen kon, want ze viel al snel genoeg opnieuw uit bed en kroop tegen de muur aan, gevolgd door Jiali. Ze had niet de adem om genoeg te zeggen, na zeker vijf minuten keek Jiali tevreden en ging die naar de keuken om wat te eten. Zij lag nog steeds, tegen de muur aan gedrukt, knalrood en met de sporen van tranen over haar wangen op de grond. Toen ze eenmaal een beetje bekomen was van de 'kietelaanval' van Jiali ging ze snel de deur dichtdoen, voordat ze zometeen weer op de grond lag van het lachen en snel even haar gezicht opfrissen met wat water. Toen ze terug een beetje schoon was droogde ze zich af en liep terug naar Alex. "Je had me heus mogen komen redden hoor." Ze ging bij hem op het bed zitten, haar gezicht begon na een tijdje zijn normale, room-witte kleur terug te krijgen. Ze liet haar bovenlichaam langzaam zakken en legde haar hoofd voorzichtig op zijn borst. Het geluid van zijn ademhaling en hartslag liet haar helemaal kalm worden. "Heb je fijn geslapen vannacht?"

44 Re: Is het echt? op di aug 23, 2011 10:47 pm

Gast


Gast
Alex zijn ogen werden iets groter toen hij opeens een been om hen heen voelde en hij dit keer op zijn rug werd geduwd. Een lach verscheen op zijn gezicht bij het horen van de lieve woorden van Lena. Kon je buik vol vlinders zitten? Zo ja dan zaten er miljoenen in zijn buik. Elke keer wist ze zijn hoofd te laten draaien, een waas voor zijn ogen te laten verschijnen die enkel Lena nog toe liet. Een warme hand bereikte zijn borstkas waardoor de vlinders in zijn buik helemaal te keer gingen. Vooral toen Lena hem kuste barstte er iets los. Zijn hart ging sneller dan normaal net zoals zijn ademhaling. Hoe kon dit geen droom zijn? Hoe kon dit werkelijk allemaal gebeuren? Zijn huisgenoot zou hem echt nooit geloven als hij zou vertellen wat er gebeurd was. Alex liet zich meeslepen tot Lena de kus beëindigde. Nee, straks hield de droom nog op. In plaats van hoe hij nu lag draaide hij zich op zijn zij en keek hij naar Lena. Hoe had hij het toch zonder haar uit kunnen houden. In plaats van Lena en hem uit elkaar drijven kwam Jiali Lena helemaal onder likken. Er stond een brede lach op zijn gezicht terwijl hij naar het schouwspel keek. Hij kwam wat overeind toen Lena uit bed viel. Hij wou niet dat ze zich opnieuw bezeerde. Jiali vond het na een tijdje genoeg en verdween uit de kamer. Wie zou ze nu gaan plagen? Lena haar knalrode gezicht liet hem grinniken, het zag er anders uit dan hij gewent was. Ook al had Jiali haar gisteravond ook al op de grond gekregen met haar 'kietelaanval'. Onbewust draaide hij zijn lichaam om Lena te kunnen volgen. Toen ze terug was schoot hij een moment in de lach om haar opmerking. Het zag er zo schattig uit, dat ga ik toch niet verpesten." Antwoordde hij luchtig. Hij draaide zich weer op zijn rug zodat hij naar Lena kon blijven kijken. Geen moment wou hij haar uit het oog verliezen. Net nadat hij gedraaid was kwam Lena naast hem liggen en legde ze haar hoofd op zijn borstkas. Automatisch speelde hij met een plukje van Lena haar schitterende rode haar. Of hij goed had geslapen? Meer dan goed. "Ik heb in 22 jaar nog niet zo lekker geslapen als nu, en jij?" Het was dat zijn huisgenoot dienst had anders was hij allang gebeld met de vraag waar hij was en of hij zich wel aan zijn afspraken hield. Tuurlijk hield hij zich aan zijn afspraken, hij stelde het hardlopen alleen graag uit. "Je huisgenoot gaat toch niet zometeen plots binnen lopen hé?" Hij zag het al helemaal voor zich dat er straks iemand binnen kwam lopen. Bij hem thuis zou hetbtenminste wel gebeuren. Iets later als normaal uit bed? Hij werd wel wakker gemaakt, en dan niet door zijn wekker.

45 Re: Is het echt? op wo aug 24, 2011 3:47 pm

Lena

avatar
Een rol met haar ogen was het antwoord toen hij vertelde dat hij het zo schattig had gevonden en het niet had willen verpesten. "Je weet bij wie je moet zijn als je een cursus wilt over hoe je me kunt laten lachen tot ik op de grond lig." Toen ze bij hem kwam liggen begon hij met een lok van het rode haar te spelen. Hij vertelde dat hij in 22 jaar nog nooit zo lekker had geslapen. Dat liet haar glimlachen, "ik heb overheerlijk geslapen, dankje." Alex verzonk in zijn eigen gedachten en Lena werd in slaap gewiegd door het rijzen en dalen van zijn borstkas, zijn ademhaling en hartslag was haar slaapliefdje. Net voordat ze wegzonk in haar dromen vroeg Alex of haar huisgenoot niet plost kon komen binnen lopen. "De deur is dicht dus kan Jiali niet naar binnen, denk ik. Voor de rest ben ik de enige die hier woont." Lena had een kleine voorraad wekkers in een kastje staan omdat ze, met een knorrige bui, ze wel eens kapot durfde gooien 's ochtends, het was vaker dan drie keer gebeurt ondertussen. Ontspannen gingen ze wat rechter zitten en sloeg haar been terug over hem heen. Haar vingers tekende patronen op zijn borstkas. "Gaan we straks wandelen?" Na het ontbijt natuurlijk hoe laat was het eigenlijk? Ze keek op de klok boven haar bed, al 11 uur! Ach, ze hadden toch geen last van irritante huisgenoten, nog een paar minuutjes stelen zou geen ramp zijn. Ze liet zich wat zakken, tot op haar ellebogen en glimlachte naar hem. "Nog iets te doen vandaag?" Ze wachtte even op het antwoord en boog zich toen wat dichter naar hem toe. De puntjes van hun neuzen raakte mekaar. "You are all I want." Ze was de controle terug kwijt want haar hand lag al snel terug op zijn borstkas en haar lippen raakte de zijne, het werd een vurige, maar heel tedere kus. Een kus die haar hart op topsnelheid liet gaan en haar ademhaling haperig liet worden. Haar ene hand lag op zijn borstkas en de andere lag op zijn haar, ze steunde op de ene elleboog die ze vrij had, en een heel heel klein beetje op Alex. Haar hele lichaam leek in brand te staan en ze was ervan overtuigd dat ze zometeen zwart zou zien als een stukje houtskool. De liefde die ze voelde voor Alex was oneindig en ze zou hem nooit meer laten gaan, nooit meer.

46 Re: Is het echt? op wo aug 24, 2011 5:21 pm

Gast


Gast
Een cursus volgen bij Jiali om te weten hoe hij Lena te laten lachen tot ze op de grond zou liggen? Wie weet, wanneer Jiali hem niet meer eng aan keek. Alex trok een wenkbrauw op toen hij hoorde dat Lena hier alleen woonde. Hij zou gek worden. Had hij niemand om tegen te praten dan ging hij wel tegen zichzelf praten. Waar hij dan weer raar om werd aangekeken dus hield hij het maar gewoon op gezelschap. Elke keer dat zijn huisgenoot weg was voor dienst ging hij naar buiten. Of de radio ging aan en hij zong mee met de liedjes die hij kende. Hij werd uit zijn gedachten gehaald toen hij weer een been over zich heen voelde en er werden plots allerlei lijntjes over zijn borstkas heen getrokken. Nieuwsgierig hief hij zijn hoofd even om te kijken wat Lena allemaal tekende. Veel wijzer kon hij er niet van worden dus liet hij zijn hoofd weer terug vallen op het kussen. "Wandelen klinkt goed." Antwoordde hij op Lena haar vraag of ze straks gingen wandelen. Hoe laat het was ging hem niet echt aan. Zolang hij maar niet al te laat thuis zou komen, vanavond was het zijn beurt om te koken. En omdat hij zijn huisgenoot nog even terug moest pakken zouden ze iets gaan eten wat Alex lekker vond en hij niet. Moest hij hem maar niet witlof geven. Op Lena haar vraag had hij een antwoord klaar liggen. "Niet echt. Vanavond moet ik gaan koken dus moet nog wel even boodschappen doen." In plaats van voor heel de week eten te halen moest er elke dag iemand naar de winkel toe. Stukken makkelijker en je at een stuk minder. Normaal gesproken kon hij een zak chips leeg eten als er een goede film op tv was. Tegenwoordig was er gewoon niets in huis omdat het al op was. Net zoals daarnet voelde hij weer een hand op zijn borstkas en bereikte Lena haar lippen de zijne. De kus was anders, vuriger, waar hij het helemaal mee eens was. Zijn hoofd leek te tollen, er ontstond een tinteling door zijn hele lichaam waar hij zich totaal niet aan stoorde. Lena liet zijn hele lichaam van slag raken, op een goede manier. Zijn handen vonden hun eigen weg, eentje lag op haar onderrug en de ander rond haar heup. In de verte hoorde hij zijn mobiel wel afgaan maar hij hoorde het niet 'echt'. Als het belangrijk was zouden ze wel terug bellen. Hij haalde zijn lippen van die van Lena af en gaf kleine kusjes via haar wang naar haar nek. Weer hoorde hij zijn mobiel afgaan, dit keer viel het hem dan ook op. Niet nu, smeekte hij nog in zichzelf voor zijn ringtone ophield. Als ze nog een keer zouden bellen zou hij wel opnemen, misschien. Hij drukte net zijn lippen tegen Lena haar nek aan toen hij nog een keer zijn mobiel hoorde. Alex slaakte een geïrriteerde zucht. Net nu natuurlijk. Soepel kwam hij onder Lena vandaan terwijl hij zich verontschuldigde en zijn mobiel tevoorschijn haalde. "Wat?" Tijdens het, saaie, gesprek ging hij op het bed zitten en keek hij verveeld. Misschien had hij zijn mobiel gewoon uit moeten zetten, maar dat vergat hij altijd. Weer werd hij herinnerd aan zijn pillen en kreeg hij een verhaal over dat zijn huisgenoot weer wat nieuws op hem moest uit proberen voor zijn studie. "En daarvoor belde je?" Er volgde een kortstondige ja waarna hij met zijn ogen rolde. "Ik kook vanavond, en doe boodschappen. Misschien mag je me daarna weer als proefkonijn gebruiken." Het gesprek werd eindelijk beëindigd wat wel eens tijd werd. Wat waren oninteressante gesprekken toch vervelend. Vooral als je gestoord werd. Hij wendde zich tot Lena en keek haar een moment met glinsterende ogen aan. Ze was zo perfect. "Zullen we gaan wandelen?" Vroeg hij uiteindelijk. Heel de dag naast elkaar in bed blijven liggen vond hij ook niet erg, maar dat ging hij niet volhouden omdat hij de hele controle over zijn lichaam dan zou verliezen.

47 Re: Is het echt? op wo aug 24, 2011 9:48 pm

Lena

avatar
Bijna trillend door de reactie van haar lichaam op het zijne hoorde ze het afgaan van zijn gsm de eerste keer niet eens. Lena's maag maakte sprongetjes terwijl hij van haar wang naar haar nek ging, toen zijn lippen haar hals raakte trok er een rilling door haar ruggengraat. Deze keer hoorde ze zijn gsm wel en voelde een steek van irritatie. Toen hij onverwacht met een verontschuldiging onder haar uit kroop gromde ze onwillekeurig van ergernis. Blijkbaar was het een saai gesprek want hij verveelde zich. Lena's blik schoot vuur van frustratie en ze ging met haar vingertoppen eens over de plek waar zijn lippen in haar nek hadden gezeten. Als het aan haar lag had ze die gsm uit het raam gegooid, maar ja, misschien was het belangrijk. Dat nam al de irritatie die het met zich meebracht wel niet weg. Ontspannen ging ze achter Alex op haar knieën zitten en luisterde onbedoeld mee terwijl ze zijn rug een beetje masseerde. Proefkonijn? Proefkonijn?! Een proefkonijn?! Hadden ze daar geen betaalde mensen voor? Hij legde af en keer haar met glinsterende ogen aan, vragend of ze gingen wandelen. Haar antwoord was eerder een grom dan iets anders, maar het leek wel op een ja. Ze gaf hem nog een korte kus achter in zijn nek en liep toen langs hem af, naar de kleerkast. Zachtjes hoorde ze de deur open gaan en het getrippel van Jiali op de grond. De hond kwam de kast in en keek haar vrolijk kwispelend aan, ondertussen mopperde Lena zachtjes en pakte haar kleren. Al snel stond ze terug buiten met een jeans die al zo oud was dat hij er zacht en goed rekbaar uitzag, een geruite blauw met witte blouse met lange mouwen die opgerold waren tot vlak boven haar ellebogen, die hing open en daaronder had ze een grijs topje aan. De zon scheen vrolijk aan de blauwe hemel, dus een stortbui zat er voorlopig niet in. Haar teensokken die in alle kleuren van de regenboog waren gestreept stonden haar best leuk en ze nam zwarte all-stars uit de kast en liep terug de kamer in. Leunend tegen de muur kreeg ze de schoenen aan en zette haar voet dan op haar andere been en stak de groene veters dan weg in haar schoen, dat herhaalde ze met de andere voet ook richtte zich dan recht. Met een ontspannen tred van iemand die de hele dag had liep ze naar de badkamer en borstelde ze haar haar snel even door en poetste heel snel haar tanden. Met een glimlach op haar gezicht ging ze terug op het bed zitten en knuffelde wat met Jiali, de hond sprong omhoog op het bed en kwam dan onder de arm van haar baasje door. Alex was een paar seconden daarna klaar, Lena pakte zijn hand en leidde hem richting de deur, plots bleef ze staan. "Ik heb er niet aan gedacht dat jij 's ochtend, of ja, nu 's middags eet! Sorry." Ze sleurde hem ongeveer mee naar de keuken en zette hem daar op een stoel terwijl ze wat brood pakte en neutraal beleg, ze wist, tot haar gigantische ergernis, niet wat hij graag had. Het bord dat ze pakte had een leuke bloem in het midden en ze pakte een glas. Had hij geen pillen om in te nemen? Dus vulde ze het met water. Zij at niets, het ging niet, als ze at terwijl ze nog niet zo heel lang uit haar bed was werd ze misselijk. De gewoonte om 's ochtend te eten was ze afgeleerd door de uitblijvende eetlust. Wel pakte ze een zwart met witte kop uit de kast en zette het warme water op. De radio ging aan op een willekeurige zender. Mammia Mia was bezig, maar niet van Abba, van die nieuwe musical/film. Ze had de film gezien en had hem heel leuk gevonden en zong vrolijk mee, haar hondje stond kwispelend naast haar.

Just one look and I can hear a bell ring
One more look and I forget everything,

Mamma mia, here I go again
My my, how can I resist you?
Mamma mia, does it show again?
My my, just how much I've missed you
Yes, I've been brokenhearted
Blue since the day we parted
Why, why did I ever let you go?
Mamma mia, now I really know,
My my, I could never let you go.


Ontspannen nam ze de waterkoker en schonk het dampende water in haar tas. Daarna stak ze een theezakje met appeltjes-smaak in de tas en blies er eens over. Zingend gaf ze een kus op Alex' wang en dronk de thee terwijl die nog gloeiend heet was. Dat had ze geleerd van een Japanse vriendin, en sindsdien deed ze dat. Toen haar thee bijna op was veranderde het liedje. Alexander Rybak met Europe's Skies, dat mocht van haar heus wel een stukje luider en ze zong het volledige liedje mee. Het was zo mooi, vroeger had ze viool gespeeld, en gitaar, en piano. Maar viool was ook alweer een paar jaar terug, doch stond hij netjes weggestopt in haar kast. In de helft van dit liedje was haar thee al op en Alex klaar met eten. Terwijl ze bezig was met opruimen gaf ze hem geregeld een kusje op zijn wang. Tijdens het stuk met alleen de viool stond ze even stil en sloot haar ogen terwijl ze nog iets in haar handen had. Er kwam een glimlach op haar gezicht en toen het gedaan was ging ze gewoon terug verder. Net toen ze klaar was speelde de laatste nooit van de muziek en zette ze de radio af en leidde Alex naar de achterdeur nadat ze had gevraagd of hij nog iets te drinken wou. Jiali bleef thuis, dat vond die natuurlijk niet leuk, maar een andere keus had ze niet echt. Ontspannen gingen ze via de achterdeur een stukje langs de weilanden af en sloegen af in een klein bospaadje. De vogeltjes floten en de takken kraakte, je kon een riviertje horen kabbelen in de verte. Maar onder de dicht-opeen gegroeide takken kwam niet veel licht door, behalve hier een daar een streep. Het was maar een heel dun paadje en Lena was fijn dicht tegen Alex aan gaan lopen en had het tempo volledig aangepast. Het was zeker 21 graden in de zon, in de schaduw maar een paar graden koeler, dus koud had ze het niet. Heel zachtjes neuriede ze wat, het pad verbreedde zich en liet de zon meer door. Aangezien haar rode lokken los waren en er een zacht briesje stond werden die een stukje omhooggetild en bleven ze uit haar gezicht. "Wat ga je koken vandaag?" Met een nieuwsgierige blik in haar ogen keek ze naar hem op, de zon liet de chocolade-bruine ogen lichter lijken dan ze waren, maar de glinstering was natuurlijk. Persoonlijk zag Lena Alex nog niet koken, geen stereo-type ofzo, ze had het zich nog nooit voorgesteld. Alex die kookte? Zou hij goed kunnen koken? Eenmaal gewend aan de gedachte stond het haar wel aan. Terwijl ze nadacht dacht ze plots terug aan dat telefoontje dat hij daarstraks had gekregen, dat telefoontje dat heel het moment had verpest. Maar wie was zijn huisgenoot dan? "Vertel eens wat meer over je huisgenoot. Daar heb je me nog maar een heel klein beetje over gepraat." Natuurlijk was ze nieuwsgierig naar wie er bij Alex woonde, dan wist ze wie ze moest vermoorden de volgende keer dat ze onderbroken werden, en het feit dat hij bij Alex woonde maakte hem al interessant, maar dat eerste stond toch bovenaan haar lijstje.

48 Re: Is het echt? op vr aug 26, 2011 6:20 pm

Gast


Gast
Alex trok een wenkbrauw op om de reactie van Lena toen hij vroeg of ze gingen wandelen. Hij trok zich er niet veel van aan en keek Lena na. Lang volgde hij bewegingen niet omdat hij opeens de deurklink naar beneden zag gaan. Jiali haar neusje kwam de hoek om gevolgd door de rest van haar lichaam. In plaats van bij de deur te blijven staan wandelde Jiali kwispelend door naar de kleerkast waar Lena in stond. Het zag er best wel grappig uit. Alex bleef nog even op het bed zitten voor hij op stond en zijn kleren bij elkaar pakte. Dan wel dezelfde kleren die hij gister aan had gehad maar alles beter dan helemaal geen kleren. Hij was nog bezig met aankleden toen Lena al haar schoenen aan was. Veel later dan Lena was hij niet klaar, een paar seconden. Op het laatste moment pakte hij zijn zwarte geblokte vans. Omdat hij zijn veters had vastgeknoopt en naar binnen had gestopt kon hij ze snel aan trekken. Lena zag er in haar blouse echt heel leuk uit. Voornamelijk haar sokken vond hij het einde. Jammer genoeg waren ze niet meer te zien omdat ze haar schoenen aan had. In plaats van zijn haar borstelen haalde hij zijn hand door zijn haar heen. Goed genoeg voor hem. Samen met Lena wandelde hij naar beneden, richting de deur tot hij plots bijna tegen Lena aan liep die plots stil stond. At zij niet? Geen ontbijt of middag eten? Het zat hem niet lekker dat ze niet at, eten was een van de basis behoeften waar je aan moest voldoen. Voor hij zichzelf in de problemen zou werken hield hij zijn mond maar. Stel je voor dat wanneer hij zich er mee ging bemoeien dat er ruzie zou ontstaan tussen hem en Lena. En dat wou hij absoluut niet. Hij werd in de keuken neergezet op een stoel terwijl er allerlei dingen op de tafel voor hem werden gezet. Rustig pakte hij twee boterhammen en wachtte tot er op tafel kwam wat hij het lekkerste vond. Zodra de chocolade hagels de tafel bereikte strekte hij zijn arm en pakte hij het pak. Gretig nam hij een hap van het brood voor hij toekeek hoe er een glas met water op de tafel werd gezet door Lena. Zijn pillen! Hij had ze daarnet wel in zijn broekzak gestopt maar er verder niet meer aan gedacht. Hij haalde een wit doosje uit zijn broekzak en opende hem nieuwsgierig. Als er niets meer in zat had hij een probleem. Tot zijn opluchting zaten er nog meer dan genoeg in. Na het eten zou hij ze wel nemen, dan nam zijn lichaam ze tenminste sneller op. Alex genoot van het gezang van Lena en natuurlijk ook van de kusjes die hij geregeld op zijn wang kreeg. Eten deed hij nooit snel, hapje voor hapje kwam hij steeds verder met zijn brood tot het op was. In de tijd dat hij bezig was geweest met zijn brood op eten waren er twee liedjes geweest. Lena had beide mee gezongen terwijl ze aan het opruimen was geweest. Voor hij opstond pakte hij zijn geweldige pillen en stopte ze in zijn mond. Met een vies gezicht pakte hij zijn glas en dronk hem snel leeg. Op Lena haar vraag antwoordde hij met een overtuigende nee. Straks moest hij nog naar de wc als ze lekker aan het wandelen waren.

Alex stapte de achterdeur door en wachtte tot Lena de deur had dichtgedaan voor hij begon te wandelen. Omdat hij nog nooit was geweest waar ze naar toe gingen keek hij nieuwsgierig rond. De vogels vloten vrolijk, heel de omgeving leek vrolijk. Dat het een dun paadje was haalde hem niet uit. Zijn arm sloeg hij teder om Lena haar schouders heen tijdens het wandelen. Nu ze aan het wandelen waren hoefde hij vandaag misschien niet meer hard te lopen. Warm was het niet echt buiten, de temperatuur was precies goed. Niet te warm niet te koud. Daarbij zou hij het niet koud krijgen, Lena liep immers naast hem. In plaats van heel de tijd naar de omgeving te kijken ging zijn aandacht naar Lena. Haar rode lokken werden door de wind opgetild, ze zag er zo mooi uit. Geen foutje was te bekennen. De stilte werd verbroken door een vraag van Lena. Wat ging hij koken? ”Lasagne, want dat lust mijn huisgenoot niet.” Zelf vond hij lasagne heerlijk. Niet dat hij het vaak klaar maakte omdat het behoorlijk wat werk was. Maar wat er klaar gemaakt werd moest opgegeten worden volgens zijn huisgenoot. Dus vanavond werd er lasagne gegeten. Hij wou net vragen of Lena kon blijven eten toen er aan hem gevraagd werd of hij wat meer over zijn huisgenoot kon vertellen. Kai, wat moest hij over Kai vertellen. ”Mijn huisgenoot heet Kai en is bijna 3 jaar ouder dan ik. Hij doet een artsenopleiding die 6 jaar duurt. Over een jaartje is hij klaar, voor nu oefent hij dingen die hij leert op mij uit. Geen naalden en alles hoor, alleen kleine dingen zoals rare rolspellen.” Alex gniffelde zachtjes. Laatst had hij iemand moeten spelen met ernstige rugklachten. Met het boek erbij een aantal symptomen opnoemen zodat Kai moest raden wat er aan de hand was. Negen van de tien keer had Kai het goed, wanneer hij fout zat had hij gewoon zijn dag niet. ”Hij is vaak weg, maar als hij thuis is, is het meestal wel gezellig.” Veel was er niet te vertellen. Kai had hij ontmoet toen hij van zijn motor af was gevallen. Al snel kwamen ze erachter dat ze best wel veel gemeen hadden en dat hij prima bij Kai kon komen wonen tot hij helemaal gerevalideerd was. ”Waarom woon jij eigenlijk in je eentje? Met meerdere mensen is toch een stuk gezelliger?” Zelf kon hij niet bepaald tegen stilte. Tenzij het een prettige stilte was. Tegenwoordig had hij toch echt wel iemand nodig om tegen te praten anders ging hij tegen zichzelf praten.

- Tadaa, het is wel een mega flut Embarassed

49 Re: Is het echt? op vr aug 26, 2011 7:15 pm

Lena

avatar
Met een glimlach keek ze naar hem. Omdat zijn huisgenoot het niet lustte? Waar zou hij dat aan verdient hebben. En wie lustte er nu geen lasagne?! Dat was super lekker. Helemaal warm vanwege het feit dat zijn arm om haar schouders lag en ze zijn blik op haar zag rusten keek ze opzij. Hij begon te vertellen over zijn huisgenoot en Lena luisterde aandachtig naar zijn beschrijving, bij de zin dat hij zei dat zijn huisgenoot van alles op hem uitprobeerde werden haar ogen even groot. Toen hij het uitlegde verzachtte haar blik terug. "Zeg hem maar, dat als hij ons nog eens stoort hij een bezoekje aan het ziekenhuis mag brengen," zei ze met een glimlach. Ontspannen wandelde ze nog een stukje verder. Alex onderbrak de stilte met de vraag waarom ze alleen woonde. De glimlach ging even van haar gezicht. "Omdat ik niet gezellig was, dat wou ik de andere mensen niet aandoen," waarop ze vervolgde, "en ik had geen behoefte aan sociaal contact. Het is simpeler om alleen te zijn en andere mensen niet bezorgd om je te hoeven maken. Dan moest ik ook niet acteren, dan kon ik tegen mezelf zeggen dat het niet ging en dat ik me afschuwelijk voelde in plaats van dat ik moest glimlachen en zeggen dat alles oke was." Ze keek even vooruit zonder glimlach en keek toen terug naar Alex. "Maar op dit moment ben jij er, en dat is genoeg... Voorlopig." Dat laatste voegde ze er heel zachtjes aan toe. Het bleef even stil, deze keer was het Lena die iets zei. "Hoe laat moet ik je naar huis brengen?" Haar ogen waren terug aan het glinsteren, en ze glimlachte ook toen haar blik zich op hem vestigde. Alles was perfect, hij was perfect. De arm om haar schouders leek van vuur want hij brandde al haar pijn en verdriet weg. Jiali was oftewel aan het slapen, oftewel iets aan het afbreken. Ze hoopte op het eerste, of iets anders dat onschadelijk was voor haar huis. Na nog wat gewandel kwamen ze aan in een leuk veldje waar nu een heleboel wilde bloemen in stonden, er stond een bankje aan de rand en door het midden stroomde een riviertje.
Flashback
Alex pakte haar armen voorzichtig vast en keek wat onzeker. De zon scheen en het water stroomde achter hen. Hij vroeg of ze stil wou blijven staan en kuste haar.

Ze had blijkbaar stil gestaan toen de herinnering zich aan haar opdrong. Met een zucht kwamen haar benen terug in beweging. Ja, het was wel logisch dat ze nu aan dat bloemenveldje dacht waar hij haar voor de eerste keer had gekust, het leek er wel op. Maar het was niet hetzelfde.
"Alles oke met je been? We kunnen ook even gaan zitten hier." Haar blik stond bezorgd, haar eigen voet brandde een beetje, maar het werd gewoon genegeerd. Ook al begon het toch te irriteren, Alex was veel belangrijker. "Zou ik Kai eens mogen ontmoeten? Lijkt me wel leuk, eens kijken wie ons stoorde." Glimlachend knipoogde ze naar hem en genoot van het lichte briesje dat alles fijn afkoelde in de hete zon.

50 Re: Is het echt? op za aug 27, 2011 5:56 pm

Gast


Gast
Lena haar woorden bleven in zijn hoofd hangen. Schuld borrelde weer op. Lena niet sociaal? Niet kunnen glimlachen? Ondanks alle plezier, liefde en geluk wat hij voelde stak schuld er toch bovenuit. Hoe had hij zo stom kunnen zijn om weg te gaan. Omdat hij niet wist wat hij moest zeggen, behalve heel veel sorry, hield hij zijn mond. Het speet hem zo erg dat hij haar alleen had gelaten, aan het lot overgelaten. Van de ene op de andere dag kwam hij met het idee opzoek te gaan naar antwoorden. Lena was op dat moment belangrijk voor hem, maar hij was te egoïstisch om te blijven en niet opzoek te gaan naar antwoorden. Gelukkig had hij de afgelopen jaar heel wat geleerd. Op de vraag hoe laat Lena hem naar huis moest brengen haalde Alex enkel zijn schouders op. Hij wou helemaal niet naar huis. Thuis was hij niet echt thuis. Bij Lena voelde hij zich op zijn plek, thuis. Met zijn blik op de grond voor hem gericht wandelde hij verder tot hij opeens water hoorde stromen. Ook omdat Lena stil ging staan stond hij stil. Grote ogen keken de omgeving rond, de wilde bloemen, het water. Onbewust ging zijn hand naar zijn mobiel. Nog altijd had hij als achtergrond foto de foto die hij had gemaakt van Lena, in het bloemenveld na hun eerste kus. Omdat Lena weer in beweging kwam wandelde hij mee. Zijn blik nog steeds op de omgeving gericht. Of alles oké was met zijn been? Tuurlijk was alles oké met zijn been. Hij was bij haar, zij was zijn pijnstiller. En dan had hij net ook nog eens een pijnstiller genomen maar dat was niet belangrijk. Desondanks haalde hij zijn arm van Lena haar schouders af en pakte haar hand in plaats daarvan waarna hij naar het bankje toe liep. Met een zucht liet hij zichzelf op het bankje zakken. Oeps was hij nou alsnog vergeten Lena uit te nodigen voor het eten. Maar snel doen. "Je kan Kai wel ontmoeten als je vanavond kan komen eten? Na het eten kan je hem gelijk het ziekenhuis in werken. Geen problemen mee." Vanochtend had Kai het moment verpest. Als Lena hem niet het ziekenhuis in zou werken deed hij het wel. Kon Kai zichzelf tenminste behandelen in plaats van hem. Alex zuchtte diep en keek naar Lena. Ergens had hij zin in zwemmen, in het riviertje. Maar dan moest hij doorweekt naar huis. Dan liever droog naar huis dan hier in het riviertje springen. "Volgende keer dat we gaan wandelen gaat Jiali toch wel mee hé? De drukte die ze met zich mee brengt is wel grappig." Stiekem doelde hij erop dat hij het grappig vond om Lena door een hond gekieteld te zien worden. "Jiali kan mij dan gelijk leren hoe ik jou het beste kan kietelen." Zachtjes prikte hij met zijn vinger in haar zij. Zelf kon hij niet tegen kietelen, nooit gekund ook. Kai helaas wel, wat er dan ook flink in werd gewreven bij hem.

Gesponsorde inhoud


Terug naar boven  Bericht [Pagina 2 van 4]

Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3, 4  Volgende

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum